ΜΕ ΤΑΧΥΤΗΤΑ
ΜΟΛΥΣΜΑΤΙΚΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ

Η εξάπλωση της παιδεραστίας
και ομοφυλοφιλίας
στον αρχαίο ελληνικό κόσμο





Μελετώντας τους αρχαίους συγγραφείς διαπιστώνουμε ότι στις περισσότερες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο από τον 5ο έως το 2ο αιώνα π.Χ. είχε επικρατήσει μία ανώμαλη για το νου και το σώμα των ανθρώπων συνήθεια.

Ήταν καθιερωμένη στην Κρήτη από των μινωικών ήδη χρόνων, όπου διασώθηκε και μετά τη δωρική εισβολή, όπως μαρτυρούν διάφορες αρχαίες πηγές. Από εκεί άρχισε να εξαπλώνεται με ταχύτητα μολυσματικής ασθένειας στις υπόλοιπες πόλεις της ελληνικής χερσονήσου.

Η αναφορά μας στα «παιδικά» ή αλλιώς την παιδεραστία.

Στο άρθρο αυτό θα εστιαστούμε σε άλλες ελληνικές περιοχές πλην της Αθήνας, της Σπάρτης και της Μακεδονίας, για τις οποίες μπορείτε να βρήτε εκτενείς αναφορές στα άρθρα του Αφιερώματος της «Ελεύθερης Έρευνας»: Παιδεραστία και ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα.


 

Για την Αθήνα:

Greek love
(Ο ευρύς κοινωνικός θεσμός της παιδεραστίας
την κλασική εποχή)


Επιφανείς αρχαίοι έλληνες
παιδεραστές‒ομοφυλόφιλοι

(Σωκράτης, Αριστείδης, Θεμιστοκλής,
Παυσανίας, Δημοσθένης κ.λπ.)


Παιδική πορνεία αγοριών στην αρχαία Ελλάδα
(Σε απόμερα μέρη, σε σπίτια, σε συμπόσια.
Τελετουργικοί σοδομισμοί,
νεαροί ιεροί ευνούχοι κ.λπ.)


Συμπόσιο

(Το κατά Πλάτωνα εγκώμιο
της παιδεραστίας‒ομοφυλοφιλίας

και η μεταφυσική τους «τεκμηρίωση»
στον «Φαίδρο»)
  
Εραστής της Φιλοσοφίας και... του Αλκιβιάδη
(Ο Σωκράτης ως παιδεραστής και ομοφυλόφιλος)
 

 

 Για την Σπάρτη:

Οι 150x2 γενναίοι του Λεωνίδα
(Τα άξια τέκνα
και... τεκνά της Σπάρτης.

Μια χιουμοριστική ματιά εκεί,
όπου η ομοφυλοφιλία ήταν υποχρεωτική!)

 

  

 Για την Μακεδονία:

Macedonian love
(Να γίνει η Αμφίπολη
παγκόσμιος προορισμός
για τον γκέι τουρισμό)
  


Κρήτη

Σήμερα, υπάρχει μία αποδεκτή γενίκευση για την αρχαία ελληνική ομοφυλοφιλία. Θεωρείται ότι προήλθε από την στρατιωτική οργάνωση των δωρικών κρατών και με τα χρόνια εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Πρώτοι οι κρήτες καθιέρωσαν τον αθλητικό  γυμνισμό. Αυτοί έπλασαν το μύθο περί της απαγωγής του Γανυμήδη από τον Δία, ενώ στην αρχική του εκδοχή, o Μίνως ─που όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος─ ήταν παλιά βασιλιάς στην Αίγυπτο (2, 4,2-3) ήταν εκείνος, που απήγαγε τον Γανυμήδη, γιατί του άρεσε ερωτικά, απʼ όταν τον πρωτοαντίκρισε.

 
 
 



Ο Μίνως
ερωτεύτηκε
τον Γανυμήδη.
 
 
Στις δωρικές κυρίως πολιτείες θεωρούταν ντροπή για έναν νέο καλής καταγωγής να μην έχει τύχει της ιδιαίτερης προσοχής άνδρα εραστή. Στην Κρήτη ο παιδεραστής καλούταν «φιλήτωρ», στις άλλες πολιτείες «εισπνήλας» ή «είσπνηλος», το δε ερώμενο αγόρι «κλεινός» και «αΐτας». Οι κρήτες είχαν τις ίδιες παιδεραστικές συνήθειες με τους λακεδαιμόνιους, οι οποίες ήταν φανερές και αποδεκτές.

Οι αρχαίοι συγγραφείς διαφωνούν περί του ποιοι πήραν από ποιους αυτές τις συνήθειες, όμως το πιο πιθανό είναι να έδωσαν ιδέες οι μεν στους δε. Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι η ανωμαλία της παιδεραστίας και της ομοφυλοφιλίας είναι αρχαιότερη στην Κρήτη απʼ ό,τι στην Λακωνία.


Στην Κρήτη μάλιστα, η παιδεραστία διαμόρφωσε χαρακτήρα ιεροτελεστίας. Ο Έφορος δίνει μιαν αξιοσημείωτη περιγραφή (F149) της υπό μορφή ιεροτελεστίας ομοφυλοφιλικής παιδεραστίας στο νησί. Ο εραστής άφηνε να γίνει γνωστή η πρόθεσή του και η οικογένεια και οι φίλοι του ερώμενου δεν προσπαθούσαν να κρύψουν το αγόρι, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι παραδέχονταν πως δεν άξιζε την τιμή, που τον πρόσφερε ο εραστής. Αν πίστευαν όμως, ότι ο εραστής δεν άξιζε, εμπόδιζαν δυναμικά την επαφή, αλλιώς σκηνοθετούσαν μια καλόβολη και χλιαρή αντίσταση, η οποία κατέληγε στην απαγωγή του ερώμενου σε κάποιο κρησφύγετο για δύο μήνες.

Στο τέλος αυτής της περιόδου, εραστής και ερώμενος επέστρεφαν στην πόλη (ο ερώμενος ήταν γνωστός, κατά τη διάρκεια αυτής της σχέσης, ως παρασταθείς, «αυτός που στέκεται πλάι...» ή «ταγμένος στο πλευρό του...»). Ο εραστής έδινε στον ερώμενο ακριβά δώρα, στα οποία συγκαταλέγονταν ρούχα, που από τότε κι ύστερα μαρτυρούσαν το επίτευγμα του ερώμενου να επιλεγεί. Ήταν κλεινός (=ξακουστός, ονομαστός), χάρη στον φιλήτορα εραστή του.


Δεν γνωρίζουμε πόσο παλιά ήταν η κρητική ιεροτελεστία την εποχή του Έφορου. Η κρητική κοινωνική συμβατικότητα συμφωνούσε με τη σπαρτιάτικη, γιατί θεωρούσε ότι το θάρρος και ο ηθικός χαρακτήρας ήταν τα προσόντα που είλκυαν τον εραστή, όχι η ομορφιά. Δεν υπάρχουν μαρτυρίες από καμία άλλη δωρική περιοχή για τη διαδικασία που περιγράφεται από τον Έφορο και θα ήταν φρόνιμο να τη θεωρήσούμε ειδική τοπική εξέλιξη άσχετη προς το πρόβλημα της προέλευσης του ομοφυλοφιλικού πνεύματος.

Ο ιστορικός πάντως Erich Bethe διακρίνει ομοιότητες προς την κρητική ιεροτελεστία σε δύο από τις «Ερωτικές Διηγήσεις» του Πλούταρχου. Η πρώτη είναι (αρ. 2) ότι ο Αρχίας από την Κόρινθο, που θεωρείται ιδρυτής των Συρακουσών τον 8ο αι. π.Χ., προσπάθησε να απαγάγει τον ερωμένο του Ακταίωνα, ο οποίος δυστυχώς κατακομματιάστηκε στη μάχη που ξέσπασε ανάμεσα στους φίλους του και τον Αρχία. Η δεύτερη (αρ. 3) είναι ότι ο σπαρτιάτης κυβερνήτης του Ωρεού της Εύβοιας άρπαξε έναν νέο και τον σκότωσε, όταν αυτός αντιστάθηκε στο βιασμό.

Στους Νόμους της Γόρτυνας η απαγόρευση του κοινού βιασμού (ΙΙ 1-17) δεν έκανε διάκριση στο φύλο του θύματος και η ποινή ήταν μόνο χρηματική.

 






Νέος ετοιμάζεται
να καθήσει
στο ερεθισμένο πέος
άλλου νέου
για πρωκτική
σεξουαλική επαφή.
(Κρατήρας,
420-410 π.Χ., Λονδίνο).
 
 
Βοιωτία

Επρόκειτο για πληθυσμό κατʼ εξοχήν έκφυλο και ομοφυλοφιλικό, όπως μαρτυρούν πολλοί αρχαίοι ιστορικοί, μα και διάφορα ανασκαφικά ενεπίγραφα ευρήματα. Ο Πλούταρχος μάλιστα, ήταν πολύ υπερήφανος για την καταγωγή του από μία τόσο ομοφυλοφιλική περιοχή. Οι αρχαίοι τοποθετούσαν την έναρξη της παιδεραστίας των θηβαίων, άλλοι στον Λάιο, τον πατέρα του Οιδίποδα, ο οποίος ερωτεύτηκε, απήγαγε και βίασε τον Χρύσιππο κι άλλοι στον κορίνθιο νομοθέτη των Θηβών Φιλόλαο, ο οποίος την κατοχύρωσε θεσμικά.

«Εγένετο δε και Φιλόλαος ο Κορίνθιος νομοθέτης θηβαίοις. Ην δʼ ο Φιλόλαος το μεν γένος των Βακχιαδών, εραστής δε γενόμενος Διοκλέους του νικήσαντος Ολυμπίασιν. ...Μυθολογούσι γαρ αυτούς ούτω τάξασθαι την ταφήν, τον μεν Διοκλέα δια την απέχθειαν του πάθους, όπως μη άποπτος έσται η Κορινθία από του χώματος, τον δε Φιλόλαον όπως άποπτος. Ώκησαν μεν ουν δια την τοιαύτην αιτίαν παρά τοις θηβαίοις, νομοθέτης δʼ αυτοίς εγένετο Φιλόλαος περί τʼ άλλων τινών και περί της παιδοποιίας, ους καλούσιν εκείνοι νόμους θετικούς». (Αριστοτέλους «Πολιτικά», βιβλίο Β΄, 1274a,30–1274b,4).

Ο Πλάτωνας βάζει στο στόμα του Παυσανία στο Συμπόσιο μια ανάλυση για τα δύο είδη του έρωτα. Το πρώτο είναι ο έρωτας της πανδήμου Αφροδίτης, με τον οποίο ερωτεύονται οι κατώτεροι άνθρωποι, ο οποίος δεν είναι καλός. Αντίθετα ο σωστός έρωτας είναι εκείνος της κόρης του Ουρανού, Ουρανίας, ο οποίος είναι αρχαιότερος και απαλλαγμένος από ασέλγεια, γιατί δεν έχει μέσα του το θηλυκό στοιχείο, αλλά μόνο το αρσενικό (180c-182a).
  
Ήλιδα

Και συμπληρώνει ότι ο ομοφυλοφιλικός έρωτας εγκρίνεται ανεπιφύλακτα στην Ήλιδα και τη Βοιωτία —που καμιά τους παρεμπιπτόντως δεν ήταν δωρική— και αποδοκιμάζεται ανεπιφύλακτα σε πολλά μέρη της Ιωνίας και αλλού.

 
Για τους
αρχαίους έλληνες
θεωρείτο καλό
να προσφέρεται κάποιος
στους εραστές,
για τους βάρβαρους
επαίσχυντο.
 
 
Και ο σύγχρονος με τον Πλάτωνα, Ξενοφώντας, πολύ οικείος με τη Σπάρτη και με πείρα από τη διοίκηση στρατευμάτων, που προέρχονταν από διάφορα μέρη τον ελληνικού κόσμου, συμφωνεί με τον Παυσανία. Στο Συμπόσιό του (8.32) παραδέχεται την επικράτηση της φανερής ομοφυλοφιλίας στην Ήλιδα και την Βοιωτία, όπου τοποθετούσαν εραστή και ερώμενο δίπλα δίπλα στην μάχη, εκμεταλλευόμενοι μία πλευρά του ομοφυλοφιλικού πνεύματος για στρατιωτικούς σκοπούς, όπου εραστής και ερώμενος μπορούσαν να αφοσιωθούν σε μία κοινή επιχείρηση.

Ιερός Λόχος

Τον «Ιερό Λόχο» των Θηβών αποτελούσαν εξ ολοκλήρου ζεύγη ομοφυλόφιλων εραστών. Ήταν ο πυρήνας του στρατού της Βοιωτίας.

Κάποιος Παμμένης, θηβαίος στρατιωτικός διοικητής, υποστήριζε αυτόν τον τύπο σχηματισμού ζευγών ως αρχή στρατιωτικής οργάνωσης (Πλουτ., Ερωτ. 761α). Ήταν συνήθεια στη Θήβα, όταν ενηλικιωνόταν ο ερώμενος, να του δωρίζει ο εραστής του μια πανοπλία:

«Σε σας πάλι, Πεμπτίδη, τους θηβαίους δε δώριζε πανοπλία ο εραστής στον ερώμενο, όταν πολιτογραφούνταν στους καταλόγους των ανδρών; Ένας ερωτικός άνδρας έκανε αλλαγές στο στρατό, ο Παμμένης, κατηγορώντας τον Όμηρο ως ανέραστο, γιατί έβαζε λόχους τους αχαιούς, σύμφωνα με τις φυλές τους και τα  γένη και δεν τοποθετούσε τον ερώμενο δίπλα στον εραστή... γιατί ο μόνος αήττητος από τους στρατηγούς ήταν ο έρωτας».

Όταν ο Επαμεινώνδας έπεσε στη μάχη, στη Μαντίνεια στα 362 π.Χ., ο τότε ερωμένος του Καφισόδωρος πέθανε πλάι του. Ένας προηγούμενος ερωμένος, ο Ασώπιχος, επρόκειτο να γίνει ο φοβερότερος θηβαίος μαχητής της εποχής του (761d).

Η περιστασιακή αναφορά του Ξενοφώντα (Ανάβ. vii 4.8) στην πολεμική αρετή που επέδειξε ο Επισθένης σʼ έναν λόγο επιλεγμένο με κριτήριο την ομορφιά δείχνει ότι οι θηβαίοι της δεκαετίας του 370 δεν ήταν οι πρώτοι που εκμεταλλεύτηκαν τη δίψα των ανδρών να κάνουν επίδειξη της παλικαριάς τους στους νέους και ωραίους. Εδώ φαίνεται να έχουμε μπροστά μας ένα ιστορικό γεγονός εν εξελίξει και δεν βρισκόμαστε σε δωρικό περιβάλλον.

Ο σπαρτιάτης εραστής και ο ερώμενος θα μπορούσαν να βρεθούν κοντά ο ένας στον άλλο στη γραμμή της μάχης και θα μπορούσε ακόμα να σχεδιαστεί να βρεθούν μαζί —όταν ο σπαρτιάτης πολέμαρχος Αναξίβιος αναζήτησε το θάνατο στη μάχη ως εξιλέωση για τη στρατιωτική του απερισκεψία, ο ερωμένος του στάθηκε μαζί του ως το τέλος (Ξεν., Ελλ. iv 8.39)— δεν ήταν όμως στοιχείο της σπαρτιάτικης στρατιωτικής οργάνωσης η σκόπιμη τοποθέτηση τον ερώμενου πλάι στον εραστή (Ξεν., Συμπ. 8.35), όπως στη Θήβα.

Μέγαρα

Οι μεγαρείς, όπως αναφέρει ο Θεόκριτος, ένας από τους  σημαντικότερους ποιητές της ελληνιστικής εποχής, τελούσαν γιορτή προς τιμή του «Διοκλέους του φιλόπαιδα», όπου γινόταν διαγωνισμός φιλιών μεταξύ ανδρών. Ο νικητής βραβευόταν με στεφάνι, το οποίο και παρέδιδε στη μητέρα του.

Αιεί οι περί τύμβον αολλέες είαρι πρώτω
κούροι εριδμαίνουσι φιλήματος άκρα φέρεσθαι·
ος δε κε προσμάξῃ γλυκερώτερα χείλεσι χείλη,
βριθόμενος στεφάνοισιν εήν ες μητέρʼ απήλθεν.

 
Θεόκριτος, 12, Αΐτας (=ερώμενος)

Διαπιστώνουμε σχετικά με την ηθική της εποχής, ότι η ομοφυλοφυλική συμπεριφορά επικροτούταν κι από τις γυναίκες-μητέρες των νεαρών ανδρών.

Χαλκίδα

Ο Αθήναιος θεωρεί ότι ο λαός της Χαλκίδας ήταν «δαιμονίως ενθουσιώδης για την παιδεραστία» (601d). Σύμφωνα με μια πηγή που δεν κατονομάζει, ο Γανυμήδης ήταν χαλκιδέας κι ο Δίας τον άρπαξε κάπου κοντά στη Χαλκίδα.

Ο «Ερωτικός» του Πλούταρχου (761ab) παραθέτει ένα τραγούδι δημοφιλές στη Χαλκίδα:

«Παρακαλούσαν λοιπόν οι σύμμαχοι τον Κλεόμαχο, άνδρα πραγματικά γενναιόψυχο, να ριχθεί πρώτος εναντίον των ιππέων. Αυτός ρώτησε τον αγαπημένο του, που ήταν μαζί του, αν θέλει να παρακολουθήσει τη μάχη. Όταν ο νεαρός είπε το ναι και τον ασπάστηκε και του φόρεσε το κράνος, οπλισμένος με περηφάνια ο Κλεόμαχος και παίρνοντας μαζί του τους πιο γενναίους ιππείς των θεσσαλών, εξόρμησε λαμπρός και επιτέθηκε με ορμή εναντίον των εχθρών, ώστε να διαλύσει και να τρέψει σε φυγή το ιππικό τους. Ύστερα από τη νίκη στο ιππικό, επειδή τράπηκε σε φυγή και το πεζικό, οι χαλκιδείς κατήγαγαν περιφανή νίκη.

»Έτυχε όμως, να σκοτωθεί ο Κλεόμαχος. Οι χαλκιδείς δείχνουν τον τάφο του στην αγορά, πάνω στον οποίο υπάρχει η μεγάλη επιτύμβια στήλη. Και την παιδεραστία, που πριν τη θεωρούσαν ψεγάδι, τότε την παραδέχτηκαν και την εκτίμησαν περισσότερο απʼ όλους τους άλλους.

»Ο Αριστοτέλης διασώζει, ότι ο Κλεόμαχος πέθανε διαφορετικά μετά τη νίκη του εναντίον των ερετριέων. Αυτός, που λατρεύτηκε από τον ερωμένο του ήταν από τους χαλκιδείς της Θράκης, που είχε σταλεί με άλλους βοηθός στους χαλκιδείς της (μητρόπολης) Εύβοιας. Γιʼ αυτό τραγουδιέται στη Χαλκίδα:

»Παιδιά χαριτωμένα, γόνοι λαμπρών γονέων,
»μην αρνείσθε τα κάλλη σας στη συντροφιά γενναίων,
»γιατί μαζί με την ανδρεία κι ο έρωτας, που λύνει πόδια
»φωλιάζει και ανθοφορεί στις πόλεις της Χαλκίδας».


Παροιμιώδης λόγω της παιδεραστίας των χαλκιδέων έμεινε η έκφραση «χαλκιδίζειν», αν και ορισμένοι την ερμηνεύουν «επί των γλισχρευομένων», γιατί διακωμωδούνταν και για την φιλαργυρία τους. Στους χαλκιδείς αναφέρεται και η άλλη παροιμιώδης έκφραση «φικιδίζειν» καθαρά για τις παιδεραστικές τους τάσεις. (Λεξικό Σουΐδα, λήμμα χαλκιδίζειν).

Σίφνος

Οι σίφνιοι προτιμούσαν τις ασελγείς χειρονομίες προς τους νεαρούς. Αυτή η διαστροφή αναφέρεται σε όλη την αρχαία Ελλάδα ως «σιφνιάζειν» ή «σίφνιος αρραβών». («Διαβέβληνται γαρ οι σίφνιοι ως παιδικοίς χρώμενοι σιφνιάσαι ουν το σκιμαλίσαι», Ησύχιος, λήμμα Σιφνιάζειν, καταδακτυλίζειν).

Ο Ξενοφών σημειώνει ότι «εν πολλαίς γαρ των πόλεων οι νόμοι ουκ εναντιούνται ταις προς τους παίδας επιθυμίαις». (Λακ. Πολ., Βʼ 14).

Χίος

Ίδια σημασία με το «σιφνιάζειν» είχε και η αντίστοιχη λέξη για τη Χίο: «χιάζειν».

Στη Χίο φαίνεται πως καλλιεργούσαν το ενιαίο φύλο (unisex), γιατί τελούσαν αγωνίσματα, όπου πάλευαν γυμνά αγόρια και κορίτσια. (Αθήναιος, 13,20 – 566e).

Θεσσαλία

Αναφέρει ο Θεόκριτος (Αΐτας, 12-14) ότι οι δόκιμοι όροι για τους παιδεραστές και τους νεαρούς ερώμενους στην περιοχή αυτή ήταν είσπνηλος και αΐτας, όπως ακριβώς και σε άλλες περιοχές του ελλαδικού χώρου, όπου άκμαζε η παιδεραστία.

Λέσβος

Μερικοί μόνο διακριτικοί υπαινιγμοί και μερικές ενδείξεις σε εικόνες μοιάζουν να παραπέμπουν σε ερωτικές σχέσεις μεταξύ γυναικών κατά την αρχαιότητα, τις οποίες το ασφυκτικό περιβάλλον του γυναικωνίτη θα μπορούσε να ενθαρρύνει. Μοναδική παραμένει η περίπτωση της ποιήτριας Σαπφούς, η οποία είχε ιδρύσει στη Λέσβο ένα είδος παρθεναγωγείου για νεαρά κορίτσια.

Σε ένα από τα ελάχιστα ποιήματά της, που έχουν σωθεί, εκφράζει το φλογερό πόθο, που της άναψε μια από τις νεαρές μαθήτριές της:

«Η γλώσσα μου βουβαίνεται, μια λεπτή φωτιά τρέχει κάτω από το δέρμα μου, τα μάτια μου δεν βλέπουν τίποτε πια, τʼ αυτιά μου βουίζουν, κρύος ιδρώτας με λούζει, η καρδιά μου τρέμει, χλωμιάζω και μου φαίνεται, ότι το τέλος μου πλησιάζει».

 







Γυναίκα θωπεύει
το αιδοίο
μιας άλλης γυναίκας.
(Ερυθρόμορφη κύλικα,
5ος αι. π.Χ.,
Αρχαιολογικό μουσείο
Ταρκινίας).

 

Από τη Λέσβο προέρχεται η σημερινή λέξη, που χαρακτηρίζει τη γυναικεία ομοφυλοφιλία παγκοσμίως.

Από την αρχαιότητα όμως, η αρχαία ελληνική γραμματεία έχει πολλά παραθέματα με όρους, που παραπέμπουν στη γυναικεία ομοφυλοφιλία με προεξάρχοντα τον Αριστοφάνη (βλ. Εκκλησιάζουσες, 918-920).

Στους «Εταιρικούς Διαλόγους» αναφέρει ο Λουκιανός: «Τοιαύτας γαρ εν Λέσβω λέγουσι γυναίκας αρρενωπούς, υπ' ανδρών μεν ουκ εθελούσας αυτό πάσχειν, γυναιξί δε αυτάς πλησιαζούσας ώσπερ άνδρας». (Κλωνάριον και Λέαινα, 2).

Σύμφωνα με το λεξικό Liddell & Scott: «Λεσβιάζω=πράττω ό,τι αι λέσβιαι γυναίκες, γλωττοδεψώ, αισχροποιώ».

Επίλογος

Για περίπου τρεις αιώνες, από τον 5ο έως τον 2ο, οι ανώμαλες αυτές σεξουαλικές συνήθειες είχαν επικρατήσει στις περισσότερες πόλεις της ελληνικής χερσονήσου.

Σήμερα, όταν μιλάμε για αρχαία Ελλάδα, είμαστε εξαιρετικά απρόσεκτοι μη διαχωρίζοντας τις εποχές και τους διαφορετικούς πολιτισμούς της μέσα στο χρόνο και μεταξύ των περιοχών. Προσπαθούμε εντελώς συμπλεγματικά, να αποδείξουμε το «ελληνικό μεγαλείο» άρα και το δικό μας «μεγαλείο» ως «γνήσιοι απόγονοι» τσουβαλιάζοντας τα πάντα με τα πάντα.

Θεωρώντας τους εαυτούς μας ως φυλετικούς απόγονους και κληρονόμους ενός αρχαίου πολιτισμού, αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να τον εξυψώνουμε συνεχώς και να τον εξωραΐζουμε όπου χρειάζεται, σε βάρος της ψύχραιμης και αντικειμενικής ματιάς, γιατί όσο ανώτεροι υποτίθεται ότι ήταν εκείνοι, τόσο ανώτεροι βαυκαλιζόμαστε ότι είμαστε κι εμείς.  

Κάποια στιγμή, πρέπει να βρούμε το θάρρος να δούμε την αρχαιότητα όπως ακριβώς φαίνεται πως ήταν, όπως προκύπτει από τα αρχαία συγγράμματα που έχουν διασωθεί και όχι κουβαλώντας τα συμπλέγματα των κληρονόμων μιας «δυναστείας».

Όταν εκλείπει η ψύχραιμη ματιά τουλάχιστον όσον αφορά την μελέτη, ποια πραγματική γνώση περιμένουμε να βγει; Ή και να βγει πόσο έτοιμοι είμαστε να την αποδεχτούμε; Διότι αυτός είναι ο τρόπος που χειριζόμαστε την αρχαιότητα και αποβαίνει σε βάρος των πραγματικών γεγονότων, μα και σε βάρος μας. Σε βάρος μας, διότι ακουμπάμε σε ένα δήθεν λαμπρό παρελθόν, το οποίο κινείται σε επιλεκτικές πόλεις-κράτη και ανάκατες  χρονικές περιόδους χωρίς να νιώθουμε πως, αφού ζούμε, οφείλουμε να προσπαθήσουμε έστω, να φτιάξουμε το αληθινό παρόν μας.

Ή ακόμη να βάλουμε τα θεμέλια για ένα πιθανώς καλύτερο μέλλον χωρίς να έχουμε καμία ανάγκη τα φαντασιακά δεκανίκια κάποιας ασαφούς χωροχρονικά κι εξωραϊσμένης ελληνικής αρχαιότητας.





Βιβλιογραφία
:
  • K. J. Dover: «Η ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα», έκδ. «Π. Χιωτέλλη», Αθήνα, 1990.
  • Sophie Royer, Catherine Salles, Franҫois Trassard: «Η ζωή στην Ελλάδα την εποχή του Περικλή», έκδ. «Πατάκη», Αθήνα, 2005.
  • Carola Reinsberg: «Γάμος, εταίρες και παιδεραστία στην αρχαία Ελλάδα», έκδ. «Παπαδήμα», Αθήνα, 1993.
  • Violaine Vanoyeke: «Η πορνεία στην Ελλάδα και στη Ρώμη», έκδ. «Παπαδήμα», Αθήνα, 2006.
  • Robert Flacelière: «Ο δημόσιος και ιδιωτικός βίος των αρχαίων ελλήνων», έκδ. «Παπαδήμα», Αθήνα, 1993.
  • Robert Flacelière: «Ο έρωτας στην αρχαία Ελλάδα», έκδ. «Παπαδήμα», Αθήνα, 2009.
  • Κωνσταντίνου Σιαμάκη: «Οι έκφυλοι», Θεσσαλονίκη, 1991.
  • Πάνου Ειρήνη: «Έρωτας, γάμος, μοιχεία και διαζύγιο στην Αθήνα και στην Σπάρτη την περίοδο ακμής», πτυχιακή εργασία, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, Τμήμα Αρχαιολογίας και Διαχείρισης Πολιτισμικών Αγαθών, Καλαμάτα, 2012.
  • Αδώνιδος Γεωργιάδη: «Ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα. Ο μύθος καταρρέει», έκδ. «Γεωργιάδης», Αθήνα, 2002.
  • «Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικό Ηλίου», έκδ. «Ήλιος», Αθήνα.




 Με το άρθρο αυτό ολοκληρώνεται
το Αφιέρωμα της «Ελεύθερης Έρευνας»:
Παιδεραστία και ομοφυλοφιλία
στην αρχαία Ελλάδα


Διαβάστε ακόμα
στο πλαίσιο του Αφιερώματος:

Greek love
(Ο ευρύς κοινωνικός θεσμός της παιδεραστίας την κλασική εποχή)

Επιφανείς αρχαίοι έλληνες
παιδεραστές‒ομοφυλόφιλοι

(Σωκράτης, Αριστείδης, Θεμιστοκλής, Παυσανίας, Δημοσθένης κ.λπ.)
 
Παιδική πορνεία αγοριών στην αρχαία Ελλάδα
(Σε απόμερα μέρη, σε σπίτια, σε συμπόσια.
Τελετουργικοί σοδομισμοί, νεαροί ιεροί ευνούχοι κ.λπ.)

Συμπόσιο
(Το κατά Πλάτωνα εγκώμιο της παιδεραστίας‒ομοφυλοφιλίας
και η μεταφυσική τους «τεκμηρίωση» στον «Φαίδρο»)

Οι 150x2 γενναίοι του Λεωνίδα
(Τα άξια τέκνα και... τεκνά της Σπάρτης.
Μια χιουμοριστική ματιά εκεί, όπου η ομοφυλοφιλία ήταν υποχρεωτική!)

Εραστής της Φιλοσοφίας και... του Αλκιβιάδη
(Ο Σωκράτης ως παιδεραστής και ομοφυλόφιλος)

Macedonian love
(Να γίνει η Αμφίπολη παγκόσμιος προορισμός για τον γκέι τουρισμό)




ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


16 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 44070

    15 Οκτ 2017

    Ανώνυμος 40728 Το άρθρο είναι γροθιά σε όλους τους Ρωμιούς που στηρίζουν την αξία τους στην αρχαία Ελλάδα, αν θέλουν να διαιωνίζουν το παραμύθι ότι κατάγονται απο τους αρχαίους Έλληνες τοτε καιρός είναι να αντιμετωπίσουν και την αλήθεια περί της ζωής στυην αρχαία Ελλάδα. Θα πρέπει βέβαια να σταματήσει αυτο το παραμύθι της δήθεν φυλετικής συνέχειας και έτσι ισως γίνετε άνθρωποι μια μέρα και εσείς οι Ρωμιοί. Τέλος στους μισάνθρωπους και αντικοινωνικούς κατατάσονται όλοι σχεδόν οι σημερινοί Ρωμιοί και οι Ρωμιές που πίσω απο τον μανδύα των δήθεν -καλών και φιλόξενων ανθρώπων- κρύβουν τέρατα γεμάτα κακία μέσα τους ακόμη και για τοιν γείτονα τους.

  • Ανώνυμος 40728

    26 Ιαν 2017

    Δεν μπορώ να καταλάβω τις προθέσεις του άρθρου. Από την μία παρατίθεται επιστημονικά η κατάσταση της ερωτικής-κοινωνικής ζωής της αρχαίας Ελλάδας κι από την άλλη έχουμε μια αξιολογική κρίση των περιγραφομένων βάσει κάποιου, χριστιανικού να υποθέσω, σύγχρονου ιδεώδους το οποίο αποτελεί για την συντάκτρια και δεδομένη, βασική προϋποθεση για τον τρόπο πρόσληψης των δεδομένων. Όταν παρουσιάζεις ως "διαστροφή" κάτι που ήταν αποδεκτό σε μια παλιά κοινωνία δείχνεις παντελή έλλειψη επιστημονικότητας. Το άρθρο ηθικολογεί και δεν καταλαβαίνω ακριβώς σε ποιούς επιτίθεται. Και το ερώτημα σε ποιούς επιτίθεται είναι σημαντικό, γιατί μόνο αυτό θα μπορούσε να εξηγήσει το μένος που κρύβεται σε κάθε αξιολογική του τοποθέτηση. Η συντάκτρια επιτίθεται στους ομοφυλόφυλους; Στους "Έλληνες"; Στους έχοντες άγνοια ή αυταπάτες περί του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού; Σε ποιούς ακριβώς; Μου είναι πρακτικά αδύνατο να καταλάβω. Θα ήθελε μήπως η συντάκτρια να μας διαφωτίσει, και ίσως να αναρωτηθεί η ίδια για την στάση της, ή μήπως να την κατατάξουμε κατ' ευθείαν στους μισανθρώπους, τους αντικοινωνικούς και τους υστερικούς;

  • Bielidopoulos

    26 Δεκ 2016


    http://www.newsit.gr/kosmos/Tzortz-Maikl-I-tragiki-eironeia-piso-apo-ton-thanato-toy/687551

    Πάμε:
    https://www.youtube.com/watch?v=E8gmARGvPlI

  • Bielidopoulos

    26 Δεκ 2016


    Είναι πασίγνωστο ότι η μυική δύναμη δεν παίζει τον ρόλο που έπαιζε πριν 2 ή 20 αιώνες στην παραγωγική διαδικασία συμπεριλαμβανομένου και των υπηρεσιών. Αυτά που αναφέρονται στα δύο τελευταία link είναι πασίγνωστα.

  • Ανώνυμος 40435

    26 Δεκ 2016

    Η επικράτηση στις σημερινές τεχνοκρατούμενες κοινωνίες δεν εξαρτάται από τη μυϊκή ενέργεια παρα μόνο απο την Bielidopoulos ευφυια. Μεγάλε και γ@μω την οξυνοια σου....

  • Bielidopoulos

    19 Δεκ 2016


    Η (μυϊκή) ισχύς του ισχυρού φύλου είναι σήμερα άχρηστη. Η επικράτηση στις σημερινές τεχνοκρατούμενες κοινωνίες δεν εξαρτάται από τη μυϊκή ενέργεια.
    http://www.hommemagazine.gr/article.asp?catid=30722&subid=2&pubid=64761279

  • Bielidopoulos

    9 Δεκ 2016


    Επί τέσσερις χιλιάδες χρόνια ο άντρας ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος στο συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ των δύο φύλων. Έκτοτε η σημασία της μυϊκής δύναμης στην παραγωγή, όπως και η κυριαρχία του, αμφισβητούνται. Κι είμαστε ακόμη στην αρχή
    Σε εκείνη τη φυσική πραγματικότητα η γυναίκα αντιμετώπιζε μια λειτουργική, σωματική ανισότητα λόγω έλλειψης μυϊκής δύναμης. Βιολογική υπεροχή πάντα είχε. Πολύ αργότερα, με την εμφάνιση της μηχανής ο ρόλος της μυικής δύναμης του άντρα στην εργασία και την παραγωγή υποβαθμίστηκε. Η τελευταία έγινε πια καθαρά προϊόν εγκεφαλικής δύναμης και αντοχής νεύρων. Οι ανθρώπινες ομάδες μεταφέρθηκαν από το χωράφι στο εργοστάσιο. Έτσι, η αγροτική κοινωνία διαφοροποιήθηκε σε αστική. Η νέα μορφή κοινωνίας έδωσε ευκαιρίες για νέες επαγγελματικές σχέσεις.
    Στις πολυπρόσωπες πολιτείες αυξάνει η ζήτηση στον κλάδο προσφοράς υπηρεσιών. Και οι δουλειές αυτές προσφέρονται περισσότερο στις γυναίκες. Οι εργασίες αυτές έχουν ελαστικότερες ώρες και λιγότερο βάρβαρες συνθήκες εργασίας. Τις περισσότερες φορές δεν είναι δουλειές στην ύπαιθρο. Επίσης, βρίσκονται συνήθως κοντά στον τόπο διαμονής του εργαζομένου. Έτσι, δόθηκαν τα πρώτα ερεθίσματα για την αμφισβήτηση του αντρικού μονοπωλίου στην εργασία και την κοινωνία.
    Η μυική δύναμη του άντρα εδραίωνε την επικυριαρχία του στο οικογενειακό, οικονομικό, πολιτικό και πολιτιστικό επίπεδο και οι κοινωνίες αυτές σταθερές δημιουργούσαν το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνταν η γυναίκα. Η οικογένεια, επίσης, φρόντιζε να σπουδάσει μόνον τα αγόρια. Στην γυναίκα επέβαλλε περιορισμό και περιθωριοποίηση στο σπίτι. Φυσικά δεδομένα και κοινωνική νοοτροπία, λοιπόν, καθήλωσαν τη γυναίκα στην οικογένεια και την απομόνωσαν σε ένα βασικό προορισμό, τη συνέχιση της ζωής. Το πόσο πανίσχυρη, όμως, είναι η φυσική και κοινωνική αυτή εντολή στη γυναικεία ψυχοσύνθεση αντικατοπτρίζεται από την ψυχοτοποθέτηση της γυναίκας μπροστά στην στειρότητα. Κάθε γυναίκα που δεν τεκνοποιεί θεωρεί τον εαυτό της ανάπηρο. Και το κορμί της ελαττωματικό. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι οι άνθρωποι δεν διανοήθηκαν ποτέ να αμφισβητήσουν τις παραπάνω αρχές. Έτσι, ενώ πολλά εκκλησιαστικά δόγματα και αιρέσεις διαμορφώθηκαν μέσα σʼ αυτά τα 4.000 χρόνια, κανένα δεν θέλησε να κλονίσει αυτήν τη νοοτροπία. Πολλά, δε, την ενίσχυσαν. Με τη «θεϊκή» εντολή «η δε γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα».
    http://www.hommemagazine.gr/article.asp?catid=30722&subid=2&pubid=64738642

  • Bielidopoulos

    9 Δεκ 2016


    "Πολλά χρόνια αργότερα στον Φαίδρο του Πλάτωνα, ο Σωκράτης επαναλαμβάνει ότι ο έρωτας ανάμεσα σε δύο άντρες που δεν στηρίζεται στην άμεση ικανοποίηση αλλά στην αγάπη της αρετής μπορεί να δώσει φτερά στην ψυχή και να της χαρίσει την αθανασία. Παρόλα αυτά στο τελευταίο του έργο (τους Νόμους) ο ίδιος ο Πλάτωνας υποστηρίζει ότι στην ιδανική πολιτεία οι σχέσεις μεταξύ αντρών πρέπει να απαγορευτούν. Η απαγόρευση αυτή δεν πρέπει να γίνει με νόμο αλλά μέσω του κοινωνικού στιγματισμού ώστε η ομοφυλοφιλία να θεωρείται το ίδιο ανίερη με την αιμομιξία! Με αυτό του το έργο ο Πλάτωνας έδωσε πολλά επιχειρήματα στους μεταγενέστερους χριστιανούς διώκτες της ομοφυλοφιλίας. Τί μπορεί όμως να εξηγήσει αυτή την μεταστροφή; Ο Πλάτωνας δεν είναι ο μόνος. Από τα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ. και μετά παρατηρείται μια μεταστροφή των αθηναίων διανοούμενων που αρχίζουν να υιοθετούν μια πιο αρνητική στάση απέναντι στον αντρικό έρωτα. Η περίοδος αυτή συμπίπτει με την κρίση και την παρακμή της αθηναϊκής δημοκρατίας. Ταυτόχρονα η ανάπτυξη της εμπορικής οικονομίας κλονίζει τους παραδοσιακούς θεσμούς. Μέχρι τότε οι σχέσεις μεταξύ αντρών είχαν μια πολύ συγκεκριμένη κοινωνική λειτουργία. Βοηθούσαν στην ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής και την αναζωογόνηση της πολιτικής και στρατιωτικής ελίτ με άξιους άντρες από τις κατώτερες τάξεις. Σε κοινωνίες που στηρίζονταν στην ηλικιακή ιεραρχία γεφύρωναν το χάσμα μεταξύ των διαφορετικών γενεών. Επέτρεπαν τη δημιουργία κοινωνικών δεσμών ανεξάρτητων από τους περιορισμούς της συγγένειας, της τάξης και της φυλής. Τον 4ο αιώνα όμως το ομοφυλοφιλικό σεξ χάνει αυτή την παραδοσιακή του λειτουργία και μετατρέπεται σε εμπόρευμα προς συναλλαγή. Μαθαίνουμε ότι πλούσιοι αθηναίοι ξοδεύουν περιουσίες σε όμορφους σκλάβους με σκοπό το σεξ ή επενδύουν μεγάλα ποσά σε νεαρούς κιθαρωδούς. Αυτή η κατάσταση τρομάζει τους διανοούμενους που βλέποντας τις παραδοσιακές συμβάσεις να διαφθείρονται από τη λαγνεία και το χρήμα αντιδρούν προτείνοντας μέτρα και περιορισμούς."
    http://gayrightsgreece.blogspot.gr/2008/12/blog-post.html

  • Bielidopoulos

    9 Δεκ 2016


    Κάποιοι κρίνουν με βάση τα ταμπού και τις αντιλήψεις της εποχής μας. Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Η ομοφυλοφιλία ήταν θεσμός κοινωνικά αναγνωρισμένος. Στην αρχαία Σπάρτη οι άνδρες παίρναγαν τον περισσότερο χρόνο τους στους στρατώνες και ήταν αναμενόμενο το σεξουαλικό ένστικτο να εκδηλώνεται ομοφυλοφιλικά. Αν άλλαζαν το στρατιωτικό τους σύστημα κινδύνευαν να εξαφανιστούν από τις μάχες με τις άλλες πόλεις-κράτη. Η κάθε πόλη είχε το τείχος της που τη διαχώριζε από τις άλλες και όλες μαζί ανταγωνίζονταν για λίγα χωράφια και μερικές πηγές νερού μέχρι τους περσικούς πολέμους τουλάχιστον. Αυτά άρχισαν να αλλάζουν με την εξέλιξη της τεχνολογίας και των στρατιωτικών τακτικών. Για να μην τα πολυλογώ οι κοινωνικές συνθήκες ήταν πατριαρχικές και μιλιταριστικές, ως εκ τούτου το θηλυκό στοιχείο ήταν δευτερεύουσας σημασίας για την επιβίωση του κοινωνικού οργανισμού (υπενθυμίζω τους διθύραμβους των νεώτερων στοχαστών για τον θεσμό της πόλης-κράτους με το τείχος της φυσικά). Οι κοινωνικές συνθήκες είναι αμείλικτες και αυτές δίνουν τις κατευθύνσεις, περισσότερο από όσο νομίζουν όσοι κάθονται στους καναπέδες τους. Η ομοφυλοφιλία δεν εξαπλώθηκε σαν μολυσματική ασθένεια, ήταν αυτό που έλειπε από τις τότε κοινωνίες. Για αυτό και υιοθετήθηκε ταχύτατα.

    Where sex between males was deemed acceptable to occur was between men and youths, and in theory it was only supposed to be inter-crucial (where one partner grips the otherʼs penis between his thighs) though from the writings the Greeks and Romans have left to us, it was often not. In both societies youths were considered to be able to consent to sex from around their mid teens, which was similar to the age that girls were considered ready for marriage, and it was acceptable for youths to be in same-sex relationships until they could grow a full beard and for this reason, there were all manner of depilatory products on sale in order to help you keep your boyfriend respectable! After this age in Greece, the young man was expected to find a wife and go about starting a family, having been mentored by his older partner, with the two men staying friends. In practice, however, many of these relationships probably would have carried on behind closed doors. In Greece such relationships occurred between free born males though there were also male prostitutes.
    http://www.gaystarnews.com/article/truth-about-sexuality-ancient-greece-and-rome261012/

  • Ανώνυμος 40289

    9 Δεκ 2016

    Ρε παιδί, εσύ ο πάνω - πάνω, ακούς τι λες; Ποιοι απαξίωναν ποιους;

    Εδώ το άρθρο δεν μιλά για ομοφυλοφιλία.Μιλά ξεκάθαρα για βιασμό-παιδεραστία.

    Εσύ δηλαδή έναν παιδέρα τι θα τον έκανες; Θα του ετοίμαζες "δίκαιη δίκη", θα του έλεγες "πτου σου αλήτη" ή θα τον ευνούχιζες -το πιο δίκαιο απ΄ όλα- για να μην έχει την δυνατότητα να το ξανακάνει; Μία είναι η άποψή μου: οι παιδεραστές -σε όλες τις εποχές- χρήζουν ευνουχισμού!

    Ελεεινή κοινωνία σε αυτή την χρονική εποχή για να ζει κανείς. Είτε άνδρας είτε γυναίκα.

    Πάπαλα!

    Κατά τα λοιπά, το άρθρο είναι πολύ ωραίο και η βιβλιογραφία του, σοβαρότατη.

    Γερακίνα

  • Ανώνυμος 40287

    9 Δεκ 2016

    @40281,40282
    Είσαι τυχερός που γεννήθηκες τώρα κι όχι στην αρχαιότητα στην Ελλάδα. Αν είχες γεννηθεί τότε θα σε είχαν πηδηγμένο από μικρό, όπως όλους εξάλλου. Ξεκαβάλα από το αρχαιοελληνικό σύννεφο και δες χωρίς αρχαιόλαγνες τσίμπλες την ιστορική πραγματικότητα. Ανυπόστατα πράγματα, εξωραϊσμένα, φαντασιώσεις ρωμιού λες. Παντού στον κόσμο το λένε greek love.

  • Ανώνυμος 40286

    8 Δεκ 2016

    https://www.youtube.com/watch?v=b5fKxlfxVoI

  • Bielidopoulos

    8 Δεκ 2016


    Ξέχασα το μουσικό διάλειμμα:
    https://www.youtube.com/watch?v=izGwDsrQ1eQ

  • Bielidopoulos

    8 Δεκ 2016


    Η αρχαία Ελλάδα ήταν πατριαρχική, ανδροκρατική, ιεραρχική, μιλιταριστική κοινωνία με όλα όσα αυτά συνεπάγονται, κάτι που επηρέαζε ακόμα και τη φιλοσοφία. Κατά τη γνώμη μου ακόμα και η δημιουργία και διαμάχη υλισμού-ιδεαλισμού έχει πατριαρχικές ρίζες. Και οι αρχαίοι ρωμαίοι ήταν μια αυστηρά ιεραρχική και μιλιταριστική κοινωνία. Οι κοινωνικές συνθήκες είναι αμείλικτες και αυτές επιβάλλουν την ηθική και τα ταμπού κάθε εποχής. Αυτές διαμορφώνουν τί επιτρέπεται και τί όχι. Η κοινωνική ηθική είναι απλά ένα σύνολο συμβάσεων που διαμορφώνονται με βάσης τις εκάστοτε κοινωνικές συνθήκες, ανάγκες και σκοπούς της κοινωνίας. Ειδυλλιακό κλίμα να ζήσει κανείς, αλλά ημιορεινό, δεν μπορούσε να τους θρέψει όλους και το βάρος έπεφτε στους άντρες για την εργασία (ελλείψει μηχανών) και τον πόλεμο με τους αντιπάλους. Αν δεν είχες οπλίτες εξαφανιζόσουν από το χάρτη χωρίς έλεος. Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι οι δυτικές κοινωνίες είναι πολιτισμένες και φεμινιστικές, αλλά με τίμημα την καταστροφή του περιβάλλοντος. Εντέλλει υπάρχει τέλεια κοινωνία; Προφανώς όχι.

    Απόσπασμα από τη μελέτη του Συκουτρή:
    http://img02.picoodle.com/img/img02/3/11/9/f_Sykoutris44m_bf9a19c.jpg

    Εφιστώ επίσης την προσοχή στην τελευταία παράγραφο:
    http://gayrightsgreece.blogspot.gr/2008/12/blog-post.html

    ΥΓ: τα παραπάνω δεν τα γράφω για να δικαιολογήσω κάποιον τύπο κοινωνίας.

  • Ανώνυμος 40282

    8 Δεκ 2016

    Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι στο θέμα των ομοφυλόφιλων το πραγματικό πρόβλημα δεν έχει σχέση με το "τι κάνουν κάποιοι" και με το "με ποιους το κάνουν". Το πραγματικό πρόβλημα, το οποίο πρέπει ν' αντιμετωπιστεί, έχει σχέση με το πόσο ανάγκη έχουν οι ομοφυλόφιλοι την ελευθερία πρόσβασης στην εξουσία που προσφέρει η Δημοκρατία, προκειμένου ν' αρπάξουν τα χρήματα που έχουν ανάγκη για να καλύψουν τα πανάκριβα πάθη τους …Ανθρώπους θέλουν ν' αγοράσουν και όχι ποδήλατα. Με απλά λόγια… το πρόβλημα με τους ομοφυλόφιλους δεν είναι ότι "τον παίρνουν", αλλά ότι "τα παίρνουν" …και αυτό το είχαν εντοπίσει από πολύ νωρίς οι αρχαίοι Έλληνες.

    Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν εντοπίσει τη φλέγουσα ανάγκη των ομοφυλοφίλων για χρήματα. Είχαν καταλάβει το πόσο πιο πολύ ανάγκη τα έχουν από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Εδώ βρίσκεται όλο το μυστικό. Γιατί; Γιατί από εκεί ξεκινά η πιθανότητα "σεισμού" ή "διάβρωσης", που απειλεί τη Δημοκρατία. Από εκεί ξεκινά το επικίνδυνο "νερό" να ρέει γύρω από τα θεμέλιά της …Το διαβρωτικό "νερό", το οποίο είναι οι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν ανάγκη τα χρήματα …Μεγάλη ανάγκη …Φλέγουσα ανάγκη και άρα δεν μπορούν να αρκεστούν σε έναν απλό μισθό. Αυτό είναι το μυστικό, το οποίο γνώριζαν οι αρχαίοι Έλληνες "εφευρέτες-μηχανικοί" της Δημοκρατίας. Οι αρχαίοι Αθηναίοι συγκεκριμένα, ως οι απόλυτα ειδικοί.

    Τι γνώριζαν; Τη θεμελιώδη διαφορά μεταξύ του φυσιολογικού ανθρώπου και του "ιδιόμορφου" ανθρώπου. Γνώριζαν ότι ο φυσιολογικός άνθρωπος "ζει" και μέσω της εργασίας του προσπαθεί να επιβιώσει. Ο ομοφυλόφιλος υποτιμά την αξία της επιβίωσης και μέσω της εργασίας του προσπαθεί να "ζήσει". Τι σημαίνει πρακτικά αυτό το οποίο λέμε; Ο ομοφυλόφιλος, ο οποίος δεν είναι πλούσιος, είναι μαθηματικά αδύνατον να μην διαφθαρεί, όταν κατέχει ένα δημόσιο αξίωμα. Γιατί; Γιατί απλούστατα δεν έχει άλλη δυνατότητα να "ζήσει". Θέλει χρήματα και όχι δόξα. Η δόξα ούτε μπαίνει σε πορτοφόλι ούτε δίνεται ως χαρτζιλίκι στους γκόμενους. Όταν αυτός έχει μόνον την εργασία του ως μέσο για να εξασφαλίσει χρήματα και να "ζήσει", είναι αναπόφευκτη η διαφθορά.

  • Ανώνυμος 40281

    8 Δεκ 2016

    Οι άνθρωποι, οι οποίοι εφεύραν σχεδόν το σύνολο των αφηρημένων κοινωνικών όρων —οι οποίοι ακόμα και σήμερα χρησιμοποιούνται σε όλες τις γλώσσες του κόσμου—, δεν "εφεύραν" έναν όρο, για να περιγράψουν στο "τεχνικό" του μέρος ένα ορατό φαινόμενο της καθημερινότητας. Γιατί; Γιατί δεν ήθελαν. Για τους αρχαίους Έλληνες οι ομοφυλόφιλοι ήταν "Κίναιδοι". Ήταν αυτοί, δηλαδή, οι οποίοι προκαλούσαν την αιδώ. Με σύγχρονους όρους …ήταν οι ξεδιάντροποι. Με ακόμα πιο σύγχρονους …ήταν οι ξεφτίλες. Δεν έμπαιναν καν στον κόπο να "περιγράψουν" με όρο την προέλευση της ντροπής τους. Θεωρούσαν προφανή τη ντροπή για το ντροπιαστικό πράγμα που έκαναν και το οποίο επίσης ήταν προφανές.

    Με το να μην περιγράφουν με τον αντίστοιχο όρο την "ιδιαιτερότητά" τους, στην πραγματικότητα τους απαξίωναν τελείως. Σχεδόν τους "ανάγκαζαν" είτε να ζήσουν τη ζωή τους στα "περιθώρια" της κοινωνίας είτε να την εγκαταλείψουν άπαξ. Δεν τους ήθελαν ανάμεσά τους. Δεν αντιλαμβάνονταν την "απώλειά" τους ως κοινωνική απώλεια. Θεωρούσαν μικρό το τίμημα να "χάσουν" έναν καλλιτέχνη ή έναν επιστήμονα ή έναν πολιτικό, μπροστά στο διακύβευμα ν' αναγκαστούν να ανεχθούν τόσο τους ίδιους όσο και τους ομοίους τους να περιφέρονται ανάμεσά τους. Γι' αυτόν τον λόγο τους απαξίωναν χωρίς δεύτερη κουβέντα.

    Έτσι τους έβλεπαν οι αρχαίοι Έλληνες και αυτοί ήταν οι δημιουργοί του διάσημου αρχαίου πολιτισμού των Ελλήνων. Αυτοί ήταν οι "αρχιτέκτονες" της Δημοκρατίας. Οι Έλληνες, οι οποίοι διαπαιδαγωγούνταν από τα Έπη και δεν υπήρχε ούτε στην πιο διεστραμμένη εκδοχή της φαντασίας τους το ενδεχόμενο να είναι ένας Αχιλλέας ή ένας Οδυσσέας κίναιδος …δηλαδή ξεδιάντροπος ...δηλαδή ξεφτίλας. Όμως, αυτό είναι το δευτερεύον. Δικαίωμά τους ήταν να βλέπουν τα πράγματα όπως ήθελαν και αυτό έκαναν. Εμείς οι σύγχρονοι άνθρωποι μπορεί να μην είμαστε πιο πολιτισμένοι από τους αρχαίους Έλληνες, αλλά σίγουρα είμαστε πιο ανεκτικοί. Αυτό επιβάλει η δική μας επιλογή και αυτό κάνουμε. Ως εκ τούτου, μπορεί για εμάς οι ομοφυλόφιλοι να μην είναι ξεδιάντροποι ή ξεφτίλες, αλλά αυτό είναι το δευτερεύον.

    Το πρωτεύον στην περίπτωσή τους είναι αυτό, το οποίο ενδιέφερε και τους αρχαίους Έλληνες. Το πρωτεύον είναι η ασφάλεια της Δημοκρατίας μας και της κοινωνίας. Στην ανάγκη αυτήν αναζητούμε την "άποψη" των αρχαίων Ελλήνων σ' ό,τι αφορά τους συγκεκριμένους ανθρώπους. Το πρωτεύον είναι να καταλάβουμε τον λόγο, που δεν άφηναν αυτούς τους ανθρώπους να καταλαμβάνουν δημόσια αξιώματα. Αυτό μας ενδιαφέρει, γιατί από αυτό μπορούμε ν' αντιληφθούμε τον λόγο που σήμερα έχουν εκφυλιστεί τα πάντα και η κοινωνία μας όχι μόνον "νοσεί", αλλά κινδυνεύει με πλήρη διάλυση.