Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
ΤΕΛΗ 19ου -
ΑΡΧΕΣ 20ου ΑΙΩΝΑ

Εθνότητες, γλώσσες, παιδεία, ανταγωνισμοί μεταξύ των Εκκλησιών

  Στη Μακεδονία από τα βυζαντινά χρόνια έγιναν ομαδικές μετακινήσεις πληθυσμών και δεν μπορούμε να πούμε, ότι υπήρχαν καθαρόαιμοι Έλληνες, Βούλγαροι ή Σέρβοι. Σε ορισμένα διαμερίσματα υπήρχαν Κουτσόβλαχοι και απʼ αυτούς χιλιάδες στη Θεσσαλία και Ήπειρο.


     Η Μακεδονία στα χρόνια αυτά ήταν ενταγμένη στο διεθνές οικονομικό κύκλωμα με καθορισμένο οικονομικό ρόλο. Επρόκειτο γιά ένα κόσμο προσηλωμένο στην παράδοση και συντηρητικό, που ταυτιζόταν ακόμα με την Εκκλησία, παρά με το εθνικό κράτος. Στην περιοχή αυτή λοιπόν, με μικτές πληθυσμιακές ομάδες, οι γλωσσικές και θρησκευτικές ιδιαιτερότητες των ντόπιων πληθυσμών διαπλέκονταν με ποικίλης προέλευσης εθνικο-θρησκευτικά οράματα. Η γλώσσα και η ιδιότητα του πατριαρχικού (πιστού στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης) ή του εξαρχικού (πιστού στη Βουλγαρική Εξαρχία) είχαν ιδιαίτερη σημασία και θεωρούνταν αδιαμφισβήτητα στοιχεία εθνικότητας. Κατά συνέπεια, η διαμόρφωση συνειδήσεων με διαπαιδαγώγηση, πειθώ ή βία, αποτέλεσε κύριο μέλημα των αντιπάλων.


Η ορολογία «Mακεδονικός Αγώνας» είναι παραπλανητικός και χρησιμοποιείται μόνο από τη Ρωμιοσύνη. Στην Αγγλόφωνη βιβλιογραφία χρησιμοποιείται ο όρος «Ελληνικός Αγώνας στη Μακεδονία», διότι υπάρχει και αντίστοιχος «Βουλγαρικός Αγώνας στη Μακεδονία», αλλά και άλλων λαών. Εξ άλλου η δράση των Ελληνικών ομάδων έλαβε χώρα σε ένα μικρό μόνο κομμάτι της Μακεδονίας. Στη φωτογραφία εικονίζεται προπαγανδιστικό Ρουμανικό φυλλάδιο στην Ελληνική για προσεταιρισμό των Βλάχων, οι οποίοι ωστόσο αποδείχθηκαν οι πιό σταθεροί πιστοί του Πατριαρχείου.



«Δεν εννοήσαμεν άν η γλώσσα ήτον η Μακεδονική ή η Ελληνική»

  Η σύνθεση του πληθυσμού της Μακεδονίας ήταν τέτοια, που ευνοούσε την προπαγάνδα αλλού μεν των Ελλήνων κι αλλού των Βουλγάρων. Πρώτα-πρώτα κατά κατά ένα μεγάλο ποσοστό οι χωρικοί Μακεδόνες μιλούσαν μιά διάλεκτο, που είχε μεν πολλές Ελληνικές λέξεις, καθώς και Τουρκικές, αλλά ο σκελετός της ήταν Σλαβικός. Η σλαβομακεδονική διάλεκτος ήταν σε πολλά μέρη η επικρατέστερη γλώσσα. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει, ότι οι Μακεδόνες, που την μιλούσαν ήταν γνήσιοι Σλάβοι και είχαν Σλαβική συνείδηση. Η γλώσσα και μόνη δεν προσδιορίζει την εθνικότητα ενός λαού. Στα βάθη της Μικράς Ασίας ήταν έως το 1922 χιλιάδες Έλληνες με Ελληνική συνείδηση, που μιλούσαν μόνο Τουρκικά.


     Η σύγχρονη εθνικιστική Ελληνική προπαγάνδα αρνείται την ύπαρξη Μακεδονικής Γλώσσας. Ας δούμε όμως, τί λένε επʼ αυτού οι ίδιοι οι μακεδονομάχοι της εποχής:


·         «Το γλωσσικό ιδίωμα, που μιλιόταν στη Μακεδονία ήταν μικτό, μεταξύ Βουλγαρικής και Σερβικής με πλήθος από Αλβανικές, Τουρκικές και Ελληνικές ακόμα λέξεις παραφθαρμένες». (Μακεδονομάχου Κ. Μαζαράκη - Αινιάνα, «Ο Μακεδονικός Αγώνας», έκδ. «Δωδώνη», Αθήνα, 1981, σελ. 9).


·         «Ήταν ένα κράμα όλων των βαλκανικών εθνικοτήτων τότε η Μακεδονία. Έλληνες, Βούλγαροι, Ρουμούνοι, Σέρβοι, Αλβανοί, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι ζούσαν φύρδην μίγδην κάτω από τον βαρύ ζυγό των Τούρκων. Η γλώσσα τους ήταν η ίδια Μακεδονίτικη, ένα κράμα και αυτή από Σλαβικά κι Ελληνικά ανακατωμένα με λέξεις Τούρκικες». (Π. Σ. Δέλτα, «Τα μυστικά του Βάλτου», έκδ. «Βιβλιοπωλείον της Εστίας», Αθήνα, 2009, σελ. 47-48.) Η ίδια στη σελίδα 78: «- Για πού παιδιά; ρώτησαν οι χωρικοί στη Μακεδονική διάλεκτο».


·         «Το 1852 εξέδωσε εις την Θεσσαλονίκην διʼ Ελληνικών στοιχείων το Ευαγγέλιον εις την Σλαβομακεδονικήν και το 1865 εις την Κωνσταντινούπολιν τον Απόστολον». [Αρχιμ.Τίτου Κ. Καράντζαλη - Δημ. Β. Γόνη, “Κώδιξ της αλληλογραφίας” των Βοδενών Αγαθαγγέλου - Αγώνες του Αγαθαγγέλου κατά του Βουλγαρισμού (1870-1871), Μακεδονική Βιβλιοθήκη - Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη, 1975, σελ.34]. O ίδιος στη σελίδα 116: «Λειτουργούσε στις εκκλησίες “σλαβονιστί”».


·         Παύλος Μελάς: «Εις αυτούς ζωηρότατα, ευγλωττότατα και πειστικώτατα -μετέφραζεν ο Πύρζας- ωμίλησε, μακεδονικά, ο Κώτας.» (Ναταλίας Μελά, «Παύλος Μελάς», έκδ. «Σύλλογος προς διάδοσιν Ελληνικών Γραμμάτων», «Δωδώνη», Αθήνα-Γιάννινα, 1992, σελ. 241).


·         Παύλος Μελάς: «Ο διδάσκαλος βάζει τα παιδιά να τραγουδήσουν κάτι. Δεν εννοήσαμεν άν η γλώσσα ήτον η Μακεδονική ή η Ελληνική.» (Ναταλίας Μελά, «Παύλος Μελάς», έκδ. «Σύλλογος προς διάδοσιν Ελληνικών Γραμμάτων», «Δωδώνη», Αθήνα-Γιάννινα, 1992, σελ. 244.)


·         Παύλος Μελάς: «Έμαθα και ολίγας μακεδονικάς λέξεις.» (Ναταλίας Μελά, «Παύλος Μελάς», έκδ. «Σύλλογος προς διάδοσιν Ελληνικών Γραμμάτων», «Δωδώνη», Αθήνα-Γιάννινα, 1992, σελ. 253.)

 



Χάρτης των χριστιανικών σχολείων Βιλαετίου Θεσσαλονίκης. Την εποχή εκείνη αρθροιστικά στα δύο καθʼ αυτό Μακεδονικά βιλαέτια Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης υπήρχαν 998 ελληνόφωνα σχολεία στοιχειώδους εκπαίδευσης με 59.640 μαθητές.

(Αθήνα, συλλογή Μαζαράκη, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους).



Η ελληνόγλωσση «παιδεία» στα χέρια του Πατριαρχείου

     Ο εκπαιδευτικός τομέας, που είχε οργανωθεί με βάση το θεσμικό πλαίσιο της Οθωμανικής Διοίκησης ήταν ενταγμένος στο εκκλησιαστικό καθεστώς του Οικουμενικού Πατριαρχείου και ακολουθούσε την ιεραρχική του διάρθρωση. Το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης ήταν ο φορέας της -όχι Ελληνικής βέβαια, αλλά απλώς-  Ελληνόγλωσσης Χριστιανικής εκπαίδευσης. Σε συνεργασία με την Εκπαιδευτική Επιτροπή, που εκλεγόταν από το Μικτό Εκκλησιαστικό Συμβούλιο των Μητροπόλεων και τη Μεγάλη του Γένους Σχολή, διαχειριζόταν την παιδεία των Ρωμιών. Ο μητροπολίτης και η τετραμελής Εκπαιδευτική Επιτροπή ήταν οι αρμόδιοι φορείς για την παιδεία των εκκλησιαστικών επαρχιών. Εκπαιδευτικές Επιτροπές υπήρχαν και στις μικρότερες Oρθόδοξες κοινότητες της περιφέρειας, πάντα όμως, υπό την προεδρία ιερέα. Παράλληλα, από το 1861 άρχισε να δρά αυτόνομα και ο Φιλολογικός Σύλλογος Κωνσταντινούπολης με αρμοδιότητα σε θέματα εκπαίδευσης κι αυτός υπό την αιγίδα του Πατριαρχείου.


     Ορισμένοι χαρακτηρίζουν ως σημαντικό σταθμό στην ιστορία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της Μακεδονίας την ίδρυση από το Πατριαρχείο ιερατικής σχολής στο Μοναστήρι, στην οποία «προσλαμβάνονταν Έλληνες νέοι, κατά προτίμηση βλαχόφωνοι, σλαβόφωνοι και αλβανόφωνοι, ακόμα και ελληνόφωνοι. Στο πρώτο τμήμα φοιτούσαν για τρία χρόνια τακτικοί μαθητές, οι οποίοι προορίζονταν νʼ αποτελέσουν ικανά στελέχη, και άριστα εκπαιδευμένοι ιερείς σε σημαντικές κωμοπόλεις και οι οποίοι σε ορισμένες περιπτώσεις θα εκτελούσαν και χρέη δασκάλου». (Κ. Βακαλόπουλου, «Το Μακεδονικό ζήτημα 1856-1913», έκδ. «Το Βήμα», Αθήνα, 2009, σελ 128-129.)

 

Αναμνηστική φωτογραφία του δημοτικού σχολείου του Βογατσικού της Καστοριάς, στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα. Διακρίνονται οι μαθητές, οι γονείς τους, οι δάσκαλοι, εκ των οποίων αρκετοί ιερείς, μπροστά στο κτίριο του σχολείου. («Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», έκδ. «Εκδοτική Αθηνών», Αθήνα, 1975.)

   

   Για να διοριστεί κάποιος εκπαιδευτικός στη Μακεδονία έπρεπε να διαθέτει βαπτιστικό, βεβαίωση της εκκλησιαστικής αρχής και δήλωση, ότι ήταν Χριστιανός Ορθόδοξος.





Επάνω: Αναπαράσταση σχολικής αίθουσας πατριαρχικού σχολείου της εποχής του Μακεδονικού Αγώνα, όπου δεσπόζει ο σταυρός.

Αριστερά: Φωτογραφία προαυλίου σχολείου με τον ιερέα-δάσκαλο ανάμεσα στις κούνιες.

(Φωτογραφίες από το Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα, Θεσσαλονίκη).

 

   Κύριες προτεραιότητες του νέου κράτους, που προωθούνταν από τα προξενεία μέσω των μητροπόλεων στις Οθωμανικές επαρχίες στα τέλη του 19ου αιώνα ήταν οι αυξημένες οικονομικές επιχορηγήσεις προς τις Ορθόδοξες κοινότητες και τα Ελληνόφωνα σχολεία και η συγκράτηση του χριστιανικού πληθυσμού στους κόλπους του Πατριαρχείου. (Σε έκθεση του προξενείου της 16ης Ιανουαρίου 1892 προτεινόταν να ιδρυθούν στις επαρχίες ιερατικές σχολές, στις οποίες θα προσλαμβάνονταν νέοι, γιοί ιερέων ιδίως, τους οποίους οι δάσκαλοι «θα φροντίζωσι να τοις εμπνέωσιν εθνικόν φρόνημα». Οι απόφοιτοι αυτοί θα χρησιμοποιούνταν και ως γραμματοδιδάσκαλοι γιά μικρά παιδιά.)    

 

Ενδεικτικό της Μητρόπολης Καστοριάς, με το οποίο δίδεται σε ρωμιό άδεια διδασκαλίας σε σχολείο «της θεοσώστου επαρχίας κατά το σχολικόν έτος 1901 έως 1902 συμμορφουμένω ακριβώς προς την διδασκαλίαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας». (Θεσσαλονίκη, Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα).



     Η διαχρονική εκκλησιαστική προπαγάνδα κάνει λόγο για ύπαρξη δήθεν κρυφών σχολείων την εποχή της Τουρκοκρατίας. Στα 1900 όμως, στην Τουρκοκρατούμενη Μακεδονία λειτουργούσαν 998 χριστιανικά Ελληνόφωνα εκπαιδευτήρια. Ένα εξ άλλου από τα προνόμια του Πατριάρχη μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης ήταν η ίδρυση σχολείων. Για ποιά κρυφά σχολεία μιλάμε δηλαδή; Όλα τα σχολεία ήταν νόμιμα, δεδομένου, ότι η Οθωμανική Εξουσία ευνοούσε την παιδεία.


     H ελεγχόμενη πλήρως από το Πατριαρχείο παιδεία των Ρωμιών στη Μακεδονία: Ο μητροπολίτης Βοδενών (σ.σ. Voden, σημερινής Έδεσσας), Αγαθάγγελος, δίκην υπουργού παιδείας, αναθέτει σε άνθρωπο της εμπιστοσύνης του τη διεύθυνση της Ελληνικής σχολής. Παρατηρείστε, ότι στην ιδιωτική αυτή επιστολή του ο μητροπολίτης αποκαλεί τη Σουλτανική Εξουσία «Σεβαστή Κυβέρνηση»). [Αρχιμ.Τίτου Κ. Καράντζαλη – Δημ. Β. Γόνη, “Κώδιξ της αλληλογραφίας” των Βοδενών Αγαθαγγέλου – Αγώνες του Αγαθαγγέλου κατά του Βουλγαρισμού (1870-1871), Μακεδονική Βιβλιοθήκη – Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη, 1975, σελ. 37-40.]    


     Το Πατριαρχείο ήταν εκείνο, που έκλεινε τα σχολεία, τα οποία δεν ανήκαν στην επιρροή του, αυτά, που δίδασκαν Επιστήμες κι όχι Ψαλτήρι και Οκτώηχο. Τέτοια σημαντικότατα εκπαιδευτικά ιδρύματα ήταν το Φιλολογικό Γυμνάσιο Σμύρνης, οι Σχολές της Χίου και των Κυδωνιών, απʼ όπου είχαν εκδιωχθεί προεπαναστατικά με βίαιο τρόπο οι διευθυντές τους Κωνσταντίνος Κούμας, Νεόφυτος Βάμβας και Θεόφιλος Καΐρης, οι διαφωτιστές δηλαδή, που ανήκαν στη σφαίρα επιρροής του Αδαμάντιου Κοραή. (Βλ. Η Ιερά Εξέταση του Γρηγορίου Ε΄).

 


      

     Αίτηση δασκάλου, με την οποία ζητάει να τοποθετηθεί σε οποιαδήποτε άλλη θέση δεδομένου, ότι την θέση, την οποία επί 12ετία κατείχε, την κατέλαβε άλλος. Στο έγγραφο, που απευθύνεται -πού αλλού;- στο Δεσπότη της περιοχής, ο αιτών «παρακαλεί θερμώς» να ληφθούν υπʼ όψη οι οικογενειακές του ανάγκες, γεγονός, που χαλάει την εξωραϊσμένη εικόνα, την οποία προβάλλουν οι εθνικιστές, ότι το μοναδικό δήθεν κίνητρο των δασκάλων ήταν η  αγάπη προς την Μακεδονία. Τόσο οι δάσκαλοι, όσο και οι από διάφορα μέρη της Ελλάδας εθελοντές Μακεδονομάχοι αμοίβονταν κανονικά με καλούς μισθούς. (Θεσσαλονίκη, Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα.)



Ανταγωνισμός Πατριαρχείου - Εξαρχίας

     Από μιά επιτόπια έρευνα του Άγγλου πρόξενου στη Θεσσαλονίκη, που συντάχτηκε το 1888 και καταχωρήθηκε στην «Αγγλική Κυανή Βίβλο» του 1889 μαθαίνουμε, ότι οι Έλληνες πλειοψηφούσαν στα παράλια διαμερίσματα της Θεσσαλονίκης, Κασσάνδρας, Άθωνα, καθώς και στα διαμερίσματα Βέροιας, Λαγκαδά, Σερρών και Ζίχνης. Στο εσωτερικό όμως της Μακεδονίας πλειοψηφούσαν οι σλαβόφωνοι. Ως το 1870 περίπου, στη Μακεδονία οι φυλετικές αντιθέσεις δεν παρουσίαζαν οξύτητα. Όταν όμως, καλλιεργήθηκε και αναπτύχθηκε ο σοβινισμός στη Σόφια και στην Αθήνα άρχισε η προπαγάνδα κι έτσι οι κάτοικοι σε πολλές περιοχές χωρίστηκαν σε παρατάξεις.


     Στον ανταγωνισμό έπαιξαν ρόλο πρωταγωνιστή οι δεσπότες. Το Πατριαρχείο, ως ένας κατʼ εξοχήν Οθωμανικός θεσμός, έβλεπε τη δύναμή του να χάνεται αφού και οι δικαιοδοσίες του είχαν περιορισθεί σημαντικά μετά την ανεξαρτησία της Ελλάδας. Η Μακεδονία ήταν ακόμα το μεγάλο του ποίμνιο.


     Το 1870 όμως, η Βουλγαρική Εκκλησία αποσχίστηκε από το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης και δημιουργήθηκε η Εξαρχία. Από τότε οι ανώτεροι Βούλγαροι κληρικοί -οι λεγόμενοι εξαρχικοί- ανέπτυξαν μεγάλη προπαγανδιστική δραστηριότητα. Έχτιζαν εκκλησίες κι άνοιγαν σχολεία, που δεν ελέγχονταν από το Πατριαρχείο, όπως τα υπόλοιπα, αλλά από τον Βούλγαρο Έξαρχο, τον αντίστοιχο δηλαδή του Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης.


     Τα ίδια έκαναν και οι δεσπότες του Πατριαρχείου. Όπου περνούσε από το χέρι τους έκλειναν τα σχολεία και τις εκκλησίες, που ανήκαν στους εξαρχικούς Βούλγαρους. Πρέπει όμως να σημειώσουμε, ότι οι πατριαρχικοί στις πιό πολλές περιοχές ήταν μισητοί, γιατί φορολογούσαν τον πληθυσμό και τον καταπίεζαν, γιʼ αυτό οι εξαρχικοί, που ακολουθούσαν αντίθετη πολιτική ήταν αγαπητοί κι έτσι μπορούσαν να επηρεάζουν τους χωρικούς και να τους τραβούν στις εξαρχικές εκκλησίες, αλλά και να στέλνουν τα παιδιά τους στα εξαρχικά σχολεία.


*          *          *

    Ύστερα από επιτόπια έρευνα, που έγινε το 1900 στη Μακεδονία από εθνικόφρονες και με βάση στοιχεία αυθεντικά, στο τότε επίσημο όργανο του νεοελληνικού σοβινισμού, περιοδικό «Ελληνισμός», δημοσιεύτηκε αξιόλογο άρθρο σχετικό με τον καταπιεστικό ρόλο των πατριαρχικών δεσποτάδων, στο οποίο τονίζονταν τα εξής: «Ο Κλήρος, μεταλλάξας εξαπίνης φρόνημα και πολιτείαν και εσφαλμένην δους ερμηνείαν εις τα προνόμια, τα οποία εθεώρησαν ως παρασχεθέντα αυτώ και μόνον προς προσωπικήν αποκλειστικώς κάρπωσιν και ωφέλειαν, ήρξατο ποιούμενος ατέλειωτον κατάχρησιν της ισχύος του. Οι κατά τόπους Αρχιερείς λησμονήσαντες... υπέλαβον τας υπό την δικαιοδοσίαν των επαρχίας αυτόχρημα μεσαιωνικά τιμάρια, εαυτούς μονονουχί φεουδάρχας και το υπʼ αυτούς ποίμνιον, υπάρχον μόνον ίνα δουλεύη εις αυτούς, υπείκον τυφλώς εις τας ορέξεις και τα επιτάγματά των και παρέχον αδρόν της υποτελείας του φόρον! Αι απολυταρχικαί και παράφοροι αυτών αξιώσεις και η υπερφίαλος και σκαιά πολιτεία των, αι κατάφωροι παρανομίαι και η ακόρεστος φιλοχρηματία, αι σκανδαλώδεις επεμβάσεις και η δια της αστόχου εν τε τω κατʼ ιδίαν και τω δημοσίω βίω διαγωγής των εξουθένωσις του εκκλησιαστικού γοήτρου και του ιερατικού σχήματος, πάντα ταύτα, οσημέραι αποτόμως έκδηλα καθιστάμενα, δικαίως προυκάλεσαν την ψύχρανσιν και την αγανάκτησιν των λαϊκών, οίτινες επʼ ουδενί λόγω στέργοντες να καταστώσιν όργανα ή και συνεργοί των αναξίων Μητροπολιτών, απεμακρύνθησαν των κοινοτικών πραγμάτων...» («Ελληνισμός», 1901, σελ. 156-157.)


  

   

Μετάβαση στο επόμενο Β΄ Κεφάλαιο: ΜΕΓΑΛΟΪΔΕΑΤΙΣΜΟΙ

(Εθνική Εταιρεία - ατυχής πόλεμος 1897, Μακεδονικό Κομιτάτο)


 Επιστροφή στην αρχική σελίδα του Αφιερώματος.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


12 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 42180

    11 Απρ 2017

    Ανώνυμος 39684

    Είναι πολύ απλό, εφόσον είπε να μην ξεχάσουν και την μητρική τους γλώσσα κι ας μιλάνε ελληνικά, σημαίνει πως ΔΕΝ ήτανε ελληνική η μητρική γλώσσα των αρχαίων μακεδόνων.

    Τώρα αν βγάζεις ψεύτικη την δική μου πηγή, βγάζω και εγώ ψεύτικες τις δικές σου.

    Απο τον Δημοσθένη μέχρι και τον Αδαμάντιο Κοραή και πολλούς ρωμιούς αρχαιολόγους και ισατορικούς τις δεκαετίας '70, όλοι είπανε πως οι μακεδόνες ΔΕΝ είναι έλληνες.

    Σε παραπέμπω στο σχόλιο του Ανώνυμος 39238, για να δείς, γιατί κάνεις πως δεν διάβασες το συγκεκριμένο.

    ΥΓ1 Μια απόδειξη πως οι τάφοι είναι απο την εποχή του Αλεξάνδρου το πρώτου, γιατί εγώ μπορώ να σου αποδείξω πως είναι πολύ μεταγενέστερες. ¨Οχι δεν είναι τυχαίο που εξελληνίστικαν οι αρχαίοι μακεδόνες, μια και η αρχαία ελλάδα, ήτανε όπως η αμερική σήμερα που όλοι την μισούν αλλά όλοι θα ήθελαν να ζουν εκεί και να μετέχουν στην κοινωνία τους, κοινή γλώσσα τα αγγλικά όπως στην αρχαία ελλάδα τα ελληνικά κτλ.

    ΥΓ2 Και ωραία πες ότι καταφέρεις να αποδείξεις πως οι αρχαίοι μακεδόνες ήτανε όντως έλληνες εξαρχής, αυτό δεν σημαίνει πως οι σημερινοί ρωμιοί κατάγεστε απο τους αρχαίους έλληνες, δες τα εξωτερικά χαρακτηριστικά σας, ποικιλία χρώματος δέρματος, μαλλιού, ματιών, διαφορετικό σχήμα προσώπου και μύτης κτλ. Μια πανσπερμία λαών είσαστε, άστο μην με προκαλείς να το συνεχείσω γιατί θα χάσεις πάλι.

  • Ανώνυμος 39684

    15 Σεπ 2016


    Ανώνυμος 39239

    Πραγματικά από αυτό:
    Alexander the Great speaks in front of the Macedones of his army: "The Macedonians are going to judge your case," he said. "Please state whether you will use your native language before them."

    Εσύ μετάφρασες αυτό: "ο Μέγας Αλέξανδρος απευθύνθηκε στους Μακεδόνες κάποια στιγμή λέγοντας τους να μην ξεχασουν την μητρική τους γλώσσα κι ας μιλάνε Ελληνικά"

    Για πες μου που ακριβώς αναγράφεται ότι ο Μέγας Αλέξανδρος είπε ότι η μητρική τους γλώσσα είναι διαφορετική από τα Ελληνικά;;; Αγγλικά ξέρεις ή απλά γράφεις ότι συμφωνεί με τις ιδεοληψίες σου;;;

    Και επειδή σε βλέπω ότι δεν γνωρίζεις από πραγματική παράθεση πηγών, που είναι το κείμενο στα Λατινικά, αφού αυτός που έκανε την καταγραφή είναι ο "Quintus Curtius Rufus";;;

    Και γιατί αναφέρεις αυτόν και όχι άλλο ιστοριογράφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου όπως ο Αρριανός (ο οποίος θεωρείται και ο πιο έγκυρος για τον Μέγα Αλέξανδρο;) Μήπως δεν είναι αρκετά κοντά στις ιδεοληψίες που πιστεύεις

    ΥΓ Τάφοι στο Μακεδονικό χώρο (Δυτική Μακεδονία) υπάρχουν από την εποχή πριν του Αλεξάνδρου του πρώτου (που δήθεν εξελλήνισε τους Έλληνες της Μακεδονίας) με επιγραφές στην Ελληνική Δωρική διάλεκτο...Ε μάλλον τυχαίο θα είναι...

  • Ανώνυμος 39239

    30 Ιουλ 2016

    Ανώνυμος 28924

    Με την ίδια λογική που οι αρχαίοι Μακεδόνες, Θρακο-Ιλλυρικό φύλλο με γλώσσα συγγενική των Ιλλυρίων, διαδέχθηκαν την Ελληνική, (ο Μέγας Αλέξανδρος απευθύνθηκε στους Μακεδόνες κάποια στιγμή λέγοντας τους να μην ξεχασουν την μητρική τους γλώσσα κι ας μιλάνε Ελληνικά) μια και εξελληνίστικαν απο τον Αλεξανδρο Α' τον φιλέλληνα. Στην πορεία με τις επιδρομές των Σλάβων, διαμορφώθηκε η γλώσσα. Αν δεν την δέχεσε, πρόβλημα σου, όμως υπάρχει, όπως υπάρχει και η Αρβανίτικη και η Βλάχικη, για εκείνους όμως δεν βλέπω καμίο ένσταση.


    Quintus Curtius Rufus "The History of Alexander"

    "Alexander the Great speaks in front of the Macedones of his army: "The Macedonians are going to judge your case," he said. "Please state whether you will use your native language before them."


    Θέλεις τώρα και άλλη "λογική": Με ποια λογική μιλάνε τα Αγγλικά οι Ρωμιοί της Αμερικής και λένε ότι είναι Έλληνες;

    Υ.Γ. Ξέρω τώρα εκείνος ο ανύπαρκτος με τα Caps Lock μώλις δεί σχόλιο μου θα μπεί να κλαψουρίσει, αλλά δεν έχει σημασία, ας διαβάσουν όλοι προσεκτικά αυτό το σχόλιο και το προηγούμενο με τους Έλληνες λόγιους για την Μακεδονία και θα καταλάβουν ποιός μιλάει με επιχειρήματα και ποιός με ασυναρτησίες!

  • Ανώνυμος 39238

    30 Ιουλ 2016

    Έλληνες λόγιοι για τη Μακεδονία και τους Μακεδόνες
    Αδαμάντιος Κοραής (1819):
    "Το έθνος είναι πτώμα σπαραττόμενον από κόρακας (...) Όλην του την αρετή του αφαίρεσεν η δουλεία. Ιδού η ζωγραφία μας, αφ' ότου μας επάτησεν ο Φίλιππος εώς εις το έτος 1453. Αλλάξαμε δεσπότας διαφόρους, άλαλοι και ανόητοι"
    [Αδ. Κοραή, "Στοχασμοί Κρίτωνος", σ. 5 - βλ. και "Έρανος εις Αδαμάντιον Κοραή", 1965, σελ. 147]

    Αδαμάντιος Κοράης (1824):
    "Οι Μακεδόνες (...) επροχωρούσαν καθημέραν εις την κατάλυσιν της ελευθερίας [της Ελλάδος] (...) και δουλωμένοι [οι Έλληνες] εις τους Μακεδόνας (...) Μετά την Μακεδονικήν δεσποτείαν έπεσαν υπό κάτω εις των Ρωμαίων την εξουσίαν και τέλος στους Τούρκους"
    [Αδ. Κοραή, "Εφημερίς του Κάτω Κόσμου" - βλ. Δημ. Γκίνη, "Τα ανώνυμα έργα του Κοραή", 1948, σ. 54-55]

    Παναγιώτης Κοδρικάς(1794):
    "Η δυστυχής Ελλάς (...) άρχισε ολίγον κατ΄ ολίγον να χάνει μαζί με την ένδοξόν της ελευθερίαν (...) και την παλαιά εκείνην της γλώσσης ευγένεια. Αι αλλεπάλληλοι έφοδοι όπου κατά καιρούς εδοκίμασεν από διάφορα έθνη, πότε Μακεδόνων, πότε Ρωμαίων και ενίοτε Γότθων..."
    [στον πρόλογο της μτφ. του Fontenelle "Περί πληθύος κόσμων" - βλ. Γ. Λαδά & Αθ. Χατζηδήμου, "Ελληνική βιβλιογραφία των ετών 1791-1795", 1971, σ. 316]

    Αθανάσιος Χριστόπουλος (1808):
    "Ο Φίλιππος και ο υιός του Αλέξανδρος (...) εκαταδάμασαν επι τέλους όλην την Ελλάδα και την υπέταξαν εις το Μακεδονικόν κράτος".
    ["Πολιτικά Σοφίσματα", Επετηρίς Μεσαιωνικού Αρχείου, τομ.10 (1960), σ. 59]

    Μιχαήλ Περδικάρης (1811):
    " Το Γένος των Ελλήνων, ω φίλτατε αναγνώστα (...) αφού κατ' αρχάς αυτό επολιτεύθη διʼ αιώνων κάθ' εαυτό αυτοδέσποτον και αυτεξούσιον, υπετάγη, πρώτον μεν εις το Μέγαν Αλέξανδρον, ύστερον δε εις Ρωμαίους".
    ["Ρήγας ή κατά ψευδοφιλελλήνων", Επετηρίς Μεσαιωνικού Αρχείου, τομ.11 (1961), σ. 23 & 33-34]

    Γρηγόριος Σαράφης (1818):
    "Οι Αθηναίοι και οι Λακεδαιμόνιοι, επειδή εσκανδαλίσθησαν μεταξύ των, διήρεσαν την Ελλάδα εις δύο μέρη και αφού 27 ολόκληρους χρόνους επολέμησαν μεταξύ των νικώντες και νικώμενοι, τοσούτον αδυνάτησαν ώστε κατεδουλώθησαν πρώτον μεν υπό των Μακεδόνων, έπειτα δε επί των Ρωμαίων (...) καταστασθέντες δούλοι"
    [Γρ. Σαράφη, "Λόγοι Εκκλησιαστικοί", Κυδωνίες 1909, σ. 98]

    εκδότης του περιοδ. "Μέλισσα" (1819):
    "Τι συνέβη μετά ταύτα; [ενν. τη διχόνοια των Ελλήνων] Οι Μακεδόνες κατεδούλωσαν την πατρίδα του Μιλτιάδου. Τι έπειτα; Οι Ρωμαίοι την κατεσπάραξαν. Τι τελευταίον; Αλλ' η χειρ μου τρέμει και ο κάλαμος πίπτει..."
    [Μέλισσα, τευχ. 1, Ιούλιος 1819, σ. 100]

    Ανώνυμος (1823):
    "Το Γένος μας αφού εξέπεσε (...) υπεδουλώθη εις τον ζυγόν των Μακεδόνων, Ρωμαίων, και εν εσχάτοις εις τον παρόντα βαρύν ζυγόν"
    [Ι.Οικονόμος, "Επιστολαί διαφόρων", 1964, σ. 421 & 445]

    Αλέξανδρος Σούτσος (1836):
    "(...) τας προγονικάς εκείνας διχονοίας, αίτινες καταστήσασαι αυτήν [την Ελλάδα] έρμαιον της Μακεδονίας και Ρώμης, κατέλυσαν την ανεξαρτησίαν της"
    [Αλ. Σούτσος, "Ελληνική Πλάστιγξ", 1836, σ. 18]

    Κωνσταντίνος Σχινάς, πρύτανης του Πανεπιστημίου του Όθωνος (1837):
    "Η Ελλάς (...) υποκύψασα έπειτα, με οικτράν μόνην αυτονομίας σκιάν, εις των Μακεδόνων την κυριαρχίαν..."
    [λόγος εκφωνηθείς κατά τα εγκαίνια του Πανεπιστημίου στις 3/5/1837 - βλ. Κ. Δημαρά, "Εν Αθήναις τη 3 Μαΐου 1837", 1987, σ. 31κε. & 136κε.]

    Γεώργιος Κοζάκης-Τυπάλδος (1839):
    "Η δε Ελλάς στερηθείσα άπαξ της ελευθερίας της, έγινε πρώτον μεν επαρχία Μακεδονική, ύστερον δε Ρωμαϊκή, Γραικορωμαϊκή..."
    [Γ. Κοζάκης-Τυπάλδος, "Φιλοσοφικόν δοκίμιον περί της προόδου και της πτώσεως της παλαιάς Ελλάδος", 1839, σ. 495-496]

    Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός, πρόεδρος της Αρχαιολογικής Εταιρείας (1841):
    "Ο Φίλιππος έπραξεν άλλον της νίκης εκείνης [της Χαιρωνείας] ολεθριότερον, εγέννησε τον Αλέξανδρον"
    [Σύνοψις των Πρακτικών της Αρχαιολογικής Εταιρείας των Αθηνών, 1846, σ. 102]

    Νικόλαος Σαρίπολος (1848):
    "(...) πέπλος μέλας δουλείας επισκιάζει την Ελλάδα, εποχή μακράς καταστροφής, εποχή άγονος. Τους Μακεδόνας διαδέχονται οι Ρωμαίοι, τους Ρωμαίους οι βάρβαροι του Βορρά, τούτους δε οι αιμοχαρείς της Κασπίας περίοικοι."
    [Νικ. Σαρίπολος, "Λόγος εκφωνηθείς την 21 Οκτωβρίου 1848 κατά την έναρξιν της διδασκαλίας των αρχαίων Ελληνικών πολιτευμάτων", 1848, σ 24]

    Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος (1849):
    "Η Μακεδονική εποχή δύναται ευλόγως να διακριθή από της Ελληνικής, διότι το Μακεδονικόν έθνος εξεπλήρωσεν, εν τη Γενική Ιστορία, εντολήν άλλην παρά το Ελληνικόν".
    Παρακάτω, αναφερόμενος στη μάχη της Χαιρώνειας, γράφει ότι συγκρούσθηκαν οι Έλληνες με τους Μακεδόνες.
    [ Κων. Παπαρρηγόπουλος, "Εγχειρίδιον της Γενικής Ιστορίας", 1849, σ. 191-193 & 235-236]

  • Ανώνυμος 36345

    6 Ιαν 2016

    Δεν μπορώ να καταλάβω, ενώ πολύ σωστά αναφέρετε ότι τούτο το ιδίωμα είναι μίξη απο ελληνο-τουρκο-σλαβο κ.τ.λ. αμέσως μετά το βαπτίζετε μακεδονική γλώσσα ή έστω σλαβομακεδονική, με ποια λογική πράττεται το όλο εγχείρημα ?... άν υπάρχει βεβαίως...
    ΒΑΣΙΚΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΙΚΗ....

  • Ανώνυμος 35640

    29 Οκτ 2015

    αξιωματικος συγνωμη..

  • Ανώνυμος 35639

    29 Οκτ 2015

    Thursday, December 20, 2007
    'Yauna Takabara' , the Persian name of the Macedonians

    Most commentators have concentrated on the status of communities named in Persian sources and little attention has been given to the nature of the terms used. The sequence of names is not regular at first, with what seem to be ad hoc epithets, consistent with the naming of recent acquisitions; subsequently more formal designations followed. The earlier documents contain references to various peoples living by or beyond a sea. The Apadana Foundation inscription (DPe) mentions Ionians(Yauna) of the mainland, Ionians-by-the-sea, and unspecified countries by and beyond the sea, while some inscriptions of Dareios at Susa (DSm, DSe) refer on the one hand to men of Skudra and petasos-wearing Yuana , on the other Skudra and Yauna across the sea.On the tomb of Dareios at Naksh-i-Rustem 'Skythians beyond the sea' and 'petasos-wearing Yuana' replaced the unspecified 'countries beyond the sea' of DPe. Skythians (Saka) appear in two separate groups.

    The Saka Haumavarga (Hauma-drinking Skythians) and Saka Tigraxauda (Saka who wear the pointed hat) usually appear on the monuments between the east Iranian and Indian groups of peoples. A third group of Skythians, Saka Paradraya (beyond the sea), are named alongside Skudra and petasos-wearing Ionians beginning with Dareios' tomb inscription. In later official texts the eastern Saka continued to be listed in the usual place, but the western Saka disappeared. Thus there is no reference to them on Xerxes' 'Daiva' inscription (XPh), although 'Skudra' appear as a separate entry on the two Susa texts, on Dareios' tomb, in the 'Daiva' document, and among the throne-bearers on later royal tomb reliefs. The documents from Dareios' reign must antedate 486 BC and recent attempts to give more precision to their chronology would suggest that the sequence began no earlier than the 490s. Archaeological evidence indicates that there was very little settled occupation of the open steppe before the fifth century BC. This pattern seems to have changed quite rapidly over the course of the following century, although such settlement as there was continued to be scattered. Dareios' greatest problems are more likely to have stemmed from supplying his troops than from harrying at the hands of small, mobile bands. In this respect the campaign against the European Saka did present additional and far more intractable difficulties than those he would have faced in central Asia.

    The later texts (DNa, XPh), seem to represent a coherent sequence: Ionians of the Asiatic mainland, followed by coastal Ionians,Yauna Takabara, , in other words, east Greeks, Hellespontine Greeks, north Aegean Greeks, and Skudra as Thracians .

    Yauna Takabara seem in some cases, as at Susa, to correspond with earlier designations of coastal Ionians (Paradraya) and have conventionally been taken to mean Macedonians, because of the distinctive flat hats depicted on coins from the Macedonian region. But this is a misnomer. Coins pre-dating regal Macedonian issues which show large hats are difficult to locate geographically and are even harder to identify according to ethnic origin. They are neither strictly 'Thracian' nor 'Macedonian', because at the beginning of the fifth century these terms lacked definition. The Argead dynasty was just beginning to extend control over areas beyond the Thermaic Gulf. Even in the later fifth century, tribal designations are encountered more often than topographic names (Thuk. 2. 99).

    If Yuana Takabara were considered by the Persians to correspond specifically to Macedonians, this should be taken to mean their diplomatic partners from 511 BC onwards, the Argeads, and Argead dependencies. Only in 492 did this relationship change from one of loose alliance, albeit on unequal terms, to one of close dependency (Hdt. 6. 44. 1). The Persian documents do not elaborate such niceties. Allies and subjects are listed in the same way, only the nomenclature changes. Thus at the time of DPe, no distinction is made amongst the inhabitants 'beyond the sea'. Thereafter Yauna Takabara is separated out and 'Skudra' likewise.

    'Skudra' is the most elusive term. Although Xerxes' 'Daiva' inscription at Persepolis corresponds in other respects with Herodotos' muster roll at Doriskos (7. 61 ff.), the Greek historian has no equivalent for 'Skudra'. Xerxes did proceed to call up troops from amongst the native and Greek settlers along the coast as his army advanced westwards, and the term has most often be taken to apply to Thracians, or Thracians and Macedonians. The etymology of the word is obscure but suggests that the Persians may have used it in a more specialized way than simply to describe their dependencies in Europe as such. The Persepolis Fortification Tablets have numerous references to workers from Skudra and the most obvious candidates for Europeans working in some numbers deep within the Persian empire are the Paionians whom Herodotos makes so much of in his narrative (5. 1. 12-16, 98).

    Why did Herodotos make so much of the Paionians?

    Herodotos tells us that Megabazos was instructed, after Dareios' return from Skythia, to conquer the whole of Thrace, to bring every city and every people under Persian control (5. 2. 2). Later he seems to indicate that this was indeed carried out (6. 44. 1: 'all tribes on this side of the Makedones had already been made subject to him'). But tantalizingly, the historian tells us absolutely nothing about the campaign, except that Megabazos began by subduing Perinthos and every other city. A few paragraphs later he modifies this statement, intimating that it was the coastal parts of the wider region he was describing (tes chores tautes . . . ta parathalassia) which Megabazos was systematically bringing under his command (5. 10). It seems unwise to take any one of Herodotos' statements too literally.

    Cambridge Ancient History Vol 4 mention

    The existence of a satrapy in Europe, called 'Skudra', is known from Persian inscriptions (B44, 58f), 'Lands beyond the sea', that is beyond the waters of Asia Minor from the Persian point of view, were recorded in an inscription on the terrace-wall of Persepolis c. 513 B.C and a satrapy 'Skudra' was mentioned in a egyptian record of c.498-7 B.C and then on a list on Darius' tomb at Naqsh-i Rustam, c.486. The name 'Skudra' was probably Phrygian for the homeland, later called Thrace, which the Phrygians had left in migrating to Asia. The peoples of the satrapy were named c.492 B.C as three: 'Saka Paradraya', meaning 'Sacae (a general name for Scythian-type people) beyong the sea', probably the Getae, who resembled the Scythians in customsand equipment; the 'skudra' themselves, mainly Thracians; and 'Yauna Takabara' or Ionians [Viz. Greeks] with a shield-like hat' The last were mentioned also on glazed bricks at the palace at Susa. Some scholars have supposed that the Sacae 'beyond the sea' were Scythian peoples of the Crimea whom Darius had subjugated, but it seems improbable that Persia did hild that area, and that if she id it was assigned to 'Skudra' rather than to the territories in Georgia, centred on Tbilisi. Envoys from 'Skudra' bringing tribute carried two javelins, a long knife and a small round shield, which were characteristic of Thracian troops later (See Pls. Vol., p1,.40 XIX.

    The Greek-speaking people with the shield-like hat were the Macedones, renowned for wearing the sun-hat, as Alexander I did on his fine coins from 478 B.C (look the picture). The Greek-speaking citizens of the colonial city states on the seaboard were not mentioned; nor did they wear a sun-hat.

    sources:

    Ancient Cambringe History, Vol 2, Greek Edition, 2005
    Ancient Cambringe History, Vol 4, 2003
    The Odrysian kingdom of Thrace, Archbald, Oxford University,1998

  • Ανώνυμος 35638

    29 Οκτ 2015

    γιατι το ειπε ο μελας ειναι θεσφατο! ενας αξιοματικος ειναι που ειχε ερθει απο την γαλλια του "διαφωτισμου" που ανετρεπαν τα παντα θρησκεια, ιστορια το οτι πολεμησε για την ελλαδα δεν παει να πει οτι δεν εκανε και λαθη. τελος παντων για την ελληνικοτητα της μακεδονιας να δουμε τι λενε οι περσες με επιγραφες πανω απο τον ταφο του δαρειου, και οχι τον 19 αιωνα ειναι στα αγγλικα....


    from Greekness of Macedonia what say Persian in Yauna takabara :Yauna takabara(is inscription over the grave of Darius)
    from wikipidia:
    Ionia, known in Old Persian as Yauna,[1] was a satrapy of the First Persian Empire. The first mention of the Yauna is at the Behistun inscription. The Ionians were conquered by Cyrus the Great and according to Herodotus, they were placed in the same tax district (the first) as the Pamphylians, Lycians, Magnesians, Aeolians, Milyans, and Carians. The Yauna benefitted from Persian occupation as the eastern Mediterranean was ruled by one king, which made trade easier. Thus, poverty could not be an explanation for the great Ionian Revolt in 499, which took six years to subdue.

    To prevent further insurrection propagated by the Greek city states, especially Athens, Darius the Great set out to create a cordon sanitaire. His generals captured the Aegean islands in this venture, a move also designed to prepare the ground for moving against the Greek mainland itself. After the Persian defeat in the Persian Wars and the conclusion of the peace of Callias in 449 BC, the Ionian cities were set free from Persian rule, albeit they soon came under the domination of Athens. After the Peloponnesian War and the destruction of Athenian power, Sparta ceded them back to Persia in the peace of Antalcidas. Ionia remained under Persian rule until the campaigns of Alexander the Great.

    Beside to Yaunas of the plain and sea, there are also mentioned Yauna paradraya (Ionians beyond or across the sea such as Naxos, Thasos and Byzantium) as well the Yauna takabara (Ionians with sunhats, the Macedonians) in Skudra satrapy

  • Ανώνυμος 34831

    16 Ιουν 2015

    Μονο αυτο συγκρατησατε? Το οτι το πατρειαρχειο εξ αρχης ηταν με τους τουρκους και ΠΟΤΕ δεν υπηρξαν τα λεγομενα κρυφα σχολεια δεν το ειδατε? Το οτι οι πατριαρχικοι ηταν μισητοι γιατι εβαζαν φορους, τους οποιους ακομη πληρωνουμε και θα πληρωνουμε εφ ορου ζωης, δεν σας εκανε καθολου κλικ? Ευχαριστω για τον χρονο σας.

  • Ανώνυμος 34529

    5 Ιουν 2015

    Oi athhnaioi onomazan makedonikh thn glwssa, dioti o skopos htan na enwthh oloklhrh h makedonia me thn ellada.meta oi daskaloi tha didaskan mono ellhnika, opws kai egine sthn mish eleytherwmwnh makedonia.

  • Ανώνυμος 29084

    24 Μαΐ 2014

    Ο Λαός είναι ενας και αυτό το ανακατωμα από τις επιγαμίες και επιμειξίες αυτό αποδεικνύει.προς τι το μισος.................

  • Ανώνυμος 28924

    8 Μαΐ 2014

    Δεν μπορώ να καταλάβω, ενώ πολύ σωστά αναφέρετε ότι τούτο το ιδίωμα είναι μίξη απο ελληνο-τουρκο-σλαβο κ.τ.λ. αμέσως μετά το βαπτίζετε μακεδονική γλώσσα ή έστω σλαβομακεδονική, με ποια λογική πράττεται το όλο εγχείρημα ?... άν υπάρχει βεβαίως...