THE
THRILL
IS GONE

B.B. King
is gone!

Αν και εκ των προτέρων γνωρίζω, πως η μπλουζ μουσική και ίσως ο μεγαλύτερος σε διεθνές επίπεδο εκπρόσωπός της, ο Β.Β. King, που μας άφησε χρόνους πριν λίγες μέρες, δεν έχουν ιδιαίτερη ανταπόκριση στη χώρα του σκυλάδικου, της «Σούλας Μπούλας» και της «Μπέτυς Μπουρούς», όπου «για να παγώσουνε τα βασανάκια» πρέπει κάποιος να ρίξει στο «κρύσταλλο» «παγάκια», γιατί ως άντρας «φερέγγυος» αφήνει κάποια «έγκυο» κ.λπ., είπα να γράψω δυο λόγια γιʼ αυτόν τον πολύ μεγάλο καλλιτέχνη, για κάποιους λίγους, που είτε γνωρίζουν είτε θέλουν να μάθουν μερικά πράγματα για την εξέλιξη της ροκ μουσικής, μιας και το ροκ δεν θα υπήρχε εάν δεν υπήρχε το μπλουζ και οι άνθρωποί του, όπως ο B.B. King.

Ο Β.Β. King γεννήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου του 1926 σε μία μικρή καλύβα χωμένη μέσα σε μια τεράστια φυτεία μπαμπακιού  λίγο έξω από το Beclair του Μισισιπή. Η μητέρα του ήταν η Nora Ella και ο πατέρας του ο Albert King (καμία σχέση με τον γνωστό γίγαντα του μπλουζ). Στα τέσσερά του, ο πατέρας του εγκατέλειψε τη μητέρα του και εκείνη, ανήμπορη να τον αναθρέψει μόνη της, μετακόμισε μαζί του στη γιαγιά του, την Elnora Farr, που έμενε σε μια μικρή πόλη, το Kilmichael του Μισισιπή.

Δυστυχώς, έχασε τη μητέρα του στα προεφηβικά του χρόνια και μετά από πολύ λίγο έχασε και τη γιαγιά του. Ζούσε μόνος του σε μια πρωτόγονη καλύβα μαζεύοντας μπαμπάκι, για να βγάλει τα προς το ζην. Για τη μητέρα του είχε πει: «Νομίζω, πως η μητέρα μου ήταν μια πολύ όμορφη γυναίκα. Ήταν πολύ καλή μαζί μου. Νομίζω, πως πέθανε, όταν ήμουν 9,5 χρονών, αλλά εάν είχε ζήσει, μάλλον δεν θα έπαιζα κιθάρα. Ήθελε να γίνω διάσημος, αλλά σαν κάτι άλλο. Όχι σαν κιθαρίστας».




Λίγα χρόνια μετά, ο πατέρας του τον αναζήτησε, τον βρήκε και μαζί έφυγαν για την πόλη Ιντιανόλα, μια πόλη, που ο B.B. King θεωρούσε πάντοτε ιδιαίτερη πατρίδα του. Όταν ο καιρός ήταν κακός και δεν μπορούσε να δουλέψει στις φυτείες, έπρεπε να περπατάει δέκα μίλια, για να πάει σε ένα μονοτάξιο σχολείο. Για την εργασία του στις φυτείες του μπαμπακιού είχε πει: «Ήμουν ένας κανονικός εργάτης από τα επτά μου χρόνια. Μάζευα μπαμπάκι και οδηγούσα τρακτέρ. Όλα τα παιδιά τότε θεωρούσαν, πως αυτό που έκαναν, ήταν το σωστό, για να βοηθήσουν τις οικογένειές τους».

Ο Β.Β King ξεκίνησε να τραγουδάει γκόσπελ στη χορωδία της μικρής εκκλησίας του χωριού που διέμενε, ενώ στα δώδεκά του χρόνια, αγόρασε την πρώτη του κιθάρα για 15 δολάρια. «Ήμουν πάντοτε ένα παιδί του σπιτιού. Έκανα πάντα αυτό που έπρεπε να κάνω. Στην αρχή έβγαζα 15 δολάρια το μήνα και πίστευα, πως έβγαζα καλά λεφτά. Έτσι αγόρασα και την πρώτη μου κιθάρα με τα δικά μου χρήματα». (Από συνέντευξη το 2014).  

Μία άλλη πηγή μας αναφέρει, πως την πρώτη του κιθάρα την έλαβε από τον μεγάλο του μπλουζ, τον Bukka White, ο οποίος ήταν και συγγενής του (η γιαγιά του Β.Β. King ήταν αδερφή της μητέρας του Bukka White).

Μεγαλώνοντας ο Β.Β King απέκτησε αρκετές εμπειρίες σε σχέση με τη βία και τον ρατσισμό. Σε μια συνέντευξή του το 2013 είχε πει, πως είδε να σέρνουν έναν νεαρό άνδρα πάνω στο δρόμο και να τον πηγαίνουν σʼ ένα δικαστήριο στο Λέξινγκτον του Μισισιπή, για να τον λυντσάρουν. «Θαρρώ, πως αυτό με τρόμαξε πολύ, γιατί σκέφτηκα, ότι αυτό μπορεί να συμβεί και σε μένα».  

Στην πόλη Inverness του Μισισιπή γίνεται μέλος σε ένα δημοφιλές κουαρτέτο της πόλης (Famous St. John's Quartet), όπου παίζει κιθάρα και συμμετέχει σε παραστάσεις, που δίνονται σε εκκλησίες της ευρύτερης περιοχής, αλλά παράλληλα κάνει και την παρθενική του εμφάνιση στα ερτζιανά, στο ραδιοφωνικό σταθμό WGRM στο Greenwood του Μισισιπή μαζί με το κουαρτέτο του.

Ο σταθμός WGRM ξεκίνησε να εκπέμπει ζωντανές παραστάσεις με γκόσπελ μουσική από τις αρχές του 1940 τις Κυριακές τα απογεύματα.

Στη δεκαετία του 1950, ο σταθμός αυτός φιλοξένησε τον πιανίστα Bobby Hines και τους μπλουζίστες Matt Cockrell και L.C. (Lonnie the Cat Cation), που ηχογράφησαν αρκετά τραγούδια τους. Σήμερα,  θεωρείται σαν ένα «μνημείο» για το μπλουζ, μιας και συνέβαλε στην ανάπτυξη και τη διάδοση αυτής της μουσικής.

Πέρασαν αρκετά χρόνια και ο Riley King μετακόμισε στο Μέμφις, όπου απέκτησε το ψευδώνυμο «Beale Street Blues Boy», το οποίο και «μίκρυνε» σε B.B. King.
Γύρω στο 1948 βρίσκεται δίπλα στον Sonny Boy Williamson και συμμετέχει στις εκπομπές του KWEM στο δυτικό Μέμφις.

Σύντομα αποκτά το δικό του ακροατήριο, που τον ακολουθεί σε ένα δεκάλεπτο αποκλειστικά δικό του πρόγραμμα στον θρυλικό πλέον ραδιοφωνικό σταθμό WDIA. Αυτό το δεκάλεπτο πρόγραμμα του δίνει πάρα πολύ μεγάλη δημοτικότητα και αμέσως επεκτείνει τη διάρκειά του.

Η μεγάλη επιρροή του B.B. King ήταν αναμφίβολα ο T-Bone Walker. Ο ίδιος μας εξομολογείται: «Ήταν η πρώτη ηλεκτρική κιθάρα που άκουσα και τρελάθηκα, χάνοντας κυριολεκτικά το μυαλό μου. Νομίζω, πως είναι το πιο καθαρό παίξιμο σε κιθάρα, που έχω ακούσει ποτέ. Τότε είπα στον εαυτό μου, πως θα έπρεπε κι εγώ να αποκτήσω μια κιθάρα, για να παίζω ακόμα και αν χρειαζόταν να κλέψω μία».

H τεχνική που είχε αναπτύξει στο παίξιμο της κιθάρας (string bending, vibrato), τον έχει κατατάξει σαν έναν από τους μεγαλύτερους κιθαρίστες όλων των εποχών.

Το 1954 ηχογραφεί το «3 Oʼ Clock Blues», που φτάνει στην κορυφή της λίστας με τις επιτυχίες του R&B (Rhythm and Blues). Από το 1950 έως το 1970, ο B.B. King ταξίδευε 300 μέρες το χρόνο και τις υπόλοιπες τις περνούσε ηχογραφώντας στο στούντιο. Το 1956, είχε παίξει σε 342 διαφορετικά μέρη. Μέχρι και το 1967, είχε ηχογραφήσει 30 δίσκους και 225 μικρούς δίσκους. Έως και το 1989, απουσίαζε από το σπίτι του 300 μέρες το χρόνο. Ο Charles Sawyer, σύμβουλος  του ομώνυμου μουσείου για τον B.B. King δηλώνει, πως ο καλλιτέχνης δούλευε καθημερινά, κάθε μέρα του χρόνου, ασταμάτητα.

Η πρώτη του ευρωπαϊκή περιοδεία έλαβε χώρα το 1968 ενώ το 1969 περιόδευσε σε 14 πόλεις μαζί με τους Rolling Stones. Το 1970 κερδίζει το πρώτο του βραβείο Grammy με το τραγούδι «The Thrill is Gone».





Την ακριβώς επόμενη χρονιά, παρουσιάζει το συγκεκριμένο τραγούδι στην εκπομπή του Ed Sullivan και από τότε η φήμη του εκτοξεύτηκε.

Kατά τη διάρκεια της καριέρας του, ηχογράφησε, περιόδευσε και συνεργάστηκε με πολλούς μουσικούς και συγκροτήματα, που ανήκαν σε άλλα μουσικά είδη. Για παράδειγμα, τo 1989 συμμετείχε σε περιοδείες των U2.




Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Β.Β King δώρισε περίπου 8.000 ηχογραφήσεις κυρίως 33, 45 και 78 στροφών στο Πανεπιστήμιο του Μισισιπή δημιουργώντας έτσι ένα τεράστιο αρχείο για τη μουσική του μπλουζ, εξαιρετικά χρήσιμο για τους ερευνητές του συγκεκριμένου μουσικού είδους. Στην Ινδιανόλα, και συγκεκριμένα στην περιοχή, που κάποτε μάζευε μπαμπάκι σαν εργάτης, δαπάνησε 10 εκ. δολάρια για την κατασκευή του μουσείου, που φέρει το όνομά του.

Ο B.B. King σε σχέση με άλλους μαύρους καλλιτέχνες, δεν έπαιξε ποτέ το ρόλο του ασυμβίβαστου και του «ξεροκέφαλου». Δεν περιόρισε τον εαυτό του και τη μουσική του μονάχα στο μαύρο ακροατήριο. Ήξερε, πως για να φτάσει η μουσική του στα μεγάλα «λευκά» ακροατήρια, θα έπρεπε να κάνει αρκετούς συμβιβασμούς (σε αντίθεση με πολλούς μαύρους καλλιτέχνες, που αδιαφορούσαν για το αν η μουσική τους θα άρεσε ή όχι στους λευκούς).

«Τα πρώτα χρόνια της καριέρας μου, έκανα ό,τι μου ζητούσαν να κάνω. Σήμερα
πια δεν το κάνω. Αν μου αρέσει
κάτι προχωράω. Αν όχι, δεν προχωράω. Η συμβουλή μου στους νέους μουσικούς είναι, πως πρέπει να κάνουν συμβιβασμούς. Σε ολόκληρο το σύμπαν οι άνθρωποι κάνουν συμβιβασμούς με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Μπορεί κάποιος να μην είναι σε θέση να κάνει ακριβώς αυτό που θέλει, αλλά μπορεί τουλάχιστον να εξηγήσει πώς αισθάνεται γιʼ αυτό που του ζητούν να κάνει και οι περισσότεροι, μεταξύ αυτών και οι παραγωγοί, θα του δώσουν κάποιο περιθώριο. Θα δουλέψουν μαζί του αν τους πει: "Κοίτα, αυτό δεν μου αρέσει, δεν το αισθάνομαι έτσι, δεν θέλω να το κάνω. Μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο;" Οι περισσότεροι θα καθίσουν να το συζητήσουν. Έτσι γίνεται
».

Ο B.B. King δημιούργησε ένα καινούργιο ύφος μπλουζ, το αστικό μπλουζ με ήρεμα φωνητικά, ευλύγιστη φρασεολογία, που δεν συμπίπτει με σταθερό ρυθμό δίνοντας μία swing αίσθηση. Η κιθάρα ηχεί περισσότερο σαν τζαζ και λιγότερο σαν μπλουζ με τα σόλα βασισμένα στο γρήγορο παίξιμο μονής νότας, κάτι, που χαρακτήριζε άλλωστε και το παίξιμο του T-Bone Walker. Οι μπάντες του Β.Β. King ήταν μεγάλες, απαρτιζόμενες από οκτώ ή και εννιά μουσικούς χωρίς φυσαρμόνικα, όπως το «downhome» ήχος του Σικάγο, αλλά με αρκετά χάλκινα πνευστά περισσότερο «οικεία» στους λευκούς.

Όσο για το αγαπημένο του τραγούδι, προς έκπληξη πολλών, δεν ήταν κάποιο μπλουζ, αλλά ένα πολύ διάσημο κομμάτι της κάντρυ τραγουδισμένο από τον Willie Nelson, το «Always On my Mind». Μάλιστα, επιθυμία του ήταν πάντα, να μπορέσει να το τραγουδήσει όπως ο Willie Nelson.

Τι ήταν όμως το μπλουζ για τον B.B King; «Το μπλουζ ήταν σαν ένα προβληματικό παιδί, που μπορεί να έχεις στην οικογένειά σου. Το αγαπούσες μεν πολύ αλλά αισθανόσουν λίγο άβολα να αφήνεις τον καθένα να το κοιτάζει. Δεν ήξερες πώς θα το χαρακτηρίσουν οι άλλοι». Συνεχίζει όμως με το εξής: «Όσο οι άνθρωποι έχουν προβλήματα, το μπλουζ θα είναι ζωντανό».

Κορυφαία επίσης υπήρξε και άλλη μία δήλωσή του για το μπλουζ: «While the civil rights movement was fighting for the respect of black people, I felt I was fighting for the respect of the blues». (Όταν τα κινήματα για τα ανθρώπινα δικαιώματα μάχονταν για το σεβασμό στους μαύρους, εγώ μαχόμουν για το σεβασμό στο μπλουζ).


Μόνιμος σύντροφος του B.B. King ήταν η «Λουσίλ» (Lucille), η κιθάρα του. Πρόκειται για μια Gibson ES-335, που πήρε το όνομά της από τον B.B. King, λόγω ενός αναπάντεχου συμβάντος.

Ήταν ο χειμώνας του 1949 και ο B.B. King έπαιζε σε ένα μπαρ στην πόλη Twin του Arkansas. Για να θερμανθεί ο χώρος, είχε χρησιμοποιηθεί ένα βαρέλι, γεμάτο μέχρι τη μέση με κηροζίνη, κάτι, που ήταν αρκετά συνηθισμένο την εποχή εκείνη σε αρκετούς χώρους διασκέδασης. Κατά τη διάρκεια της παράστασης, δύο άνδρες άρχισαν να τσακώνονται για τα μάτια μιας γυναίκας, όταν ξαφνικά έριξαν στο πάτωμα το βαρέλι με την κηροζίνη, που αμέσως σκόρπισε τη φωτιά σε όλο το χώρο. Αμέσως όλος ο κόσμος άρχισε να τρέχει προς τα έξω και μαζί τους  ο  B.B. King. Όντας έξω, θυμήθηκε πως μέσα στο μπαρ είχε αφήσει τη κιθάρα του. Τότε ρισκάροντας τη ζωή του μπήκε μέσα  και την πήρε στα χέρια του σώζοντάς την κυριολεκτικά από τις φλόγες.

Την επόμενη μέρα πληροφορήθηκε, πως οι δύο άνδρες είχαν καεί και πως το όνομα της μορφονιάς, που για χάρη της είχε γίνει όλος ο καβγάς, ήταν «Λουσίλ». Έτσι, έδωσε αυτό το όνομα στη κιθάρα του και έγραψε ένα τραγούδι με το όνομα αυτό, για να αφηγηθεί το περιστατικό, που τόσο τον είχε συγκλονίσει. Το κομμάτι «Lucille» έχει συμπεριληφθεί στην ανθολογία του, που περιέχει τραγούδια, που ο ίδιος έχει γράψει από το 1962-1998. (David Ritz, «The Blues All Around Me» - The Autobiography of B.B. King).

Ο B.B. King, γνώριζε τον κόσμο πολύ καλά, όπως εξάλλου λέει και σʼ ένα του τραγούδι (Why I Sing The Blues).




Μία από τις κορυφαίες του φράσεις ήταν: «Όλοι οι άνθρωποι θέλουν να πάνε στον Παράδεισο, αλλά κανείς δεν θέλει να πάει πεθαίνοντας».

Σχετικά με την ανθρώπινη συμπεριφορά και την κακομεταχείριση ανθρώπου σε άνθρωπο, είχε πει: «Όταν οι άνθρωποι σε κακομεταχειρίζονται, τους αντιπαθείς για τις πράξεις τους και όχι για το ποιοι είναι. Μεγάλωσα σε μια κοινωνία χωρισμένη σε λευκούς και μαύρους. Όταν όμως έφυγα από εκεί, δεν αντιπαθούσα κανέναν, παρά μονάχα τους ανθρώπους, που με είχαν κακομεταχειριστεί. Η αντιπάθειά μου όμως διαρκούσε όσο η κακομεταχείρισή τους».

Σε μία συνέντευξή του, τον Ιούνη του 2006, είπε, πως υπάρχουν πολλοί μεγάλοι μουσικοί, για να συνεχίσουν να διατηρούν τα μπλουζ ζωντανά και πως όταν θα πεθάνει, το μόνο που θα λείψει από τον κόσμο θα είναι το πρόσωπό του, γιατί η μουσική του θα συνεχίσει να υπάρχει.

Ο Β.Β. King, είναι ο άνθρωπος, που μετέφερε τη μουσική του μπλουζ από τους λασπόδρομους του Μισισιπή στα σαλόνια και στα προεδρικά μέγαρα, σε πολιτικά κόμματα και σε κυβερνήτες κρατών. Οι ήχοι της κιθάρας του Β.Β. King και η μοναδική του φωνή έγιναν αισθητές σε πολλούς. Από τον Μπάρακ Ομπάμα μέχρι και τον Πάπα Ιωάννη Παύλο ΙΙ.

Γιʼ αυτό μπορεί κανείς ή να τον επαινέσει, που βοήθησε στην εξάπλωση του συγκεκριμένου μουσικού ιδιώματος ή να τον κατηγορήσει, γιατί άπλωσε το μπλουζ σε χώρους και ανθρώπους αταίριαστους με την ιστορία και τις ρίζες αυτής της μουσικής. Εξαρτάται από το πώς αντιλαμβάνεται κανείς το συγκεκριμένο μουσικό ιδίωμα.


Πολύ πρόσφατα, ο Β.Β. King είχε ανακοινώσει, πως εισήλθε σε έναν ειδικό ξενώνα για άτομα, που χρειάζονται ιδιαίτερη φροντίδα στο Λας Βέγκας. Αυτό, δυστυχώς τερμάτισε τη φήμη του ακούραστου περιοδεύοντα καλλιτέχνη, ενός καλλιτέχνη, που είχε κερδίσει 15 βραβεία Grammy, ενώ το όνομά του φιγουράρει στο Rock and Roll Hall of Fame. Ακολούθησαν αρκετές επισκέψεις σε νοσοκομεία, μέχρι που την Πέμπτη 14 του Μάη, ο θρύλος Β.B. King μας αποχαιρέτησε.

O B.B. King είχε κάνει δύο γάμους. Ο πρώτος με τη Martha Lee Denton από το 1946 έως το 1952 και ο δεύτερος με τη Sue Carol Hall από το 1958 έως το 1966. Τα «βιολογικά» του παιδιά μαζί με τα υιοθετημένα αριθμούν τα 15 και σύμφωνα με συγγενείς μόνο τα 11 είναι εν ζωή.

Δυστυχώς, ακούγεται, πως δύο κόρες του καταθέτουν αγωγή κατά του μάνατζερ του πατέρα τους, ισχυριζόμενες, πως τον εκμεταλλεύτηκε, του έφαγε χρήματα και απέτρεπε τους φίλους του να τον επισκεφθούν (Eric Clapton, Carlos Santana, Jeff Beck κ.λπ.). Συνήθως όμως, έτσι γίνεται με τους κληρονόμους διάσημων και πλούσιων προσωπικοτήτων όπως ήταν ο Β.Β. King.

Tι ήταν όμως ο B.B. King πέρα από ένας τεράστιος μουσικός, τραγουδιστής και συνθέτης; Ήταν ένας πραγματικός game changer, ένας άνθρωπος, που κατάφερνε πάντα να γυρνάει το παιχνίδι της ζωής με το μέρος του κατέχοντας καλά την τέχνη του συμβιβασμού, της διπλωματίας, των καλών τρόπων, της ηπιότητας και του μέτρου. Ήξερε δηλαδή να αλλάζει το παιχνίδι υπέρ του εξακολουθώντας όμως, να παραμένει αξιαγάπητος.


Ήταν αδιαμφισβήτητα ένα σπάνιο είδος ανθρώπου, που γύρισε τη ζωή του από rugs to riches (από τα κουρέλια στα πλούτη). Αυτό το αποδεικνύει εξάλλου και η απάντησή του στην ερώτηση, γιατί αποφάσισε να ασχοληθεί με τα μπλουζ.

Το παραθέτω στα αγγλικά, όπως ακριβώς το διατύπωσε: «I am trying to get people to see that we are our brotherʼs keeper. Red, white, black, brown or yellow, rich or poor, we all have the blues».

Πέθανε στον ύπνο του, όπως ακριβώς επιθυμούσε. Για την ακρίβεια, είχε δηλώσει, πως όταν θα «έπεφτε», θα ήθελε ή να βρίσκεται στη σκηνή ή στον ύπνο του ή κάνοντας έρωτα.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


34 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 34310

    17 Μαΐ 2015

    Μένω άφωνος με τα links που προσφέρει τόσο απλόχερα ο Bielidopoulos. Και πάντα σχετικά με το θέμα του άρθρου.

  • Bielidopoulos

    17 Μαΐ 2015

    @34307
    http://en.wikipedia.org/wiki/Meme#Religion
    http://en.wikipedia.org/wiki/Evolutionary_psychology_of_religion#Memes

    "In "Thought Contagion" Lynch identifies the memes of transmission in Christianity as especially powerful in scope. Believers view the conversion of non-believers both as a religious duty and as an act of altruism. The promise of heaven to believers and threat of hell to non-believers provide a strong incentive for members to retain their belief. Lynch asserts that belief in the Crucifixion of Jesus in Christianity amplifies each of its other replication advantages through the indebtedness believers have to their Savior for sacrifice on the cross. The image of the crucifixion recurs in religious sacraments, and the proliferation of symbols of the cross in homes and churches potently reinforces the wide array of Christian memes."
    ;)

  • Ανώνυμος 34308

    17 Μαΐ 2015

    https://www.youtube.com/watch?v=9lB9gC_Bnfo

  • Ανώνυμος 34307

    17 Μαΐ 2015

    Τι είπε τώρα ο Bielidopoulos. Έγραψες δικέ μου, δώσε και άλλα links.

  • Bielidopoulos

    17 Μαΐ 2015

    ~
    Τα μιμίδια αποτελούν θεμελιώδεις μονάδες-φορείς πολιτισμικής κληρονομιάς (τραγούδια, τρόποι συμπεριφοράς, μόδα, επιστημονικές ιδέες, θρησκευτικές πεποιθήσεις/δοξασίες, κτλ), οι οποίες μεταδίδονται από το ένα άτομο στο άλλο.
    Ο όρος εισήχθη από τον κοινωνιοβιολόγο Ρίτσαρντ Ντόκινς (Richard Dawkins) το 1976, κατ' αναλογία προς το γονίδιο, τη βασική μονάδα γενετικής πληροφορίας. Ο πολιτισμός εξελίσσεται και μεταδίδεται από γενιά σε γενιά, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα γονίδια στο φυσικό κόσμο. Τα μιμίδια δεν κληρονομούνται μέσω του αίματος αλλά μέσω της επικοινωνίας, των εθίμων, της γλώσσας, της κουλτούρας γενικότερα, από τα γηραιότερα προς τα νεότερα μέλη κάθε κοινωνίας.
    http://el.wikipedia.org/wiki/Μιμίδιο
    ;)

  • Ανώνυμος 34305

    17 Μαΐ 2015

    Ρωμέικες αναρτήσεις από Bielidopoulos, άσχετες ως συνήθως.

  • Bielidopoulos

    17 Μαΐ 2015

    ~
    http://www.newsnowgr.com/article/815961/xeiropedes-se-51xrono-gia-kalliergeia-dendryllion-kannavis-stin-arxaia-olympia-photos.html
    "Χειροπέδες σε 51χρονο για καλλιέργεια δενδρυλλίων κάνναβης στην Αρχαία Ολυμπία"
    Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τον συνέλαβαν τον άνθρωπο. Ντόπα πουλάνε οι αρχαιολάτρες, ντόπα πουλάει και αυτός, που το πρόβλημα; Μα είμαστε όλοι παρανοικοί;
    ;)

  • Bielidopoulos

    17 Μαΐ 2015

    @34301
    Είμαστε ήδη εκτός θέματος...

  • Bielidopoulos

    17 Μαΐ 2015

    Πάρε τους στίχους του Es Pagan:
    http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=47129
    "Να αναστηλώσω τους ναούς
    να φέρω πίσω τους θεούς
    Στης αρχαίας ψυχής τη ρότα τάχτηκα κι εγώ
    Μέσα απʼ τη σκουριά να βγάλω μάρμαρο λευκό
    Χρυσοστόλιστο.
    Κι απʼ την ιερή την κύστη την αρχαία μου την πίστη.
    Ες Παγάν, ες Παγάν!
    " Έσσεται ήμαρ" φώναζαν."

  • Ανώνυμος 34301

    17 Μαΐ 2015

    Bielidopoulos μην έχεις τίποτα απω-ανατολίτικο για εμάς τους αναγνώστες του Ταό Τε Κινγκ;

  • Ανώνυμος 34300

    17 Μαΐ 2015

    και τα μυαλά στα κάγκελα...ελλάς το μεγαλείο σου μη πω τίποτε άλλο....

  • Ανώνυμος 34299

    17 Μαΐ 2015

    Δωσε link, φτιαχνομαι........

  • Bielidopoulos

    17 Μαΐ 2015

    ~
    Μια και έγινε αναφορά στους ορφικούς ύμνους, ας δούμε μερικά αρχαιοπρεπή ακούσματα, τα πιο γνωστά που κυκλοφορούν. Τώρα κατά πόσο η παρούσα μελοποίηση αντανακλά την αρχαιοελληνική μουσική αυτό είναι "άλλου παπά ευαγγέλιο".

    ORPHIC HYMN TO TETHYS (MARCOPOULOS)
    https://www.youtube.com/watch?v=SYPrTdDBc7Y
    Ο Ορφέας στον 'Αδη & Οι Μοίρες (μετά το 2:10)
    https://www.youtube.com/watch?v=FSMh51ftqy0
    First Delphic Hymn - Christodoulos Halaris
    https://www.youtube.com/watch?v=4gyTx7-l3MM

    Daemonia Nymphe - Invoking Pan
    https://www.youtube.com/watch?v=nIOSvMCmrIU
    Daemonia Nymphe - Muson
    https://www.youtube.com/watch?v=ZmrCrcgXF-M
    Kawir - Ύμνος Σελήνης
    https://www.youtube.com/watch?v=EBXyRBYYujs
    Kawir - Artemis
    https://www.youtube.com/watch?v=cDFAfGED1cw
    KAWIR-Νυξ
    https://www.youtube.com/watch?v=rTyWjwwQLxw

    ΚΑΒΕΙΡΟΣ - ΥΜΝΟΣ ΑΡΕΩΣ
    https://www.youtube.com/watch?v=xS748pkXGDI
    ΑΓΑΘΩΝ - ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ
    https://www.youtube.com/watch?v=5hJx7tof_C8
    Es Pagan
    https://www.youtube.com/watch?v=p7dazEDxR28

  • Ανώνυμος 34297

    17 Μαΐ 2015

    Αμ το Μιχάλη Βιολάρη που το πας;
    Τεράστιος! Έγραφε και τις ομολίες του Παπαδόπουλου επί χούντας.

  • Bielidopoulos

    17 Μαΐ 2015

    Τάκα τάκα τα - Τέρης Χρυσός
    https://www.youtube.com/watch?v=QAJrG4yYr3I

  • Ανώνυμος 34295

    17 Μαΐ 2015

    https://www.youtube.com/watch?v=4Tkvpkk2_1s

  • Ανώνυμος 34294

    17 Μαΐ 2015

    Υπαρχει πιο μπλουζ φωνη απο αυτη της Στανιση και του Καρρα;

  • Ανώνυμος 34293

    17 Μαΐ 2015

    Βασικά, η μουσική στις ταινίες του Γκουσγκούνη είναι όλα τα λεφτά.
    Άντε και λίγο Τερλέγκας, Λε Πα και Μαργαρίτης.

  • Ανώνυμος 34292

    17 Μαΐ 2015

    Αφου δεν σας ενιαφέρει το μπλούζ και η ιστορία του και το παίζετε εσείς ελληναράδες...ακούστε ορφικά...πάψτε όμως να υβρίζετε τους υπόλοιπους γιατί αυτό δεν σας καταξιώνει ως " Ελληνες" .Οι αρχαίοι έλληνες θεωρούσαν έλληνες αυτους που ασπάζονταν τον ελληνικο τρόπο σκέψης και την ελληνική παιδεία..εσείς με τη στάση σας δεν βλεπω να σέβεστε τίποτα και κανένα...έλεος πια...

  • Ανώνυμος 34291

    17 Μαΐ 2015

    Με τους ύμνους του Δαυίδ θα παίξει τίποτα;

  • Ανώνυμος 34290

    17 Μαΐ 2015

    Aυτά τα μαύρικα δεν μας ενδιαφέρουν. Να κάνετε ένα αφιέρωμα στο Γιώργο Χατζηνάσιο, στο μάθημα σολφέζ, τη Μπέσυ Αργυράκη και τον Κώστα Τουρνά που είναι και του κόμματος. Αλλά εσείς που είσαστε "πρώτη φορά αριστερά" δεν ενδιαφέρεστε για την ποιότητα. Μόνο αντάρτικα, νέγρικα και παρακμιακά τραγούδια ακούτε. Παλιοκομμουνιστές!

  • Ανώνυμος 34289

    17 Μαΐ 2015

    Εγώ είμαι Έλλην και ακούω μόνο τους Ορφικούς ύμνους και την Ευγενία Μανωλίδου. Αυτά τα αφρικανικά να τα ακούτε όλοι εσείς οι υπανάπτυκτοι. Ως Έλλην δεν δύναμαι να ακούω τέτοιες αηδίες μιας και ανήκω σε ανώτερο γένος ανθρώπων-ημιθέων.

  • Ανώνυμος 34288

    17 Μαΐ 2015

    Δεν μας χε... ρε Νταλαρα με το Black Snake Moan......

  • Bielidopoulos

    17 Μαΐ 2015

    ~
    Προτεινόμενη ταινία προς όλους:
    Black Snake Moan (2006)
    http://www.imdb.com/title/tt0462200/

  • Ανώνυμος 34286

    16 Μαΐ 2015

    Το ρεμπετικο ειναι τοσο τουρκικο ως προς την καταγωγη οσο ειναι και Φερραρι ελληνικη...... Εζχετε μεγαλη πλακα διοτι δεν δισταζετε να αποδωσετε αφρικανικη καταγωγη στο μπλουζ αλλα αρνειστε κατι απο το ρεμπετικο. Πιθανοτατα να σας χαλαει το γεγονος πως «παταμε» και στην ανατολη και στην δυση. Ξυδι.

  • Ανώνυμος 34285

    16 Μαΐ 2015

    Συμφωνώ απόλυτα φίλε μου. Έχεις δίκιο, έκανα τη διευκρίνιση όμως, γιατί άκουσα κάτι για Ελλάδα και ρεμπέτικο κι ήθελα να προλαβω ορισμένους (δεν ξέρω κι ο παραπάνω αν το σύνδεσε γι' αυτό το λόγο) που φαντασιώμενοι ευγενή καταγωγή από την αρχαία Ελλάδα ισχυρίζονται ότι το ρεμπέτικο έχει τις ρίζες του δήθεν στην αρχαία Ελλάδα. Άκου ό,τι θες, ρεμπέτικα, μπλουζ, τσάρλεστον, ταγκό, τρας, ό,τι θες. Το ρεμπέτικο όμως είναι τούρκικο, να ξέρουμε τι λέμε. Επίσης δεν καταλαβαίνω τη σύνδεση του ρεμπέτικου με το μπλουζ. Είμαστε τουρκορωμιοί, ωραία είναι και η δυτική μουσική, ωραία όμως είναι και τα ρεμπέτικα. Και κοιτάμε να το κωλομπαρίσουμε, λόγω τούρκικων καταβολών. Γι' αυτό σε διάφορα φόρουμ, μόλις γίνει συζήτηση για το μπλουζ, τσουπ, νασου και η ανοησία της σύνδεσης.

  • Ανώνυμος 34284

    16 Μαΐ 2015

    Η μουσική δεν έχει σύνορα.Αυτή ενώνει τους ανθρώπους.Κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να ακούει αυτό που εκφράζει τα εσώψυχα του...γι αυτό να λείπουν οι "ταμπέλες"

  • Ανώνυμος 34283

    16 Μαΐ 2015

    Το μπλουζ είναι μίξη δυο ειδών:
    α) Της "κοσμικής" μουσικής, δηλαδή των τραγουδιών που τραγουδούσαν οι μαύροι στις φυτείες και τις είχαν φέρει από τις πατρίδες τους (Αφρική).
    β) Της "θρησκευτικής" μουσικής, δηλαδή των γκόσπελ, της εκκλησιαστικής μουσικής, που είχαν φέρει οι λευκοί από τις πατρίδες τους (Ευρώπη), τραγουδούσαν στις εκκλησίες κι από εκεί τα άκουσαν οι μαύροι.

    Το ρεμπέτικο είναι ανατολίτικη μουσική (όργανα, ρυθμοί, κλίμακες κλπ) που έφεραν μαζί τους οι ρωμιοί πρόσφυγες από την Τουρκία.

  • Ανώνυμος 34282

    16 Μαΐ 2015

    Και το μπλουζ αφρικανικο.

  • Ανώνυμος 34281

    16 Μαΐ 2015

    To ρεμπέτικο είναι τούρκικο.

  • Ανώνυμος 34280

    16 Μαΐ 2015

    Φίλε 34279,
    Θα επιχειρήσω μιαν απάντηση στο ερώτημά σου χωρίς βέβαια να είμαι στο μυαλό του αρθρογράφου και χωρίς να είμαι ειδικός σ' αυτή τη μουσική την οποία συμπαθώ χωρίς να έχω εντρυφήσει ιδιαίτερα. Πιστεύω πως αν τελικά το μπλουζ είναι το παράπονο του μέσου ανθρώπου απέναντι στις αντιξοότητες και τα στραπάτσα της ζωής, τότε κάθε χώρα έχει τα δικά της "μπλουζ". Ιδιαίτερα, οι μεσογειακές χώρες που είναι περισσότερο εκφραστικές στο συναίσθημα. Στην Ιταλία για παράδειγμα έχουμε την όπερα. Άσχετα αν κατάντησε μουσική των αστών. Στην Ισπανία έχουμε το φλαμένκο. Στην Πορτογαλία το Φάντο (Αμαλία Ροντρίκγεζ) και στην Ελλάδα το Ρεμπέτικο. Ο Τσιτσάνης και ο Βαμβακάρης άνετα κατατάσσονται στη λίστα των bluesmen μιας και το ρεμπέτικο είναι μπλουζ αν βέβαια συμφωνήσουμε στον ορισμό που δίνει ο Β.Β King.
    Στο παρελθόν είχα ψαχτεί με τη θεματολογία (στοίχους) των δύο ειδών. Δεν είναι παρόμοια, είναι ίδια. Αυτή είναι η άποψή μου.

    Θοδωρής Κουτρουμάνης

  • Ανώνυμος 34279

    16 Μαΐ 2015

    Μάς αρέσει και μάς παρα-αρέσει το μπλουζ και ειδικά ο αποδημήσας.Πώς όμως θέλεις να μάς αρέσει περισσότερο, από όσον μάς αρέσει ο Τσιτσάνης,ο Μάρκος,ο Χατζιδάκις,ο Μίκης και άλλοι; Μπορείς με λόγια σοφά να μάς το εξηγήσεις;

  • Bielidopoulos

    16 Μαΐ 2015

    ~
    Sweet Life Blues
    https://www.youtube.com/watch?v=cU5mellK2fU

  • Ανώνυμος 34274

    16 Μαΐ 2015

    Rest in peace!!!αγαπημένε μας ΒΒ.Θα ζεις πάντα μέσα μας μέσα απο το μπλούζ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!