ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ
ΕΝΑΝΤΙΟΝ
ΠΑΛΛΟΜΕΝΩΝ ΠΕΩΝ

Τα βαθύτερα αίτια
του σάλου, που ξέσπασε
για το θεατρικό έργο του Γιαν Φάμπρ



Mε το χώρο του αθηναϊκού θεάτρου δεν έχω μεγάλη εγγύτητα, είτε γεωγραφική είτε νοερή.

Κάτι πάντως, που μου έγινε σαφές από τη σύντομη περιπέτεια του Γιαν Φάμπρ στην Ελλάδα, είναι ότι αυτός ο χώρος είναι κατεξοχήν υπεύθυνος για τη θεαματική του αποπομπή από τη θέση τού διευθυντή / μη διευθυντή στο Φεστιβάλ Αθηνών / μη Αθηνών.

Όπως κάθε πράξη διαχείρισης, η τοποθέτηση αυτού ή του άλλου διευθυντή σε ένα Φεστιβάλ μπορεί να κριθεί λιγότερο ή περισσότερο επιτυχής ανάλογα με τα κριτήρια που θέτει κανείς. Δεν είναι αυτό το θέμα μου εδώ. Κάτι που μου έκανε εντύπωση στην όλη ανταλλαγή είναι, πως φαίνεται να υπάρχει ένα υπόλειμμα ή ένα περίσσευμα, που δεν συνάγεται από τέτοια κριτήρια, και το οποίο νομίζω ότι μπορούμε ευθέως να χαρακτηρίσουμε θρησκευτικό.

Εφόσον, όπως είπα, βρίσκομαι μακριά, ο μόνος τρόπος να έρθω σε επαφή με την όλη ιστορία είναι φυσικά μέσα από κείμενα. Μέχρι στιγμής, τα μόνα κάπως αρθρωμένα κείμενα που βρήκα διαθέσιμα για το θέμα είναι το ψήφισμα των «δημιουργών», που συγκεντρώθηκαν στο θέατρο Σφενδόνη, και ένα εκτενές κείμενο της άγνωστής μου Δήμητρας Κονδυλάκη, με τον όχι πολύ πρωτότυπο τίτλο «Ο βασιλιάς είναι γυμνός».

Και τα δύο χαρακτηρίζονται από μία φόρτιση, η οποία δεν μπορεί να οφείλεται στην απλή διαφωνία με μία διαχειριστική επιλογή. Οι λόγοι αυτοί κοινοποιούν μία οργή, μία αγανάκτηση (νομίζω, ότι είναι φαινόμενο αρκετά ανάλογο με τους αγανακτισμένους του 2011 σε μικρογραφία), η οποία φαίνεται κατά πρώτον να πηγάζει από μία αίσθηση παραβίασης των ορίων, ή / δηλαδή των κανόνων της φιλοξενίας. Π.χ. το ψήφισμα της «Σφενδόνης» κάνει λόγο για «μια σειρά από σοβαρά ατοπήματα, τα οποία συνιστούν βαθύτατες προσβολές για όλους εμάς, που υπογράφουμε αυτή την επιστολή, αλλά και για άλλους πολλούς».

Μέχρι εδώ, το λεξιλόγιο φαίνεται να παραπέμπει σε μια αγανάκτηση απέναντι στην κατάχρηση του «χαράμ», του αδύτου: «δώσαμε θάρρος στο χωριάτη και αυτός ανέβηκε στο κρεβάτι»· του κάναμε την τιμή να τον βάλουμε στον οίκο μας και αυτός, αντί να δείξει ευγνωμοσύνη για το «ψωμί που τρώει», άρχισε να μας λέει και πώς να οργανώσουμε τα του οίκου μας. Αυτό δημιουργεί μία αίσθηση ταπείνωσης, τσαλακώματος, η οποία δεν μπορεί να γίνει ανεκτή.

Αλλά το θέμα της φιλοξενίας από μόνο του, πέρα από την ηθική, έχει και μία σαφή σύνδεση με την ιερότητα, όπως και με την ελληνικότητα (ας θυμηθούμε τις συχνές αναφορές στην «πατροπαράδοτη ελληνική φιλοξενία» και στον Ξένιο Δία, που και τα δύο επιστρατεύονται συχνά στον καθημερινό λόγο σε σχέση με τον τουρισμό και τις επαναπροωθήσεις «παράνομων μεταναστών» ─ δηλαδή σε σχέση με το ερώτημα ποιους και πώς υποδεχόμαστε εντός των συνόρων μας).

Και πράγματι, και τα δύο κείμενα έχουν χωρία με θεολογικές συνηχήσεις και λεξιλόγιο. Π.χ. το κείμενο της Κονδυλάκη μιλάει για «νέες ομάδες, πρόσωπα, δυναμικές εν εξελίξει που θάλλουν ακόμα κάτω από το ελληνικό έδαφος επιμένοντας να πιστεύουν, παρόλα τα ενδεή τους μέσα, σε μια θεατρική 
Αποκάλυψη» (οι υπογραμμίσεις με έντονα στοιχεία είναι δικές μου).

Η χρήση του εσχατολογικής καταγωγής όρου «αποκάλυψη» με κεφαλαίο Α, και χωρίς καμία άλλη εξήγηση, και μάλιστα σε σύνδεση με την «πίστη», φαίνεται αξιοπερίεργη και εκ πρώτης όψεως άσχετη με την προβληματική του υπόλοιπου άρθρου.

Ίσως όμως όχι και τόσο. Διότι αν διαβάσουμε χωρία όπως το παρακάτω,
 
    το θέατρο ειδικά για τα ελληνικά δεδομένα αυτή τη στιγμή είναι πολλά παραπάνω από «το θέατρο». Ούτε δραστηριότητα του ελεύθερου χρόνου, ούτε απλή ψυχαγωγία που συμπληρώνει, διασκεδάζει και διανθίζει τον βίο. Είναι μια παράλληλη πραγματικότητα για όλους όσους το υπηρετούν, ένα υπερμέγεθος, που κανένας μα κανένας ιδιαίτερος καλλιτέχνης ως μονάδα δεν θα μπορούσε ούτε να εξευμενίσει εύκολα ούτε βέβαια να εξημερώσει (οι υπογραμμίσεις όπως προηγουμένως),    
  
νομίζω ότι μπορούμε να διαβλέψουμε σε αυτούς μία οιονεί θεατρική θεολογία. Το θέατρο δεν είναι για να περνάμε την ώρα μας, αλλά έχει μία υψηλή αποστολή, μία υπερβατικότητα, που εκφεύγει του ανθρώπινου ελέγχου. Η χρήση ειδικά του ασυνήθιστου όρου «εξευμενίσει» παραπέμπει σε μία φαντασματικότητα (spectralité), μία εμπλοκή με το βαμπίρ της στοιχειωμένης κοινότητας.
 
Από αρκετούς ακούστηκε ως επίκριση κατά των θεατρανθρώπων, ότι «τα κάναν όλα για τα λεφτά» και ότι «το μόνο που τους νοιάζει είναι να μοιράσουν τις επιχορηγήσεις».

Η επίκριση αυτή δεν ευσταθεί. Αν η διαμαρτυρία συνίστατο στο ότι οι καλλιτέχνες πρέπει να αμείβονται για τη δραστηριότητά τους, θα ήταν δικαιολογημένη. Εγώ νομίζω, ότι η ιερή αγανάκτηση είναι γνήσια, δεν αποτελεί «υποκριτικό προκάλυμμα» για έναν «βαθύτερο υλικό λόγο», που κρύβεται από πίσω, όπως ο υποκριτής πίσω από το προσωπείο. Ελαύνεται η ίδια από έναν υπαρκτό λόγο, πραγματικό αλλά άυλο, πνευματικό ─ δηλαδή φαντασματικό.
Ο λόγος αυτός είναι η θρησκεία του ελληνικού θεάτρου.
 
Ο Γιάννης Χαμηλάκης έχει αναλύσει εδώ και καιρό πόσο η λατρεία των αρχαίων ευρημάτων μετατράπηκε σε μία πραγματική κοσμική θρησκεία «ειδικά για τα ελληνικά δεδομένα», και έχει αναδείξει το ρόλο του «μεγάλου σαμάνου του έθνους», που συνειδητά επιδίωξε για τον εαυτό του ο Μανόλης Ανδρόνικος. (Σ.σ. διαβάστε: Το έθνος και τα ερείπιά του).

Στη διατύπωση αυτή μπορεί κανείς να προσέξει, ότι η λέξη ρόλος είναι ήδη θεατρικής καταγωγής, όπως και η λέξη σκηνοθεσία (ή, ενίοτε, χορογραφία), που χρησιμοποιεί ο Χαμηλάκης για να περιγράψει τη δραστηριότητα του Ανδρόνικου.

  

 

  
Φωτογραφίες από παλιότερες, θρησκευτικά ευσεβείς και απο-
δεκτές από τη Ρωμιοσύνη παραστάσεις αρχαίου δράματος.
 

 
Αν όμως η αρχαιολογία στην Ελλάδα αναδείχθηκε σε υπερβατικής σημασίας δραστηριότητα στο βαθμό που πιστοποιεί και εξασφαλίζει τη σύνδεση με τους νεκρούς προγόνους, υπάρχει και μία θεία λειτουργία της θρησκείας αυτής· αυτή είναι οι παραστάσεις αρχαίου δράματος, και κατʼ επέκταση το ίδιο το θέατρο, εφόσον ως γνωστόν κάθε μορφή θεάτρου από την αρχαία Ελλάδα κατάγεται. Αυτές οι παραστάσεις, που επαναλαμβάνονται περιοδικά κάθε καλοκαίρι, είναι η γιορτή με την οποία επικοινωνούμε με τους νεκρούς προγόνους και τους ξαναζωντανεύουμε τελετουργικά. Οι όροι «διδασκαλία», «μυσταγωγία», «καθηλωμένο το κοινό», «κατάνυξη» και άλλοι ανάλογοι είναι κοινοί τόποι στους λόγους περί αρχαίου δράματος· όπως αντίστοιχα είναι και η σφοδρότητα των κατηγοριών για την «ιεροσυλία», που διαπράττει όποιος αιρετικός δεν το προσεγγίσει με τον δέοντα σεβασμό, και οι επικρίσεις που ανταλλάσσουν οι αντίπαλες επίδοξες ορθοδοξίες.


Ο όρος persona non grata, με τον οποίο αναθεμάτισαν εν προκειμένω οι έλληνες θεατράνθρωποι τον ιερόσυλο, ο οποίος έπαιξε εν ου παικτοίς, στις διεθνείς σχέσεις έχει μία πολύ συγκεκριμένη τεχνική σημασία. Με αυτήν, χρησιμοποιείται αποκλειστικά σε σχέση με διαπιστευμένα μέλη διπλωματικών αποστολών, και από νομική άποψη είναι η εξαίρεση μίας εξαίρεσης. Υπό κανονικές συνθήκες, οι ξένοι αντιπρόσωποι είναι τρόπον τινά «ιεροί», homines sacri· δεν υπόκεινται στον κοινό νόμο, αλλά απολαύουν ασυλίας. Εάν ένα κράτος θεωρεί, ότι ένας τέτοιος αντιπρόσωπος παραβίασε τα όρια του επιτρεπτού, δεν έχει δικαίωμα να του επιβάλει ποινικές κυρώσεις· μπορεί μόνο να τον κηρύξει ανεπιθύμητο.

Η κίνηση λοιπόν μίας συνέλευσης καλλιτεχνών να κηρύξει ως τέτοια persona (στα λατινικά, persona = μάσκα) έναν άλλο καλλιτέχνη, ως χειρονομία ενέχει έναν χαρακτήρα προφανώς θεατρικό. Με περισσότερες από μία έννοιες: είναι μια επιτέλεση ηθοποιών και σκηνοθετών, αλλά και μία επιτέλεση ανθρώπων, οι οποίοι σκηνοθετούν τον εαυτό τους ως ένα οιονεί κράτος, ή ίσως ως εκπρόσωπο μιας βαθύτερης ηθικής και μιας βαθύτερης νομοθεσίας, που υπερισχύει του θετού δικαίου των κρατών. Μιας νομοθεσίας, η οποία δεν είναι χθεσινή ή σημερινή, αλλά έρχεται από τους προγόνους, και ουδείς οίδεν εξ ότου φάνη ─ όπως λέει και η επώνυμη ηρωίδα μίας από τις πιο πολυπαιγμένες και πολυσχολιασμένες αρχαίες τραγωδίες.




Σημείωση:
Πρωτοδημοσιεύτηκε υπό τον τίτλο:
«Homo faber/Homo ludens/Fabre ludens/persona non grata:
η διαδρομή μιας ιεροσυλίας και η θεατρική θεολογία»
στο nomadicuniversality.wordpress.com.

Ο τίτλος, οι φωτογραφίες και υπότιτλοι της παρούσας
δημοσίευσης έγιναν με μέριμνα της «Ελεύθερης Έρευνας».



Ο Άκης Γαβριηλίδης γεννήθηκε το 1964 στη Θεσσαλονίκη.
Έχει ολοκληρώσει διδακτορικό στη Φιλοσοφία του Δικαίου (ΑΠΘ) και μεταδιδακτορική έρευνα στην Πολιτική Ανθρωπολογία (ΠΑΜΑΚ).
Από το 1995 ζει στις Βρυξέλλες, όπου απασχολείται επαγγελματικά ως μεταφραστής και ερασιτεχνικά ως ραδιοφωνικός παραγωγός.
Πολυάριθμα πρωτότυπα κείμενα και μεταφράσεις του έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα διαφόρων χωρών, καθώς και στο Διαδίκτυο (ιδίως στο μπλογκ nomadicuniversality).
Έχει εκδώσει επτά βιβλία στα ελληνικά και ένα στα αγγλικά για θέματα όπως η νεκροφιλία του πατριωτισμού, ο ελληνικός εμφύλιος, ο Άκης Πάνου, ο Μπίλλυ Ουάιλντερ, οι Πόντιοι και η οικονομικοπολιτική κρίση.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


25 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 39115

    25 Ιουλ 2016

    Ανώνυμος 38159
    Αρα αν εσύ που μιλάς νεο-ελληνικά απο "γεννεσιμιού σου" είσαι "απόγονος του Περικλέως" τότε όλοι οι Αμερικάνοι είναι Άγγλοι.

  • Ανώνυμος 38159

    9 Απρ 2016

    ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΙΜΑΙ ΙΠΠΟΤΗς
    εσυ ρε μουρλέ τι γνωριζεις για τον ΙΠΠΟΤΑ του Ομηρου;;
    οι μονες σου λεξεις ''φαπες, κρεμουλες και τωρα καρπουζιες να ανοιγεις κεφαλια.
    για πες μου ποια ειναι η δικη σου γεννεσιμια γλωσσα;;
    ντερπεσαι ε;; ξερεις οτι θα σε χ......

  • Bielidopoulos

    8 Απρ 2016

    ~
    Σιγά την γλώσσα βρε ιππότη της καρπαζιάς.

  • Ανώνυμος 38146

    8 Απρ 2016

    Bielidopoulos έγραψε...
    ~
    Μια μέρα που έπηζε το τυρί έπαθε εγκεφαλικό και από τότε έτσι μιλάει (38127, 38128). Νομίζει ότι έχει και γνώσεις ο λοβοτομημένος μπακλαβάς.

    Τροφή για σκέψη:
    http://www.naftemporiki.gr/story/1091149/stratiotis-brike-portofoli-me-1500-euro-kai-to-paredose-stin-astunomia

    Στρατιώτης βρήκε πορτοφόλι με 1.500 ευρώ και το παρέδωσε στην αστυνομία. Λεπτομέρεια: το πορτοφόλι ανήκε σε ιατρό της πόλης

    ΜΠΡΑΒΟ
    εξ ιδιων κρινεις τα αλλοτρια
    ΓΙΑ ΠΕ ΜΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΕ
    από ποιους εμαθες τα ΕΛΛΗΝΙΚΑ;
    από την λατινων φιλολογια η από των τζιχαντα την σφαζωλατρεια;;
    κιοφτε πολυγνωστη της δεκαρας. για ελεειμοσυνη είσαι ρε φουκαρα μπακλαβα της σοφιστιας

  • Ανώνυμος 38134

    7 Απρ 2016

    Κάποιος διάβασε μερικές αράδες Adorno και νομίζει πως έμαθε περί τέχνης.

  • Bielidopoulos

    7 Απρ 2016

    ~
    Η «Σβαρνιάρα» και η «Καραγκούνα» - Ο χορός των Καραγκούνηδων, η ιστορία και η ονομασία.
    Η ετυμολογία του ονόματος ίσως προέρχεται από την σύνθεση των λέξεων καρά και γκουν (μαύρο χώμα, μαυροχωμίτης) ή καρά και Γιουνάν (μαύρος, γνήσιος Έλληνας) ή καρά και γκούνα (μαύρη γούνα).
    Γνωστή επίσης είναι και η θρησκευτικότητα των Καραγκούνηδων και η τελετουργική αρχαιότροπη συμπεριφορά τους, η οποία εξωτερικεύεται με διάφορα εθιμικά δρώμενα, όπως τα Ρουγκάτσια ή Ρογκατσάρια το Δωδεκαήμερο».
    http://news.in.gr/features/article/?aid=1500069683

    Για να ηδονιστούμε περαιτέρω:
    http://s28.postimg.org/5nvzyvd2l/2000_100_Drachmes.jpg

  • Bielidopoulos

    7 Απρ 2016

    ~
    Μια μέρα που έπηζε το τυρί έπαθε εγκεφαλικό και από τότε έτσι μιλάει (38127, 38128). Νομίζει ότι έχει και γνώσεις ο λοβοτομημένος μπακλαβάς.

    Τροφή για σκέψη:
    http://www.naftemporiki.gr/story/1091149/stratiotis-brike-portofoli-me-1500-euro-kai-to-paredose-stin-astunomia

    Στρατιώτης βρήκε πορτοφόλι με 1.500 ευρώ και το παρέδωσε στην αστυνομία. Λεπτομέρεια: το πορτοφόλι ανήκε σε ιατρό της πόλης.
    ;)

  • Ανώνυμος 38130

    7 Απρ 2016

    Χα-χα τρελή τρολλιά!

  • Ανώνυμος 38128

    7 Απρ 2016

    ΛΑΖΑΡΗ
    ἀπο ποτε ο μπιντες ποπολα νικολοπουλος, λολ ευλαμπιος και βαλε......ἔγινε 38127;;;ανωνυμους;;
    γιατι τοση προστασια;;;; δεσμευσαι;;.................

  • Ανώνυμος 38127

    7 Απρ 2016

    ~
    Τί μουρμουράς βρε κακομοίρη;

    Μα καλά ο (συγ)Καμμένος πώς χώρεσε στο cockpit του F-4;
    http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26509&subid=2&pubid=113969195
    http://www.tanea.gr/news/politics/article/5348808/fantomas-o-kammenos-petakse-me-maxhtiko-f-4/
    (συμπεριλαμβάνονται αστεία σχόλια)
    ότι είσαι ένα κομμάτι του αξεστα ηλιθιου που προσπαθει απεγνωσμενα να δειξει ότι εχει γνωσεις αναμεταδιδοντας αλλουνού ιδρωτα σκεψεις δεν χρειαζεται επαληθευση.
    εχεις λατιτονογεννητε τζων να δειξεις καποα ερευνα επανω σε καποιο νόημα π.χ. τι; είναι τεχνη από πού πηγαζει που αποσκοπει . ένα θα σου πω και βαλτο καλα στο μυαλο σου . επαινεια πατερα σου εχθρου της μυαλωσυνης.
    ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΚΕΡΔΟΣ ΔΕΝ ΣΥΜΒΑΔΙΖΟΥΝ.
    η αναβαθμιση του εγκεφαλου δεν χρειαζεται ευρο…. Γνωσεις χρειαζεται προκαλωντας το χρημα να είναι υποδουλο του και όχι αρωγος του
    χαχολε λατινεε που η φαρα σου ρημαξε τα αρχαια νοηματα για του χιλιαρικου τις πεο ταλαντώσεις σε ταλαντων αμοιβες
    ΑΕΙ ΕΣΕ ΟΙΚΤΙΡΩ!! αμφιβαλλω εάν καταλαβαινεις τι;;; σημαινει

  • Ανώνυμος 38121

    6 Απρ 2016

    Περσι στο Βερολίνο.

  • Ανώνυμος 38120

    6 Απρ 2016

    Που την είδες την παράσταση και δεν σου άρεσε; Κι επειδή δεν σου άρεσε εσένα, πιθανόν ούτε κι εμένα θα μου άρεσε. Και τι με αυτό; Τα ίδια λέμε...

  • Ανώνυμος 38119

    6 Απρ 2016

    38113

    Καλά ρε καμένε, αυτό κατάλαβες; Ότι χτυπιέμαι να κατέβει η παράσταση επειδή δεν μου άρεσε; Η συγκεκριμένη δουλειά δεν ήταν καλή, και αυτό λέω. Και δεν την κρίνω από το απόσπασμα. Την είδα live. Ποιος από δω μέσα μπορεί να το ισχυριστεί αυτό; Να την είχατε δει και να μιλούσατε. Ξέρεις να την κρίνεις, ξέρεις να την συγκρίνεις με άλλες, εξίσου (ή και περισσότερο) ακραίες, που ωστόσο είχαν ουσία; Όχι, αλλά πετάς ό,τι @α@ακία σου φυτρώσει για να το παίξεις προοδευτικός. Επί του θέματος έχεις επιχειρήματα; Ήρθε ο Φαμπρ να μας το παίξει Χέρμαν Νιτς με αρχαιοελληνικό φόντο. Και εδώ όσοι καλλιτέχνες χτυπήθηκαν πιστεύω για τα φράγκα κυρίως χτυπήθηκαν. Ποσώς δεν έσκασαν (ή πολύ λίγο) για την επί σκηνής πεοταλάντωση. Αλλά έτσι είναι, στο ελλαδιστάν. Μην δείτε ξέσκεπη τσουτσού και @ώλο τούρλα. Αμέσως να το χαρακτηρίσετε τέχνη, αστοιχείωτοι βλαχομπουγαδορωμιοί. Τελευταία φορά το λέω και δεν νομίζω να ξανασχοληθώ με την πάρτη σας εδώ μέσα: δεν έχει σχέση το γυμνό. Μπορεί να υπάρχει γυμνό και να υπάρχει τέχνη, μπορεί να υπάρχει γυμνό και να μην υπάρχει τέχνη. Δεν σημαίνει προοδευτισμός το γυμνό απαραίτητα. Αλλά θα μου πεις, εδώ δεν ξέρεις να διαβάσεις τι λέω παραπάνω και καταλαβαίνεις άλλα γι' άλλα. Θα καταλάβεις κι από θέατρο;
    Άιντε, καμένοι.

  • Ανώνυμος 38118

    6 Απρ 2016

    Το τι και πότε είναι ένα έργο τέχνης απασχολεί τον άνθρωπο αιώνες τώρα. Ο Φαμπρ δεν επικρίθηκε ως καλλιτέχνης αλλά ως διευθυντής του φεστιβάλ, και η αντίρρηση δεν ήταν μόνο στις καλλιτεχνικές του επιλογές, αλλά και (ουσιωδώς) στο ότι δεν θα υπήρχαν ελληνικές παραγωγές και δεν θα συμμετείχαν στο φεστιβάλ έλληνες «θεράποντες» της τέχνης. Μην ξεχνάτε πως μαζί με την ιερότητα ενός χώρου πάνε και οι προσφορές των πιστών.
    Τώρα, αν καλλιταχνικά σας αρέσει ο Φαμπρ ή όχι είναι άλλο ζήτημα, αλλά μην κρίνετε το 24 ωρών δρώμενό του από αποσπάσματα που είδατε (σε μία οθόνη, όχι στο θέατρο) των 6 λεπτών: είναι σαν να κρίνετε την καλλιτεχνική αξία της «Τζοκόντα» από την απεικόνηση της γέφυρας. Σε κάθε περίπτωση, τα αντανακλαστικά της ρωμιοσύνης είναι τέτοια που, ακόμα και αν δεν είχε υπάρξει αντίδραση στην επιλογή Φαμπρ ως καλιτεχνικού διευθυντή από τους έλληνες καλιτέχνες, σίγουρα θα είχε αντιδράσει η εκκλησία.

  • Ανώνυμος 38117

    6 Απρ 2016

    Και να σου πω και κάτι άλλο, γιατί έπαθα ταπηροκρανίωση. Δεν θα πήγαινα να δω ούτε με σφαίρες το έργο με τις παλλόμενες τσουτσούνες της βέλγικης αδελφής. Δεν είναι του γούστου μου Τέλος και πάπαλα. Οι φωνές όμως των δήθεν επαϊόντων με κάνουν έξω φρενών. Καλά τα λέει στο άρθρο. Ιερή αγανάκτηση έχετε όλοι σας. Αν έπαιζε μια άλλη σαχλαμάρα, όπως παίζουν τόσα χρόνια, που ντύνουν το χορό σαν καλόγριες, εκεί δεν σας πειράζει. Να μην δείτε λούτσα στην "εκκλησία" της Επιδαύρου, αυτό σας πειράζει.

  • Ανώνυμος 38116

    6 Απρ 2016

    Σε βάλαμε τσολιά στα φρύδια μας για το τι είναι τέχνη. Ρωμιοζωντόβολο!

  • Ανώνυμος 38115

    6 Απρ 2016

    Επομένως, καλά κάνει η κάθε κυρία Λουκά που χτυπιέται όταν της φανεί κάποια ασεβής αντιχριστιανική παράσταση. Το ίδιο μυαλό έχετε

  • Ανώνυμος 38114

    6 Απρ 2016

    Όπως όταν έπαιζε στην ΕΡΤ το Πέφτουν οι σφαίρες σαν χαλάζι. Ουστ ντενεκεδο-κουλτουριαροδήθεν ρωμιοί.

  • Ανώνυμος 38113

    6 Απρ 2016

    Άμα πετας λαλακίες στον αέρα να δεις πως είναι...
    Το έχεις δει το έργο και δεν σου άρεσε; Φρύδια... Και στο κάτω κάτω στα φρύδια μου εμένα αν σου άρεσε ή όχι. Είναι κριτήριο να χτυπιέσαι για να κατέβει το έργο, επειδή δεν σου άρεσε εσένα; Ή μάλλον υποψιάζεσαι, ότι δεν σου αρέσει, γιατί σου προσβάλλει τις εθνικές φαντασιώσεις. Δεν καταλαβαίνω. Καμμένος είσαι που θέλεις να κάνεις τον κουλτουριάρη.

  • Ανώνυμος 38112

    6 Απρ 2016

    38111
    Ο αρθρογράφος τουλάχιστον έχει την εντιμότητα να πει ότι δεν έχει καμία σχέση με θέατρο. Ιερά και όσια; Προσωπικά λάτρεψα τον Κιμούλη ως Μήδεια -είχε νόημα. Όχι πρόκληση για την πρόκληση, αυτό λέμε.
    Πού ξέρεις ότι δεν έχω δει το performance του Φαμπρ; Πού ξέρεις από πού έρχομαι; Βγάζεις συμπεράσματα χωρίς να ξέρεις την τύφλα σου. Ο Φαμπρ απλώς προκαλεί άνευ νοήματος. Ο Κιμούλης είχε κάτι να πει στη Μήδεια. Thumbs up. Ο Μπορν με την λίμνη των κύκνων. Thumbs up. Άιντε άνοιξε κανα βιβλίο και μετά να γενικολογείς. Για όλους τους αγράμματους τέχνη μονάχα είναι ό,τι προκαλεί. Σου 'χω νέα, λοιπόν. Το ξεπεράσαμε το στάδιο αυτό. Πρέπει να λέει κάτι ο καλλιτέχνης. Το να προκαλείς είναι εύκολο. Συγχρονίσου. Πετώντας γάτες στον αέρα δεν κάνεις τέχνη, απλώς σε κυνηγάνε οι φιλόζωοι. Άιντε.

  • Ανώνυμος 38111

    6 Απρ 2016

    @38108
    Κάνεις αρνητική κριτική χωρίς να έχεις δει το έργο. Επιβεβαιώνεις έτσι τον αρθρογράφο. Θίχτηκαν τα ιερά και όσιά σου.

  • Bielidopoulos

    6 Απρ 2016

    ~
    Τί μουρμουράς βρε κακομοίρη;

    Μα καλά ο (συγ)Καμμένος πώς χώρεσε στο cockpit του F-4;
    http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26509&subid=2&pubid=113969195
    http://www.tanea.gr/news/politics/article/5348808/fantomas-o-kammenos-petakse-me-maxhtiko-f-4/
    (συμπεριλαμβάνονται αστεία σχόλια)

  • Ανώνυμος 38109

    6 Απρ 2016

    ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΝΤΙ ΤΑΛΑΝΤΩΜΕΝΟ ΓΡΑΦΙΚΕ ΠΑΛΛΩΜΕΝΟ δειχνει την ηλιθιοτητα του Μπιντε
    μπιντε
    η παλλαντωση ειναι συνεχεια της κυμαντικης ΕΣΑΕΙ
    η ταλαντωση ειναι επιστροφη μεχρις οτου σταματηση
    ντουβαρι αρχικλεφταραδικου με μυαλωσυνη τζων σμιθ να εμαθε
    ομηρο.
    ΟΥΣΤ ΡΕ ΑΛΗΤΗΡΙΕ.

  • Ανώνυμος 38108

    6 Απρ 2016

    Σοβαρά; Δηλαδή τι λέει το παλλόμενο πέος ακριβώς; Να ήταν μία σκηνή με γυμνό εντάξει. Βγαίνει ο Οιδίπους με τα μάτια βγαλμένα και εν αδαμιαία περιβολή. Ο άνθρωπος γυμνός απέναντι στο πεπρωμένο, στη μοίρα, στους αδυσώπητους θεούς... Μια χαρά. Αλλά εδω; Παλλόμενα πέη και κορδόνια από το... τι νόημα έχει; Πέρα από ένα πρωτότυπο στριπ σόου δηλαδή. Δεν μας σοκάρει το γυμνό αλλά η απουσία νοήματος.

  • Bielidopoulos

    5 Απρ 2016

    ~
    «Μας μισούσε ο Βούλγαρος!» ούρλιαζε οργισμένη η μεσόκοπη κυρία απολαμβάνοντας αυτάρεσκα τα επιδοκιμαστικά βλέμματα της παρέας της. Ηταν Καλοκαίρι του 2009, η πρεμέρα των «Περσών» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία του Ντίμιτερ Γκότσεφ είχε μόλις ολοκληρωθεί στην Επίδαυρο με το κοινό να διχάζεται στους μεν που χειροκροτούσαν μ΄ενθουσιασμό και στους δε που αποδοκίμαζαν με αγανάκτηση...Η αντίδραση, ασφαλώς, δεν ήταν πρωτόγνωρη. Νωρίτερα από τον «βούλγαρο» μας είχε μισήσει ο ρώσος (Βασίλιεφ), ο γερμανός (Λάνγκχοφ), ο γεωργιανός (Στούρουα) και κάμποσοι άλλοι. Σχεδόν κάθε φορά που σκηνοθέτης εκ της αλλοδαπής επιχειρεί να κατέβει στην Επίδαυρο, μερίδα του κοινού, του Τύπου αλλά και του καλλιτεχνικού κόσμου θεωρεί υποχρέωσή του να υπερασπιστεί τα ιερά και τα όσια από τις επιβουλές των «βαρβάρων»...
    http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=789664

    Ρωμιοσύνη extra large.
    Ένα σύννεφο πορδίτσας έχει καλύψει το πολύπαθο πλην όμως αμετανόητο Ελλαδιστάν... Όπου πορδίτσα ίσον παράνοια. Η περίπτωση του βέλγου καλλιτέχνη συνέπεσε με την φρενίτιδα περί κακού ΔΝΤ που επιβουλεύεται την οικονομία της ρωμιοσύνης και τις εμμονές του καραγκιόζη πρωθυπουργού που επέμενε ότι το ΔΝΤ προσπαθούσε να οδηγήσει σε χρεοκοπία την χώρα. Φυσικά αυτά για εσωτερική κατανάλωση, κουτόχορτο για τα γίδια, διότι όταν πάει στις Βρυξέλλες θα τα υπογράψει πάλι όλα. Οι ρωμιοί ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν, έχουν απομακρύνει εαυτούς από την πραγματικότητα. Η αξιοπρέπεια στο ναδίρ και η ξεφτίλα στο ζενίθ. Η αξιοπρέπεια θέλει κότσια όχι νιονιό. Οι ρωμιοί δεν έχουν ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Για αυτό έρχονται και άλλες φάπες.