ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΟΥΛΕΣ
ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑ


Τα κοινωνικά συστήματα της αρχαιότητας είχαν ενσωματώσει το θεσμό της δουλείας στις δομές τους. Γνωρίζουμε από πληθώρα πηγών ότι, ενώ οι ενήλικοι άνδρες συνήθως θανατώνονταν είτε στο πεδίο της μάχης είτε κατά την κατάληψη κάποιας πόλης, οι γυναίκες και τα παιδιά αιχμαλωτίζονταν και πωλούνταν ως δούλοι (ήδη από την ομηρική εποχή).
 
Ποια ήταν όμως η σχέση ανάμεσα στους δούλους, άνδρες και γυναίκες, και στις γυναίκες της δουλοκτητικής τάξης; Υπάρχουν βάσιμοι λόγοι να πιστέψει κανείς, ότι οι γυναίκες−δουλοκτήτες ή οι σύζυγοι των δουλοκτητών ήταν πιο ήπιες στη μεταχείριση των δούλων, ότι δεν τους εκμεταλλεύονταν άγρια τόσο στο οικονομικό όσο και στο σεξουαλικό επίπεδο; Η απάντηση δεν είναι εύκολο να δοθεί, όμως φαίνεται, ότι οι γυναίκες δεν υπήρξαν καλύτερες, ούτε χειρότερες, από τους άνδρες σε καμία εποχή, και ότι το φύλο του εκμεταλλευτή δεν επηρέαζε αποφασιστικά το βαθμό εκμετάλλευσης των δούλων, εκτός από σπάνιες περιπτώσεις. 


Εργασία
και κοινωνική θέση
της γυναίκας

Για τις γυναίκες της πόλης η εργασία εκτός του οίκου ήταν κάτι το αδιανόητο, καθώς ένας άντρας έπρεπε να είναι σε θέση να συντηρεί την οικογένειά του, αντίθετα με τις γυναίκες της υπαίθρου, οι οποίες απασχολούνταν εποχικά και στα χωράφια. Οι χειρωνακτικές εργασίες των γυναικών εκτός του οίκου δεν ανταποκρίνονταν στις κοινωνικές «αξίες» της κλασικής Αθήνας, καθώς τα χειρωνακτικά επαγγέλματα δεν θεωρούνται «παραγωγή» (ασχολία παραγωγής κοινωνικών αγαθών), αλλά «πράξεις» (ποίησης), που εξυπηρετούν τις ανάγκες του καταναλωτή (χρεία).

Η εξάρτηση του χειρώνακτα από τον καταναλωτή εξηγεί τη μειονεκτική του θέση στην ιεραρχία της πόλης, σε αντίθεση με τον αγρότη, ο οποίος επιτελεί εργασία (πράξις), που πηγάζει από την προσωπική του βούληση, με σκοπό να ικανοποιήσει τις ανάγκες του ίδιου και του οίκου του.

 
 

Οι γυναίκες

ως λάφυρα πολέμου:
μετά την κατάληψη
της Τροίας,
ο Αίας ο Λοκρός
βιάζει
την Κασσάνδρα.

Ερυθρόμορφο κύπελλο,
περ. 440-430 π.Χ.,
Μουσείο του Λούβρου.
  
Η θέση της νόμιμης συζύγου μπορούσε να κλονιστεί σοβαρά από το δεσμό του άνδρα της με μια δούλη, αν και στην Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ.
η νομοθεσία δεν άφηνε περιθώρια για να γίνουν τα παιδιά ενός τέτοιου δεσμού τίποτα περισσότερο από δούλοι.

 
Για την ακρίβεια, καθʼ όλη τη διάρκεια της αρχαιότητας, η νομική θέση ενός παιδιού καθοριζόταν από τη νομική θέση της μητέρας του: το παιδί μιας δούλης ήταν, από νομική άποψη, δούλος. Όμως, διαφορετικές πηγές μας παρουσιάζουν δούλες να σφετερίζονται αντικείμενα και προνόμια της κυρίας τους χάρη στην εύνοια του κυρίου.
 

Έτσι, λοιπόν, μόνο γυναίκες των κατώτερων στρωμάτων ήταν μικροεμπόρισσες, δραστηριότητα, την οποία δεν ασκούν σχεδόν ποτέ οι άντρες, που πουλούσαν στην αγορά λαχανικά, φρούτα, ψάρια, κρασί, γλυκίσματα, αυγά, λουλούδια, μέλι, σουσάμι, λιβάνι και ψωμί. Άλλο γυναικείο επάγγελμα με κακή, όμως, φήμη ήταν αυτό της ταβερνιάρισσας, που εκτός από κρασί πουλούσε ψωμί, σκόρδα, λουκάνικα, καπνιστό κρέας και τυρί, και νοίκιαζε τα δωμάτια του πανδοχείου της σε ξένους.

Η κατάσταση που επικρατούσε μετά από κάθε πόλεμο ανάγκαζε πολλές φτωχές αστές να κάνουν διάφορες δουλειές, όπως να προσφέρουν βοήθεια στη συλλογή καρπών, να υφαίνουν ή να γίνονται μαίες. Το επάγγελμα της μαίας απολάμβανε ιδιαίτερης εκτίμησης, καθώς δεν υπήρχαν μαιευτήρες και οι μαίες φαίνεται, ότι εκτελούσαν και χρέη γιατρού σε διάφορες ασθένειες.

 



Απεικόνιση
της δολοφονίας
της Κασσάνδρας

σε ερυθρόμορφη
κύλικα του 5ου αι. π.Χ..

 
Δεν είναι τυχαίο, ότι πολλές από τις σωζόμενες τραγωδίες και των τριών μεγάλων τραγικών, έχουν ως κεντρικό ή δευτερεύον θέμα τη σύγκρουση συζύγου και παλλακίδας: στο πρώτο έργο της αισχύλειας τριλογίας «Ορέστεια», τον «Αγαμέμνονα», κυριαρχεί η σύγκρουση της δεσποτικής και αρχομανούς Κλυταιμνήστρας και της αιχμάλωτης παλλακίδας του Αγαμέμνονα, της Κασσάνδρας.
 
Οι ομηρικές βασίλισσες φαίνεται, ότι βρίσκονταν συχνά στην ίδια θέση με τις ασσύριες ομόλογές τους, που υποδέχονταν τις αιχμάλωτες γυναίκες και συχνά ήταν υπεύθυνες για την επιλογή των παλλακίδων, που θα στελέχωναν το χαρέμι του άνδρα τους.

 

Η υφαντική είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις γυναίκες, τόσο αυτές της αριστοκρατικής τάξης, όσο και τις δούλες, ήδη από την εποχή του Ομήρου, γιʼ αυτό και από μικρή ηλικία το κορίτσι μάθαινε να υφαίνει στον αργαλειό. Η επεξεργασία του μαλλιού, που δεν προοριζόταν για τις ανάγκες του οίκου, αλλά για πώληση, διεξάγεται πλέον στα εργαστήρια της πόλης, όπου κατασκευάζονταν ανδρικά υφάσματα, αλλά και πολύτιμα κεντήματα. Εκεί δούλευε μεγάλος αριθμός ελεύθερων γυναικών, αλλά και σκλάβων, καθώς η κατασκευή τους απαιτούσε πολλά εργατικά χέρια, που ξεπερνούσαν τις περιορισμένες δυνατότητες του οίκου.

Γυναίκες δούλες
Στην αρχαία Αθήνα υπήρξαν τρεις κύριες πληθυσμιακές ομάδες: οι πολίτες, οι μέτοικοι και οι δούλοι.

Η δουλεία αποτελεί ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά των αρχαίων κοινωνιών. Οι δούλοι ήταν πολυάριθμοι στην πόλη της Αθήνας, επιφορτισμένοι τόσο με καθαρά οικονομικές δραστηριότητες όσο και με διάφορες υπηρεσίες.

Στην Αθήνα η δουλεία έκανε την εμφάνισή της, ή τουλάχιστον έκανε ουσιαστικές προόδους, την εποχή του Σόλωνα, την ίδια στιγμή, που ο νομοθέτης αυτός εξασφάλιζε την ελευθερία όλου του λαού και του απέδιδε έναν αυξημένο ρόλο στη διακυβέρνηση της πόλης.

 






Ταφική στήλη
της Μνησαρέτης,
όπου νεαρή υπηρέτρια
κοιτάζει
την αποθανούσα κυρία της.
Αττική, περ. 380 π.χ.,
Γλυπτοθήκη του Μονάχου.
 

Ο δούλος στην αρχαία Αθήνα αποτελούσε αντικείμενο ιδιοκτησίας και με αυτή την ιδιότητα ήταν μεταβιβάσιμος, όπως οποιοδήποτε κινητό αγαθό ανεξάρτητα από τη θέλησή του. Η εν λόγω μεταβίβαση γινόταν με απλή δωρεά εν ζωή, με διαθήκη ή με μια πράξη εμπορικού δικαίου (ειδικότερα με αγοραπωλησία).

Στη μεγαλύτερη πλειοψηφία των περιπτώσεων, ο δούλος ήταν εξαρτημένος από έναν ιδιοκτήτη, που έφερε την ειδική ονομασία του κυρίου (δεσπότου), που μπορούσε να είναι οποιοδήποτε ελεύθερο άτομο. Στο σύνολό τους σχεδόν οι δούλοι εισάγονταν από το εξωτερικό και ήταν μάλιστα «βάρβαροι», δηλαδή δεν μιλούσαν ελληνικά και αγνοούσαν τους πολιτικούς και πολιτιστικούς θεσμούς, που χαρακτήριζαν τη ζωή της πόλης.

 
 Οι περισσότερες
γυναίκες
στα συμπόσια
(εταίρες ή μουσικοί)
ήταν σκλάβες.
Αριστερά,
μια γυναίκα
«ανακουφίζει»
έναν μεθυσμένο
άνδρα.
Δεξιά,
μια γυναίκα
παίζει δίαυλο.
(Πανεπιστήμιο
Κέιμπριτζ,
Αγγλία).

  
Από την ομηρική εποχή ο σεξουαλικός ανταγωνισμός μεταξύ της νόμιμης συζύγου και της δούλης−παλλακίδας ήταν έντονος, ιδιαίτερα αν η σύζυγος ήταν στείρα ή είχε γεννήσει μόνο κόρες: αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τα ομηρικά έπη ως ιστορικές πηγές, τότε θα συμπεράνουμε ότι τα νόθα παιδιά που ήταν οι καρποί των ενώσεων του κυρίου και κάποιας δούλης είχαν μια στοιχειώδη κοινωνική αναγνώριση και ίσως κάποια δικαιώματα στην πατρική περιουσία.
 
Τουλάχιστον σε αυτά τα συμπεράσματα καταλήγει κανείς, αν αναλογιστεί ότι στην
«Οδύσσεια» ο Τηλέμαχος, όταν επισκέπτεται το παλάτι του Μενελάου και της Ελένης στη Σπάρτη, παρευρίσκεται σε διπλές γαμήλιες τελετές: της νόμιμης θυγατέρας του ζεύγους Ερμιόνης αλλά και του νόθου γιου που ο Μενέλαος είχε αποκτήσει από τη σχέση του με μια δούλη.
 
Στην «Ιλιάδα», η ιέρεια της Αθηνάς, η Θεανώ, αποτελεί σπάνιο παράδειγμα ανεκτικής συζύγου: έφθασε στο σημείο να θηλάζει η ίδια τον νόθο γιο του άνδρα της, του Αντήνορα, για να τον ευχαριστήσει. (Ζʼ 298 κ.ε.). Ο Ευριπίδης βάζει στο στόμα της Ανδρομάχης παρόμοια λόγια, που όμως φαίνεται να είναι επινόηση του τραγικού ποιητή, καθώς στην «Ιλιάδα» δεν υπάρχει σχετική αναφορά και το παράδειγμα της Θεανώς αναφέρεται ως σπανιότατη περίπτωση συζυγικής ανοχής. (Ευριπίδη: «Ανδρομάχη», 213-214).
 

Η εργασία
των γυναικών δούλων

Αντίθετα με τους άνδρες δούλους, οι οποίοι είχαν ένα αρκετά μεγάλο πεδίο δραστηριοτήτων, όπως αγρότης, εργάτης, εμπορικός αντιπρόσωπος, γραμματέας (δικαστηρίου), αστυνομικός, ναυτικός κ.λπ., οι γυναίκες δούλες είχαν σχεδόν κατʼ αποκλειστικότητα οικιακές λειτουργίες ακόμα κι αν το προϊόν της εργασίας τους μπορούσε να πουληθεί και εκτός οικίας.

Η πιο σημαντική εργασία της οικοδέσποινας, όπως μας περιγράφει ο Ξενοφών στον
«Οικονομικό», ήταν η εκμάθηση των δούλων διάφορων οικιακών ασχολιών, για παράδειγμα η ύφανση ρούχων, που θα χρησίμευαν για το ντύσιμο των ανθρώπων, το γνέψιμο μαλλιού, η ετοιμασία του ψωμιού, η τακτοποίηση του σπιτιού κλπ. Εκτός από τις οικιακές εργασίες, δούλες πιθανόν να μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως εργάτριες παράγοντας εμπορεύματα για την αγορά. Πάντως, είτε ως υπηρέτριες είτε ως εργάτριες, οι δούλες ήταν επιφορτισμένες με την παρασκευή των τροφών και την κατασκευή των ενδυμάτων.

Οι γυναίκες αυτές δεν είχαν καμιά οικογενειακή ή προσωπική ζωή, όπως αποδεικνύεται και από τα λόγια του Ισχόμαχου στον «Οικονομικό» του Ξενοφώντα, ο οποίος συμβούλευε τη γυναίκα του να προσέχει, ώστε τα δωμάτια, που κοιμόντουσαν άνδρες και γυναίκες να είναι ξεχωριστά, ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να αποκτήσουν οι δούλοι τους παιδιά χωρίς την άδειά τους!

 

 


Μερικές αθηναίες,
κυρίως σκλάβες
ή από κατώτερη
τάξη,
παίρνουν νερό
από μία κρήνη.
(Μουσείο
Καλών Τεχνών,
Βοστόνη).
 
Για τις δούλες, που κατά κανόνα δούλευαν στον οίκο, σημασία είχε κυρίως το ποιόν της δέσποινας, κάτω από την επίβλεψη της οποίας θα δούλευαν και λιγότερο του αφέντη, ο οποίος ασχολούνταν με την επίβλεψη των αρσενικών που δούλευαν στα χωράφια.
 
Εξάλλου, και ο Ισχόμαχος, ο ήρωας του διαλόγου «Οικονομικός» του Ξενοφώντα (4ος αιώνας π.Χ.), στην εκπαίδευση της νεαρής συζύγου του, τονίζει, ότι ανάμεσα στα βασικά της καθήκοντα είναι η επίβλεψη των δούλων του οίκου ακόμα και ο έλεγχος της σεξουαλικής ζωής τους. (Ξενοφώντα: «Οικονομικός», VII, 36-37).

 

Οι δούλες, ωστόσο, είχαν παιδιά, τα οποία τις περισσότερες φορές προέρχονταν από τον κύριο του σπιτιού. Η δούλη, και ιδιαίτερα η νεαρή υπηρέτρια, βρισκόταν στη διάθεση αυτού, που την είχε αγοράσει, ο οποίος πέρα από τη δυνατότητα, που είχε να την πάει στο κρεβάτι του όποτε ήθελε, μπορούσε να την παραχωρήσει και στους φίλους του σε μια βραδιά κρασοκατάνυξης.

Οι γυναίκες της ανώτατης τάξης, αποκλεισμένες καθώς ήταν από τις δραστηριότητες των ανδρών, επέβλεπαν και, όποτε το επιθυμούσαν εκτελούσαν, αρκετά από τα καθήκοντα, που κρίνονταν κατάλληλα μόνο για δούλους. Η εργασία των γυναικών ήταν παραγωγική, επειδή όμως ήταν παρόμοια με εκείνη των δούλων δεν την θεωρούσαν αξιόλογη.

Η οικειότητα, που παρουσιάζεται στους διαλόγους μεταξύ των πρωταγωνιστριών και του χορού από δούλες στην τραγωδία, καθώς και η αναπαράσταση κυρίας και δούλης σε επιτύμβια μνημεία, υποδηλώνουν την ύπαρξη δεσμών μεταξύ δούλων και ελευθέρων. Περνούσαν, άλλωστε, πολύ χρόνο της καθημερινότητάς τους μαζί και η ζωή τους δεν διέφερε κατά πολύ.

 


Κυρία,
η οποία απολαμβάνει
τον ελεύθερο χρόνο της,
ενώ μια δούλη τη δροσίζει
κουνώντας μια βεντάλια.
Αμφορέας της Απουλίας
των μέσων του 4ου αι. π.Χ..

 

Σε οικονομικό επίπεδο, ήταν απολύτως θεμιτό να αγοράσει κάποιος δούλες με αποκλειστικό σκοπό να τις προωθήσει στην πορνεία και να κερδίζει τη ζωή του με τον τρόπο αυτό. Στον Πειραιά, στους δυο αιώνες της αθηναϊκής ηγεμονίας, τα πλήθη των ξένων, των ναυτικών και των βιαστικών ταξιδιωτών οδηγούσαν ορισμένους στην ιδέα να αποκομίσουν κέρδη από την εκμετάλλευση της πορνείας. Πράγματι, οι πόρνες πολύ συχνά ήταν δούλες, όπως δούλες ήταν και οι αυλητρίδες ή οι χορεύτριες στα συμπόσια.

Είχαν οι γυναίκες αυτές κάποια ευκαιρία να ξεφύγουν από την κατάστασή τους; Η Νέαιρα κατάφερε να εξαγοράσει την ελευθερία της χάρη στη γενναιοδωρία παλαιών εραστών. Η Νέαιρα, όμως, ήταν μια υψηλού επιπέδου εταίρα, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες πόρνες, που περιφέρονταν στον Πειραιά και που είχαν ελάχιστες ευκαιρίες να ξεφύγουν.

Όσο για τις άλλες δούλες, η ελευθερία τους βρισκόταν στην καλή διάθεση του κυρίου τους και η απόφασή του μπορούσε να υπαγορευτεί από την εύνοια και, σε ορισμένες περιπτώσεις, από την αναγνώριση: έτσι ένας διάδικος αναπολεί με συγκίνηση τη γριά τροφό του, την οποία απελευθέρωσε, αλλά η ίδια εξακολουθούσε να μένει στο σπίτι του, καθώς οι δεσμοί που τους ένωναν ήταν πολύ στενοί.

 

 

Τροφός και βρέφος.
Καθώς οι εύπορες ελληνίδες
της αρχαιότητας απέφευγαν
να θηλάζουν οι ίδιες τα παιδιά τους,
για λόγους αισθητικής,
αλλά και κοινωνικού κύρους,
το έργο αυτό
το ανελάμβαναν δούλες ή,
σπανιότερα, φτωχές
ελεύθερες γυναίκες.
Οι συναισθηματικοί δεσμοί
ανάμεσα στην τροφό και στο παιδί
συνεχίζονταν και μετά την ενηλικίωση
του τελευταίου.
Έτσι, οι τροφοί συνήθως
απελευθερώνονταν, αποκτούσαν
μια μικρή περιουσία
και εξασφάλιζαν μια αξιοπρεπή ταφή.
(Μουσείο Λούβρου, Παρίσι).
 

Γυναίκες μέτοικοι

Οι μέτοικοι δεν ήταν αθηναίοι. Ήταν κυρίως έλληνες από άλλες περιοχές, στους οποίους είχε δοθεί ειδική άδεια να κατοικούν στην Αθήνα. Οι μέτοικοι στην πλειοψηφία τους εργάζονταν στις βιοτεχνίες, στο λιανικό εμπόριο ή ως μισθωτές αγροκτημάτων. Μερικοί ωστόσο κατάφερναν να κάνουν μεγάλες περιουσίες ως βιομήχανοι ή τραπεζίτες. Κανείς τους δεν είχε πολιτικά δικαιώματα, διότι, σύμφωνα με το νόμο, που εισήχθη από τον Περικλή μετά το 451 π.Χ., για να έχει κάποιος πολιτικά δικαιώματα έπρεπε να είναι γεννημένος από αθηναίους γονείς, όπως επίσης δεν μπορούσε να αγοράσει γη στην Αθήνα.

Έτσι, λοιπόν, οι κόρες τους είχαν ελάχιστες πιθανότητες να βρουν σύζυγο από την αστική τάξη. Πολλές γυναίκες μέτοικοι δούλευαν εκτός σπιτιού και μερικές δούλευαν περιστασιακά, μαζί με τις αθηναίες, ως αγρότισσες ή πωλήτριες στους πάγκους. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι γυναίκες αυτές δεν ένιωθαν κάποια διάκριση μεταξύ τους, καθώς η καθημερινότητά τους ήταν παρόμοια και συναναστρέφονταν αρκετά ελεύθερα μεταξύ τους. Ο αποκλεισμός τους, όμως, από τα θρησκευτικά δρώμενα σίγουρα τους προκαλούσε αίσθημα κοινωνικής κατωτερότητας.

Απολάμβαναν, πάντως, περισσότερη ελευθερία συγκριτικά με τις περισσότερες αθηναίες και το γεγονός, ότι δεν είχαν πολιτικά δικαιώματα, σήμαινε, πως η προστασία της αγνότητας των συζύγων τους δεν αποτελούσε και τόσο
σημαντική υπόθεση. Οι περισσότερες από αυτές τις γυναίκες εργάζονταν ως πόρνες.





Σημείωση:
Το παραπάνω κείμενο είναι απόσπασμα
από τη διπλωματική εργασία της κ. Ελένης Αλεξανδρή
στο Πάντειο πανεπιστήμιο με τίτλο: «Γυναίκες στην αρχαία Ελλάδα:
Σύζυγοι, παλλακίδες, εταίρες, πόρνες», Αθήνα, 2013,
που αναρτήθηκε στην «Πάνδημο» Ψηφιακή Βιβλιοθήκη
του πανεπιστημίου (pandemos.panteion.gr).

Ο τίτλος, οι φωτογραφίες,
η εισαγωγή και οι υπότιτλοι (μπλε γράμματα)

προστέθηκαν με μέριμνα της «Ελεύθερης Έρευνας».
Έχουν ληφθεί από τα άρθρα του δρ Ιστορικού Κωνσταντίνου Μαντά:
«Δούλοι και δουλεία στην αρχαιότητα» (academia.edu) και
«Δουλεία, γυναίκα και ελευθερία
στην ελληνική αρχαιότητα
» (argolikivivliothiki.gr).



Διαβάστε ακόμα
στην
«Ελεύθερη Έρευνα»:

Ο μισογυνισμός των αρχαίων ελλήνων
Η ιερή πορνεία στην αρχαία Ελλάδα



ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


25 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 45043

    13 Φεβ 2018

    1. Ησίοδος: «Όποιος εμπιστεύεται γυναίκα είναι σαν να εμπιστεύεται κλέφτη».

    2. Αριστοτέλης μαθητής του Πλάτωνα: «Ανάμεσα στους βαρβάρους ωστόσο, η γυναίκα και ο δούλος ανήκουν στην ίδια τάξη». « Η γυναίκα είναι γυναίκα εξαιτίας μιας κάποιας έλλειψης ιδιοτήτων. Πρέπει να αντιμετωπίζουμε τον γυναικείο χαρακτήρα ως εκ φύσεως ελαττωματικό».
    Ο Αριστοτέλης πιστεύει ότι το έμβρυο παράγεται από την ένωση σπέρματος και εμμήνων και σε αυτή την ένωση η γυναίκα παρέχει μόνο το παθητικό υλικό, ενώ η δύναμη, η ενέργεια, η κίνηση και η ζωή αποδίδονται στο αρσενικό.
    Το παραπάνω πίστευε, όσο και αν φαίνεται απίστευτο, ολόκληρη η ανθρωπότητα μέχρι το 1827, που ανακαλύφτηκε το μικροσκόπιο και παρατηρήθηκε για πρώτη φορά το ωάριο.
    Από αυτό το γεγονός και μόνο, φαίνεται η αναγκαιότητα ότι, η μόνη προσέγγιση που μπορούμε να έχουμε στην υλική πραγματικότητα, είναι η λογική και ο επιστημονικός δρόμος, που μπορεί να αποδεικνύει αναπόδραστα την κάθε αλήθεια του, αφού οι ψευτοηθικές των θρησκόληπτων και η άλογη τυφλή πίστη, σε θεϊκά ξόανα του τότε και του σήμερα, οδήγησε στην αισχρή εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο και την ποδηγέτηση της γυναίκας μέχρι και σήμερα.

    3. Πυθαγόρας: «Υπάρχει μια καλή αρχή που δημιούργησε την τάξη, το φως και τον άντρα και μια κακή που δημιούργησε το χάος, το σκότος και την γυναίκα». [Έξι κόρες έκανε!]

    4. Ο Ιπποκράτης πίστευε αξιωματικά στην ύπαρξη δύο σπόρων. Τον αδύναμο ή θηλυκό και τον δυνατό η αρσενικό.

    5. Μένανδρος: «Υπάρχουν πολλά τέρατα στην γη και την θάλασσα αλλά το μεγαλύτερο όλων συνεχίζει να είναι η γυναίκα». «Η γυναίκα είναι ένας πόνος που δεν περνά ποτέ».

    6. «Δεν υπάρχουν παρά δύο μόνο μέρες στην ζωή σας, που η γυναίκα σας δίνει χαρά» έλεγε ο Ιππώναξ «την ημέρα του γάμου της και την ημέρα της κηδείας της».

  • Bielidopoulos

    15 Μαΐ 2015

    ~
    Χάριετ Τάμπαν, η σκλάβα που οι αμερικανοί θέλουν σε χαρτονόμισμα.
    http://news.in.gr/features/article/?aid=1231407540

  • Ανώνυμος 33543

    21 Απρ 2015

    Το πάνω ή το κάτω κεφάλι Bielidopoulos;

  • Bielidopoulos

    21 Απρ 2015

    ~
    https://www.youtube.com/watch?v=hMsXZHjYfdw
    Καλά κρασιά και ψηλά το κεφάλι.

  • Ανώνυμος 33501

    19 Απρ 2015


    https://www.youtube.com/watch?v=7akZoEQv6jI

  • Ανώνυμος 33498

    19 Απρ 2015

    Κλασσικός ρωμιός: "αν ήμουν πρωθυπουργός, αν ήμουν dictator....", όλο ιδέες φρου-φρού και αρώματα.....

  • Bielidopoulos

    19 Απρ 2015

    ~
    Αν ήμουν dictator η νέα γενιά θα είχε την παλιά του κλώτσου και του μπάτσου και όχι το αντίθετο. Αυτό της αξίζεις εξάλλου διότι είναι βολεψάκηδες, απατεώνες και ανίκανοι. Φύκια και μεταξωτές κορδέλες πουλάνε οι παλιοί στους νέους. Δεν είμαι, οπότε μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος.
    Βέβαια ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί, το μέλλον είναι απρόβλεπτο και ο ρωμιός είναι ασταθής, αυθαίρετος και ανάγωγος. Για αυτό και θα πρότεινα η παλιά γενιά να ζητήσει συγγνώμη από τους νέους. Δεν κοστίζει τίποτε και που ξέρεις, αν γίνει καμιά στραβή να έχει ένα ελαφρυντικό βρε αδελφέ. Ας ευχηθούμε οι νέοι να μην συνειδητοποιήσουν το παιχνίδι που παίζεται σε βάρος τους, ειδάλλως όλα έχουν συμβεί μέχρι τώρα θα μοιάζουν με πανηγυράκι του προφήτη Ηλία.
    ;)

  • Ανώνυμος 33494

    19 Απρ 2015

    Με απεριόριστες εξουσίες είναι ο dictator Bielidopoulos, στην ρωμαϊκή κοιμωνία imperator και dominus είχαν διαφορειτκή έννοια από αυτή που νομίζεις.....

  • Bielidopoulos

    19 Απρ 2015

    ~
    Όπως είχε πει κάποιος, ο ευεργέτης του μέλλοντος δεν θα χτίζει, αλλά θα κατεδαφίζει.
    Προτείνω να βάλουμε γερμανό γκαουλάιτερ με απεριόριστες εξουσίες (imperator ή μάλλον καλύτερα dominus) να συγυρίσει την Αθήνα, η οποία να μετονομαστεί σε cloaca maxima.
    :D

  • Ανώνυμος 33487

    19 Απρ 2015

    Ο Αλάριχος ίσως...... Όπως παλιά......

  • Bielidopoulos

    18 Απρ 2015

    ~
    Και στα υπουργεία μέγαρα-εκτρώματα σοβιετικού τύπου, άντρα βολεμένων.
    Αλήθεια, αυτά τα εξαμβλώματα παρακαταθήκη του Πασοκιστάν ποιος θα τα κατεδαφίσει;

  • Ανώνυμος 33482

    18 Απρ 2015

    Μα ΚΑΙ στην αρχαιολαγνεια μοιαζουμε με τους αρχαιους ελληνες.....

  • Bielidopoulos

    18 Απρ 2015

    ~
    Δεν έπιασε το login..

  • Ανώνυμος 33480

    18 Απρ 2015

    ~
    Σε αυτό πάω πάσο.
    Αναφερόμουν όμως στην αρχαιολαγνεία του νεοέλληνα.
    https://www.youtube.com/watch?v=9L2SyMV8ZfM
    http://www.verettasbooks.gr/index.php?page=shop.product_details&option=com_virtuemart&product_id=163180

  • Ανώνυμος 33479

    18 Απρ 2015

    Είσαι σίγουρος για αυτό Bielidopoulos; Πιστεύεις πως στην αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχε διαφθορά; Δεν υπήρχαν τότε αντίστοιχα των σημερινών ελλήνων συνταξιούχων πολυτελείας;

  • Bielidopoulos

    18 Απρ 2015

    @33477
    ...ο οποίος ελληνικός πολιτισμός δεν έχει καμία σχέση με το σημερινό διεφθαρμένο δανειογενές προτεκτοράτο συνταξιούχων πολυτελείας και προκομμένων (sic) δημοσίων υπαλλήλων. Μην το ξεχνάμε αυτό.
    ;)

  • Ανώνυμος 33477

    18 Απρ 2015

    Η δουλεία δεν ήταν αποκλειστικό φαινόμενο του ελληνικού πολιτισμού.....

  • Ανώνυμος 33476

    18 Απρ 2015

    Βιβλία ποὺ γράφονται ἀπὸ τοὺς ὁπαδοὺς διαφόρων χιλιαστικῶν κινημάτων, ὅπως τοῦ Κομμουνισμοῦ καὶ τοῦ Καπιταλισμοῦ καὶ τοῦ Χριστιανισμοῦ, μὲ τὴν ἀνάλογη ἑρμηνεία τῶν στοιχείων. Ὅλοι οἱ χιλιαστὲς καὶ κανένα πρόβλημα ἀνθρώπινο δὲν ἔλυσαν καὶ τὰ ἔκαναν ὅλα τρισχειρότερα.

  • Bielidopoulos

    18 Απρ 2015

    ~
    "Ενα νέο μνημείο, αφιερωμένο στην τεράστια προσφορά των δούλων στην ίδρυση και την οικονομία της Νέας Υόρκης, θα κοσμήσει πολύ σύντομα την περιοχή της Γουόλ Στριτ, περίπου ένα τετράγωνο πιο πέρα από εκεί που κάποτε λειτουργούσε η πρώτη αγορά σκλάβων.
    Οταν το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης έδινε την έγκριση για τη λειτουργία εκείνης της αγοράς, το 1711, σχεδόν 1.000 από τους συνολικά 6.400 κατοίκους της πόλης ήταν μαύροι, σύμφωνα με το Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Στην πλειονότητά τους εργάζονταν σε σπίτια, αγροκτήματα, ως έμποροι ή λιμενεργάτες.
    Η προσφορά τους δεν πρέπει να λησμονείται, τονίζουν ακτιβιστές εδώ και πολλά χρόνια. Και μολονότι βρίσκεται ήδη στα σκαριά το Εθνικό Μουσείο Αφροαμερικανικής Ιστορίας και Πολιτισμού στην Ουάσινγκτον, επιμένουν ότι πρέπει να υπάρξει ένα ξεχωριστό εθνικό μνημείο για τη δουλεία."
    http://www.tanea.gr/news/world/article/5229615/mnhmeio-afierwmeno-sthn-prosfora-twn-doylwn-prosexws-sth-nea-yorkh/

  • Bielidopoulos

    17 Απρ 2015

    ~
    Όντως φαίνεται ότι η δουλεία ξεκίνησε ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα του πολέμου και οι συγκρούσεις ήταν ασταμάτητες μεταξύ των πολυάριθμων πόλεων-κρατών. Στη συνέχεια οι δούλοι αποτέλεσαν ζωτικό τμήμα της οικονομικής ανάπτυξης, ελλείψει μηχανών.
    http://en.wikipedia.org/wiki/Slavery_in_ancient_Greece#Historical_views

  • Ανώνυμος 33473

    17 Απρ 2015

    H δουλεία δεν διαχωρίζονταν σε φύλο. Υπήρχαν δούλοι άνδρες και γυναίκες για μερικώς διαφορετικούς λόγους και απαιτήσεις σε ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο σε κάθε σύστημα διακυβέρνησης.
    Υπήρχαν αριστοκράτες δούλοι όπως ο μονομάχος Σπάρτακος για τον οποιό απορρώ όσον αφορά την καπήλευση του απο την αριστερά, ενώ στην πραγματικότητα ήθελε απλως την ελευθερία του και την επιστροφή στο αριστοκρατικό θρακικό βασίλειο του χωρίς να θέλει να διαταρράξει ουσιαστικά την ρωμαϊκή οργάνωση της δουλείας, ασχέτως εαν στους ρωμαίους βιωματικά έβλεπε το κακό και αν οι επαναστάσεις του ευνόησαν τις συνθήκες δουλείας προς το καλύτερο. Οι επιτυχημένες επαναστάσεις οφείλονταν στις στρατιωτικές του πειθαρχημένες γνώσεις που μόνο ευγενής είχε. Θα είχε κατακτήσει τη Ρώμη αλλά ευτυχώς για τους Ρωμαίους εφάρμοσε αρκετές δημοκρατικές τακτικές εντός των οχλο-στρατευμάτων του. Θέλω να πώ πως δεν δημιουργήδηκαν οι δούλοι δια μαγείας, απλώς όταν καταλλύονταν ένα βασίλειο, απήγαγε ένα άλλο βασίλειο τους υπηκόους του ηττημένου για σκλάβους ενώ αυτοί ήταν σε καλύτερη κατασταση διαβίωσης στο δικό τους πριν την ήττα μέσω εισβολής και λεηλασίας. Μπορεί να ήταν έπειτα και σε καλύτερη κατάσταση. Η Περίπτωση του Μωυσή που μεγάλωσε στη βασιλική αυλώ των φαραώ είναι ένα παράδειγμα. απο βιοποριστικής άποψης που δεν υπήρχε ούτε στη "γη της επαγγελίας".
    Αν όχι όλα, τα περισσότερα είναι σχετικά...

  • Bielidopoulos

    17 Απρ 2015

    ~
    Η δουλεία στην αρχαιότητα είναι ένα πολύπλοκο θέμα και το άρθρο εστιάζει όπως είναι φυσικό σε κάτι συγκεκριμένο (γυναίκες δούλες). Η περίπτωση της αρχαίας Αθήνας είναι πιο μελετημένη από τις υπόλοιπες πόλεις λόγω των κειμένων που έχουν διασωθεί και των αρχαιολογικών ευρυμάτων. Αλλά η Αθήνα δεν ήταν ο κανόνας σε ένα σύνολο 800 και βάλε πόλεων-κρατών. Είχε τους περισσότερους δούλους από κάθε άλλη πόλη για παράδειγμα. Υπήρχαν πολλές κατηγορίες δούλων (έμπειροι χειροτέχνες, οικιακοί, δημόσιοι, δούλοι που δεν ζούσαν με τον αφέντη τους, δούλοι που εργάζονταν σε λατομεία και ορυχεία κάτω από άσχημες συνθήκες κλπ.). Στην Σπάρτη οι είλωτες και στη Θεσσαλία οι πενέσται ανήκαν στην κοινότητα και δεν μπορούσαν να τους πουλήσουν ή μερικές φορές και να τους μετακινήσουν από τον κλήρο της γης. Σύγχρονοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι δεν διέφεραν σε τίποτε από τους δουλοπάροικους του μεσαίωνα. Επίσης όλες οι πόλεις επέτρεπαν την δουλεία, οι κανόνες όμως που εφάρμοζαν είχαν πολύ μεγάλη ποικιλία από περιοχή σε περιοχή.
    Την εποχή της ακμής (6ος, 5ος αιώνας) η αρχαία Αθήνα διέθετε 80.000 δούλους, το 1/3 του συνολικού πληθυσμού ήταν δούλοι και η πλειοψηφία των ελεύθερων αθηναίων είχαν 1-2 δούλους. Οι αριθμοί αυτοί είναι σαφώς μικρότεροι στην πλειοψηφία των άλλων πόλεων-κρατών με πολλούς πολίτες να μην έχουν ούτε καν έναν οικιακό δούλο. Ο αριθμός των δούλων στην Αθήνα έχει μειωθεί στο μισό (40.000) στην αρχή της ελληνιστικής εποχής. Η δε πλειοψηφία των δούλων ανήκε στην πλουτοκρατία, π.χ. σε μεγαλογαιοκτήμονες που τους χρησιμοποιούσαν στα χωράφια τους. Το εργοστάσιο ασπίδων του Λυσία απασχολούσε 120 δούλους, ο στρατηγός Νικίας εκμίσθωνε 1.000 δούλους στα ορυχεία αργύρου στο Λαύριο, 600 ο Ιππόνικος και 300 ο Φιλομίδης. Λάμβαναν 1 οβολό την ημέρα για κάθε σκλάβο, ήτοι 60 δραχμές τον χρόνο το κεφάλι. Μια πολύ συμφέρουσα επένδυση για τους πλούσιους αθηναίους.
    Οι δούλοι ήταν συνήθως αιχμάλωτοι πολέμου. Επίσης δούλοι γινόντουσαν από πειρατεία, χρέη ή εγκλήματα που διέπραξαν. Το ότι δεν υπήρξαν μεγάλες εξεγέρσεις δούλων στην αρχαία Ελλάδα σε σχέση με την αρχαία Ρώμη οφείλεται σε διάφορους παράγοντες. Ένας από αυτούς ίσως ήταν ότι οι δούλοι στην αρχαία Ελλάδα δεν ήταν συνειδητοποιημένη κοινωνική τάξη και δεν αναπαράγονταν συχνά μεταξύ τους ώστε να δημιουργηθεί μακροπρόθεσμα μια κουλτούρα δούλων, κάτι που έπαιξε αργότερα ρόλο στη ρωμαική αυτοκρατορία και στη γέννηση του ευρωπαικού μεσαίωνα.

  • Ανώνυμος 33467

    17 Απρ 2015

    Σε απόλυτη σχέση με το παρόν άρθρο δεν καταλαβαίνω το λόγο που βαπτίζετε μισογύνικο το κοινωνικό στάτους των Αρχαίων Ελλήνων όπως εδώ "Ο μισογυνισμός των αρχαίων ελλήνων" http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=1193 μιας που το έχετε και σε λινκ.
    Αναφέρετε:
    "Στον αρχαίο ελληνικό κόσμο ο άνδρας είχε το δικαίωμα να άρχει εξ αιτίας της φυσικής και διανοητικής του υπεροχής, ενώ η γυναίκα, έχοντας την αίσθηση της «τάξης» και το προσόν της «ομορφιάς», υποχρεωνόταν να υπακούει στις εντολές των αρσενικών και να συμμορφώνεται στους νόμους και τα ήθη, που επέβαλλε η ανδρική κοινωνία"
    Ε και; Φυσει ιεραρχία και φυλετική ηθική θα πούνε κάποιοι. Δεν είναι κάτι μεπτό η αντίληψη φυσει πολιτιστικής και φυλετικής ανισότητας.
    To στάτους των σκυθών ή των σαρματών για παράδειγμα δεν ήταν πραγματικά μίσανδρο όπως είναι και οι σύγχρονες σχιζοφρενικές θεωρίες scam φεμινισμού;
    Για την καλύτερη επιστημονική προσέγγιση στις δύο φαινομενικά σε αντιδιαστολή έννοιες μισογυνισμού και μισανδρισμού (η δεύτερη απαγορεύεται να αναφέρεται) δεν δίνουν ακριβώς το αντίθετο σε αποτύπωση κοινωνικής ρύθμισης με αλλαγή απλώς των ρόλων εξουσίας σε ίδια πολιτιστική πλατφόρμα. Δίνουν εντελώς διαφορετική δόμηση της κοινωνίας ή του πολιτισμού. Η πατριαρχία εμπεριέχει φυσει πάντα πολιτιστικά και πολιτισμικά τις γυναίκες ενώ η μητριαρχία παραφυσει εμπεριέχει μόνο γυναίκες χωρίς πολιτιστικά και πολιτισμικά στοιχεία.ως μια κοινοβιακή ρύθμιση εκτός πολιτισμού. Η υπεροχή ως παράδειγμα των Γυναικών σε κάποια κοινωνία εώς σημείου χαρακτηρισμού αυτής ως μητριαρχικού συστήματος (που σε καμία περίπτωση δεν συνέβαινε στη Σπάρτη) δίνει ιστορικώς και μυθιστορικά ένα λεσβιακό κοινόβιο σαδομαζοχιστών). Μητριαρχικός πολιτισμός ως έννοια δεν υφίσταται όπως δεν υφίσταται και πολιτισμός χωρίς την πολιτική υπεροχή του Ανδρικού φύλου και άρα της φυσικής και διανοητικής του υπεροχής όπως αναφέρετε στο απόσπασμα άνωθεν.
    Ποιό ήταν το δόγμα των παρατεκτονικών αδελφοτήτων περιφερειακά της Γαλλικής επαναστάσης; ΄Ηταν η καταστροφή του Πολιτισμού και η παύση της πατρικής εξουσίας προς τα τέκνα. Εν κατα κλείδι ήταν ένας σύγχρονος μασονοκίνητος "vulgar" χθόνιος μπολσεβίκικος βαρβαροαμαζονισμός.
    Η πορνεία και ο εταιρισμός τουλάχιστον ως προς την ετεροφυλοφιλική πλευρα και των σχετικών δεδομένων του άρθρου είναι θέμα "καυτή πατάτα" και διφορούμενο. Παρηκμασμένη ιερή πορνεία που προσαρμόστηκε περισσότερο εξευγενισμένα (Αρχαία Ελλάδα και Ιαπωνία) και άλλωτε διαχύθηκε καθολικά και παρακμηακά (βαβυλώνα μέση ανατολή... ΗΠΑ)

  • Ανώνυμος 33466

    17 Απρ 2015

    "Κυρία,
    η οποία απολαμβάνει
    τον ελεύθερο χρόνο της,
    ενώ μια δούλη τη δροσίζει
    κουνώντας μια βεντάλια.
    Αμφορέας της Απουλίας
    των μέσων του 4ου αι. π.Χ.".

    ...Όντως, πάπαλα και το "γυναικείο ταξικό φύλο"...

    Όι αρχαίες Ελληνίδες αριστοκράτισσες του οίκου τους έγιναν δούλες των βλαμμένων φεμινιστικών φιλελεύθερων θεωριών για να υπηρετούν το διεθνές κεφαλαίο των πολυεθνικών εταιριών.

  • Ανώνυμος 33465

    16 Απρ 2015

    Πάλι καλά δηλαδή για τους υποστηρικτές του φεμινισμού που ήρθε η κατά το ήμιση μητριαρχική Διονυσιοϊουδαϊκη αίρεση του Παύλου και κατήργησε την αντίληψη της απλής "εμπορικής συναλλαγής" του γάμου όσον αφορά τη γυναίκα στην προχριστιανική Ελλάδα και επέβαλε την θρησκευτικόσυναισθηματική "αγάπη" του Ανδρός προς τη σύζυγο του και την ισότητα μονογαμίας και άρα την "αμαρτία" της μοιχείας όσον αφορά τη συνουσία με παλλακίδες εκτός της νόμιμης συζύγου.
    Το δε "η γυνή να φοβάται τον Άνδρα" ήταν έτσι και αλλιώς κάτι δεδομένο στον αρχαίο Κόσμο. Αν και υπήρχαν αντιδράσεις για την επιβολή του χριστιανισμού βλέπουμε πως δεν υπήρχαν αντιδράσεις για το σύστημα πατριαρχίας που συνεχίστηκε με χριστιανική επικάλυψη. Ποιά εποχή μητριαρχίας και δημοκρατία και κουραφέξαλα. Η αρχαία Αθηναϊκη δημοκρατία είναι το αντίθετο του περιεχομένου των "ελευθεριακών" σύγχρονων δημοκρατικών αξιών.
    Ευτυχώς...
    Έχετε κανένα πρόβλημα μήπως;