ΤΟ ΠΑΘΟΣ
ΤΗΣ ΑΣΙΑΤΙΚΗΣ
ΧΛΙΔΗΣ

Εκπερσισμός
και προσκύνηση
του Μεγ. Αλεξάνδρου


Επιδεικτική μεγαλομανία
και έκλυτος βίος



Κυρίαρχος πια της περσικής επικράτειας μετά τη μάχη των Γαυγαμήλων και την άλωση των τεσσάρων ασιατικών μεγαλουπόλεων, επηρμένος και με απολυταρχική νοοτροπία, ο Μέγας Αλέξανδρος εμφανίζεται ως πέρσης μονάρχης στην ενδυμασία, στην προσωπική του ζωή και στους δημόσιους χώρους. Πρέπει να θαμπώσει όλους με τη «μεγαλοπρέπεια» και τη «λαμπρότητα». Τον απασχολεί αποκλειστικά η επέκταση των κατακτήσεων και η απόλυτη κυριαρχία. Έσχατη περιφρόνηση για τους λαούς που υποδουλώνει, καμία ανθρωπιστική και πολιτιστική προσέγγιση. Εγκολπώνεται το περσικό διοικητικό σύστημα των σατραπειών και προσαρμόζεται αυτόματα στο δεσποτισμό των ασιατικών μοναρχιών.

Ο Αλέξανδρος φόρεσε την περσική στολή, επειδή είχε καταληφθεί από το πάθος της ασιατικής χλιδής και φιλοδοξούσε να ασκήσει την απολυταρχική εξουσία των Μεγάλων Βασιλέων της Ανατολής. Όσο βυθιζόταν στην τρυφηλότητα και την ακολασία της περσικής Αυλής τόσο περιφρονούσε τα ήθη και τις παραδόσεις της δίκης του πατρίδας. Ο Φίλιππος και ο Αλέξανδρος ζήλευαν τα μεγαλεία και τους θησαυρούς των περσών ηγεμόνων. Ο Αλέξανδρος μάλιστα, έγινε ο ίδιος πέρσης, ενστερνιζόμενος τα ήθη και τα έθιμα της κατακτημένης χώρας.

Το 328-327 π.Χ. κορυφώνεται η συνεργασία του Αλέξανδρου με την περσική προνομιούχα τάξη. Προσεταιρίζεται τους σατράπες, στρατολογεί μυριάδες πέρσες, οργανώνει το στρατιωτικό σώμα των «επιγόνων» και τελικά επιβάλλει την ταπεινωτική και βδελυρή «προσκύνησιν», ακόμα και στους μακεδόνες. Ήταν ένα παμπάλαιο ασιατικό έθιμο. Όποιος ζυγώνει τον μονάρχη πρέπει να γονατίζει μπροστά του και νʼ ακουμπάει το μέτωπο στο έδαφος ή να ρίχνεται πρηνηδόν και εκτάδην με τα χείλη στο χώμα ─ στα συμπόσια έπρεπε να ασπασθούν το υπόδημά του. Επρόκειτο για μια εκδηλώση δουλείας και «βαρβαρισμού», που προκαλούσε γενική αποστροφή. Με την προσκύνηση ολοκληρώθηκε ο χυδαίος εκπερσισμός του.

Ο Αλέξανδρος δεν μεταλαμπάδευσε τον ελληνικό πολιτισμό στην Ασία. Αντίθετα, ο εκπερσισμός του επέφερε διείσδυση του ασιατικού πολιτισμού στον ελλαδικό χώρο. Ήρθαν στο προσκήνιο ο Μίθρας, ο Σάραπις, η Ίσις, ο Γιαχβέ. Ιστορικό ψεύδος και ρητορικό εφεύρημα του Πλούταρχου είναι τα περί δήθεν ανθρωπιστικών μεταρρυθμιστικών σχεδίων του Αλέξανδρου στο ιδεολογικό πλαίσιο της παγκόσμιας ομόνοιας και μιας κοινωνίας χωρίς φυλετικές αντιθέσεις. Ακόμα και σημερινοί υμνητές του Αλέξανδρου και υπέρμαχοι του μύθου περί «εκπολιτιστή» της Ανατολής παραδέχονται, ότι ο «κοσμοκατακτητής» καταφρονούσε τους έλληνες και προσεταιριζόταν τους πέρσες.

Ο Αλέξανδρος ήταν ρεαλιστής. Ενδιαφερόταν κυρίως όχι να γίνει ο ένδοξος εκδικητής και εκπολιτιστής, αλλά για τη λεηλασία και τις κατακτήσεις, για λάφυρα, για θησαυρούς, για εδάφη. Τα παλάτια των Αχαιμενιδών ξεχείλιζαν από χρυσάφι και ασήμι. Αυτά τα πλούτη ορεγόταν ο μακεδόνας μονάρχης, που ξεκίνησε με αδειανό ταμείο.

Εκπερσισμός
Με τις κατακτήσεις του στην Περσία ο Αλέξανδρος αισθάνεται σαν ασιάτης μονάρχης, σαν ο Μεγάλος Βασιλιάς και νόμιμος διάδοχος του Κύρου. Η Ελλάδα αποτελεί πια μια ασήμαντη μακρινή επαρχία της νεότευκτης αυτοκρατορίας. Υιοθετεί το μεγαλείο και τη χλιδή της περσικής Αυλής και την απολυταρχική συμπεριφορά των ασιατών ηγεμόνων. Αξιώνει να τιμάται ως πέρσης μονάρχης, προσεγγίζει και περιποιείται τους ασιάτες μεγιστάνες, ενώ δεν ήταν πια, όπως παλιότερα, επιεικής στους μακεδόνες. («Ην γαρ δη οξύτερος τε εν τω τότε, και από της βαρβαρικής θεραπείας ουκέτι ως πάλαι επιεικής εις τους μακεδόνας». (Αρριανός: «Αλεξάνδρου ανάβασις», Ζʼ, 8.3).

Μετά το φόνο του Δαρείου και τη μαρτυρική εκτέλεση του Βήσσου, η Περσία απέκτησε νέο μονάρχη, τον Αλέξανδρο. Εμφανίζεται ως κληρονόμος της δυναστείας των Αχαιμενιδών. Οι γάμοι του με τις κόρες του Δαρείου και του Αρταξέρξη επισφραγίζουν και νομιμοποιούν τη διαδοχή. Θα νυμφευθεί επίσης τη Ρωξάνη, κόρη του βακτριανού μεγιστάνα Οξυάρτη, για να εξασφαλίσει τη συμπαράσταση της τοπικής αριστοκρατίας εν όψει της εκστρατείας στην Ινδία. Στη συλλογή συζύγων θα προστεθεί η αιχμάλωτη Βαρσίνη, χήρα του στρατηγού της περσικής αυτοκρατορίας Μέμνονα του Ρόδιου. Αδελφοποιείται με την άρχουσα τάξη και διαβεβαιώνει τους αυλικούς και αξιωματούχους του Δαρείου, ότι είναι προστάτης και συμμαχός τους.

Σπεύδει να εκφράσει τον θαυμασμό του για τον Κύρο, τον κορυφαίο δύναστη της Περσίας (ό.π., Γʼ, 27,5). Ανοίγει τον τάφο του για να τον τιμήσει προσφέροντας θυσίες. Αλλά είχε συληθεί ─ βρήκε μόνο μια κονιορτοποιημένη ασπίδα και δυο σκυθικά τόξα. Αμέσως συλλαμβάνει, ως υπεύθυνους της τυμβωρύχιας, τους φύλακες του τάφου και τους υποβάλλει σε βασανιστήρια (ό.π., ΣΤʼ, 29,11). Ύστερα, θα αποθέσει πάνω στον σκελετό του Κύρου ένα χρυσό στέμμα. Έδωσε εντολή στον Αριστόβουλο να απομακρύνει το στρεβλωμένο χρυσό φέρετρο και τον διάκοσμο, να σφραγίσει το ταφικό μνημείο και στη θύρα να τοποθετήσει το «βασιλικόν σημείον» του Αλεξάνδρου (όπ., ΣΤʼ, 29. 9-10).

Με τον Αλέξανδρο έσπευσαν να συνεργασθούν ─όπως παντού και πάντοτε─ οι προνομιούχοι του καθεστώτος, οι αριστοκράτες, η ολιγαρχία, οι μεγιστάνες του πλούτου και οι κορυφαίοι της εξουσίας. Τους διαβεβαίωσε, ότι θα αναθέσει και σε πέρσες τη φρούρησή του πλάι στους μακεδόνες, θα επιλέξει 1.000 πέρσες και θα τους εντάξει στη σωματοφυλακή του θεώρωντας τους εξίσου έμπιστους με τους συμπατριώτες του. (Πομπήιος Τρόγος: «Επιτομή Ιουστίνου», ΧΙΙ, ΧΙΙ). Ο σωματοφύλακάς του Πευκέστης θα στρατολογήσει 20.000 πέρσες τοξότες και σφενδονήτες, για ενίσχυση των μακεδονικών μονάδων (Διόδωρος Σικελιώτης: «Ιστορική Βιβλιοθήκη», ΙΖʼ, 110).

Ο Αλέξανδρος μεταμορφώθηκε σε γνήσιο μονάρχη της Ανατολής. Κυρίαρχος πια της Ασίας θα ενστερνισθεί όχι μόνο τα περσικά ήθη, αλλά και τη χλιδή και την ασωτία των ηγεμόνων της Ανατολής. «Ήρξατο ζηλούν την περσικήν τρυφήν και την πολυτέλειαν των ασιανών βασιλέων», γράφει ο Διόδωρος (όπ., ΙΖʼ, 110). Εθαύμαζε και μιμείτο την περιβολή περσών και μήδων, γράφει ο Αρριανός, και τον υπερπολυτελή βίο τους (όπ. Δʼ, 9.9). Θεωρούσε τα παραδοσιακά μακεδονικά ήθη ασυμβίβαστα με το μεγαλείο της περσικής Αυλής, που ισοδυναμούσε με θεϊκή παντοδυναμία. (Κουίντος Κούρτιος Ρούφος: «Ιστορίες του Μεγάλου Αλεξάνδρου», VI, VI, 1-2). Στόλισε την κεφαλή του με το διάδημα του Δαρείου και φόρεσε την περσική βασιλική στολή. «Πέταξε τη φορεσιά της νίκης για την ενδυμασία της ήττας». Αλλά η υπεροψία της εξωτερικής εμφάνισης συνοδευόταν και από την αλαζονεία της ψύχης (ό.π., 4-5).  Επέβαλε στους εταίρους, τους σωματοφύλακες, να φορούν περσική στολή. Και εκείνοι, παρά την απέχθεια και την αγανάκτησή τους, αναγκάστηκαν να πειθαρχήσουν (ό.π., 7).

Μαζί με το «περσικόν διάδημα» θα φορέσει και «τον διάλευκον χιτώνα και την περσικήν ζώνην» (Διόδωρος, ό.π. ΙΖʼ, 77.5), απαράλλαχτα όπως ο Δαρείος, «τιάραν» (κεφαλόδεσμο) και «κίταριν την περσικήν» (στέμμα) στο κεφάλι. Δεν ντράπηκε, γραφεί ο Αρριανός, να αλλάξει την ενδυμασία του νικητή με τα στολίδια «των νενικημένων» (ό.π., Δʼ. 7.41). Και τονίζει: «Ουδαμή επαινώ» την πράξη του.

Έδινε την εντύπωση, γράφει ο Πομπήιος Τρόγος, ότι υποτασσόταν στους νόμους των ηγεμόνων, που κατέκτησε (ό.π. ΧΙΙ, ΙΙΙ). Στην αρχή τα φορούσε καμαρώνοντας στα ανάκτορά του, ύστερα όμως, θα καθιερώσει την πομπώδη περσομηδική ενδυμασία και τις διακοσμήσεις της κατά τις εξόδους και σε όλες τις επίσημες εμφανίσεις του με συνοδεία πάντοτε περσών μεγιστάνων. (Πλούταρχος: «Αλέξανδρος», 45). Αξίωσε μάλιστα από τους αυλικούς του να φορέσουν κι εκείνοι ποδήρεις χρυσοστολές από πορφύρα. (Πομπήιος Τρόγος, ό.π., ΧΙΙ, ΙΙΙ).

Για να απολαύσει ο Αλέξανδρος τη χλιδή των ηγεμόνων της Ασίας έπρεπε να εκπερσισθεί ο ίδιος σε επίδειξη μεγαλοπρέπειας. Και ήταν μυθικοί οι θησαυροί των ανακτόρων του Δαρείου. Πάνω από τη βασιλική κλίνη, γράφει ο Χάρης ο Μυτιληναίος, και συγκεκριμένα πάνω από τα προσκεφάλια, υπήρχε ένα «οίκημα πεντάκλινον» γεμάτο χρυσάφι 5.000 ταλάντων — και ονομαζόταν «προσκεφάλαιον βασιλικόν». Προς την αντίθετη πλευρά ύπηρχε «οίκημα τρίκλινον» με 3.000 τάλαντα αργύρου — ονομαζόταν «βασιλικόν υποπόδιον». Και ο κοιτώνας στολιζόταν από μια «χρυσήν άμπελον», κληματαριά κατάφορτη από πολύτιμους λίθους, που διακλαδιζόταν πάνω από την κλίνη. (Αθήναιος: «Δειπνοσοφιστές», ΧΙΙ, 9).

Υπήρχαν στο παλάτι και τα περίφημα χρυσά πλατάνια και οι χρυσές κληματαριές με σταφύλια και ρόγες από ρουμπίνια και άλλα πετράδια. Κατά τον Κλέαρχο, ο Δαρείος έδινε βραβεία σʼ εκείνους, που επινοούσαν και προετοίμαζαν για λογαριασμό του νέες απολαύσεις. Και ήταν τόσο βυθισμένος στις ηδονές και στην τρυφηλότητα, που δεν ένοιωσε διόλου, ότι νικήθηκε, ώσπου του άρπαξαν το σκήπτρο από το χέρι.

Κατά τον ιστορικό Έφιππο τον Ολύνθιο, ο Αλέξανδρος μεταμορφώθηκε σε ασιάτη. Κυβερνούσε καθισμένος σε χρυσό θρόνο με τους εταίρους του ξαπλωμένους σε αργυρά ανάκλιντρα. Ο Φύλαρχος αφηγείται, ότι η καθημερινή σπατάλη του Αλέξανδρου για επιδείξη μεγαλείου και τα βασιλικά ξεφαντώματα ξεπερνούσαν τη χλιδή των ασιατών μοναρχών και μεγιστάνων, που κάθονταν κάτω από τα χρυσά πλατάνια και τις χρυσές κληματαριές.

Για τα συμπόσια και τις ακροάσεις χρησιμοποιούσε μια πελώρια σκηνή εκατό κλινών, που στηριζόταν σε πενήντα χρυσούς κίονες με «ουρανό» κατακόσμητο από διαχρυσά πολυτελή ποικίλματα. Μέσα στη σκηνή, γύρω ̶ γύρω, φρουρούσαν πεντακόσιοι πέρσες «μηλοφόροι» —με χρυσά μήλα στα δόρατα— χίλιοι τοξότες με ερυθρές στολές —«φλόγινα ενδεδυκότες»— και πεντακόσιοι αργυράσπιδες μακεδόνες. Στο κέντρο της σκηνής ύπηρχε ένας ολόχρυσος δίφρος, όπου καθόταν ο Αλέξανδρος περιτριγυρισμένος από σωματοφύλακες. Έξω από τη σκηνή, στον περίβολο, φρουρούσαν 1.000 μακεδόνες και 10.000 πέρσες. Σʼ αυτό το πάγχρυσο κάστρο τυραννίας δεν τολμούσε κανείς να ζυγώσει. (Αθήναιος, ό.π. ΧΙΙ, 55). Στα μάτια των ελλήνων αύτη η επίδειξη φαινόταν πιο αλαζονική από τη συμπεριφορά τον περσών μοναρχών. Κατά τον Πλίνιο, η βασιλική σκηνή στηριζόταν σε αγάλματα. Ο Αλέξανδρος καθόταν σε θρόνο με «ουρανό», συμβόλο παγκόσμιας κυριαρχίας. («Naturalis Historia, 34,48).

Ο Αγαθαρχίδης ο Κνίδιος γράφει, ότι στα δείπνα οι φίλοι του Αλέξανδρου, για επιδείξη πολυτέλειας, τύλιγαν τα επιδόρπια σε φύλλα χρυσού. Οι συνδαιτυμόνες αφαιρούσαν το χρυσό περιτύλιγμα και το πετούσαν — το άρπαζαν οι δούλοι. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Από τους άσεμνους πίνακες του Παρρασίου, στα χρυσά μεζεδάκια του Μ. Αλεξάνδρου). Σε ένα συμπόσιο του Αλέξανδρου οι 6.000 προσκεκλημένοι κάθονταν σε ασημένια ανάκλιντρα και καθίσματα.

Ο Πολύκλειτος ο Λαρισαίος γράφει, ότι ο Αλέξανδρος κοιμόταν σε χρυσή κλίνη και ότι σε όλες τις μετακινήσεις του συνοδευόταν από αυλητές και αυλητρίδες. Γράφει επίσης, ότι μεθοκοπούσε ως το πρωΐ. (Αθήναιος, ό.π. ΧΙΙ, 55). Αμύθητου πλούτου και η διακόσμηση της σκηνής, όπου έγινε η τελετή των περίφημων μακεδονοπερσικών γαμών. Τη στήριζαν κίονες ύψους είκοσι πήχεων «περίχρυσοι και διάλιθοι και περιάργυροι». Και γύρω ̶ γύρω παραπετάσματα πολυτελή με κεντημένες εικόνες και αργυρόχρυσα κοντάρια. Επίδειξη χλιδής και μεγαλείου σε όλες τις ασιατικές πόλεις, θεάματα και πανηγυρισμοί. Στα Εκβάτανα κατέφθασαν για τους βασιλικούς εορτασμούς 3.000 μουσικοί και ηθοποιοί από την Ελλάδα. (Πλούταρχος: «Αλέξανδρος», 72).

Ανέλαβε και την απόδοση δικαιοσύνης ο Αλέξανδρος στους ασιάτες υπηκόους. Το «δικαστήριό» του, μια σκηνή με 50 στύλους επικαλυμμένους με χρυσόπλακες. Καθόταν στο κέντρο σε χρυσό θρόνο και γύρω του οι σωματοφύλακες. Τη σκηνή φρουρούσαν αργυράσπιδες με όπλα κατακόσμητα από πολύτιμους λίθους και  πέρσες με πολύχρωμες και λαμπερές στολές, για να διαλαλείται η ισχύς και το μεγαλείο του κατακτητή της Ασίας.

Το παράδειγμα του Αλέξανδρου στη χλιδή, την ασωτία, τη φαντασμαγορία και την προκλητική επίδειξη πολυτέλειας και πλούτου, που έφθανε στον παραλογισμό, θα ακολουθήσουν και θα μιμηθούν οι αυλικοί, οι ευνοούμενοι και οι μεγιστάνες. Περιστατικά τερατώδη από τη στομφώδη, πομπώδη και σκανδαλώδη πολυτέλεια και αυτοδιαφήμιση του Αλέξανδρου και των φίλων του καταγράφουν ο Φύλαρχος και ο Αγαθαρχίδης ο Κνίδιος. Ένας από τους εταίρους του, ο Άγνων, φορούσε στρατιωτικά υποδήματα με χρυσές πρόκες. Ο Κλείτος, ο επιλεγόμενος Λευκός, στους περιπάτους και τις συναντήσεις του βάδιζε πάντοτε πάνω σε πορφυρούς τάπητες. Ο Περδίκκας και ο Κρατερός γυμνάζονταν κάτω από δερμάτινη σκεπή, που κάλυπτε χώρο ενός σταδίου. Και κατά τις μετακινήσεις τους συνοδεύονταν από μέγα πλήθος υποζυγίων φορτωμένων με άμμο για την παλαίστρα. Ο Λεοννάτος και ο Μενέλαος χρησιμοποιούσαν στα κυνήγια τους δίχτυα─φράχτη μήκους δεκαοκτώ χιλιομέτρων.

Αλλά και ο Άρπαλος, προσωπικός φίλος του Αλέξανδρου, θησαυροφύλακας και φοροσυλλέκτης, θα συναγωνισθεί ─κολυμπούσε άλλωστε στα πλούτη─ τον «κατακτητή της Ασίας» στην πολυτέλεια και την τρυφηλότητα. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του Αλέξανδρου στην Ινδία, ο Άρπαλος ρίχτηκε σε οργιώδεις και πολυδάπανες απολαύσεις, σε ακόλαστους έρωτες. Για να ικανοποιήσει τα ένστικτά του διασπάθιζε αχαλίνωτος τους θησαυρούς.

Έφερε από την Αθήνα την διασημότερη εταίρα της εποχής, την Πυθιονίκη ─ο Θεόπομπος την αποκαλούσε «τρίπορνον»─ και την τιμούσε σαν βασίλισσα. Κι όταν πέθανε στην Κιλικία, οργάνωσε μεγαλοπρεπέστατη κηδεία και έστησε επιβλητικό μνημείο για χάρη της. Θα την διαδεχθεί μια άλλη αθήναια εταίρα, η Γλυκέρα. Την εγκατέστησε στο ανάκτορό του στην Ταρσό προσφέροντάς της αμύθητα πλούτη. Και αξίωσε να την προσκυνούν όλοι και να την προσφωνούν βασίλισσα. Έστησε μάλιστα και άγαλμά της χάλκινο δίπλα στον ανδριάντα του Αλέξανδρου και τον δικό του. («Kαι εικόνα χαλκήν αυτής ιστάναι τολμήσαι παρʼ αυτήν (την Αλεξάνδρου και την) εαυτού», Θεόπομπος, Επιστολαί, Συμβουλευτικός προς Αλέξανδρον. F. Jacoby, Die Fragmente der Griechischen Historiker, II, B, σελ. 590-591). Ο Άρπαλος απολάμβανε το αγαθά των κατακτήσεων και λεηλασιών ─ παλάτια, μεγαλεία, ανδριάντες, χλιδή.

Τελικά, όταν έμαθε, πως επιστρέφει ο Αλέξανδρος από την εκστρατεία, φοβήθηκε τις σύνεπειες, άρπαξε 5.000 τάλαντα και κατέφυγε στην Ελλάδα με 6.000 στρατιώτες. (Διόδωρος, ό.π., ΙΖʼ, 108). Υπήρξε ενσάρκωση της διαφθοράς της μακεδονικής Αυλής, αντάξιος του αυθέντη του.

 
 Ο Έφιππος λέει,
ότι ο Αλέξανδρος
φορούσε
τις ιερές εσθήτες
(γυναικεία ενδύματα,
φουστάνια)
στα δείπνα, άλλοτε μεν
την πορφυρίδα
(πορφυρή ρόμπα)
και τα υποδήματα
και κέρατα
του Άμμωνα,
όπως ακριβώς ο θεός,
άλλοτε δε την [εσθήτα]
της Αρτέμιδος,
την οποία φορούσε
πολλές φορές
και επί του άρματος,
έχοντας την περσική στολή.
(Αθήναιος: «Δειπνοσοφιστές»,
ΧΙΙ, 537e).
 

Ο Αλέξανδρος περιβάλλεται από πέρσες αξιωματούχους, συμπεριφέρεται ως ασιάτης μονάρχης, σφραγίζει τα έγγραφα με τη σφραγίδα του Δαρείου. Σατράπες και αριστοκράτες της Περσίας συνωστίζονται στην Αυλή του. Και βίος αναίσχυντος ατιμωτικής κραιπάλης. Ήταν σκλάβος της αλαζονείας και της φιληδονίας του, γραφεί ο Κούρτιος Ρούφος. Δεν του αρκούσαν το μεγαλεία και η παντοδυναμία της μακεδονικής δυναστείας. Ήθελε να βλέπει, γράφει ο λατίνος ιστορικός, «τους ηττημένους όλων των εθνών εκτάδην να τον προσκυνούν, να λυγίζουν όλοι μπροστά του δουλικά, να τους μεταχειρίζεται ως αιχμαλώτους».

Εγκατέστησε στην Αυλή του ραβδούχους ασιατικής καταγωγής και αναγόρευσε δορυφόρους τους πιο επιφανείς πέρσες ─ ανάμεσά τους και ο αδελφός του Δαρείου, Οξάθρης. Δεν περιορίστηκε όμως στον ενδυματολογικό εκπερσισμό ─ «διάδημα», «διάλευκος χιτών» και «περσική ζώνη». Εφοδίασε και το άλογα με περσική ιπποσκευή. Συγκρότησε και χαρέμι από τις ωραιότερες γύναικες της Περσίας, που τον ακολουθούσε, μαζί με στρατιά ευνούχων, κατά τις μετακινήσεις του στρατοπέδου, όπως τον Δαρείο. Και ο αριθμός των παλλακίδων 365, όσες οι μέρες του έτους. Κάθε βράδυ έπρεπε να παρελαύνουν μπροστά στην κλίνη του για να επιλέγει την ερωτική σύντροφο της νύχτας. (Διόδωρος, ό.π., ΙΖʼ, 77).

Ο επαίσχυντος εκτροχιασμός του Αλέξανδρου, η διαφθορά και ο πλήρης εκπερσισμός του προκάλεσαν οργή, θλίψη και αγανακτήση στο στράτευμα. Έλεγαν οι μακεδόνες στρατιώτες: «Η νίκη προκάλεσε περισσότερες απώλειες, παρά ο ίδιος ο πόλεμος, αφού οι πραγματικοί ηττημένοι ήταν εκείνοι, που επέβαλαν τα ήθη τους σε μια άλλη φυλή». Θα γύριζαν στην πατρίδα τους ντυμένοι περσικά για να γελοιοποιηθούν; Στο πρόσωπα τους διακρινόταν το ερύθημα της αισχύνης. Ντρέπονταν για τον ηθικό ξεπεσμό του Αλέξανδρου. «Ο αρχηγός των μακεδόνων κατάντησε σατράπης του Δαρείου. Πονούσαν πικρά», γράφει ο Αρριανός, «βλέποντάς τον με μηδική ενδυμασία» (ό.π., Ζʼ, 6). Και ο Πλούταρχος: «Λυπηρόν μεν ην τοις μακεδόσι το θέαμα». («Αλέξανδρος, 45,2).

Εκείνους από το περιβάλλον του, που τολμούσαν να επικρίνουν ανοιχτά τον εκπερσισμό του φρόντιζε, όπως μας πληροφορεί ο Διόδωρος Σικελιωτης, να καταπραΰνει και να φιμώσει με γενναίες παροχές (ό.π. 78,1). Ξεχνούσε ο Αλέξανδρος, γράφει ο ιστορικός Πόμπηιος Τρόγος, ότι «με τέτοια ήθη δεν κερδίζεις, αλλά χάνεις αυτοκρατορίες». Αυτή η εκφυλιστική πράξη, η υιοθέτηση της περσικής ενδυμασίας, η απάρνηση ακόμα και του ονόματος της πατρίδας, προκαλούσε αποτροπιασμό και οργή. Για να κατασιγάσει την αναταραχή επέτρεπε στους στρατιώτες να συνοδεύονται από περσίδες της αρεσκείας τους. (Πομπήιος Τρόγος: «Επιτομή Ιουστίνου», XII, XIII και IV).

 

 
Στον εκπερσισμό του Αλέξανδρου οφείλεται και η μεταφύτευση της ασιατικής απολυταρχίας και χλιδής στις Αυλές της δυτικής πολιτικής
και εκκλησιαστικής εξουσίας: Τα στέμματα, οι τιάρες και τα σκήπτρα, κατάφορτα από πολύτιμους λίθους, οι πολυτελείς χρυσοκέντητοι μανδύες, οι γονυκλισίες, οι ασπασμοί των βασιλικών υποδημάτων και των επιχρυσωμένων σανδάλων ιεραρχών της Εκκλησίας κ.λπ..

 

Στον Αλέξανδρο οφείλεται και η εμφάνιση στον ελληνικό κόσμο και στους κατoπινούς αιώνες, του τίτλου «βασιλεύς» με τις παρεπόμενες ιδιότητες ─ απολυταρχία, μεγαλοπρέπεια, χλιδή κ.λπ.. Δεν ήταν άγνωστος στην προαλεξανδρινή εποχή, αλλά δεν ταυτιζόταν με την απόλυτη εξουσία. Βασιλεύς σημαίνε άρχων ή στρατηγός. Στις ελεύθερες και αυτόνομες ελληνικές πόλεις-κράτη στον ελλαδικό χώρο, η λέξη βασιλεύς ταυτιζόταν με το «μονάρχης της Περσίας». Όταν ο Αλέξανδρος κατέλυσε την περσική αυτοκρατορία ονομάστηκε «Βασιλεύς Αλέξανδρος». Τον τίτλο θα χρησιμοποιήσουν όλοι οι διάδοχοι. Και θα καθιερωθεί στις επόμενες χιλιετίες μαζί με την αποθέωση και τη λατρεία των ηγεμόνων, τη γελοία μεγαλοπρέπεια, την πολυτέλεια, την κουφότητα και τη διαφθορά.

Οι αθλιότητες και αισχρουργίες του εξανδραποδιστή των ασιατικών λαών κορυφώθηκαν στα Σούσα το 324 π.Χ. με τους ομαδικούς μακεδονοπερσικούς γάμους. Ο Αλέξανδρος δεν ορεγόταν μόνο τους ασιατικούς θησαυρούς, αλλά κυρίως το «βασιλικό μεγαλείο». Φιλοδοξούσε να γίνει ασιάτης μονάρχης, εντάσσοντας τους νικητές στο περσικό σύστημα και την ασιατική κοινωνία, με τη δελεαστική αφομοίωση των τοπικών ηθών. Πολιτική παρανοϊκή και γελοία. Έτσι εξηγείται η τερατώδης και πρωτοφανής στην παγκόσμια Ιστορία γαμήλια τελετή. Την ίδια μέρα, 10.000 μακεδόνες —και πρώτος ο Αλέξανδρος— νυμφεύονται 10.000 περσίδες, αιχμάλωτες παλλακίδες τους, γυναίκες ενός λαού, που αποκαλούσαν βάρβαρο. Και μάλιστα με περσικό τελετουργικό.

Αυτοί οι ομαδικοί γάμοι εντάσσονται από πολλούς ιστορικούς σε σχέδια του Αλέξανδρου για... προσεγγίση και μίξη περσών και ελλήνων! Η αλήθεια είναι, ότι αυτοί οι γάμοι είχαν διπλό σκοπό. Να αντιληφθούν οι μακεδόνες, ότι εφεξής ανήκουν στο κράτος τον Μεγάλου Βασιλιά. Και να γεννηθούν παιδιά, που θα γίνουν επαγγελματίες στρατιώτες, καθώς θα μεγάλωναν στα στρατόπεδα, για να αντικαταστήσουν τη γηρασκουσα γενιά του εκστρατευτικού σώματος. Κατά τον Πομπήιο Τρόγο, ο Αλέξανδρος παροτρύνε τους μακεδόνες να νυμφεύονται περσίδες, για να τους αποκόψει από την πατρίδα τους με τον ενστερνισμό του ασιατικού βίου. Καθιερώνει και το ξένο προς τα ελληνικά ήθη ασιατικό έθιμο της πολυγαμίας. Ο ίδιος θα τελέσει τέσσερις γάμους.

Πολλοί σατράπες, για να αποτρέψουν καταστροφή της επικράτειάς τους και την προσωπική τους εξόντωση, έσπευδαν να προσφέρουν στον Αλέξανδρο όχι μόνο υποταγή, αλλά και τις θυγατέρες τους. Ο βασιλιάς των σκυθών, γράφει ο Αρριανός, μαζί με τα πλούσια δώρα, που έστειλε στον Αλέξανδρο, του έταξε και «την θυγατέρα δούναι γύναικα» (ό.π., Δʼ, 15). 

Ο Πλούταρχος επιχειρώντας να εξωραΐσει την εικόνα του Μ. Αλέξανδρου, πρότυπου των ρωμαίων στρατηγών και αυτοκρατόρων, υποστήριξε τα περί δήθεν ανθρωπιστικών μεταρρυθμιστικών σχεδίων του Αλέξανδρου στο ιδεολογικό πλαίσιο της παγκόσμιας ομόνοιας και μιας κοινωνίας χωρίς φυλετικές αντιθέσεις: «Επειδή πίστευε, πως είχε θεϊκή αποστολή νʼ αγωνισθεί για συνένωση και συνδιαλλαγή όλων των εθνών, όσα δεν κατόρθωσε να προσεταιρισθεί με την πειθώ τα ανάγκασε, με τη δύναμη των όπλων, να προσχωρήσουν στην ένωση». Και τελικά, συνεχίζει ο Πλούταρχος, πέτυχε να συνενώσει όλα τα έθνη αναμιγνύοντας, όπως σε κρατήρα, τα ήθη, τους γάμους και τις συνήθειες. Και πρόσταξε να θεωρούν όλοι πατρίδα τους την οικουμένη, ακρόπολη και φρούριο το στρατόπεδο, τους ενάρετους ως συγγενείς και τους κακούς ως αλλόφυλους! («Περί της Αλεξάνδρου τύχης ή αρετής», 329 C). Στο πλαίσιο των πλουταρχικών αυτών δοξολογημάτων για τον Αλέξανδρο εντάσσουν μερικοί ιστορικοί και τους ομαδικούς μικτούς γάμους των Σούσων.

Η διεθνιστική αυτή ιδεολογία της παγκόσμιας αδελφοσύνης, της «οικουμενικότητας» και της «ομόνοιας» είναι εντελώς ξένη και άσχετη με τον Αλέξανδρο και την εποχή του. Η κοσμοπολίτικη ιδεολογία ανήκει σε μεταγενέστερα φιλοσοφικά ρεύματα και κυρίως στους στωικούς με πρωτοπόρο τον Ζήνωνα. Η απόδοσή της στον Αλέξανδρο αποτελεί μύθευμα και ιστορική πλαστογραφία.

Προσκύνηση
Η καθιέρωση του τελετουργικού είχε προετοιμασθεί από τους αυλοκόλακες, που δημιούργησαν, κατά τη διάρκεια ενός συμποσίου, το κατάλληλο κλίμα αποδοχής. Για να δεχτούν οι εταίροι και όλοι οι αξιωματούχοι την προσκύνηση σκηνοθέτησαν μια συζήτηση του θέματος στο βασιλικό περιβάλλον, ανάμεσα στους έλληνες σοφιστές, όπως γράφει ο Αρριανός, και τους ευνοούμενους πέρσες και μήδους μεγιστάνες. Ξαφνικά, ο Αλέξανδρος εγκαταλείπει, με μια δικαιολογία, την αίθουσα. Κατά την απουσία του κάποιος αυλικός διατυπώνει την πρόταση, δήθεν με δική του πρωτοβουλία, να γονατίζουν μπροστά στον μονάρχη τους οι μακεδόνες, «τιμώντας» τον, όπως οι πέρσες. Κατά την επιστροφή του Αλέξανδρου οι παρόντες πέρσες επίσημοι θα έσπευδαν, όπως είχε προσυμφωνηθεί, να γονατίσουν προσκυνώντας τον. Οι οργανωτές της δόλιας σκηνοθεσίας υπολόγιζαν, ότι θα συμμορφώνονταν εκουσίως ή από φόβο και οι παρόντες μακεδόνες.

Πρώτος έλαβε τον λόγο ο σοφιστής Ανάξαρχος, ένας γλοιώδης αυλοκόλακας, και υποστήριξε, ότι οι μακεδόνες έχουν χρέος να λατρευούν τον Αλέξανδρο, όπως τον Ηρακλή και τον Διόνυσο. Είναι προτιμότερο να τιμηθεί εν ζωή, γιατί αν πεθάνει ποια η ωφέλεια; Η πρόταση αντιμετωπίστηκε με έντονη δυσφορία. Νεκρική σιγή απλώθηκε στην αίθουσα. Ξαφνικά, εγείρεται ο Καλλισθένης, ο ευνοούμενος και προσωπικός ιστοριογράφος του Αλέξανδρου, ο κατʼ εξοχήν λάτρης και εγκωμιαστής του, και καταδικάζει ευθέως την προσκύνηση. Κανείς, είπε, δεν έχει δικαίωμα να εξαφανίσει τη διάκριση ανάμεσα σε ανθρώπους και θεούς αποδίδοντας σε ανθρώπους τιμές, που ανήκουν στους θεούς του Ολύμπου. (Αρριανός, ό.π., Δʼ, 11, 2-4). Είναι ασυμβίβαστο με τις μακεδονικές παραδόσεις. Οι βασιλιάδες πρέπει να κυβερνούν με το νόμο και όχι με τη βία, όπως οι τύραννοι της Ανατολής. Επιστρέφοντας ο Αλέξανδρος στην Ευρώπη δεν θα μπορούσε να επιβάλει την προσκύνηση ούτε στους μακεδόνες ούτε στους έλληνες, «τους ελευθερωτάτους». Θα ήταν ατιμωτικό.

Ο Αλέξανδρος παρακολουθούσε τη συζήτηση κρυμμένος πίσω από ένα παραπέτασμα, όπως ο Πολώνιος στον «Άμλετ» του Σαίξπηρ. Έτσι ακριβώς, πίσω από παραπέτασμα παρακολουθούσε πάντοτε βασανιστήρια και εκτελέσεις. Ξαναμπαίνει στην αίθουσα κι αμέσως οι πέρσες μεγιστάνες σπεύδουν να γονατίσουν προσκύνωντας τον. Γενική θυμηδία από το γελοίο θέαμα, αλλά και οργή και καυστικά σχόλια. Ο Λεοννάτος μάλιστα, ένας από τους εταίρους, ξέσπασε σε γέλια βλέποντας έναν «επίσημο» πέρση να σέρνεται μπροστά στον Αλέξανδρο. Κατά τον Κούρτιο Ρούφο ο αξιωματικός Πολυσπέρχων εκάγχασε βλέποντας τον πέρση πρηνή νʼ ακουμπάει το σαγόνι του στο δάπεδο και τον παρότρυνε χλευαστικά να ξαπλώνει πιο ζωηρά καταγής. Θυμώνει ο Αλέξανδρος και τον γκρεμίζει από το ανάκλιντρο. Ο Πλούταρχος γράφει, ότι όλοι οι διακεκριμένοι και οι ηλικιωμένοι μακεδόνες αγανάκτησαν. («Αλέξανδρος», 54,3).

Η προσκύνηση αποτελούσε χαρακτηριστικό της περσικής απολυταρχίας, όπως αναφέρεται στις αρχαίες πηγές. «Προσπίπτειν και προσκυνείν», γράφει ο Ηρόδοτος (Αʼ, 134,1). Και ο Θεόφραστος: «Εις γούνατα πεσών και προσκύνησας» («Χαρακτήρες», XVI, 5). Ο Πλούταρχος καταγράφει το περιστατικό με τον αιχμάλωτο πέρση, που μετά τη μάχη του Μαραθώνα, βλέποντας τον αθηναίο Καλλία, ο οποίος κατείχε ιερατικό αξίωμα και φορούσε διάδημα, «προσέπεσε προσκύνησας». («Βίοι Παράλληλοι, Αριστείδης», 5, 7). Για τους έλληνες η προσκύνηση αφορούσε αποκλειστικά τους θεούς, ήταν λατρευτική εκδήλωση. Αποκλειόταν εντελώς για τους ανθρώπους της εξουσίας. Στην Ελλάδα η προσκύνηση οποιουδήποτε ατόμου ισοδυναμούσε με υποδούλωση και εξευτελισμό. («Ουδένα γαρ άνθρωπον δεσπότην, αλλά θεούς προσκυνείται», Ξενοφών: «Κύρου Ανάβασις», Γʼ, 2, 13). Ο Αλέξανδρος όμως, θεωρούσε την ταπεινωτική γονυκλισία δικαίωμα και επιβεβλημένη εκφράση υποταγής. Χαρακτηριστικό δείγμα τυραννικής νοοτροπίας, πνευματικής υποστάθμης και απανθρωπιάς.

 
 
Ο Αλέ-
ξανδρος,
ενώ προ-
σκυνείται.
(Από το
βιβλίο του
14ου αιώνα
«Alexander
Romance»,
Βενετία).
 
 Η γονυκλισία των περσών —με το μέτωπο να αγγίζει το έδαφος— προκαλούσε αποστροφή στους έλληνες. Παρατηρούσαν στην Ασία, ότι σε περίπτωση κοινωνικής διαφοράς ανάμεσά σε δύο άτομα, ο κατώτερος, όταν ζύγωνε τον ανώτερο, έσπευδε να εκφράσει την υποταγή του με «προσκύνησιν», όπως ιστορεί ο Ηρόδοτος. Για τους έλληνες αύτη η συμπεριφορά ήταν χαρακτηριστικό της «ανατολικής δουλοπρέπειας». Εξευτελιστική, αλλά και κωμική συμπεριφορά. Απαράδεκτο «θνητόν άνδρα προσκυνείν», έγραφε ο Ισοκράτης («Πανηγυρικός». 151).
 

Ο Αλέξανδρος εγκολπώθηκε την απολυταρχία των περσών ηγεμόνων, προσεταιρίσθηκε την ασιατική ολιγαρχία μοιράζοντας εύνοιες και αξιώματα και διακήρυξε, ότι είναι νόμιμος διάδοχος τον Μεγάλων Βασιλέων. Και όποιος από τους εταίρους, τους στρατιωτικούς, τους αυλικούς, τους επιτελείς διαφωνούσε ή αντιστεκόταν στην προσκύνηση εξοντωνόταν.

Οι μακεδόνες στρατιώτες διασκέδαζαν βλέποντας τους πέρσες και μήδους αξιωματούχους να προσκυνούν γονυκλινείς με το μέτωπο στο έδαφος, τον νικητή του Δαρείου. Γνώριζαν, ότι ο Αλέξανδρος ήταν ένας άνθρωπος σαν κι εκείνους. Τρόμαζαν μπροστά στις παρανοϊκές εκρήξεις μεγαλομανίας του νεαρού μονάρχη, αλλά έδειξαν με τη στάση τους, ότι παραμένουν πιστοί στις ελληνικές παραδόσεις κι ότι δεν θα ανεχθούν να έρπουν μπροστά στα πόδια του και να συμπεριφέρονται ως δούλοι. Ένοιωθαν, ωστόσο, ηττημένοι κι όχι νικητές κι ότι μάχονταν, για να ικανοποιήσουν τη μεγαλομανία του Αλέξανδρου και το πάθος του για μεγαλοπρέπεια και παντοκρατορία.

Το 328 π.Χ. ο Καλλισθένης, στιγματίζοντας την αξίωση του Αλέξανδρου για «προσκύνησιν», του υπενθύμισε, ότι η εκστρατεία έγινε για την προσάρτηση της Ασίας στην Ελλάδα («προσθείναι την Ασίαν τη Ελλάδι») και όχι για το αντίθετο. (Αρριανός, ό.π., Δʼ, 11,7).

Φθάνοντας στο στρατόπεδο, με ειδική αποστολή από τη Μακεδόνια, ο Κάσσανδρος, γιος του Αντίπατρου, τοποτηρητή του θρόνου, άνθρωπος «τεθραμμένος ελληνικώς», έμεινε εμβρόντητος βλέποντας τους «βάρβαρους» να προσκυνούν τον Αλεξάνδρο. Και γέλασε χλευαστικά. Οργίστηκε εκείνος, τον άρπαξε με τα δυο του χέρια από τα μαλλιά και χτύπησε το κεφάλι του στον τοίχο.

Πολλά χρόνια αργότερα, ο Κάσσανδρος, βασιλιάς της Μακεδονίας, κατά την επίσημη επίσκεψή του στους Δελφούς, μόλις είδε έναν ανδριάντα του Αλέξανδρου, «έπαθε ξαφνική κρίση, έφριξε, το σώμα του κλονίστηκε, ζαλίστηκε και με δυσκολία κατόρθωσε να συνέλθει». («Εικόνος Αλεξάνδρου φανείσης, άφνω πληγέντα φρίξαι και κραδανθήναι το σώμα και μόλις αναλαβείν εαυτόν ιλιγγιάσαντα προς την όψιν». Πλούταρχος: «Αλέξανδρος», 74).




Βιβλιογραφία:
1. «Ιστορία του ελληνικού έθνους», έκδ. «Εκδοτική Αθηνών», Αθήνα, 1975.

2. Κ. Παπαρρηγόπουλου: «Ιστορία του ελληνικού έθνους», έκδ. Ν. Δ. Νίκας Α.Ε.», Αθήνα, 1930.

3. Γ. Κορδάτου: «Μεγάλη ιστορία της Ελλάδας», έκδ. «20ός αιώνας», Αθήνα, 1959.

4. Εγκυκλοπαίδεια «Ήλιος», έκδ. «Εγκυκλοπαιδική Επιθεώρηση “Ήλιος”», Αθήνα.

5. Παγκόσμια Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, έκδ. «Κυψέλη», Αθήνα, 1963.

6. T. Brit: «Αλέξανδρος ο Μέγας και ο παγκόσμιος ελληνισμός
μέχρι της ελεύσεως του Χριστού
», έκδ. «Δ. Δαρέμας», Αθήνα.


7. J. G. Droysen: «Ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου», έκδ. «Ελευθεροτυπία», Αθήνα, 1993.

8. P. Faure: «Η καθημερινή ζωή την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου»,
έκδ. «Παπαδήμα», Αθήνα, 2008.


9. Δ. Ι. Κυρτάτα ─ Σ. Ι. Ράγκου: «Η ελληνική αρχαιότητα», έκδ. «Το Βήμα», Αθήνα,2013.

10. Κ. Σιμόπουλου: «Ο μύθος των “μεγάλων” της Ιστορίας», έκδ. «Στάχυ», Αθήνα, 2000.




Σημείωση:
Το άρθρο αυτό αποτελεί το πρώτο μέρος του Αφιερώματος στον Μέγα Αλέξανδρο,
που θα παρουσιαστεί στο άμεσο μέλλον από την «Ελεύθερη Έρευνα».




Διαβάστε περισσότερα
στο βιβλίο του Κ. Σιμόπουλου: «Ο μύθος των "μεγάλων" της Ιστορίας»,
έκδ. «Στάχυ», Αθήνα, 2000, στο οποίο έχει βασιστεί
κατά ένα μεγάλο μέρος το παραπάνω άρθρο.

 

Η Μαρία Λούπου είναι Χημικός Μηχανικός Ε.Μ.Π..
Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


25 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 44650

    22 Ιαν 2018

    ΟΤΑΝ ΤΑ ΕΙΔΩΛΑ ΤΩΝ ΝΕΟ-ΡΩΜΙΩΝ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΦΛΟΥΔΕΣ...ΤΟΤΕ ΒΓΑΙΝΕΙ ΚΑΙ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΤΟΥΣ ΕΥΑΤΟΣ,,,,ΒΡΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΛΕΝΕ ΕΝΑ ΣΩΡΟ ΑΗΔΙΕΣ.....

  • Ανώνυμος 42012

    2 Απρ 2017

    Τοτε που ο θεσσαλος προπαποπαπος μου που ηταν εκει με αφησε ενα γραμμα που εγραφε οτι ετσι γινοταν και το κατεγραψε τοτε το ΣΙ-ΕΝ-ΕΝ που ακολουθουσε την εκστρατεια .Οι βενετσανοι και οι λοιποι παπαδες ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΑΝ ΚΑΝΕΝΑ ΑΡΧΑΙΟ ΓΡΑΠΤΟ ειναι σιγουρο [πχ βλεπε τους ελληνες πολιτικους και μορφωμενους ρασοφορους τα τελευταια διακοσια χρονια...]

  • Ανώνυμος 39301

    31 Ιουλ 2016

    ΠΟΝΤΟΝΟΗΣΗ

    ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΑΚΑΤΕΜΑ ΦΥΛΩΝ

    ΑΝ ΔΕΙΣ ΤΙΣ ΦΑΤΣΕΣ ΜΑΣ, ΜΟΙΑΖΟΥΜΕ ΜΕ ΑΣΙΑΤΕΣ

    ΠΕΡΣΕΣ ΚΑΙ ΑΡΜΕΝΟΙ ΟΠΩΣ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΜΕΛΑΧΡΙΝΟΙ ΜΕ ΓΑΜΨΕΣ ΜΥΤΕΣ

    ΤΟΥΡΚΟΙ ΜΟΓΓΟΛΟΙ ΟΠΩΣ Ο ΑΡΤΕΜΗΣ ΣΩΡΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΧΙΟΣ

    ΣΛΑΒΟΙ ΟΠΩΣ Η ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ Η ΜΑΡΙΑ ΤΖΑΝΗ

    ΑΡΑΒΕΣ ΟΠΩΣ Ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

    ΑΘΙΓΓΑΝΟΙ ΟΠΩΣ Ο ΝΙΚΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΝΟΤΗΣ ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ

    ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΑΝΑΚΑΤΕΜΑ ΑΣΙΑΣ, ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΙΑΙ ΑΦΡΙΚΗΣ

    Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΠΟΥ ΜΙΛΑΜΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΠΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑΤΙ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΟΛΟΙ, ΙΤΑΛΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΑΦΡΙΚΑΝΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΙ

    ~

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΠΟΝΤΙΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ

  • Ανώνυμος 35701

    4 Νοε 2015

    Εγώ λατρεύω τον Αλέξανδρο και τον Αρριανό που τον διαβάζω καθε Χειμώνα όμως η αλήθεια δεν μπορεί να αποκρυβεί.
    Ο Αλέξανδρος αντίθετα απο τον πατέρα του, ηταν θρησκευομενο άτομο, ισως γιατί μεγαλωσε κοντα στη μάνα του!
    Στο τελος της ζωής του εντυπωσιάστηκε απο τους Περσες και Ασύριους μάγους, τον μαγεψαν ο πλουτος και οι τελετές των Περσών και εκτοτε αρχισε η παρακμή.
    Ο Αλέξανδρος ανοιξε δρόμους,
    με τις κατακτήσεις με την γλώσσα αλλα και το κοινό νόμισμα, ανοιξε δρόμους για τους τυχοδιώκτες, εμπορους μετανάστες,
    κατι παρομοιο με την σημμερινή κατασταση η οποια γενικευτηκε με την Ρωμαική κατακτηση η οποια ολοκληρωτικά βοηθησε στη διαδοση των Ασιατικών θρησκειων και δεισιδαιμονιων ωσπου έπεσε και η Ρώμη.
    Σειρά της "νέας Ρώμης", της Ευρωπαικής ένωσης.

  • Ανώνυμος 35632

    28 Οκτ 2015

    ρε ξυπνιε χαχολε η ομιλια της γραφης σου απο που ξεκινα
    εφτσες να λες ομιλια και γραφη ιδια ειναι
    απο που ρε;;;κιαυτο δεν μπορεις να ξεχωρισης κια βγηκες σαν μαιντανος πνευμα να πουλησης
    τι θα πει ρε παπαρα εξωγηινους;
    εξαγωγη κανεις τον νου σου;;
    τοσο τουβλοντουβ.......

  • Ανώνυμος 35627

    28 Οκτ 2015


    Μιλάει και αρχαία ελληνικά με εξωγήινους;

  • Ανώνυμος 35626

    28 Οκτ 2015

    εχεις αντιρρηση το ξερω
    και γιαυτο εδωσε απαντηση
    αυτο εισαι δεν μπορω να γινω
    αυτο που ειμαι θα προσπαθησω να σε κανω
    δεν πιστευω να σου κακοφαινεται γιατι εχει γνωσεις;;

  • Ανώνυμος 35619

    27 Οκτ 2015


    Σωστά ο Παπαδόπουλος δεν είναι σκουπίδι, αλλά σβώλος χρυσού στη λάσπη.
    ;)

  • Ανώνυμος 35617

    27 Οκτ 2015

    ρε λολ αφου δεν εισαι σκουπιδιαρης γιατι το παιζεις;;
    μαζωχας εισαι να σου λενε ο σκουπιδοτενεκες που μονο σκουπιδια μαζευει;;

  • Ανώνυμος 35614

    26 Οκτ 2015


    Ο 35612 βγάζει το κεφάλι από τον κάδο και ουρλιάζει (και μετά επιστρέφει στην τρύπα του).
    Ε και;
    lol

  • Ανώνυμος 35612

    26 Οκτ 2015

    609αααα!!!!!!
    τοσο ειναι το μποϊ των γνωσεων σου περι συνομιλιας που λεει κιο παπαδοπουλος
    σαν και σενα τσογλανια με τις βρισιες σας τον αναγκασαν να μας παρατηση
    ο φουκαρας ελεγε
    ευκολο να βρισεις δυσκολο να πεις αντιλογο.
    οι μονες σας λεξεις
    πηδω πηδας πηδα
    γαμω γαμας γμα
    και παλι ουςτ ρεεεεεεεε σταδια.
    θα μαζεψω ολων των υβριστων τα τσουκλια τουςκαι των θερσιτων τα ανωμυματα σταϊτ να φτιαξει ο λαζαρης για να λασπουριαζονται στο λουσιμο τις βρισιας τους το σαπουνισμα

  • Ανώνυμος 35609

    25 Οκτ 2015


    35604, 35605 άνοιξε τον κάδο και πήδα μέσα.

  • Ανώνυμος 35605

    25 Οκτ 2015

    ρε1!! ξεχασα τον ΜΠΑΜΠΗ.
    πουσε ρεμπαμπη να μας μαθεις σαν δασκαλος που εισαι περι αυνανισμου;;
    να δειξεις το μεγαλιο τησ παραμορφωσης που σεκανε κυνα.
    ουςτ ρεεεεεεε.

  • Ανώνυμος 35604

    25 Οκτ 2015

    ωρε 603 τοσες ειναι οι λεξεις που γνωριζεις για να ξεχωριζεις απο τα πιθηκια;; τωρα χωρτασε με τα τρια σου.

  • Ανώνυμος 35603

    25 Οκτ 2015


    35600 έχουμε χορτάσει από μπούρδα. Πληροφοριακά.

  • Ανώνυμος 35600

    25 Οκτ 2015

    ουτε χαμαλιδες να εισασταν
    ετουτοι πιο ανθρωποι απο εσενα γελοιε 595
    οσο για σενα 597 που για θεους σωτηρεες ψαχνεις απο χερι εισαι παπαλας.αλλοι γινονται ἀλατια τησ ζωης σου.
    να και ο λολας που σωστα μας στελνει στους πατριδοκαπιλους τησ ελλησησις γλωσας που λεει κιο παπαδοπουλος οταν ελεγε μακρυα απο θρησκειες ρατσες φυλες....... τωρα τον καταλαβαινεις λολ!!!
    564!!οταν το ζωο ξυπησε κουραδενοντας τα στάϊτ μας. ξεχασε ο λελες από ποιο ζωο βγηκε

  • Ανώνυμος 35599

    24 Οκτ 2015


    https://www.youtube.com/watch?v=xfDQ-w8ohM4

    lol

  • Ανώνυμος 35598

    24 Οκτ 2015


    Ο Παπαδόπουλος είναι το άλας της ζωής, ε του σάιτ ήθελα να πω!

  • Ανώνυμος 35597

    24 Οκτ 2015

    Εκπρόσωπος Παπαδόπουλου
    ====================

    Αυτή τη στιγμή είναι απασχολημένος. Κάνει σπονδές και ετοιμάζεται να θυσιάσει στους θεούς ένα περιστέρι που έπιασε με καπατζέ.
    Θα ενημερωθείτε όταν θα είναι έτοιμος για νέα δημιουργική παρέμβαση!

  • Ανώνυμος 35595

    24 Οκτ 2015


    Που είναι ο Παπαδόπουλος να μας κάνει να ξεκαρδιστούμε στο γέλιο;

  • Ανώνυμος 35594

    24 Οκτ 2015

    τι εγινε λολιδες και ευλαμπιοι
    φαγαγατε την γερμανοτσολιαδικη γλωσσα σας;;
    αρχαιες μας μθυθοι εεε;;; να θυμιζουν τις ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΕΓΩ ΤΑ ΦΙΛΟΔΟΞΑ που λέει κιο παπαδοπουλος.

  • Ανώνυμος 35593

    23 Οκτ 2015

    ~
    «Επιτρέπουμε στον Αλέξανδρο αν θέλει να αποκαλείται θεός»
    Δάμις ο Λακεδαιμόνιος

  • Ανώνυμος 35592

    23 Οκτ 2015


    Οι Διογένης Λαέρτιος και Πλούταρχος έχουν άλλη γνώμη για τον Ανάξαρχο:
    Δ.Λ. 9.60 Οὗτος διὰ τὴν ἀπάθειαν καὶ εὐκολίαν τοῦ βίου Εὐδαιμονικὸς ἐκαλεῖτο· καὶ ἦν ἐκ τοῦ ῥᾴστου δυνατὸς σωφρονίζειν. τὸν γοῦν Ἀλέξανδρον οἰόμενον εἶναι θεὸν ἐπέστρεψεν· ἐπειδὴ γὰρ ἔκ τινος πληγῆς εἶδεν αὐτῷ καταρρέον αἷμα, δείξας τῇ χειρὶ πρὸς αὐτόν φησι, "τουτὶ μὲν αἷμα καὶ οὐκ ἰχὼρ οἷός πέρ τε ῥέει μακάρεσσι θεοῖσι."
    Πλούταρχος δ' αὐτὸν Ἀλέξανδρον τοῦτο λέξαι πρὸς τοὺς φίλους φησίν. ἀλλὰ καὶ ἄλλοτε προπίνοντα αὐτῷ τὸν Ἀνάξαρχον δεῖξαι τὴν κύλικα καὶ εἰπεῖν
    βεβλήσεταί τις θεῶν βροτησίᾳ χερί.
    (Στο 9ο βιβλίο των Συμποσιακών ο Πλούταρχος λέει πως η παραπάνω φράση ειπώθηκε από τον Ανάξαρχο επειδή ο Αλέξανδρος τον χτυπούσε σε κάποιο δείπνο με μήλα.)

  • Ανώνυμος 35591

    23 Οκτ 2015

    http://www.istorikathemata.com/2013/01/Dimostenis-and-the-financial-scandal-
    of-Arpalos-in-Ancient-Athens.html
    http://www.patris.gr/articles/184073?PHPSESSID=

  • Ανώνυμος 35590

    23 Οκτ 2015


    Δεν είναι κάτι πρωτοφανές η θεοποίηση και λατρεία ενός εν ζωή ανθρώπου στην αρχ. Ελλάδα. Ήδη ο Λύσανδρος τιμόταν ως θεός:
    Πλουτάρχου Λύσανδρος [18.3] πρώτῳ μὲν γάρ, ὡς ἱστορεῖ Δοῦρις, Ἑλλήνων ἐκείνῳ βωμοὺς αἱ πόλεις ἀνέστησαν ὡς θεῷ καὶ θυσίας ἔθυσαν, εἰς πρῶτον δὲ παιᾶνες ᾔσθησαν, ὧν ἑνὸς ἀρχὴν ἀπομνημονεύουσι τοιάνδε:
    τὸν Ἑλλάδος ἀγαθέας
    στραταγὸν ἀπ' εὐρυχόρου
    Σπάρτας ὑμνήσομεν, ὦ, ἰὴ Παιάν
    Στην Αίγυπτο ο Πτολεμαίος ο Α' το 285 π.Χ. περίπου καθιέρωσε την λατρεία του Αλεξάνδρου, ο Πτολεμαίος Β΄του πατέρα του και μετά τον θάνατο και της μητέρας του των γονιών του με κοινή λατρεία τα Πτολεμαίεια. Οι αθηναίοι ύμνησαν τον Δημήτριο Πολιορκητή και τον Αντίγονο ως θεούς και σωτήρες όταν απελευθέρωσαν την πόλη τους από τον Δημήτριο Φαληρέα (Διόδωρος 20.46 - Πλούταρχος, Δημήτριος 10 - Παυσανίας Φωκικά 10.2 - Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί 15.52). Ως θεός τιμήθηκε και ο Τίτος Φλαμινίνος:
    Πλουτάρχου Φλαμινίνος [16] οὕτω διασωθέντες οἱ Χαλκιδεῖς τὰ κάλλιστα καὶ μέγιστα τῶν παρ' αὐτοῖς ἀναθημάτων τῷ Τίτῳ καθιέρωσαν, ὧν ἐπιγραφὰς ἔστι τοιαύτας ἄχρι νῦν ὁρᾶν· "ὁ δῆμος Τίτῳ καὶ Ἡρακλεῖ τὸ γυμνάσιον." ἑτέρωθι δὲ πάλιν· "ὁ δῆμος Τίτῳ καὶ Ἀπόλλωνι τὸ Δελφίνιον." ἔτι δὲ καὶ καθ' ἡμᾶς ἱερεὺς χειροτονητὸς ἀπεδείκνυτο Τίτου, καὶ θύσαντες αὐτῷ τῶν σπονδῶν γενομένων ᾄδουσι παιᾶνα πεποιημένον, οὗ τἆλλα διὰ μῆκος ἡμεῖς παρέντες, ἀνεγράψαμεν ἃ παυόμενοι τῆς ᾠδῆς λέγουσι·
    Πίστιν δὲ Ῥωμαίων σέβομεν
    τὰν μεγαλευκτοτάταν ὅρκοις φυλάσσειν·
    μέλπετε κοῦραι
    Ζῆνα μέγαν Ῥώμαν τε Τίτον θ' ἅμα Ῥωμαίων τε Πίστιν·
    ἰήϊε Παιάν,
    ὦ Τίτε σῶτερ.
    Αργότερα ο Ιούλιος Καίσαρας και μετά οι αυτοκράτορες της Ρώμης θεοποιούντο μετά θάνατον. Έτσι και αλλιώς μετά τον 5ο π.Χ. αιώνα έχουμε σημαντικές αλλαγές στην κοινωνική και πολιτική ιστορία που συνέβαλλαν δραστικά στην αλλαγή της θρησκευτικής σκέψης και πρακτικής. Δεν οφείλεται τον εκπερσισμό του Αλέξανδρου η μεταφύτευση της ασιατικής απολυταρχίας και χλιδής στις αυλές της δυτικής πολιτικής και εκκλησιαστικής εξουσίας, έχουν περάσει πάρα πολλοί αιώνες από τότε και η πρώτοι ρωμαίοι αυτοκράτορες ενδυματολογικά δεν είχαν καμμία σχέση με τους διαδόχους τους της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Ίσα-ίσα που ο μεσαιωνικός ηγεμόνας γνώρισε την χλιδή από την σποραδική επαφή του και την σχετική «μυθολογία» που κυκλοφορούσε για τους βυζαντινούς, αλλά αυτό αφορά άλλο άρθρο.