Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΗ
ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ
ΤΟΥ 12ΘΕΪΣΤΙΚΟΥ ΙΕΡΑΤΕΙΟΥ

Θεοσεβούμενη, δεισιδαίμων
και χειραγωγούμενη από τους ιερείς η αρχαία ελληνική κοινωνία


Οι αρχαίοι έλληνες ήταν ένας από τους ευσεβέστερους λαούς. Πλήθος ναών υπήρχαν παντού και πλήθος αγαλμάτων θεών και ηρώων ήταν στημένα όχι μόνο σε ναούς και ιερά, όπου είναι η θέση τέτοιων αγαλμάτων, αλλά και στην Αγορά και στους δρόμους της Αθήνας και των άλλων πόλεων.

Στα κλασικά χρόνια είχε ήδη δημιουργηθεί μια «επίσημη θρησκεία» με εντυπωσιακές γιορτές, επιδεικτικές πομπές και πολυδάπανες θυσίες. Οι παλιοί θεοί άρχισαν να εξελίσσονται σε φρουρούς των πόλεων ως «πολιούχοι θεοί». Η γνήσια όμως λατρευτική διάθεση δεν έπαψε και στον 5ο αιώνα να τροφοδοτείται από τον αρχικό θρησκευτικό πυρήνα των γιορτών, καθώς και από τις ταπεινές λαϊκές ή τις ιδιωτικές ιεροπραξίες, που ποτέ δεν έχασαν τον πηγαίο θρησκευτικό χαρακτήρα τους. Τα παλιά ξόανα με την υποτυπώδη μορφή της θεότητας δεν είχαν χάσει την αξία τους για τη λατρεία ούτε οι αλάξευτοι λίθοι τη μυστική τους δύναμη.


Ο Οδυσσέας, η θεά Αθηνά και η Ναυσικά σε αρχαίο αγγείο.
Οι έλληνες καλλιτέχνες έκαναν κατάχρηση θρησκευτικών και μυθολογικών θεμάτων σε έργα προορισμένα για την καθημερινή ζωή. Γιʼ αυτό οι εικόνες θεών και ηρώων αφθονούν στην ελληνική εικαστική δημιουργία, ενώ οι κοινοί άνθρωποι είναι σπάνιοι.
Η Τέχνη στην αρχαία Ελλάδα υπηρετούσε τη Θρησκεία.
Όπως η Παναγία ή άλλοι άγιοι λατρεύονται σήμερα ως πολιούχοι και προστάτες διαφόρων πόλεων, έτσι κι οι αρχαίοι θεοί του Δωδεκάθεου λατρεύονταν ως πολιούχοι και προστάτες αρχαίων ελληνικών πόλεων.
Στο Ευαγγέλιο, οι αθηναίοι χαρακτηρίζονται ως οι πλέον θρήσκοι των ανθρώπων: «Αφού εστάθηκε ο Παύλος εν μέσω του Αρείου Πάγου είπε: Άνδρες αθηναίοι, εγώ σας θεωρώ ως τους περισσότερον θρήσκους
από τους άλλους ανθρώπους». (Πράξεις, 17,22).


Οι τρεις όμορφες πέτρες στον Ορχομενό, ήταν πιο σεβαστές από τα στημένα πλάι τους ισάριθμα και ωραία αγάλματα των Χαρίτων. Κοντά στον Ορχομενό, στα βόρεια της Κωπαΐδας, διατηρείτο ως τα ύστερα χρόνια της αρχαιότητας, μια εντελώς αλάξευτη πέτρα, η οποία θεωρείτο εικόνα του Ηρακλή, εξαιρετικά σεβάσμια, γιατί κοντά σʼ αυτήν έβρισκαν τη θεραπεία τους πολλοί άρρωστοι.

Και ο φημισμένος τοπικός θεός την Θεσπιών, Έρως, είχε τιμηθεί με αγάλματα φημισμένων πλαστών. Οι θεσπιείς όμως, τιμούσαν περισσότερο μια ακατέργαστη πέτρα («αργόν λίθον»), που ήταν η αρχαιότερη εικόνα του θεού.

Ένα κομμάτι ξύλου στο «Θάλαμο της Σεμέλης» στη Θήβα ήταν αντικείμενο εξαιρετικά ιερό. Το είχαν επενδύσει στα ύστερα χρόνια της αρχαιότητας με χάλκινο διάκοσμο και το τιμούσαν για την υπερφυσική του δύναμη ως Διόνυσο Καδμείο.


Για τους πιστούς, η μαγεία άρχιζε μόλις περνούσαν τις πύλες του ναού. Συχνά ξεκινούσε με τις ίδιες τις πύλες. Οι πύλες των ναών ήταν τεράστιες, ξύλινες ή μπρούτζινες κι έφεραν διάκοσμο από χρυσό κι ελεφαντόδοντο.
Το άνοιγμα και το κλείσιμό τους ήταν σκηνοθετημένα σα θέατρο. Ενέπλεκε τους ιερείς, χορωδίες που έψελναν ύμνους, έκαιγαν θυμιάματα κι άναβαν δαυλούς.


Έχουμε αναγάγει την αρχαία Ελλάδα σε κάτι το μεγαλειώδες, όπου ο ορθολογισμός, τα μαθηματικά, η γεωμετρία και η φιλοσοφία έβρισκαν δήθεν εφαρμογή στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Θεωρούμε, ότι οι άνθρωποι λειτουργούσαν σαν αυτόνομες μονάδες, όπου το κάθε τι είχε την υπόστασή του με αποδείξεις. Όπου η δημοκρατία και η εξύψωση του ανθρώπινου πνεύματος ήταν κάτι το σύνηθες, το καθημερινό.

Κάνουμε όμως λάθος. Τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά. Ο λαός στην αρχαία Ελλάδα ήταν βαθιά θρησκευόμενος με ελάχιστες εξαιρέσεις φιλόσοφων κι επιστημόνων, μερικών μόνον εκ των οποίων τα ονόματα και η εργασία σώθηκαν ως τις μέρες μας εντελώς συγκυριακά, αποσπασματικά κι από δεύτερο χέρι.

Την κλασική εποχή έκαιγαν βιβλία, κυνηγούσαν τον ορθολογισμό και τη γνώση, έκαναν μάγια, ξόρκια, βουντού, καταδεσμεύσεις κι ένα σωρό άλλες μυστικιστικές μεταφυσικές ανοησίες, τις οποίες έχουμε συνηθίσει να συναντάμε σε μεσαιωνικές πρακτικές. Λάτρευαν εικονίσματα, ξύλα, λίθους, λείψανα κ.λπ.. Ο μεσαίωνας, στον αρχαίο κόσμο κυοφορήθηκε, αργά και σταθερά με διαδικασίες απόλυτα φυσιολογικές και αναμενόμενες.

IMAGE DESCRIPTIONΣτον αντίποδα των άθεων φιλόσοφων κι επιστημόνων της αρχαιότητας, ζούσε ένας κόσμος που πίστευε στις μετά θάνατον ζωές, στις κατάρες, στις επικλήσεις των ψυχών των νεκρών, κ.λπ., ανάλογες δοξασίες με αυτές, που δέχτηκε ―κι όχι εφηύρε― ο χριστιανισμός αργότερα. Πλήθος αφελών πιστών του Δωδεκάθεου, συνέρρεαν στους ναούς, στα ασκληπιεία, στα μαντεία κ.α., όπου τους εκμεταλλεύονταν επιτήδειοι ιερείς με ποικίλα τεχνάσματα.

Προκειμένου να προσελκύσει όσο το δυνατόν περισσότερους πιστούς (και τα «πορτοφόλια» τους) το δωδεκαθεϊστικό ιερατείο στηριζόταν στην αιχμή της κλασικής τεχνολογίας. Σε αρχαίες αναφορές παρουσιάζεται ένα μεγάλο εύρος αρχαίων μηχανών για κάθε χρήση μέσα σε ναούς. Δύο και πλέον χιλιετίες πριν, οι ιερείς ήταν σα μάγοι. Παρήγαγαν ατμόσφαιρα με τη λειτουργία προηγμένης τεχνολογίας μηχανικών συσκευών, για τον εντυπωσιασμό του ποιμνίου:

● Θεϊκά άρματα αιωρούνταν μέσα σε αρχαίους ναούς.

● Ναοί βοούσαν από τις βροντές των θεών.

● Θύρες ναών ανοιγόκλειναν αυτόματα, ανάλογα με τη φωτιά της θυσίας.

● Αγάλματα αρχαίων θεών έκλαιγαν με ματωμένα δάκρυα.

● Ιερείς έδιναν στους πιστούς παραισθησιογόνα σε τελετές, στα ελευσίνια μυστήρια, σε νεκρομαντεία.

● Αυτόματες μηχανές πωλούσαν αγίασμα κ.λπ. κ.λπ..

Τις συσκευές εφεύρισκαν τα μεγάλα μυαλά της αρχαιότητας, τα οποία οι ίδιοι χρηματοδοτούσαν, όπως τον Ήρωνα τον Αλεξανδρινό, που είδε την ευκαιρία κι έφτασε τις διαθέσιμες μεθόδους κατασκευής της εποχής του στα όριά τους. Κατέστη περιζήτητος από κάθε ιερέα. Οι συσκευές κι οι εφευρέσεις του ήταν χρήσιμες στο ιερατείο, για να πείθουν τον κόσμο, ότι οι θεοί υπήρχαν.


Το φαγητό είχε κύριο λόγο στην τελετουργία. Ο πιστός δεν γνώριζε τι του έδιναν οι ιερείς να τρώει και να πίνει. Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο John Naylor, αν τοποθετούσαν σε κρασί το φλοιό συγκεκριμένου δένδρου,
ο πιστός θα ήταν σα να ουρούσε αίμα. Αν διέκοπταν τη χορήγηση του φλοιού, ο πιστός θα «γιατρευόταν» από την αρρώστια. Θεραπευόταν... χάρη στους ιερείς.
Ο Αίσωπος δολοφονήθηκε από το δελφικό ιερατείο, επειδή άσκησε έντονη κριτική στους ιερείς του μαντείου. Όταν κάποτε επισκέφθηκε το μαντείο των Δελφών, είπε για τους ιερείς, ότι μαντεύουν για να πλουτίζουν και για τους κατοίκους της περιοχής, ότι αντί να καλλιεργούν τα κτήματά τους και να φροντίζουν τα ζώα τους ζουν από τ’ αφιερώματα των προσκυνητών. Οι ιερείς του μαντείου εξοργίστηκαν κι αποφάσισαν να τον παγιδεύσουν βάζοντας ένα χρυσό ποτήρι στις αποσκευές του. Κατόπιν, τον κατηγόρησαν για κλέφτη κι ιερόσυλο. Έτσι, τον δίκασαν άδικα και τον καταδίκασαν σε θάνατο ρίχνοντάς τον από τις κορυφές των Φαιδριάδων βράχων. Αυτό ήταν το τραγικό τέλος του Αίσωπου.

Περιεχόμενα του βιβλίου


Ο μεσαιωνισμός της κλασικής εποχής

Επίσημη θρησκεία και πηγαία λατρευτική διάθεση
Αντικείμενα και χώροι με υπεραίσθητη δύναμη
Παναθήναια ─ Λατρεία για ένα πανί
Θρησκευτικοί οι αγώνες
Φαντάσματα στην μάχη του Μαραθώνα
Εικονίσματα στη ναυμαχία της Σαλαμίνας
Θαυματουργή εύρεση και αποκομιδή των λειψάνων του Θησέα
Πυροβασία
Θαυματουργές ιάσεις σε ιερά με το αζημίωτο
Ερμοκοπίδες
Το τέχνασμα του Πεισίστρατου


IMAGE DESCRIPTIONΔώδεκα θεοί: Πρότυπο των τυραννικών εξουσιών της αρχαιότητας

Eξαχρείωση διανοούμενων της αρχαιότητας
Εξαρτημένοι καλλιεργούν τη διαφθορά των πολιτών
Διώξεις διανοούμενων που άσκησαν έντονη κριτική εναντίον της αρχαίας θρησκευτικής μυθολογίας
Η θρησκευτική πίστη οδηγεί στην εξαχρείωση των κοινωνιών
Το ιερατικό αξίωμα εξασφάλιζε πλούσια εισοδήματα
Γελοιότητες και αχρειότητες κατά τις θρησκευτικές εκδηλώσεις στον αρχαίο ελληνικό κόσμο


Ανθρωποθυσίες στην αρχαία Ελλάδα


Διωγμοί άθεων

Πλάτωνας: Έγκλημα η αθεΐα
Έσχατη αποστροφή προς τους άθεους
Επιχείρηση «απόδειξης» της ύπαρξης θεού
Η επινόηση της ψυχής
Η Ιερά Εξέταση του Πλάτωνα κατά της «νόσου της αθεΐας»


Η εξέλιξη της μαγείας

Λατρεία της Εκάτης
Δαίμονες
Ίωνες φιλόσοφοι: Η τελευταία αναλαμπή
Ανάπτυξη της δαιμονολογίας και δεισιδαιμονίας
Λαϊκή ελληνική μαγεία
Κίρκη-Μήδεια
Γόητες
Φαρμακεία
Κατάδεσμοι
Καταπασσαλεύσεις
Ερωτική μαγεία


Ιερή πορνεία

Ιερή πορνεία και ανατολικές θρησκείες
Ου παντός πλειν εις Κόρινθον
Εκπλήρωση ταμάτων με προσφορές ιερών πορνών σε ναούς
Ιέρειες ή πόρνες;


Αρχαίο θέατρο: Η «Βίβλος» των αρχαίων ελλήνων

Από τον διθύραμβο στην τραγωδία
Διόνυσος και θεοί του Ολύμπου
IMAGE DESCRIPTIONΕτυμολογία της λέξης τραγωδία
Το πρώτο θέατρο
Χορηγείες
Η εξέλιξη του αρχαίου θεάτρου
Το θέατρο της Επιδαύρου
Τι γινόταν στο Λαβύρινθο;
Θαύματα στο Ασκληπιείο της Επιδαύρου
Ο ευσεβέστατος Σοφοκλής
Λατρεία του επιδαύριου θεού δίπλα στο διονυσιακό θέατρο
Βάκχες του Ευριπίδη: Ύμνος στη θεοκρατία
Διόνυσος-Γιαχβέ
Η πρώτη θεατρική παράσταση χωρίς θρησκευτική χροιά
Από το αρχαίο θέατρο στο χριστιανικό ναό και τη συναγωγή


Όπιο και παραισθησιογόνα στα Μυστήρια

Χρήση όπιου στα Ελευσίνια Μυστήρια
Χρήση παραισθησιογόνων στα νεκρομαντεία


Μαντείο των Δελφών: Κέντρο ψεύδους και απάτης

Μαντική και χρησμός
Σχέση μαντικής με θρησκεία
Πολλά μαντεία του Απόλλωνα
Μαντεία του Δία
Μαντεία άλλων θεών και ηρώων
Κάτω Κόσμος: Μια προσοδοφόρα επιχείρηση του δωδεκαθεϊστικού ιερατείου
Έντεχνη μαντική
Μαντική από ποικίλα φυσικά φαινόμενα
Το πρώτο χθόνιο μαντείο
Το μαντείο δώρο στον Απόλλωνα
Ο κακός δράκος
Πρόσληψη ιερέων
Μεταρρυθμίσεις
Πήγαιναν καλά οι δουλειές
Το τελετουργικό της απάτης
Ιεροί πόλεμοι για το μαντείο
Φίλοι και εχθροί αντάμα
Χρηματισμός από παντού
Το μαντείο όργανο των περσών
Όταν το μαντείο λακώνιζε και φιλίππιζε
Σταδιακή παρακμή


Αλεξάνδρεια: Επένδυση στη γνώση


Τα αυτόματα θέατρα του Ήρωνα


Οι μηχανές των θεών

Ο θεός που έδινε νερό σε άλογο
Ο τοξότης, τα μήλα των Εσπερίδων και ο βρυχώμενος δράκος
Οι ιερείς χρηματοδοτούσαν την έρευνα
Το άρμα που πετούσε μέσα στο ναό
Αγκαλιές Αφροδίτης-Άρη
Ο βωμός με τα αγάλματα που χόρευαν
Αυτόματες μηχανές πώλησης αγιάσματος
Ο ναός με τις αυτόματες πύλες
Χημικές μηχανουργίες
Αγάλματα θεών με ηχητικά εφέ
Ναοί κι αγάλματα που προκαλούσαν δέος στους πιστούς
Το άγαλμα της θεάς που έκλαιγε αίμα



Το ιερατείο της αρχαιότητας ήταν ασυναγώνιστο. Οι ιερείες του Δωδεκάθεου χρηματοδοτούσαν την έρευνα κι επωφελούνταν από την τελευταία λέξη της τεχνολογίας της εποχής τους. Οι παραστάσεις, που με τη βοήθεια των πλέον προηγμένων συσκευών της εποχής τους σκηνοθετούσαν στους ναούς, ήταν εντυπωσιακές.

Με την επικράτηση του χριστιανισμού όμως, μαζί με τις επιστήμες οπισθοδρόμησαν και οι μηχανουργίες των ιερέων στους ναούς. Έτσι πλέον, οι ιερείς της νέας θρησκείας υστερούν κατά πολύ σε τεχνολογική υποστήριξη έναντι των παλιότερων δωδεκαθεϊστών συναδέλφων τους, οπότε αναγκαστικά πασχίζουν με απλά, πρωτόγονα κόλπα, να προσελκύουν το ποίμνιό τους (π.χ. βυσινάδα για κλαίουσες Παναγίες κ.ά.).

Οι σημερινοί ιερείς του χριστιανισμού μοιάζουν απλοί ερασιτέχνες μπροστά στους αρχαίους δωδεκαθεϊστές συναδέλφους τους.




ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ

ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΔΡΟΜΩΝ»:

IMAGE DESCRIPTIONIMAGE DESCRIPTIONIMAGE DESCRIPTIONIMAGE DESCRIPTION




ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


18 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 47051

    6 Μαρ 2019

    Μια διόρθωση στο 47046.
    Ελληνορωμιοί και χριστιανορωμιοί (aka ελληνοχριστιανοί).
    Ή μήπως καλύτερα ρωμιοέλληνες και ρωμιοχριστιανοί;
    ;)

  • Ανώνυμος 47046

    5 Μαρ 2019

    Μια διαφορετική ερμηνεία της ελληνικής ιστορίας και των αρχαίων μύθων επιχειρεί ο Παύλος Σάμιος στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, μέσα από μία έκθεση στην οποία παρουσιάζονται 66 έργα μεγάλων διαστάσεων, που ορισμένα ξεπερνούν τα τρία μέτρα. Στα έργα αυτά τα σύμβολα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού έχουν πλέον τον πρωταγωνιστικό ρόλο.
    H Δρ. Αικατερίνη Π. Δελλαπόρτα, Διευθύντρια του Βυζαντινού & Χριστιανικού Μουσείου, αναφέρει σχετικά: «Σε μια εποχή που η αντοχή της ιστορικής μνήμης δοκιμάζεται σκληρά ο Παύλος Σάμιος δεν εφησυχάζει ούτε σιωπά. Γράφει μια νέα εικαστική ιστορία με τον συμβολικό τίτλο «Σπασμένη Ιστορία» ή, σε ελεύθερη μετάφραση, «Ιστορία σε θρύψαλα». Για την αφήγησή του, ο καλλιτέχνης επιλέγει το διάλογο εμβληματικών έργων της αρχαιοελληνικής τέχνης με βυζαντινές - μεταβυζαντινές χριστιανικές απεικονίσεις, όπως η γεμάτη συμβολισμό εικόνα της «Άκρας Ταπείνωσης». Κυκλαδικά ειδώλια, αρχαϊκοί κούροι, κόρες και σφίγγες, κλασσικά γλυπτά από τον Παρθενώνα και αγάλματα όπως η Νίκη της Σαμοθράκης, η Αφροδίτη της Μήλου κ.ά., αποδίδονται με ένα νέο τολμηρό τρόπο συνδυάζοντας σε «εγκατάσταση», τη ζωγραφική, τη γλυπτική και το γκράφιτι».
    https://www.iefimerida.gr/news/483129/o-paylos-samios-zografizei-arhaia-agalmata-pano-se-hartokoyta-san-gkrafiti-eikones

    Ρηξικέλευθος ο Παύλος ο Σάμιος.
    Πάντως τα βρίσκει σκούρα εδώ ο Τσαγκρινός:
    https://www.youtube.com/watch?v=lhxn9xSsiIM
    Και πάντως φαίνεται να τα έχουν βρεi κάτω από το τραπέζι οι ελληνοέλληνες με τους χριστιανοέλληνες.
    Ντάξει δεν είχαν και πολλά να χωρίσουν.
    ;)

  • Ανώνυμος 47027

    2 Μαρ 2019

    Γιαν να γελάσουμε λίγο με τους ρωμιούς:

    Πριν από τέσσερα χρόνια, ο κ. Μακρυδόπουλος πήρε μαζί του ένα «κουτί πνευμάτων», μια συσκευή που όπως αναφέρει του επιτρέπει να επικοινωνεί με πνεύματα μέσω ραδιοσυχνοτήτων, και μια κάμερα με υπέρυθρες και κατευθύνθηκε προς την Πεντέλη μαζί με φίλους του. Φήμες θέλουν στην περιοχή να έχουν γίνει κρυφά στρατιωτικά πειράματα το ‘70 και το ‘80. Μάλιστα, ο κ. Μακρυδόπουλος υποστηρίζει ότι τότε είχε βρει κάποια κομμάτια σίδερου.
    Γυρνώντας σπίτι, όπως ισχυρίζεται, το κουτί πνευμάτων επιβεβαίωσε τα vibes που είχε λάβει από τη σπηλιά. Το κουτί «έπιασε» έναν ήχο που θύμιζε αγγελική μελωδία παιδιών που έψαλαν στα αρχαία ελληνικά. Η κάμερα, μάλιστα, αποτύπωσε φαντάσματα στο κέντρο της σπηλιάς και ένα μαύρο πλάσμα να κρύβεται στην είσοδο.
    https://www.iefimerida.gr/news/482514/istories-mystirioy-bbc-sto-spilaio-ntaveli-periergo-ypogeio-fainomeno-eikones

  • Ανώνυμος 47020

    1 Μαρ 2019

    Ο Μάρτης ή Μαρτιά είναι ένα έθιμο που έχει ρίζες στην Αρχαία Ελλάδα, και συγκεκριμένα στα Ελευσίνια Μυστήρια. Οι μύστες των Ελευσίνιων Μυστηρίων έδεναν μια κλωστή, την Κρόκη, στο δεξί τους χέρι και το αριστερό τους πόδι.
    Ωστόσο δεν είναι μόνο η χώρα μας που έχει αυτό το εθιμο. Μάρτη φοράνε και στη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, μία μικρη καρφίτσα που τη λένε Μαρτσισόρ, τη Βόρεια Μακεδονία, την Αλβανία και την Μολδαβία.
    Το έθιμο του Μάρτη γιορτάζεται ίδιο και απαράλλαχτο στην ΠΓΔΜ με την ονομασία Μάρτινκα και στην Αλβανία ως Βερόρε.
    https://www.iefimerida.gr/news/482319/giati-forame-marti-ena-pampalaio-ethimo

  • Ανώνυμος 47005

    26 Φεβ 2019

    Απ’ ότι γνωρίζουμε οι πρώτες υπνώσεις πραγματοποιήθηκαν στην Αρχαία Ελλάδα, στα θεραπευτήρια και ονομάζονταν εγκοιμήσεις.
    Πράγματι οι πρώτες εγκοιμήσεις έγιναν στα θεραπευτήρια της Αρχαίας Ελλάδας και από κει πέρασαν και στην Αρχαία Αίγυπτο. Η διαδικασία ήταν σχετικά απλή. Ο ασθενής περνούσε μέσα από ένα λαβύρινθο, προκειμένου να κουράσει το σώμα του με φυσικό τρόπο. Στο κέντρο του λαβυρίνθου υπήρχε η τροφή που έπρεπε να φάει για την ασθένεια του, και αφού κοιμόταν, οι θεράποντες πήγαιναν από πάνω του και ψιθύριζαν στο σώμα του, την θεραπεία που πρέπει να ακολουθήσει. Αυτό συνέβαινε στην αρχαιότητα.
    https://www.tovima.gr/2019/02/25/science/therapeytiki-ypnosi-apo-tin-arxaia-ellada-sto-simera/

    Μαρέσει που λέει "οι θεράποντες" αντί να πει: οι ιερείς.
    Φαντάζομαι επίσης τί τροφή ήταν αυτή στο κέντρο του λαβύρινθου, τίποτα κουκιά ή μανιτάρια με πίτουρο (κλείσιμο ματιού).
    Προτείνω αυτούπνωση στους ρωμιούς, ε, νεοέλληνες ήθελα να πω.
    Να κοιτάζουν επί 10 ώρες έναν καθρέπτη και θα γίνουν άλλοι άνθρωποι.
    Να μην ξεχάσουν τις επαναλήψεις:
    https://www.tovima.gr/2019/02/26/science/epanalipsis-mitir-kalon-synitheion/

  • Ανώνυμος 46993

    24 Φεβ 2019

    Τουλάχιστον τον ολβό του μύστη τον κατάλαβες;
    Αν δεν τον κατάλαβες, τότε ίσως το πρόβλημα είσαι εσύ και όχι τα σχόλιά μου.

  • Gerakina

    24 Φεβ 2019

    Θα έχετε -ίσως- παρατηρήσει ότι πριν γράψω σχόλιο στο συγκεκριμένο άρθρο απείχα από αυτή την άσκηση από καιρό. Ο λόγος ήταν ένας και μοναδικός: Ομιλώ την ελληνικήν διότι αυτή μού έμαθαν στο σπίτι μου και στο σχολείο.

    Διαβάζοντας τα σχόλιά σας καταλαβαίνω το νόημα κάθε λέξης ξεχωριστά.

    Αδυνατώ όμως να κατανοήσω το γενικότερο νόημα του κάθε σχόλιού σας.

    Γιατί άραγε;;

    Τι θέλετε να πείτε μωρε γράφοντας; Θέλετε να πείτε κάτι ή μήπως απολύτως τίποτε;

  • Ανώνυμος 46987

    23 Φεβ 2019

    Προσέξτε τί αναφέρεται στο link:

    "Ο όλβος, η ευτυχία δηλαδή του μύστη δεν πήγαζε μόνο από τη χαρά της αιώνιας ζωής που τον περίμενε μετά θάνατο, αλλά και από τη γνώση της αλήθειας για τη ζωή, τον εαυτό του και τις θεότητες, γνώση που αποκτούσε όσο ζούσε χάρη στη μύησή του»."
    https://www.iefimerida.gr/news/480831/h-istoria-tis-eleysinas-apo-tin-arhaiotita-mehri-simera

    Ανακατεύει τη γνώση της αλήθειας για τη ζωή και τον εαυτό με τις θεότητες, που σημαίνει ότι αυτή η γνώση για την αλήθεια θα πρέπει αναγκαστικά να ενσωματώνει και το θείο.
    Αυτό σε απλά ρωμέικα σημαίνει: θρησκευτική κατήχηση.
    Αυτός είναι και ο ολβός του μύστη δηλαδή.

  • Ανώνυμος 46986

    23 Φεβ 2019

    "Κατά την αρχαιότητα η Ελευσίνα αποτελούσε μαζί με την Αθήνα, την Ολυμπία, τους Δελφούς και τη Δήλο τις 5 ιερές πόλεις της Αρχαίας Ελλάδος και σε αυτήν κατέληγε η Ιερά Οδός. Η Ελευσίνα αναδείχθηκε ως Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το έτος 2021 το ενδιαφέρον μοιραία στρέφεται πάνω της.

    Στην Ελευσίνα μετατοπίζεται και το ενδιαφέρον των ομιλητών που συμμετέχουν στην τρίτη διάλεξη του κύκλου ομιλιών «Η Τριλογία της Αθήνας», οι οποίες πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του Μegaron Plus σε συνεργασία με το Σωματείο ΔΙΑΖΩΜΑ. Την Τρίτη 12 Μαρτίου στις 7 το βράδυ, ο Πέτρος Θέμελης, τ. καθηγητής κλασικής αρχαιολογίας, και ο Γαβριήλ Καμπάνης, τ. αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού ΕΛΕΥΣΙΝΑ 2021, θα παρουσιάσουν αντίστοιχα τις εισηγήσεις «Η δική μου Ελευσίνα» και «Η Ελευσίνα δεν είναι τόπος, είναι σώμα».

    Στο πλαίσιο της εκδήλωσης οι μαθητές και οι μαθήτριες της ΣΤ΄ Τάξης του 7ου Δημοτικού Σχολείου Ελευσίνας θα παρουσιάσουν θεατρικό δρώμενο που αφηγείται την ιστορία της Ελευσίνας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Πρόκειται για ένα ταξίδι στον χρόνο βασισμένο σε μουσικές και τραγούδια για την πόλη, σε αποσπάσματα από τον ομηρικό ύμνο στη Δήμητρα αλλά και σε ποιήματα του Άγγελου Σικελιανού, ελευσίνιων ποιητών και συγγραφέων καθώς και άλλων λογοτεχνών."

    https://www.iefimerida.gr/news/480831/h-istoria-tis-eleysinas-apo-tin-arhaiotita-mehri-simera

    Ποια τριλογία της Αθήνας, ποιοι ελευσίνιοι και ποιος Σικελιανός το κέρατό μου βρε παρακμιακοί μπαστουνόβλαχοι.

  • Ανώνυμος 46984

    23 Φεβ 2019

    @46983
    Συνέχιζε να παίζεις την κολοκυθιά.
    Ανίατη διανόηση του βόθρου των Εξαρχείων.

  • Ανώνυμος 46983

    23 Φεβ 2019

    Δεν είναι μάντεμα, ισχύει. Αυτό σου λέω.
    Μπόμπο, πιες το γάλα σου.

  • Ανώνυμος 46979

    23 Φεβ 2019

    @46971
    Το σχόλιο 46959 είναι επίσης δικό μου, μαζί με το 46960.
    Βλέπεις κάποια αντίφαση μεταξύ του θέματος του βιβλίου που είναι τα μηχανικά θαύματα του πολυθειστικού ιερατείου και η χρήση της τεχνολογίας της εποχής σε αυτά με το σχόλιο 46959;
    Χάιντε Χάιντι, φάε μια κρεμούλα.

    Για τα κα(η)μένα που είναι γκάου και πρέπει να τους το λες λέξη προς λέξη για να καταλάβουν, απλά στο σχόλιο 46960 ρίχνω στο τραπέζι μια νέα ιδέα. Ότι ο πρωτοχριστιανισμός (των 3 με 4 πρώτων αιώνων δηλαδή) πολύ θα ήθελε να είχε πρόσβαση στα μηχανικά θαύματα και στην τεχνολογία τους, αλλά δεν μπορούσε, ενδεχομένως για δύο λόγους:
    Πρώτον διότι ήταν σήμα κατατεθέν και μονοπώλιο του πολυθειστικού ιερατείου. Δεύτερον, διότι πολλά από αυτά τα μηχανικά θαύματα απαιτούσαν και μεγάλες εγκαταστάσεις, π.χ. μεγάλους ναούς, άρα απαιτούσαν όχι μόνο γνώση και τεχνική, αλλά και μεγάλες επενδύσεις που δεν ήταν σε θέση να υλοποιήσουν οι χριστιανοί. Ήδη την εποχή εκείνη η περιοχή της ανατολικής Μεσογείου ήταν τίγκα σε ναούς και αγάλματα, μερικά αιώνες παλιά. Κατόπιν με την επικράτησή του χριστιανισμού η μηχανική τεχνολογία ενδεχομένως να είχε ήδη μπει στη μαύρη λίστα τους, διότι τους έπαιρνε πιστούς και την έβαλαν στην άκρη. Μια απλή, ανθρώπινη εξήγηση, χωρίς τυμπανοκρουσίες περί του κακού του έργου που ακούγονται συνήθως. Απλή ιδέα.
    Επιπρόσθετα όμως, ήταν και οι εποχές τέτοιες. Γνωρίζουμε ότι σε περιόδους οικονομικής παρακμής μειώνονται οι πόροι που ρίχνει μια κοινωνία προς την έρευνα και τη τεχνολογία και το βάρος πέφτει αλλού, τουλάχιστον στο παρελθόν, όπου έχουμε ένα σωρό παραδείγματα. Για παράδειγμα ο Οίκος της Σοφίας στη Βαγδάτη όσο υποστηριζόταν με κονδύλια από τους χαλίφηδες (κυρίως την εποχή που δραστηριοποιήθηκε ο al-Khwarizmi) ανεδεικνυε πού και πού μερικά μεγάλα ταλέντα. Με το που σταμάτησε αυτό, σταμάτησαν να εμφανίζονταν τα ταλέντα, όχι ότι δεν υπήρχαν, αλλά δεν αξιοποιούνταν από τις κοινωνίες, όπως για παράγειγμα συμβαίνει σήμερα με αφρικανικές χώρες.

  • Gerakina

    22 Φεβ 2019

    Ωρέ Κύριοι και Κυρίες, τι διαβάζουν τα μεγάλα μάτια μου με την βοήθεια γυαλιών πρεσβυωπίας, στα σχόλιά σας;

    Το θέμα μας είναι αν τα αρχαία ιερατεία ήταν μέσα στην απάτη και τα χριστιανικά την αντέγραψαν όπως-όπως, με σαλτσούλες και οράματα διότι δεν είχε μείνει ούτε ρουθούνι μηχανικού; Αυτό δεν είναι ερώτημα, είναι γεγονός.

    Το Μέγα Θέμα είναι άλλο: για να καταφεύγουν σε τέτοια τεχνάσματα "αρχαία" και "νέα" ιερατεία τι πα να πει; Ε;

    Ότι υ π ά ρ χ ε ι π ε λ α τ ε ί α! Εσείς, εμείς και οι άλλοι. Κάποιοι είναι τέλος πάντων οι πελάτες, που αρέσκονται σε τέτοιου είδους τεχνάσματα και πρακτικές.

    Διότι, φίλτατοι εάν βάζατε τα γέλια αντί να πιστεύετε σε ανοησίες, τότε κανένα ιερατείο δεν θα τολμούσε να καταφύγει σε αυτές. Ούτε θρησκευτικό, ούτε πολιτικό-κομματικό. Ιερατεία είναι κι αυτά. Ιερατείο είναι και το έθνος (για το οποίο δίνουμε και την ζωή μας, λέμε τώρα...)

    Αναφέρω δε, την πολιτική και το έθνος διότι θα βγουν μερικοί να δηλώσουν ελεύθεροι θρησκεύματος. Ο.Κ.

    ΟΛΑ ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ όμως, ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΟΙ ΠΕΛΑΤΕΣ ΘΕΛΟΥΝ!

    Είναι σαν να βρίζετε το καφετζή που σας πουλάει καφέ τον οποίον εσείς οι ίδιοι θέλετε να πιείτε!

  • Ανώνυμος 46971

    22 Φεβ 2019

    "Αυτό είναι είναι ένα μάντεμα, μπορεί να μην ισχύει".
    Καλές σαμπάνιες...

  • Ανώνυμος 46969

    22 Φεβ 2019

    @46967
    Άλλο έγραψα, άλλα λες.
    Δεν αναφέρομαι σε όλο το βιβλίο, μόνο στο αποσπασματάκι που παρέθεσα.
    Η κλασσική περίπτωση κατανόησης κειμένου. Καλά κρασιά.

  • Ανώνυμος 46967

    22 Φεβ 2019

    Δεν νομίζω ότι είναι μάντεμα.
    Αυτό είναι το θέμα του βιβλίου.
    Ορισμένα από αυτά θυμάμαι ότι έχουν αναλυθεί παλιότερα σε άρθρα σε αυτό το site.

  • Ανώνυμος 46960

    22 Φεβ 2019

    "Με την επικράτηση του χριστιανισμού όμως, μαζί με τις επιστήμες οπισθοδρόμησαν και οι μηχανουργίες των ιερέων στους ναούς. Έτσι πλέον, οι ιερείς της νέας θρησκείας υστερούν κατά πολύ σε τεχνολογική υποστήριξη έναντι των παλιότερων δωδεκαθεϊστών συναδέλφων τους, οπότε αναγκαστικά πασχίζουν με απλά, πρωτόγονα κόλπα, να προσελκύουν το ποίμνιό τους (π.χ. βυσινάδα για κλαίουσες Παναγίες κ.ά.)."

    Αυτό είναι είναι ένα μάντεμα, μπορεί να μην ισχύει. Υπάρχει όμως και ένα άλλο μάντεμα, μια άλλη εξήγηση εξίσου καλή, ίσως καλύτερη:
    Οι μηχανουργίες των ιερέων και κατ΄επέκταση οι αρχαίες επιστήμες δεν οπισθοδρόμησαν ακριβώς εξαιτίας του χριστιανισμού ως θρησκεία (και ο πολυθεισμός θρησκεία είναι, αλλά τα ιερατεία χρησιμοποιούσαν την τεχνολογία που θεωρούσαν χρήσιμη, ενίοτε την κρατούσαν κρυφή). Το πολυθειστικό ιερατείο ενδεχομένως μονοπωλούσε την αρχαία τεχνολογία και την παραγωγή μηχανικών θαυμάτων και με διάφορους τρόπους δεν επέτρεπε σε άλλους να την χρησιμοποιούν. ήταν δηλαδή σήμα κατατεθέν δικό τους, είχε τη δική τους σφραγίδα. Γνώριζες ότι μηχανικά θαύματα σημαίνουν αυτομάτως πολυθεισμό και όχι κάτι άλλο, που θα πρέπει να δημιουργήσει το δικό του σύνθημα και σύμβολο και να λανσάρει κάτι διαφορετικό για να ξεχωρίσει. Με απλά λόγια οι χριστιανοί ενδεχομένως να μην είχαν πρόσβαση στην μηχανική τεχνολογία. Όσο και να την ήθελαν, θα έπρεπε να επενδύσουν σε μεγάλα κατασκευαστικά έργα για να στεγάσουν εκεί μερικά από τα μηχανικά θαύματα και τα επιβλητικά αγάλματα. Δεν είχαν αρκετό χρήμα.
    Επίσης είναι γνωστό ότι τα αρχαία μαθηματικά ήδη μετά τον Αρχιμήδη και την εποχή του (Ερατοσθένης κ.λπ.), παίρνουν την κατηφόρα και δεν αξιοποιήθηκε η κληρονομιά του από άλλους. Η κοινωνία και οι άνθρωποι της εποχής πορεύτηκαν σε διαφορετικά μονοπάτια, διαφορετικά από τη σημερινή εποχή της αλματώδους τεχνολογικής εξέλιξης με τις απρόσμενες όμως συνέπειες της ταχείας διείσδυσης της τεχνολογίας σε όλο το φάσμα της καθημερινότητας. Υπήρξε μια αναλαμπή αργότερα με Διόφαντο και Πάππο Αλεξανδρεύς, αλλά δεν κράτησε και δεν απέδωσε όσο θα μπορούσε (η συνέχεια έγινε από τους άραβες).
    Οι πρωτοχριστιανοί ενδεχομένως επικεντρώθηκαν στην ψυχή των ανθρώπων της εποχής και τις νέες ανάγκες της παρηκμασμένης ρωμαικής κοινωνίας, όπως φιλανθρωπία, αλτρουισμό, προσωπική σωτηρία, ενδοστρέφεια, συνομιλία με το θεό, δηλαδή με τον εαυτό τους κ.λπ. και ξεκίνησαν τα κηρύγματά τους στους δρόμους και στις πλατείες (ενίοτε και υπογείως διότι έτσι τους άρεσε). Έτσι δεν ήταν η αιχμή του δόρατός τους οι περίλαμπροι ναοί με τα γιγαντιαία αγάλματα και τα μηχανικά θαύματα. Οπότε η μηχανική τεχνολογία εξελίχτηκε σε αντίπαλός τους, που τους έπαιρνε πιστούς και όταν άρχισαν να εξαπλώνονται και να επικρατούν ήταν πλέον στη μαύρη λίστα τους, αδιαφορώντας για αυτήν.
    Το αποτέλεσμα το βλέπουμε μέχρι σήμερα: οι σημερινοί ιερείς του χριστιανισμού μοιάζουν απλοί ερασιτέχνες μπροστά στους αρχαίους δωδεκαθεϊστές συναδέλφους τους όσον αφορά την παραγωγή θαυμάτων.
    (Αν το συνεχίσουμε θα καταλήξουμε πάλι στο ότι: ο χριστιανισμός και η εμφάνισή του ήταν απλά άλλη μια προσαρμοστική εξέλιξη στις κοινωνικές ανάγκες της εποχής και τίποτε περισσότερο. Ήταν δηλαδή ένα καθαρά κοινωνικό φαινόμενο. Κοινωνία ίσον προβλήματα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).
    ΥΓ: Υπογραφή: Υπέρτατος Άρχων (ελεύθερη απόδοση στα ρωμέικα του ξενόφερτου όρου: Supreme Being).

  • Ανώνυμος 46959

    22 Φεβ 2019

    Ancient Discoveries - Machines of the Gods:
    https://www.youtube.com/watch?v=GrI1FsH4UH8
    https://www.youtube.com/watch?v=98t2Rep8K6k
    https://www.youtube.com/watch?v=eaus_KSY0A4

    Ολόκληρο το ντοκυμαντέρ χωρίς ρωμέικους υπότιτλους:
    https://www.youtube.com/watch?v=reLP8PJQfb0

    Ηigh-tech κάθοδος στον… Αδη - Αρχαίοι Κόπερφιλντ
    https://www.tovima.gr/2008/11/17/archive/iigh-tech-kathodos-ston-adi/