ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΗ ΙΛΛΥΡΙΚΗΣ
ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΤΩΝ ΑΛΒΑΝΩΝ

Είναι πανσπερμία φυλών
που ήρθαν στην περιοχή
μεταγενέστερα


Η καταγωγή των αλβανών είναι ομιχλώδης. Αν και ορισμένοι επιστήμονες υποστηρίζουν, ότι είναι απόγονοι των ιλλυριών, άλλοι υποστηρίζουν, ότι ήρθαν πολύ μεταγενέστερα μετά την εξαφάνιση των ιλλυριών από τους σλάβους. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, οι σλάβοι εξαφάνισαν τους ιλλυριούς κι έκτισαν πόλεις στην περιοχή, εξ ου και τα σλάβικα τοπωνύμια στην Αλβανία.

Όσο για τους ιλλυριούς, τα στοιχεία για τη γλώσσα τους δεν είναι πολλά. Δεν υπάρχουν επαρκείς αποδείξεις για την ταύτιση της αλβανικής με την ιλλυρική. Γλωσσολογικά αυτό μάλλον δεν στέκει, αφού η ιλλυρική ανήκει στην Centum κατηγορία των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών (λένε το 100 με κ, σαν τους ρωμιούς), ενώ η αλβανική ανήκει στην Satem κατηγορία (λένε το 100 με τσ και οχι με κ).

Υπάρχει επίσης η θεωρία, ότι η αλβανική γλώσσα δεν προέρχεται από την ιλλυρική, αλλά από τη θρακική, αφού η θρακική ήταν γλώσσα Satem, όπως και η αλβανική.

Η αλβανική γλώσσα ως γνωστόν δεν διαθέτει δική της θαλασσινή ορολογία (οι ιλλυριοί ήταν γνωστοί ιστορικά σαν δεινοί πειρατές. Τη θαλασσινή της ορολογία την έχει δανειστεί εξ ολοκλήρου, ακόμη και για τα ψάρια, από τη νέα ελληνική και την ιταλική. Επομένως, οι αλβανοί από την περιοχή που προήλθαν δεν είχαν επαφή με τη θάλασσα και φυσικά δεν είναι αυτόχθονες και απόγονοι των ιλλυριών.

Στο άρθρο αυτό θα δείξουμε, ότι η αρχική κοιτίδα των αλβανών ήταν κατά πάσα πιθανότητα η σημερινή περιοχή της Ρουμανίας, αν και υπάρχει μια μη ακαδημαϊκή άποψη, ότι οι αλβανοί ήρθαν από τον Καύκασο, μια θεωρία όμως, που δεν στηρίζεται σε επαρκή στοιχεία, αλλά υποστηρίζεται περισσότερο από εθνικιστικούς κύκλους γειτονικών προς την Αλβανία χωρών.

Όποια και αν ήταν η πρωταρχική κοιτίδα των αλβανών, οι αλβανοί εγκαταστάθηκαν στη σημερινή Αλβανία τον μεσαίωνα, σε μια περίοδο, όπου δεν ζούσαν στην περιοχή ιλλυριοί, αλλά σλάβοι, κέλτες και βλάχοι. Επομένως, οι αλβανοί είναι ένας νεότερος βαλκανικός λαός, χωρίς βάθος ιστορίας, όπως υποστηρίζει η κρατικοεθνικιστική ιστορία της Αλβανίας.


Η εξαφάνιση
των αρχαίων ηπειρωτών
και των αρχαίων ιλλυριών

Μια από τις μεγαλύτερες φαντασιώσεις των αλβανών είναι, ότι κατάγονται από τους ιλλυριούς, τους ηπειρώτες και τους πελασγούς. Φυσικά, για τους πελασγούς το αφήνουμε ασχολίαστο, αφού οι πελασγοί ζούσαν στην περιοχή του Αιγαίου και όχι στην περιοχή της Αλβανίας και εξαφανίστηκαν με τον ερχομό των ελλήνων τη δεύτερη χιλιετία π.Χ.. Οι πελασγοί ήταν μη ινδοευρωπαϊκά φύλα πιθανώς χαμιτικής καταγωγής προερχόμενα από την Αίγυπτο. Αντίθετα, οι έλληνες και οι ιλλυριοί ήταν ινδοευρωπαϊκά φύλα, που ήρθαν στα Βαλκάνια. Επομένως, η θεωρία των αλβανών, ότι τα πελασγικά ήταν αλβανικά / ιλλυρικά ή των ελλήνων, ότι τα πελασγικά ήταν αρχαϊκά ελληνικά στερείται σοβαρότητας. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Στάλες του ποταμού Πολιτισμός).

Ας αναφερθούμε όμως και στη φαντασίωση των αλβανών, ότι είναι απόγονοι των αρχαίων ηπειρωτών, ανάλογη φαντασίωση με αυτή των σύγχρονων ρωμιών. Πρώτον, να διευκρινίσουμε, ότι οι αρχαίοι ηπειρώτες δεν ήταν ούτε έλληνες ούτε ιλλυριοί, αλλά κάποιο φύλο, που μιλούσε μια γλώσσα, που έχει χαθεί. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από τους αρχαίους έλληνες συγγραφείς, που δεν θεωρούσαν τους ηπειρώτες ούτε ως έλληνες ούτε ως ιλλυριούς. Για παράδειγμα, ο Στράβων γράφει, ότι «Έφορος μεν ουν αρχήν είναι της Ελλάδος την Ακαρνανίαν φησίν από των εσπερίων μερών. Ταύτην γαρ συνάπτειν πρώτην τοις Ηπειρωτικοίς έθνεσιν» (Η΄ 1.3), δηλαδή η αρχή της Ελλάδας ήταν η Ακαρνανία και τα ηπειρωτικά έθνη ήταν κάτι διαφορετικό από τα ελληνικά έθνη. Ο Θουκυδίδης έγραψε ότι οι χάονες ήταν βάρβαροι (Β΄ 80).

Βασισμένοι σε αυτά και άλλα παρόμοια αποσπάσματα οι αλβανοί φαντασιώνονται, ότι οι ηπειρώτες ήταν ιλλυριοί, και άρα πρόγονοί τους. Όμως τα αρχαία κείμενα ξεκάθαρα διαχωρίζουν τους ιλλυριούς από τους ηπειρώτες. Ο Σκύλαξ έγραψε: «Μετά δε τους ιλλυριούς, χάονες».

Ό,τι όμως και να ήταν οι αρχαίοι ηπειρώτες, οι σύγχρονοι αλβανοί και ρωμιοί δεν έχουν την παραμικρή φυλετική σχέση με αυτούς, αφού οι αρχαίοι ηπειρώτες εξαφανίστηκαν. Η Ήπειρος υποτάχθηκε το 176 π.Χ. στους ρωμαίους. Η υποταγή αυτή ακολουθήθηκε από μια πρωτοφανή εξόντωση του αρχαίου πληθυσμού της, εξόντωση, που είναι ιστορικά διαπιστωμένη. Συγκεκριμένα το 176 π.Χ. ο Αιμίλιος Παύλος μετά από διαταγή της ρωμαϊκής συγκλήτου κατέστρεψε 70 πολίσματα και εξανδραπόδισε συνολικά 150.000 κατοίκους από τη Μολοσσίδα (νομός Ιωαννίνων), την Κασωπία (νομός Άρτας και Πρεβέζης) και ένα μέρος της Θεσπρωτίας. Η εξόντωση του ηπειρωτικού πληθυσμού εφαρμόσθηκε σαν τιμωρία για τη φιλομακεδονική τους στάση στους διάφορους ρωμαιομακεδονικούς πολέμους («Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τόμος ΣΤ΄, Εκδοτική Αθηνών, σελ. 184, έκδ. 1981).


 

Οι αλβανοί δήθεν κατάγονται
από τους αρχαίους ιλλυριούς,
οι ρωμιοί από τους αρχαίους έλ-
ληνες, οι σκοπιανοί από τους
αρχαίους μακεδόνες, οι ρου-
μάνοι από τους αρχαίους δά-
κες κ.λπ. κ.λπ..
 
Οι μύθοι και οι φαντασιώσεις
περί ευγενών καταγωγών
καλλιεργήθηκαν από τη δημι-
ουργία των εθνών–κρατών
και μετά. Ομογενοποιήθηκαν
έτσι τα διάφορα φύλα, άρχι-
σαν να νοιώθουν περήφανοι
για την καταγωγή τους
και μʼ αυ-
τό τον τρόπο μπορούσαν ευκο-
λότερα να θυσιαστούν για «δί-
καιες» διεκδικήσεις εδαφών, στα
οποία «από αρχαιοτάτων χρόνων
κατοικούσαν οι πρόγονοί τους».
 
 


Οι ηπειρώτες του μεσαίωνα δεν ήταν ούτε έλληνες ούτε αλβανοί. Οι σέρβοι κατέλαβαν την Ήπειρο και κυριάρχησαν σε αυτήν ανάμεσα στο 1348 και 1358, έχοντας μαζί τους αλβανούς μισθοφόρους. Μετά τον τερματισμό των στρατιωτικών τους επιχειρήσεων, οι σέρβοι επέτρεψαν στους αλβανούς, σαν ανταμοιβή των υπηρεσιών τους, να εγκατασταθούν με τις οικογένειές τους τόσο στην Αιτωλοακαρνανία όσο και στην Αμβρακία της Ηπείρου, περιοχή, που περιλαμβάνει τους σημερινούς νομούς Άρτας και Πρέβεζας.

Επομένως, οι αλβανοί δεν ήταν αυτόχθονες στην Ήπειρο, αλλά αυτό δεν τους εμποδίζει να διακηρύσσουν, ότι τάχα η Ήπειρος ήταν ανέκαθεν αλβανική και να έχουν εδαφικές διεκδικήσεις επί εδαφών, που περιλαμβάνονται μέσα στα όρια του σημερινού ελληνικού κράτους. Παρόμοια, και οι ρωμιοί έχουν διεκδικήσεις για εδάφη της νότιας Αλβανίας, στα οποία ουδέποτε κατοικούσαν έλληνες.

Αλλά αφού οι ηπειρώτες δεν ήταν ούτε έλληνες ούτε αλβανοί, τι ήταν; Όπως είδαμε, οι αρχαίοι ηπειρώτες εξαφανίστηκαν από τους ρωμαίους. Για τους έξι αιώνες, που παρεμβάλλονται ανάμεσα στο ταξίδι του Στράβωνα και στις σλαβικές επιδρομές, δεν υπάρχουν βιβλιογραφικές μαρτυρίες για μαζική οργανωμένη εποίκιση πληθυσμού από άλλα μέρη του ελλαδικού χώρου.

Ανάμεσα στο 583 μ.Χ. και το 610 μ.Χ. εγκαταστάθηκαν στην Ήπειρο πολυάριθμοι σλάβοι. Το 690 μ.Χ. ο Ιουστινιανός μετέφερε στην Ήπειρο 12.000 μαρδαΐτες του Λιβάνου. Το 930 μ.Χ. εγκαταστάθηκαν στην Ήπειρο βούλγαροι με επικεφαλής τον γιο του τσάρου Συμεών.

Συνεπώς, οι ηπειρώτες του μεσαίωνα ήταν ένα μείγμα σλάβων, λιβανέζων και βούλγαρων. Η μεγαλύτερη μάζα των σλάβων πρέπει να εγκαταστάθηκε στο νομό Ιωαννίνων, όπου ο Vasmer το 1942 διαπίστωσε την ύπαρξη 334 σλαβικών τοπωνυμίων σε σύνολο 412 σλαβικών τοπωνυμίων ολόκληρης της Ηπείρου. Τα υπολειπόμενα 78 σλαβικά τοπωνύμια βρέθηκαν στους νομούς Άρτας και Πρέβεζας.

Στηριζόμενοι στα ευρήματα αυτά είμαστε υποχρεωμένοι να αποδεχθούμε, ότι ένα μεγάλο μέρος των ηπειρωτών ήταν σλάβοι, διαπίστωση, που υποστηρίζει και ο διαπρεπής ιστορικός Hammond, ο οποίος αναφέρει, ότι στις φλέβες των σημερινών ελλήνων του νομού Ιωαννίνων πρέπει να κυλά άφθονο σλαβικό αίμα.

Όπως λοιπόν εξαφανίστηκαν οι αρχαίοι ηπειρώτες, έτσι εξαφανίστηκαν και οι ιλλυριοί. Ένα μέρος των ιλλυριών εκλατινίστηκε υπό την επίδραση των ρωμαίων, ένα άλλο μέρος τους εξελληνίστηκε από τις αποικίες των ελλήνων, και οι υπόλοιποι εξαφανίστηκαν από τις επιδρομές των κελτών και των σλάβων. Το γεγονός, ότι στη σημερινή Αλβανία υπάρχουν εκατοντάδες τοπωνύμια σλαβικής προέλευσης μιλάει αφʼ εαυτού.

Για την Ελλάδα λέμε, ότι τα σλαβικά τοπωνύμια οφείλονται σε σλάβους, οι οποίοι στη συνέχεια εξελληνίστηκαν (=έγιναν ρωμιοί, πιο σωστά) λόγω της Εκκλησίας και του Βυζαντίου. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Τι απέγιναν τόσοι σλάβοι;). Κάτι ανάλογο όμως, δεν συνέβη με τους σλάβους της Αλβανίας. Αυτοί παρέμειναν σλάβοι μέχρι την έλευση των αλβανών στη σημερινή Αλβανία. Οι αλβανοί κατέλαβαν την Αλβανία και συγχωνεύθηκαν με τους πρώην κατοίκους της περιοχής, τους σλάβους, τους κέλτες, τους εκλατινισμένους ιλλυριούς και τους βλάχους και διέδωσαν την αλβανική γλώσσα τους στους περισσότερους από τους προγενέστερους κατοίκους της Αλβανίας.

Οι ιλλυριοί και όλοι οι άλλοι λαοί της Βαλκανικής εξελληνίζονται μετά τη μακεδονική και ρωμαϊκή κατάκτησή τους. Χάνονται τα παιονικά, τα θρακικά, τα ιλλυρικά. Η νέα χριστιανική θρησκεία μπαίνει σαν καταλύτης στον εξελληνισμό ή εκλατινισμό, μέσα από την Εκκλησία. Στην περιοχή της σημερινής Αλβανίας όλα τα αρχαιολογικά δεδομένα μας αποδεικνύουν, πως ότι επιγραφές παράγονται είτε σε κοσμήματα, είτε εκκλησιαστικές ή ταφικές, είναι πλέον είτε στην ελληνική είτε στη λατινική. Οι ιλλυριοί εξαφανίζονται, και οι αλβανοί δεν υπάρχουν.

Οι αλβανοί δεν εμφανίζονται, παρά μόνον σε αναφορές ιστορικών πηγών κατά τον 11ο αιώνα. Η πρώτη αναφορά γίνεται όχι ακριβώς για «αλβανούς», αλλά για «αρβανίτες» γύρω στα 1043 και μετά γύρω στα 1080 και για την περιοχή Άλβανον ή Άρβανον. Μέσα στον επόμενο αιώνα αργότερα αρχίζουμε να ακούμε για την περιοχή Άρβανον σαν πριγκιπάτο πλέον. Αφού οι αλβανοί ισχυρίζονται ότι είναι αυτόχθονες, πού είναι οι βυζαντινές μαρτυρίες για ύπαρξη αλβανών πριν τον 11ο αιώνα μ.Χ; Το λογικό είναι ότι οι ιλλυριοί εξαφανίστηκαν και οι αλβανοί ήρθαν από κάπου αλλού.


Αλβανία
χωρίς αλβανικά τοπωνύμια

Η μελέτη των τοπωνυμίων από μόνη της πείθει, πως τα ιλλυρικά είχαν πλέον εξαφανιστεί αιώνες πριν και πως οι αλβανοί αντικατέστησαν ή αναμίχθηκαν με τους σλαβικούς, λατινικούς και βλαχικούς πληθυσμούς της Βόρειας και Νότιας Αλβανίας. Για τα ελληνικά τοπωνύμια της παράλιας και Νοτίου Αλβανίας δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε. Οι τοπωνυμιακές αποδείξεις βρίθουν. Έτσι έχουμε τις πόλεις:

Fier
ή Fieri από το ιταλικό fiera, που σημαίνει χώρος εμπορικής έκθεσης, παζαριού, εμποροπανήγυρης (στην περιοχή της αρχαίας ελληνικής Απολλωνίας).

Gjirokastër
Αργυρόκαστρο.

Vlora
ή VlorëΑυλώνα, αλλά στην γκέκικη διάλεκτο Vlonë.

Himarë
Χειμάρα, η αρχαιοελληνική Χίμαιρα.

Επισκοπή
/ Δρόπολη, η κατεστραμμένη VoskopojaΜοσχόπολη κ.λπ..

Από τα σλάβικα θα αναφέρουμε το Βεράτι Berati κτισμένο από τον Κάσσανδρο σαν μακεδονική αποικία, την Αντιπάτρεια, που μετονομάστηκε από τους βυζαντινούς ως Πουλχεριόπολις και με την κατάληψή της από τους βούλγαρους ονομάστηκε στη σλαβική БѣлградъΒελιγράδιBeligrad (= Λευκούπολη), που οι ρωμιοί το απέδωσαν ως Βελλέγραδα. Η αλβανική παραφθορά του είναι το Berati.

Σλάβικα τοπωνύμια είναι και η KorçëГорицаΚορυτσά, το Pogradec ή Pogradeci Подградец Πόγραδετς (κάτω πόλη).

Στην περίπτωση του Ελμπασάν γνωρίζουμε, πως επανιδρύθηκε πάνω στο προϋπάρχον ελληνικό Νιόκαστρο από τον Μωάμεθ τον Β΄ και ονομάστηκε Il-basan, το οποίο στα τούρκικα σημαίνει: «το κάστρο».


Οι αλβανοί ήρθαν στην Αλβανία
μετά τους σλάβους

Η γλωσσολογία μας δίνει ενδείξεις για το πότε ήρθαν οι αλβανοί στη σημερινή Αλβανία. Η αλβανική απόδοση του Δυρραχίου  –Dùrrës–  μας παρέχει σημαντικές πληροφορίες. Δυρράχιον είναι το κτισμένο σε δύο ράχες – η αρχαία ελληνική πόλη Επίδαμνος), στα λατινικά Dyrrachium, ιταλικά Durazzo (λόγω της βενετικής παρουσίας).
 
Αν το όνομα του Δυρραχίου είχε εισέλθει στην αλβανική απευθείας από την ελληνική ή κλασική λατινική γλώσσα τότε οι αλβανοί θα έλεγαν την πόλη Durrëq, μιας και το σύμπλεγμα -kj- των λατινικών δανείων έδωσε το ουρανωμένο υπερωικό q (= kʲ).  

Γιατί όμως οι αλβανοί λένε την πόλη Durres; To αλβανικό /s/ στη  λέξη Durrës προέρχεται από την τροπή tš [= č]>s, που συνέβη μετά την εισαγωγή των πρώιμων σλαβικών δανείων (~ 630 μ.Χ.) μιας και σε αυτά το σλαβικό /tš/ = /č/ κατέληξε s (λ.χ. σλαβ. porǫčiti > αλβ. porosit).

Το πρώιμο αλβανικό όνομα της πόλης ήταν Durrëtš και το /tš/ αυτό δεν μπορεί να προήλθε κατευθείαν από το ελληνικό Δυρράχιον ή το λατινικό Durràchium, διότι τότε το αλβανικό όνομα θα ήταν Durrëq. Άρα η αλβανική γλώσσα χρειάζεται έναν γλωσσικό διαμεσολαβητή, που μπορεί να πάρει το ελληνο-λατινικό /kj/ και να το προστριβοποιήσει σε /tš/ = /č/.

Σύμφωνα με τον αλβανιστή γλωσσολόγο Joachim Matzinger, αυτή η διαμεσολαβητική γλώσσα ήταν η σλάβικη.  Στο στόμα των σλάβων το Δυρράχιον/Durrachium έγινε κανονικότατα Dŭràčŭ. To σλαβικό Dŭràčŭ [=Dŭràtšŭ] εξελίσσεται κανονικότατα σε Duràtš > Dùrrëtš > Dùrrës στην αλβανική γλώσσα. Επομένως, η σλαβική γλώσσα είναι άριστη πηγή για το αλβανικό Dùrrës, κάτι που σημαίνει, ότι οι αλβανοί έμαθαν το Δυρράχιο από τους σλάβους ή, με άλλα λόγια, ότι έφτασαν στην Αλβανία ύστερα από τους σλάβους.


 

 
Κανένας λαός στις μέρες μας δεν είναι φυλετικά καθαρός
ούτε στην περιοχή μας, ούτε στο υπόλοιπο κόσμο.
Η δυτικοευρωπαϊκή ιδέα για τη δημιουργία των εθνών–κρατών
δεν μπορούσε εύκολα να ριζώσει στα Βαλκάνια, όπου πλήθος διαφορετι-
κών λαών ζούσαν μαζί στον ίδιο τόπο αποτελώντας ένα εθνογραφικό χάος.
Μια «μακεδονική σαλάτα» βαλκανικών εθνοτήτων δημιουργήθηκαν
με τη διάλυση της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η γέννηση των εθνικισμών
έφερε πολέμους, εθνοκαθάρσεις, διωγμούς, προσφυγιές.

Κανένα από τα έθνη, που διαδέχθηκαν την οθωμανική αυτοκρατορία,
ενώ για αιώνες ζούσαν μαζί, ειρηνικά, τώρα δεν ανέχονταν τους άλλους.
(Διαβάστε στην «
Ελεύθερη Έρευνα»: Μακεδονική σαλάτα).


Πρόσφατα, ένας αγώνας ποδοσφαίρου για τα προκριματικά του Euro 2016
ανάμεσα στις εθνικές ομάδες Σερβίας–Αλβανίας διακόπηκε,
λόγω εκτεταμένων επεισοδίων. Όλα άρχισαν, όταν ένα τηλεχειριζόμενο
αεροπλανάκι με σημαία–χάρτη της Μεγάλης Αλβανίας
εμφανίστηκε πάνω από το γήπεδο.

 
 

Τι λέει η σύγχρονη επιστήμη
για την καταγωγή των ιλλυριών


Οι περισσότεροι ξένοι επιστήμονες, γλωσσολόγοι, αρχαιολόγοι, ιστορικοί και εθνολόγοι απορρίπτουν την ιλλυρική καταγωγή των αλβανών. Ο ακαδημαϊκός και καθηγητής του πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου, Th. Capidan, στο τέταρτο διεθνές συνέδριο γλωσσολόγων, που συγκλήθηκε τον Αύγουστο του 1936 στην Κοπεγχάγη, αρνείται την εντοπιότητα των αλβανών στο έδαφος του τωρινού αλβανικού κράτους. Αναφέρει συγκεκριμένα: «Η απουσία τοπωνυμιών ιλλυρικής καταγωγής στην περιοχή της Αλβανίας απαιτεί οι επιστήμονες να αναζητήσουν τη χώρα των αλβανών μέσα σε μια περιοχή από το εσωτερικό της χερσονήσου της Βαλκανικής ή οι πρόγονοι των αλβανών θα μπορούσαν να είχαν σχέση με τους ρουμάνους».

Ο ρουμάνος ακαδημαϊκός και καθηγητής του πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου επίσης, Al. Rosetti, σε άρθρο του δημοσιευμένο το 1969 σε αλβανικό περιοδικό μάλιστα, με γλωσσολογικά δεδομένα εξηγεί, ότι οι αλβανοί έχουν έρθει αργά στην περιοχή, που σήμερα κατοικούν: «Ως μια πρωτόγονη κατοικία των προγόνων των αλβανών, η ορολογία πλοήγησης και αλιείας, που είναι δανεισμένη, αποδεικνύει πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι οι αλβανοί έχουν φτάσει αργά σε παραθαλάσσιες περιοχές». Οι αλβανοί δανείστηκαν από άλλες γλώσσες τους όρους ναυσιπλοΐας και αλιείας, όπως προαναφέραμε. Αν είναι απόγονοι των ιλλυριών, οι οποίοι ήταν ναυτικός λαός, γιατί δεν έχουν λέξεις ναυσιπλοΐας στη γλώσσα τους;
    
Ο ρουμάνος ακαδημαϊκός και καθηγητής του ίδιου πανεπιστημίου, Radu Vulpe, έγραψε, ότι στον βορειοηπειρωτικό χώρο δεν συναντά ανθρωπωνύμια ιλλυρικά, αλλά μόνο ρωμαϊκά και ελληνικά.

Εκτός από τα ανθρωπωνύμια, την προέλευση των αλβανών από την ενδοχώρα της χερσονήσου του Αίμου αποδεικνύει και η ανάλυση της αλβανικής γλώσσας. Ο Rosseti φέρει τους αλβανούς πλησιέστερα προς τους θράκες. Ο βούλγαρος γλωσσολόγος Vladimir Georgiev εμβαθύνει περισσότερο στη σύνθεση της αλβανικής γλώσσας και στη διερεύνηση της καταγωγής των αλβανών, τους οποίους τοποθετεί βορειότερα, στην περιοχή, που ζούσαν οι δάκες.

Ο δρ. βαλκανολόγος–ρουμανιστής Αχιλλεύς Λαζάρου, αρνείται την ιλλυρική καταγωγή των αλβανών και τους θεωρεί ως δαρδάνους και την πρωταρχική κοιτίδα τους τη Δαρδανία, δηλαδή το Κόσοβο. Γράφει στο βιβλίο του «Ελληνισμός και λαοί νοτιοανατολικής Ευρώπης» (εκδ. 2010, 4ος τόμος, σελ. 620): «Οι Skok, Tagliavini, Georgiev ορίζουν ως αρχική κοιτίδα των αλβανών τη Δαρδανία. Οι δάρδανοι λοιπόν και μετέπειτα –κατά Skok– σκυπιτάροι προσεγγίζοντας βαθμιαία τα βόρεια παραμεθόρια της Βορείου Ηπείρου, όπου κείνται και τα Άρβανα, προσκτώνται νέο εθνικό όνομα, αρβανίτης, αρβανός–αλβανός, αλλά ταυτόχρονα εμβολιάζουν τους αυτόχθονες με το γλωσσικό όργανό τους, τους εκδαρδανίζουν». Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, που συμμερίζεται και ο Λαζάρου, η γλώσσα των δαρδάνων ήταν η αλβανική.

Οι δάρδανοι–αλβανοί κατέβηκαν πολύ μεταγενέστερα στη σημερινή περιοχή, που κατοικούν σήμερα, εξαλβάνισαν γλωσσικά τους κατοίκους της Βορείας Ηπείρου κι έτσι δημιουργήθηκαν αυτό, που αποκαλούμε αρβανίτες. Όταν ήρθαν εδώ οι δάρδανοι πήραν το όνομα αρβανοί–αλβανοί από τους εδώ ηπειρώτες της περιοχής.

Από πού όμως, προήλθε το εθνικό τους όνομα Σκιπτάρ; Κατά τους Skok και Λαζάρου οι δάρδανοι φεύγοντας από την αρχική τους κοιτίδα, τη Δαρδανία, εγκατεστάθηκαν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στην πόλη Σκόπια (τη γνωστή νυν πρωτεύουσα της ΠΓΔΜ, διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: «Απόγονοι» και «απόγονοι») και από την πόλη αυτή πήραν το όνομά τους. Παρέφθειραν το θέμα Σκοπ- σε Σκιπ, και πρόσθεσαν την χαρακτηριστική κατάληξη της αλβανικής ταρ κι έτσι σχηματίστηκε το εθνικό τους όνομα Σκιπτάρ.


 
Οι αλ-
βανοί
από
τον 5ο
έως
τον 10ο
αιώνα,
σύμφω-
να με
τη δα-
κική
θεω-
ρία.

 


Ερχόμενοι στη σημερινή περιοχή της Αλβανίας δανείστηκαν το όνομα αρβανοί–αλβανοί, αλλά ποτέ τους δεν χρησιμοποιούν αυτό το όνομα μεταξύ τους, αλλά μόνο το Σκιπτάρ.

Εντελώς διαφορετική άποψη έχει ο τούρκος καθηγητής του πανεπιστημίου της Άγκυρας, Ahmet Ayudinli, ο οποίος γράφει: «Οι σημερινοί τούρκοι δεν έχουν καμιά σχέση με τους ιλλυριούς, αλλά από πάσης πλευράς εξεταζόμενοι αποδεικνύονται πλήρως τούρκοι. Κοιτίδα τους υπήρξε το σημερινό Αζερμπαϊτζάν». («Βαλκανική Βιβλιογραφία», 1, ΙΧΜΑ, Θεσσαλονίκη 1973, 349). Πρόκειται για τη γνωστή θεωρία, ότι οι αλβανοί ήρθαν τον μεσαίωνα στη Βαλκανική από τον Καύκασο

Ο καθηγητής γλωσσολογίας Γεώργιος Μπαμπινιώτης, γράφει: «Η παλιότερη άποψη, ότι η αλβανική γλώσσα συνεχίζει πιθανώς την αρχαία ιλλυρική, σήμερα δεν γίνεται ευρύτερα αποδεκτή. Ο γλωσσολόγος Krahe απέδειξε, ότι η αλβανική δεν συνδέεται με την ιλλυρική. Την ιλλυρική συνεχίζει στην Κάτω Ιταλία η Μεσσαπική γλώσσα». (
«Συνοπτική Ιστορία της Ελληνικής γλώσσας», σελ. 41, 1986).

Ο John Wilkes, καθηγητής αρχαιολογίας στο πανεπιστήμιο του Yates και ειδικός μελετητής του ιλλυρικού πολιτισμού, αμφισβητεί τη σχέση των αλβανών με τους ιλλυριούς και θεωρεί, ότι αυτή η θεωρία έχει αναπτυχθεί για καθαρά πολιτικούς λόγους. Γράφει συγκεκριμένα: «Οι ισχυρισμοί, που έχουν διατυπώσει εδώ και πολλά χρόνια περί άμεσης καταγωγής τους από τους αρχαίους ιλλυριούς συνοδεύονται στις μέρες μας από επιχειρήματα, τα οποία αποσκοπούν να αποδείξουν, ότι το Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια αποτελούν μέρος της αρχαίας πατρίδας των ιλλυριών και πως, επομένως, είναι φυσική η ένωσή τους με το σύγχρονο αλβανικό κράτος». («Ιλλυριοί», σελ. 55, 1992). Η πραγματικότητα είναι, ότι οι σλάβοι προϋπήρχαν των αλβανών στην περιοχή του Κοσόβου και των Μετοχίων, όπου είχαν αναπτύξει έναν σημαντικό πολιτισμό, και οι αλβανοί εγκαταστάθηκαν και κατέλαβαν τις περιοχές αυτές.

Ο John Wilkes ανατρέπει ορισμένα επιχειρήματα αλβανών αρχαιολόγων περί συνέχειας ιλλυρικού και αλβανικού πολιτισμού βάσει ορισμένων νεκροταφείων, που έχουν βρεθεί στην περιοχή Κόμανι–Κρούγια. Γράφει ο Wilkes: «Σύμφωνα με την άποψη πολλών αλβανών μελετητών, τα νεκροταφεία αυτά αποδεικνύουν τη συνέχεια μεταξύ των ιλλυριών της ύστερης ρωμαϊκής περιόδου και των αλβανών του μεσαίωνα… Είναι εμφανές πόσο περιορισμένη πειστικότητα διαθέτουν τέτοιου είδους επιχειρηματολογίες, όταν αφορούν μια περιοχή, για την οποία δεν υπάρχουν ιστορικές μαρτυρίες. Αναμφίβολα, τα νεκροταφεία Κόμανι–Κρούγια αποτελούν ένδειξη της επιβίωσης ενός μη σλαβικού πληθυσμού μεταξύ του 6ου και 9ου αιώνα, όμως ο πληθυσμός αυτός κατά πάσα πιθανότητα ταυτίζεται με τους ιλλυρικής καταγωγής εκρωμαϊσμένους (λατινόφωνους) ρωμάνους, όπως τους ονομάζει ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος, που εκδιώχτηκαν από την περιοχή λόγω της εγκατάστασης των σλάβων» («Ιλλυριοί», σελ. 357, 1992).

Άρα δεν υπάρχει καμιά πολιτιστική συνέχεια μεταξύ ιλλυριών και αλβανών, αφού τα νεκροταφεία αυτά ανήκαν σε εκλατινισμένους ιλλυριούς και στη συνέχεια έφτασαν εκεί οι σλάβοι. Αυτό αποδεικνύει, ότι οι αλβανοί ήρθαν από κάποια άλλη περιοχή και συνάντησαν εκεί εγκατεστημένους τους σλάβους.

Ο αυστριακός γλωσσολόγος Joachim Matzinger μαζί με μια ομάδα επιστημόνων πραγματοποίησε διάλεξη σε μια από τις κύριες αίθουσες του τμήματος Ιστορίας και Φιλολογίας στα Τίρανα. Έκανε ανάλυση από την οπτική γωνία της ιστορικής γλωσσολογίας για την προέλευση της αλβανικής γλώσσας καταρρίπτοντας την «ιλλυρική θέση», που είχε στηριχθεί σε αυτά τα ίδια έδρανα για πάνω από μισό αιώνα. Σε άρθρο της εφημερίδας Shekulli επισημαίνονται τα ακόλουθα:

«Ο Metzinger ανέλυσε σε μαθητές και καθηγητές της ιστορίας, ότι η αλβανική γλώσσα του σήμερα είναι η διάδοχος μιας παλιάς γλώσσας των βορείων Βαλκανίων, που ο ίδιος την αποκαλεί πρωτο–αλβανική ή αρχαία προ–αλβανική, μια γλώσσα, που υπήρχε κατά την ιλλυρική γλώσσα και τη θρακική, αλλά που δεν έχει καμιά σύνδεση μαζί τους. Το συμπέρασμα του γλωσσολόγου είναι το εξής: Μπορεί να θεωρηθεί, ότι η Ανατολική Ευρώπη στην προϊστορία και στην αρχαιότητα ήταν μια περιοχή, όπου ομιλούνταν πολλές σημαντικές γλώσσες, όχι μόνο η ελληνική, η ιλλυρική και η θρακική, αλλά και μια προκαταρκτική γλώσσα, από την οποία βήμα βήμα αναπτύσσεται η αλβανική, που ως προκαταρκτική γλώσσα μπορεί να την προσδιορίσουμε ως πρωτο–αλβανική. Ως μια ινδοευρωπαϊκή γλώσσα η πρωτο–αλβανική ήταν κοντά σε άλλες βαλκανικές γλώσσες με την ιλλυρική και τη θρακική, αλλά η αλβανική γλώσσα δεν είναι κόρη ούτε της ιλλυρικής ούτε της θρακικής. Έτσι ο Matzinger αντιτίθεται στη θεωρία του Cabej και στην ιλλυρική υπόθεση».

Άρα και ένας άλλος γλωσσολόγος απορρίπτει τη σχέση της αλβανικής γλώσσας με την ιλλυρική, κάτι που δείχνει, ότι η ιλλυρική θεωρία είναι μια θεωρία για εσωτερική κατανάλωση εντός της Αλβανίας, ώστε να αναπτερώσει το εθνικό φρόνημα των αλβανών.

Ο γερμανικός ιστορικός Gottfried Schramm στο βιβλίο του «Anfange des albanischen Chrisrentums: Die frruhe bekehrung der Bessen und ihre langen Folgen» (
«Οι απαρχές του χριστιανισμού ανάμεσα στους αλβανούς. Ο πρώιμος προσηλυτισμός των βησσών και οι μακροχρόνιες συνέπειές του»), που δημοσιεύθηκε το 1994, ήταν ο πρώτος, που συνέδεσε με σοβαρά στοιχεία τους προγόνους των σημερινών αλβανών με τους βησσούς της Θράκης. Η βασική παρατήρηση του Schramm είναι, ότι οι πρόγονοι των σημερινών αλβανών έγιναν χριστιανοί πολύ νωρίς, δηλαδή περίπου τον 4ο αιώνα, και γιʼ αυτό απουσιάζουν ανάμεσά τους οποιαδήποτε ίχνη προ-χριστιανικής θρησκείας. Ο Schramm θεωρεί ως χρονικό πλαίσιο για τη μετακίνηση των βησσών από τη Θράκη στη σημερινή Αλβανία τον 9ο αιώνα.


Ιστορικοί υποστηρίζουν
την καταγωγή των αλβανών από τον Καύκασο


Η καταγωγή των αλβανών από τον Καύκασο πρωτοδιατυπώθηκε στα νεότερα χρόνια τον 18ο αιώνα. Οι ευρωπαίοι ιστορικοί Le-Quien και Assemani υποστήριξαν, ότι οι αλβανοί είναι μιγάς λαός συγγενής με τους φινλανδούς και τους βούλγαρους, οι οποίοι τον 7ο μ.Χ. αιώνα από την Αλβανία του Καυκάσου μέσω της μεσημβρινής Ρωσίας και της Τουρκικής χερσονήσου μετανάστευσαν στα Βαλκάνια.

Έγραψαν οι εν λόγω ιστορικοί: «Οι αρχαίοι ονόμαζαν Αλβανία μια ορεινή χώρα σχεδόν άγρια, αρδευόμενη υπό του Κουρ, ευρισκόμενη προς την άνω Ασία μεταξύ Ιβηρίας και της απέραντου εκείνης λίμνης της μέχρι των ορίων της Ευρώπης και της Ασίας εκτεινομένης, της Κασπίας θαλάσσης. Και αυτή αφού αλώθηκε από τους Τούρκους και στερήθηκε το όνομά της ονομασθείσα Κιρβάν, οι δε κάτοικοί ηττηθέντες κατέφυγαν στην Ελλάδα προς τον κόλπο της Ενετίας».

Την άποψη αυτή υποστήριξε στα τέλη του 19ου αιώνα και ο γερμανός ιστορικός Adelung Band. Ο Pouqueville θεωρούσε τους αλβανούς σκύθες, που μετανάστευσαν από την Αλβανία του Καυκάσου. Οι απόψεις αυτές βασίζονται σε κάποια αποσπάσματα του Πτολεμαίου, ο οποίος μιλά για μια φυλή με το όνομα αλβανοί, που ζούσαν στον Καύκασο: «Η μεν ουν Μιθριδάτου δίωξις ενδεδυκότος εις τα περί Βόσπορον έθνη και την Μαιώτιν απορίας είχε μεγάλας. Αλβανοί δε αύθις αφεστώτες αυτώ προσηγγέλθησαν... Εν ταύτη τη μάχη λέγονται και Αμαζόνες συναγωνίσασθαι τοις βαρβάροις, από των περί τον Θερμώδοντα ποταμόν ορών καταβάσαι. Μετά γαρ την μάχην σκυλεύοντες οι ρωμαίοι τους βαρβάρους πέλταις Αμαζονικαίς καὶ κοθόρνοις ενετύγχανον, σώμα δε ουδέν ώφθη γυναικείον. Νέμονται δε του Καυκάσου τα καθήκοντα προς την Υρκανίαν θάλασσαν, ουχ ομορούσαι τοις αλβανοίς, αλλά Γέλαι και Λήγες οικούσι δια μέσου. Και τούτοις έτους εκάστου δύο μήνας εις ταυτό φοιτώσαι περί τον Θερμώδοντα ποταμόν ομιλούσιν, είτα καθʼ αυτάς απαλλαγείσαι βιοτεύουσιν». («Βίοι Παράλληλοι, Πομπήιος
», 35).


 

 

 Η παρά
την
Κασπία
αρχαία
Αλβανία
σε παλιούς
χάρτες.

Επάνω:
Jacob
dʼAngelo
(after
Ptolemy):
«Cosmo-
graphia»
(1467).

Κάτω:
Christoph
Cellarius:
«Carto-
graphy»
(Λειψία,
1706).
 


Το πρόβλημα με αυτή τη θεωρία είναι, ότι η αλβανική γλώσσα είναι ινδοευρωπαϊκή, ενώ η γλώσσα των καυκάσιων αλβανών ανήκει σε άλλη γλωσσική οικογένεια, οπότε η ομοιότητα των ονομάτων ανάμεσα στους αλβανούς της Βαλκανικής και τους αλβανούς του Καυκάσου μπορεί να είναι συμπωματική. Εξάλλου, δεν υπάρχει κάποια μαρτυρία μεσαιωνικών συγγραφέων, που να αναφέρει, ότι ένας τόσος μεγάλος πληθυσμός ήρθε από τον Καύκασο στη σημερινή περιοχή της Αλβανίας. Εκτός αυτού, λαός με το όνομα αλβανοί υπήρχε και στο αρχαίο Λάτιο. Συνεπώς, τα ονόματα αλβανοί του Λατίου, αλβανοί της Βαλκανικής και αλβανοί του Καυκάσου είναι κατά πάσα πιθανότητα συμπτωματικά. Η καυκάσια θεωρία για την καταγωγή των αλβανών δεν υποστηρίζεται από τη σύγχρονη ακαδημαϊκή κοινότητα.
 

Η δακορουμάνικη προέλευση
της αλβανικής γλώσσας

Το κοινό δακικό γλωσσολογικό υπόβαθρο αλβανικής και ρουμανικής οδηγούν πολλούς γλωσσολόγους στο να μιλούν για τη ρουμάνικη σαν μία «πλήρως εκλατινισμένη δακική γλώσσα», ενώ την αλβανική σαν μια «μερικώς εκλατινισμένη δακική γλώσσα» («Rumanian and Albanian took shape in the Daco-Mysian region; Rumanian represents a completely Romanised Daco-Mysian and Albanian a semi-Romanised Daco-Mysian». V. Georgiev,
«Albanisch, Dakisch-Mysisch und Rumanisch. Die Herkunft der Albaner», Linguistique Balkanique, II, 1960, pp. 1 ff. and pp. 15 ff). Ο πιο γνωστός γλωσσολόγος, που υποστήριξε τη θεωρία αυτή, είναι ο Vladimir Georgiev.  


 
 

Αλβανοί

με την παραδοσιακή τους
φουστανέλλα,
ένα ένδυμα κοινό
σε πολλές περιοχές
των Βαλκανίων
(βλάχους, ρωμιούς κ.ά.).

Διαβάστε
στην «Ελεύθερη Έρευνα»:
Φουστανέλλα:
Μια παραδοσιακή
αλβανική φορεσιά
).

   
 
 
Ο εθνολόγος Δημήτριος Ευαγγελίδης γράφει: «Υπάρχουν αρκετά δεδομένα πλέον και προσκομίζονται ολοένα και περισσότερα, που μας υποδεικνύουν μια θρακική ή δακική προέλευση των αλβανών… Στις απόψεις του σημαντικού βούλγαρου γλωσσολόγου Βλαδίμηρου Γκεοργκίεφ, ο οποίος κατέληξε στο συμπέρασμα, ότι η αλβανική διαμορφώθηκε μεταξύ του 4ου και 6ου αι. μ.Χ. στην περιοχή, όπου είχε αρχίσει να δημιουργείται και η πρωτο-ρουμανική. Ο Γκεοργκίεφ υποστηρίζει, ότι οι αλβανοί κατάγονται από έναν δακικό πληθυσμό της Μοισίας… Κατά τον βούλγαρο γλωσσολόγο τα δάνεια της αλβανικής από τη λατινική διαθέτουν φωνολογία μιας ανατολικής βαλκανικής λατινικής δηλ. της πρωτο-ρουμανικής γλώσσας και όχι δυτικής βαλκανικής γλώσσας, όπως η δαλματική… Σε συνδυασμό με το γεγονός, ότι η ρουμανική γλώσσα περιέχει αρκετές εκατοντάδες λέξεις συγγενικές μόνον με αντίστοιχες λέξεις της αλβανικής, οδήγησαν τον Γκεοργκίεφ στο συμπέρασμα, ότι η αλβανική γλώσσα διαμορφώθηκε μεταξύ 4ου και 6ου αι. μ.Χ. σε περιοχή εντός ή κοντά στη σημερινή Ρουμανία, η οποία αποτελούσε δακικό έδαφος. Θεωρεί λοιπόν, την μεν ρουμανική ως μια πλήρως εκλατινισμένη δακική γλώσσα, ενώ αντίθετα την αλβανική ως μερικώς εκλατινισμένη δακική γλώσσα. Επιπλέον τονίζει, ότι η αλβανική και η ρουμανική μοιράζονται κοινές γραμματικές αρχές  (το άρθρο επιτάσσεται και δεν προτάσσεται όπως π.χ. στην ελληνική), καθώς και κοινά φωνητικά χαρακτηριστικά, όπως φθόγγοι και ο ρωτακισμός των συμφώνων ν και λ (π.χ λατιν. fenestra – παράθυρο, felicitas – ευτυχία – ρουμαν. Fereastra, fericire και στις αλβανικές διαλέκτους Γκεκ. Zan-i, Τοσκ. Zer-i, η φωνή). Τέλος, πέρα από τα γλωσσολογικά επιχειρήματα επισημαίνει τόσο την απουσία στην αλβανική λέξεων, που σχετίζονται με τη θάλασσα, όσο και την ανεξήγητη σπανιότητα λέξεων δανείων από την αρχαία ελληνική γλώσσα, καθώς και το γεγονός, ότι τα γνωστά ιλλυρικά τοπωνύμια δεν ακολουθούν τους φωνητικούς κανόνες της αλβανικής. Αποκλείεται επομένως οποιαδήποτε σύνδεση ιλλυρικής–αλβανικής». («Η καταγωγή των αλβανών και οι αρβανιτόφωνοι έλληνες», εκδ. 2014).

Μια γλωσσολογική απόδειξη, του ότι οι αλβανοί επηρεάστηκαν από τη θρακική και μάλιστα τη δακική γλώσσα και ότι η γλώσσα τους δεν έχει σχέση με την ιλλυρική, είναι, ότι θέτουν τα άρθρα στο τέλος της λέξης, ενώ οι άλλες γλώσσες της Βαλκανικής το θέτουν στην αρχή. Για παράδειγμα, οι ρωμιοί λένε «ο μπαμπάς» (τουρκ.), ενώ οι αλβανοί λένε «baba-i», δηλαδή βάζουν το άρθρο i στο τέλος της λέξης κι όχι στην αρχή. Αυτό ήταν χαρακτηριστικό των θρακικών γλωσσών. Ίδιο χαρακτηριστικό έχει και η βουλγαρική γλώσσα και είναι φυσικό αυτό, αφού οι βούλγαροι πήραν αυτό το χαρακτηριστικό γνώρισμα από τους θράκες, που ζούσαν στην περιοχή, που σήμερα ζουν οι βούλγαροι. Δεν πρέπει όμως να επηρεάστηκαν οι αλβανοί από τους νότιους θράκες, αφού τότε ζούσαν βούλγαροι εκεί, αλλά από τους βόρειους θράκες, τους δάκες ή δακορουμάνους.

Δείτε τον παρακάτω πίνακα σύγκρισης αλβανικών και ρουμάνικων λέξεων:






Συμπεράσματα

Οι αλβανοί δεν έχουν καμιά σχέση με τους ιλλυριούς, αλλά ήρθαν από κάποια άλλη περιοχή της Βαλκανικής και κατά πάσα πιθανότητα από την περιοχή της σημερινής Ρουμανίας. Εγκαταστάθηκαν στη σημερινή Αλβανία, όπου την εποχή εκείνη ζούσαν σλάβοι, κέλτες, εκλατινισμένοι ιλλυριοί, βλάχοι (ρουμάνοι) και ρωμιοί. Από την ανάμειξη όλων αυτών των λαών σχηματίστηκε η σημερινή αλβανική γλώσσα και η ανθρωπολογική σύσταση του σημερινού αλβανικού λαού.

Με λίγα λόγια, η αλβανική γλώσσα δεν έχει την παραμικρή σχέση με την ιλλυρική, αλλά είναι μείγμα δακορουμάνικης, σλάβικης, κέλτικης, βλάχικης, ελληνικής, λατινικής και τούρκικης. Αρκεί να διαβάσει κανείς το ετυμολογικό λεξικό της αλβανικής γλώσσας του Gustav Meyer. Ούτε μια αλβανική λέξη είναι κατʼ ουσίαν αλβανική. Όλες σχεδόν οι αλβανικές λέξεις είναι δάνεια από άλλες γλώσσες.

Φυλετικά οι αλβανοί δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τους ιλλυριούς, αλλά είναι διάφορα φύλα με πάρα πολλές γενετικές επιρροές από ρουμάνους, σλάβους, κέλτες, έλληνες και άλλους, που έζησαν ή πέρασαν από τη σημερινή περιοχή της Αλβανίας.








ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


80 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 47243

    6 Απρ 2019

    oli milane diaba, kanenas dhen dhini apodiksi gia auta pou lei. Eno ego to veveono se kathe leksi tis arkeas ellinikis kai romaikis glosas, pou ine fiagmena apo illiriki(allvaniki) gllosa. I illiriki glosa ine i glosa monosillavikon pou milisame prin na graftoune i dio illirikes gloses (i elliniki ke i romaiki, pou itane ke i dio tis gramenes forma tis illirikis glosas) pou graftikan me enosi lekson tis monosillavikis illirikis(allvanikis) gllosas, kai otan graftike i glosa mia olokliri frasi tis illirikis glosas bike se mia leksi otan graftike i glosa, opos:

  • Ανώνυμος 47240

    6 Απρ 2019

    Pio kato ''anonimos = Margarit Nilo'' kai sineqizete me tis paradigmes edho pou apodikni pou i allvaniki ine kai i illiriki glosa, apo pou eki gjenithi kai i elliniki kai i romaiki glosa:

    gloria(=lavdi = glory) = g(= q) - lo - ri - a = q - la - ry - a = ryn la, ngrihet la, mburret, ngrhet la(lat, lart), i thuret lavdi; ''g(q) - la - ry - a''. Ne themi asht fjale romake, por nga ana tjeter shikojme se elementet qe kan formu kete fjale romake jane te shqipes.

    ose: candela(=candle, light = kandili, qiri qe ben drite) = k - an(=hyn) - dela(=dili) = q - hyn - dili = hyn dielli, hyn drita.

    or: ''scentila(=shkendia = spark) = c - en(=hyn) - til - a = q - hyn - til(=diell) - a = hyn til(=dill, diell), hyn drit, ben drit(dill = diell).

    ose: dolce, dulce(=ambelsin = sweet) = dol - c - e = dol(=dill=sun) - q - e = dill - q - e(eshte) = esht diell, asht e mrekullueshme si dili(dilli).

    Shembull nga greq. e lashte: ''dramatopios(= ai që bën drama = drama - to - pi(bë) - os = drama - të - bë - esh''. -me greqishten eshte: ''drama - na - kani - ine '', -si e shikoni fjala mer kuptim vetem me shqipen.

    ose: fjala greko-romake latria(=λατρεια(in greek)) = adhurim, kur ju e mburrni shume dike, e ngrini shume lart = lat - ri - a = lat - ry - a = e ryn lat, e mburr shume, e ngre lat. Me greqishten do ishte : ''latria = apano(= lart) - to benis(to sikonis = e ry, e ngre) - ine(= a, asht) = apano - to sikonis - ine/ -por fjala asht shqip ''lat - ri(ry) - a = lart - ry - a''.

    ose fjalet ruse ''rodill, rodit = lind, del nga erresira në diell ose në dit'' = ry - dill/ ry - dit = lind, del nga erresina ne dill ose ne dit = enter - sun/ enter - day = enter to the sun, enter to the day, enter to the light = born, emerging from darkness into light''. Me vet rusishten do qe ''vhodit - na sollncie'', por eshte shqip ''ry - dill/ ry - dit''.

    Pikerisht kjo asht illirishtja, kjo glue qe ka ndihmu ne krijimin e fjaleve greke dhe romake. Pra illirishtja(afersisht shqipja) asht gjuha e folur e parashkrimeve illire(greqishtes dhe romakes).

  • Ανώνυμος 46886

    13 Φεβ 2019

    https://www.didaktorika.gr/eadd/handle/10442/23152

    Αρβανίτες της Αττικης με αυστηρη ενδογαμία παρολα αυτα εξισου Ελληνες οπως και οι υπολοιποι οπως λεει το τελικο συμπερασμα της διατριβής και τελικά οι θεωρητικες παρατηρήσεις του κ.Μπιρή ηταν τελικα ολοσωστες και με βαση την επιστημη αυτή.

    »Απο τη μελετη των συχνοτητων των αντιγονων των απλοτύπων και του »Δελτα’ του μειζονος συστήματος Ιστοσυμβατοτητας που αποτελει το κατεξοχην συστημα γενετικης ερευνας της ιστοριας των λαων …παρατηρηθηκε αυξημενη συχνοτητα απλοτυπων και Δελτα των Αρβανιτων της Αττικης ιδια περιοπυ με εκεινη των μαρτυρων που χρησιμοποιηθηκαν αλλα και ιδια με οποιεσδηποτε αλλες μελετες εχουν γινει στον ελλαδικό χώρο ..»[Από τα συμπεράσματα της εργασίας ]

  • Ανώνυμος 46788

    25 Ιαν 2019

    ΄΄Το χωριό «Greci» (μτφ «Έλληνες») στη νότια Ιταλία κατοικείται από αρβανιτοφωνους που πέρασαν στην απέναντι ακτή πριν από 600 χρόνια από την Ελλάδα…..

    Αρβανιτες του χωριού»» Πιανα ντι Γκρέτσι »,
    μετονομασθεν από το καθεστώς Μουσολίνι σε Πιανα ντι Αλμπανέζι

    »»Από το κλασσικό βιβλίο του Μπίρη “Αρβανίτες, Οι Δωριείς του νεώτερου ελληνισμού” ( σελ. 328 ) για αρβανιτόφωνους της Σικελίας που είχανε ερθει από την Πελοπόνησο.Ο Πέτρος Καρολίδης …Επεχείρησε , όπως γράφει στην σχετική διατριβή του ( Περιοδικό Ελληνισμός , έτος Ζ 1904 σελ. 176 – 183 ) , να μιλήση ελληνικά σε γηραιάν κατοικο της Piana dei Greci ( https://en.wikipedia.org/wiki/Piana_degli_Albanesi In 1941 during Mussolini’s invasion of Greece, the name was changed to Piana degli Albanesi so as to gain the locals support for the fascist regime’s imperialist intentions toward Albania ), εκατάλαβε όμως, ότι εκείνη μόνον αρβανίτικα ήξερε , και το είπε στον Ιταλό ο οποίος του την συνέστησε.Οπότε : “Η αγαθή πρεσβύτις , μόλις ήκουσεν εμού λέγοντος , ότι η γλώσσα αυτής δεν ήτο κυρίως ελληνική , διαμαρτυρομένη, εν αγανακτήσει ανεφώνησε : Io sono propria Greca-Ειμαι γνήσια Γραική»’

  • Ανώνυμος 46787

    25 Ιαν 2019

    https://zsgiannina.gr/wp-content/uploads/2018/01/883.2-Carte-Glottologique-d-Epire.jpg

  • Ανώνυμος 46786

    25 Ιαν 2019

    Τελικα οι γνωστοί »»’Τουρκαλβανοι»»
    ηταν απλά και μόνο,…….”’εξισλαμισμενοι Αλβανοί”’;;;;;;

    Τουρκοι εγκαταστάθηκαν
    ναι η οχι ,
    σε ορισμένες περιοχές της Αλβανίας
    και ιδιως σε κάθε πόλη και κωμοπολη της ;;;

    Εγινα ποτέ κάποια ανταλλαγή πληθησμών μεταξυ Αλβανίας και Τουρκίας και δεν το ξέρουμε;;;;

    Τι απέγιναν όλοι αυτοί οι Τούρκοι;;;;

    Ειναι γνωστο οτι ένα μερος των προγονων
    των 2 γνωστοτερων Αλβανων,
    του Χοτζα και του Αλη Πασα,
    ειχανε έρθει απο την Ανατολία δηλαδή είχανε τουρκική καταγωγή …..

    Τα ιδια πάνω κάτω ισχύουν και για αρκετους Τουρκοτσάμηδες-Aλβανοτσάμηδες
    και για αρκετους Κοσσοβάρους Σκιπεταρους.

    Οταν ο Ερντογαν ειχε πει
    ”’Το Κοσσοβο εναι Τουρκία και η Τουρκία Κοσσοβο”
    υπήρξανε οι αναμενόμενες αντιδράσεις;;;;
    Γιατί δεν υπήρξανε;;;

    ””Ο στρατιωτικός ακόλουθος της τουρκικής πρεσβείας διάβασε μήνυμα του επικεφαλής του τουρκικού Γενικού Επιτελείου, Ντεζντέτ Όζελ:
    «Η Αλβανία και η Τουρκία έχουν 500 χρόνια κοινής ιστορίας, οι Αλβανοί είναι αδέλφια μας.””
    Για ποιο λόγο αυτά υπόθηκαν και μάλιστα χωρίς κανένα αντίλογο από την επίσημη Αλβανία;;;;

    Για ποιο λόγο στην κεντρικη Αλβανία και το Κοσσοβο
    πριν λίγο καιρό οι Αλβανοί πανηγυρισανε την εκλογική νίκη του Ερντογάν
    κρατώντας αλβανικές αλλα και τουρκικές σημαίες ;;;;

    Mηπως οι αρχαιοι Πελασγοι ηταν τουρκικής καταγωγής και δεν το ξερουμε;;;;;

    Μα είναι απλό ….

    Γιατί σε αυτές τις περιοχές
    είχανε [και συνεχιζουν να έχουν σε μικρότερο βαθμό ]
    [και] τουρκική εθνική συνείδηση λόγω της μεικτής αλβανοτουρκικής καταγωγής τους.

    Τι συναιβει πριν 1 αιωνα στην Σκιπερια……

    ””Στις 12 Οκτωβρίου 1913 ο Εσάτ πασάς συγκρότησε στο Δυρράχιο
    τη λεγόμενη «Γερουσία τής κεντρικής Αλβανίας» ως αντίβαρο στην κυβέρνηση τής
    Αυλώνας. …..¨¨¨
    Εδω βλεπουμε οτι οι περισσοτεροι κατοικοι της κεντρικης Αλβανιας
    δεν θελανε να ενταχθουν
    σε μια ανεξαρτητη Αλβανια
    οπως ειχε αυτα ανακυρυχθει μολις στην Αυλωνα.

    Ας δουμε τι θελανε …..

    ¨¨Το κύριο αίτημά τους ήταν η απομάκρυνση τού «γκιαούρη» ηγεμόνα Wied και η
    εγκατάσταση στον αλβανικό θρόνο μουσουλμάνου πρίγκιπα.
    Το σύνθημά τους ήταν
    «Dum babën» (στη διάλεκτο τής κεντρικής Αλβανίας σημαίνει «Θέλουμε τον πατέρα
    μας», δηλ. τον σουλτάνο)
    18¨¨¨¨
    Εδω βλεπουμε οτι θελανε για αρχηγο τους τον Οθωμανο αυτοκρατορα
    τον οποιο αποκαλουσανε »’μπαμπα»’ τους οπως ακριβως κανανε και οι Ανατολιτες Τουρκοι
    ¨

    ¨¨Οτιδήποτε σχετιζόταν με το ανεξάρτητο αλβανικό κράτος, οι ισλαμιστές το θεω-
    ρούσαν βέβηλο προς τη θρησκεία τους. Σε κάθε περιοχή, πόλη ή χωριό που καταλάμ-
    βαναν, κατέβαζαν την αλβανική σημαία
    και ύψωναν την τουρκική.¨¨
    Εδω εχουμε τα αισθηματα τους τα οποια ηταν πρωτα
    φιλοοθωμανικα-φιλοτουρκικα
    και δευτερευοντως φιλοαλβανικα η οτιδηποτε αλλο..

    ¨Από την πρωτεύουσα τού κράτους, στην οποία κυμάτιζε η τουρκική σημαία, απηύθυναν χαιρετισμό στον σουλτάνο,¨¨¨
    Δηλάδη οι κατοικοι της κεντρικης Αλβανιας ,η πλειοψηφεια τους,
    υψωσανε οχι την αλβανική
    αλλά την τουρκικη σημαια
    στο Δυρραχιο
    κανοντας το και πρωτευουσα του κρατους τους.

    ¨¨¨¨Την ίδια στιγμή συγκρότησαν
    την Γερουσία τής κεντρικής Αλβανίας
    υπό την ηγεσία τού Μουσταφά Ντρόκι,
    η πρώτη πράξη τής οποίας
    ήταν να φροντίσει την αποστολή αντιπροσωπείας υπό τον Χατζή Αλή στον σουλτάνο,
    προκειμένου να τού προσφέρει το στέμμα τής Αλβανίας183.¨¨

    Δηλαδη θελανε να κανουν ηγεμονα της χωρας τους
    -της ημιαυτονομης περιοχης τους-
    τον ιδιο τον Σουλτανο
    και ολα αυτα το 1913 οταν γινοτανε προσπαθειες
    να γινει η Αλβανια ανεξαρτητη. στην Αυλωνα

    ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΕΡΓΑΣΙΑ
    ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΑΛΒΑΝΙΑ

    https://ikee.lib.auth.gr/record/285338/files/GRI-2016-17641.pdf

    Μια πολύ ορθή παρατήρηση για τις απαρχές αυτής της συμμαχίας

    Ο Aλβανος διανοουμενος Σαμι Φρασερη στο βιβλιο του »’Sqiperia c’ka qene» αναφερει.
    »’Οι Αλβανοι υποδουλωθεντες στους Τουρκους γινανε συνεργατες τους»
    »Μαζι με αυτους
    επετιθοντο κατα των αλλων εθνων
    ,απεγυμνωνων ,ελεηλατουν,και επεστρεφον στην Αλβανια καταφορτοι λαφυρων»
    »Εκατονταδες χρονια εζησαν ετσι οι Αλβανοι»

  • Ανώνυμος 46782

    25 Ιαν 2019

    Η συνείδηση είναι πράγματι το κυριότερο και ποιό ασφαλές κριτήριο
    εθνοτικής κατάταξης.

    Γιατι αυτή εχει να κάνει με οσα σου παρέδωσν οι πρόγονοί σου.

    Ας δούμε μια ευρέως διαδεδομένη,
    αλλα ,λανθασμένη άποψη.

    Την ελληνικη εθνικη συνειδηση των Αρβανιτων η διαφοροι »»καλοθελητες»»’
    την παρουσιάζουν ως αποτέλεσμα του εθνους κράτους
    που
    διαμορφωνει εθνικες συνειδησεις-
    ”’εξελληνιζει ολοκληρες αλοεθνης λαοτητες”
    και διαφορα άλλα …… ωραία….

    Πχ το αρβανιτικο παραδοσιακό τραγουδι

    ¨¨τρε παπορε σκουαν ε βανε
    νε Σταμπολ νε βεντ τανε [μτφ στην Πολη στα μερη τα δικά μας]

    Το οτι η Αρβανίτες αποκαλουσανε πριν 110 χρόνια την Πόλη
    [που ποτέ δεν υπήρξε Αλβανική η αλβανικό έδαφος,αλλά μόνο ελληνικό] ]
    ως ”’μερη δικά μας”’,
    δεν προβλημάτισε καθόλου τους »»καλοθελητες..

    Η άποψη τους έιναι ότι 4-5 γενιές μετά το 1821
    ειναι λογικό να είχε διαμορφωθει πλέον στους Αρβανίτες
    ,από το ελλαδικό έθνος-κράτος,
    ”’ελληνικη εθνικη συνειδηση΄΄
    η οποία λένε , »’δεν προυπήρχε»’,
    προυπηρχε απλά μια
    ΄΄ορθόδοξη συνείδηση”’.

    Ελα όμως που η ίδια η ιστορία των Αρβανιτών τους διαψεύδει πανηγυρικά…..

    Πχ η περιπτωση της Ιταλίας του 15ου αιώνα ειναι χαρακτηριστική,
    γιατι τότε δεν υπήρχε
    κανένα εθνος κρατος
    και κανένας νεοελληνικός διαφωτισμός
    να τους …..εξελληνίσει

    Το σημαντικότερο παράδειγμα απ ολα …….. οι Αρβανιτες της Βενετίας φυγάδες εκεί από την Πελοπόνησσο.

    Λίγα στοιχεία……

    »Η Βενετία εχει πολλά μνημεία .
    Φυσικά, για τους Έλληνες, τα μνημεία που σχετίζονται με την ίδρυση και δραστηριότητα της Ελληνικής κοινότητας (Scuola e Nazione Greca η απλούστερα Scuola dei Greci) .
    Τέτοια μνημεία είναι φυσικά ο Αγιος Γεώργιος των Ελλήνων, αλλά και τα κτήρια που σχετίζονται με την ίδρυση και λειτουργία της κοινότητας εκείνης το 1494.

    Οι Μπούιοι/Αρβανίτες,που είχανε καταφύγει εκεί από την Πελοπονησσο
    ήταν απ’ τα ιδρυτικά μέλη της κοινότητας εκείνης κι ο πολυπληθέστερος πληθυσμός της, στην αρχή τουλάχιστον.
    Θα βρείς τα ονόματα των Μπούιων/Αρβανιτών ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη αυτής της κοινότητας τον Νοέμβριο του 1494, όπως θα τους βρείς, λίγο αργότερα, να υπογράφουν και την αίτηση για την ανέγερση του Ναού του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων.

    Η Ελληνική κοινότητα δεν ήταν όμως η μόνη “εθνική” κοινότητα στην Βενετία. Υπήρχαν κι άλλες “εθνικές’ κοινότητες σ’ εκείνη την πόλη. Σε μικρή λοιπόν απόσταση απ’ τα κτήρια που στέγαζαν την Ελληνική Κοινότητα της Βενετίας βρίσκεται ένα άλλο κτήριο-μνημείο. Είναι το κτήριο που είναι γνωστό με την ονομασία “Scuola di Santa Maria degli Albanesi”. Το κτήριο αυτό στέγαζε τα χρόνια εκείνα την Αλβανική Κοινότητα της Βενετίας,
    την “εθνική” κοινότητα των Αλβανών της Βενετίας
    οι οποιοι προερχονταν από τους πολεμιστες του Καστριωτη που κατεφυγαν εκει απο τη βορεια Αλβανια.

    Η Αλβανική Κοινότητα της Βενετίας ήταν αρχαιότερη απ’ την αντίστοιχη Ελληνική, και ιδρύθηκε το 1447.
    Την εποχή κατά την οποία οι πρώτοι Μπούιοι/Αρβανίτες αποβιβάσθηκαν στην Βενετία, στα τέλη του 15ου αιώνα, η Αλβανική Κοινότητα λειτουργούσε ήδη.

    Σε εκείνο τον μακρινό τόπο οι Μπούιοι/Αρβανίτες,
    χωρίς κανέναν καταναγκασμό,
    επέλεξαν, όχι απλά να συνεταχθού
    αλλά και να συνιδρύσουν
    με τους υπόλοιπους Ελληνες
    ηδη από τον 15ο αιωνα ,την ελληνικη κοινότητα
    Και μάλιστα σε ένα τόπο που υπήρχε ήδη η ”’αλβανική κοινότητα”.

    Και ένα πολύ χαρακτηριστικό βίντεο για τις αιτήσεις των Αρβανιτων ,
    Μπουα ,Σπάτα ,Λιόση ,Μαλακάση κλπ
    προς τους Βενετούς,
    που κάνουν λόγο για το ”Γραικικό γενος”” αποστωμωνοντας κάθε πανλαβανιστή.

    https://www.youtube.com/watch?time_continue=4&v=_jud5CNyYqE

    Αλλή περίπτωση….
    Οι Αρβανίτες στη Νάπολη.
    Οι Μοσχολεων και Μιχαηλ Μπούας
    οχι μονο εγράψανε τα ονοματά τους στην ελληνικη εκκλησια της πολης
    αλλα προσθετουν και το
    »νατιονις γκρεακε» δηλαδη »’εθνικοτις ελληνικη-γραικική» .

    Ο Γαλλος Commines συνομίλησε με τους stradioti
    που είχαν καταφύγει στην Ιταλία
    Aρβανίτες πολλοί εξ αυτών,
    και γράφει για αυτούς
    »Άπαντες ΄Ελληνες στο γένος ,
    αποσπάστηκαν απο τα φρούρια που κατέχουν οι Βενετοί….»
    Για αλλη μια φορά οχι μονο οι Βενετοί αλλα και οι Γάλλοι
    παρα τν αρβανιτοφωνία των stradioti ,
    παραδέχονταν-παρατηρούσανε οτι είχανε ελληνική καταγωγή.

    Αλλη περίπτωση ,πάλι στην Ιταλία ,
    ο Αρβανίτης ποιητής Μπλέση .

    Το ποίημα/θρήνο που έγραψε ο (Αρβανίτης) Μανώλης Μπλέσσης για να θρήνησει την πτώση της Κύπρου στους Οθωμανούς το 1570 αναφέρεται, ανάμεσα σε άλλα ονόματα εφιππων στρατιωτών, και σε κάποιον στρατιώτη Λιόπεση που έχασε την ζωή του υπερασπίζοντας την Λευκωσία. Ας το δούμε αυτό.

    Το κείμενο που ακολουθεί είναι απ’ το ποίημα/θρήνο του Μανώλη Μπλέσση για την “απώλεια” της Λευκωσίας (Manoli Blessi, La Presa di Nicosia), όπως δημοσιεύθηκε στα “Μνημεία Ελληνικής Ιστορίας”, Τόμος 9, σελίδα 262, του Κωνσταντίνου Σάθα. Αναφέρεται σε ορισμένους απ’ τους νεκρούς έφιππους στρατιώτες που “χάθηκαν” στην μάχη της Λευκωσίας.

    “Dove è Stigni, e chel Canacchi,
    Mexsa, Lopossi, et Borbatti,
    con Andruzzo dal mustacchi,
    Petro Bua, cum Stamatti,
    chie andama como ‘l gatti,
    al buscade andavan stretti?”

    Ας το μεταφράσουμε…

    “Που είναι ο Στίνης κι εκείνος ο Κανάκης,
    Ο Μέξας (Μέξης), ο Λιόποσσης (Λιόπεσης) κι ο Μπορμπάτης (Μπαρμπάτης),
    με τον Ανδρούτσο με το μουστάκι (τον μουστακάτο),
    ο Πέτρος Μπούας, με τον Σταμάτη,
    οι οποίοι μαζί (αντάμα) σαν γάτοι,
    πηγαιναν αγκαλιασμένοι στα καρτέρια (σκοπιές η ενέδρες);”

    Στη δυτικη Ηπειρο τωρα…..

    Οι πρόγονοι των Τουρκοτσάμηδων, με την υποστήριξη των Οθωμανών, ήρθαν σε σύγκρουση με τους Μαζαρακαίους (Αρβανίτες) που ήταν ήδη εγκατεστημένοι εκεί

    Αυτό προκάλεσε την αντίδραση των Μπούιων (Αρβανιτών) της Κέρκυρας, οι οποίοι, με την βοήθεια των Βενετών, αποβιβάσθηκαν στην Θεσπρωτία και κατέστρεψαν ολοσχερώς το Μαργαρίτι το 1572.
    Το ποίημα του (Αρβανίτη) Μανώλη Μπλέση “Sopra la presa de Margaritin” αναφέρεται κι εξυμνεί αυτό το γεγονός….

    Δηλαδή έχουμε ένα Αρβανίτη
    που να θρηνεί την πτώση της ελληνικής Λευκωσίας
    και να εξυμνεί την πτώση του Αλβανοτσάμικου Μαργαριτίου.
    Η ελληνική και μη αλβανική εθνική συνείδηση στο μεγαλείο της.

    Η αλήθεια βέβαια είναι πως ο Μανώλης Μπλέσσης στα κείμενα του αποκαλεί τον εαυτό του και τους ομοίους του Αρβανίτες κι Ελληνες .
    Ο Μανώλης Μπλέσσης βέβαια, έγραψε επίσης πως θεωρεί τον εαυτό του Έλληνα και γι’ αυτό οι Σκυπετάροι ιστορικοί δεν θα ασχοληθούν μάλλον ποτέ μαζί του.

    Ο Νικόλαος Μάζης όμως τι ήταν;
    Αυτό μας φέρνει στον Καίσαρα Μάζη, τον πατέρα του Νικόλαου. Ο Καίσαρας Μάζης, όταν εγκατέλειψε οριστικά την Ελλάδα, ίδρυσε στην Σικελία, μαζί με τους συντρόφους του, ένα χωριό. Θα μπορούσε να το είχε ονομάσει Μάζι (=του Μάζη) όπως έκαναν πολλοί Αρβανίτες αρχηγοί την εποχή εκείνη. Όμως προτίμησε να το ονομάσει Casale dei Greci (=χωριό των Ελλήνων). Απ’ τους κατοίκους αυτού κι άλλων παρόμοιων χωριών στρατολόγησε ο Νικόλαος Μάζης τους εφιππους στρατιώτες του Μακεδονικού Τάγματος.

    Η αναφορά των Αλβανών εθνικιστών στις «περιπέτειες» του λεγόμενου «Βασιλικού Μακεδονικού Τάγματος» έχει σοβαρές αδυναμίες γι’ αυτούς και γι’ αυτό σπάνια κάποιος απ’ αυτούς αναφέρεται σ’ αυτό. Κι αυτό γιατί στα τέλη του 18ου αιώνα, ένας ανώνυμος συγγραφέας, ο οποίος μάλλον είχε πολεμήσει στις παρατάξεις αυτού του τάγματος, έγραψε και δημοσίευσε ένα βιβλίο με τον τίτλο “Dissertazione istorico-cronologica del Regimento Real Macedone, nel quale si tratta della sua origine, formazione e progressi e delle sue vicissitudini che gli sono accadute fino all’anno 1767” (=Πραγματεία ιστορική και χρονολογική του Βασιλικού Μακεδονικού Τάγματος, στην οποία περιέχονται η προέλευση, ο σχηματισμός, η πρόοδος και η παρακμή του, όπως έχουν συμβεί μέχρι το έτος 1767), το οποίο, όπως φαίνεται κι από τον τίτλο αναφέρεται στην ιστορία εκείνου του «Μακεδονικού Τάγματος», μέχρι το 1767.

    Ποιό είναι όμως το ενδιαφέρον στο βιβλίο αυτό; Το πιο ενδιαφέρον ίσως κομμάτι στο βιβλίο αυτό, που αναφέρεται όπως είπαμε στην ιστορία του Μακεδονικού Τάγματος, είναι το πρώτο κεφάλαιο. Το κεφάλαιο αυτό αναφέρεται κι εγκωμιάζει τα διαχρονικά επιτεύγματα του Ελληνικού έθνους στα Ιταλικά εδάφη, θεωρώντας πως τα «κατορθώματα» του Μακεδονικού Τάγματος είναι η συνέχεια των κατορθωμάτων των Ελλήνων που προηγήθηκαν σ’ εκείνα τα Ιταλικά εδάφη. Με άλλα λόγια, ο συγγραφέας εκείνου του βιβλίου θεωρεί πως αυτοί που συμμετείχαν σ’ εκείνο το Μακεδονικό Τάγμα ήταν Ελληνες κι επιπλέον τους κατονομάζει ως τέτοιους.

    Η ύπαρξη εγκωμιαστικών αναφορών στους Έλληνες σ’ ένα τέτοιο βιβλίο δεν θα μπορούσε βέβαια να γίνει ποτέ αποδεκτή απ’ τους Αλβανούς εθνικιστές, οι οποίοι συνηθίζουν να θεωρούν ως σημείο αναφοράς τους Αρμπερέσηδες της νότιας Ιταλίας.

  • Ανώνυμος 46489

    29 Νοε 2018

    Nα βάλεις και LIKE κάτω απο κάθε σχόλιο για βνα ξεχαρμανιάζουν όλοι αυτοί οι παθιασμένοι.

  • Ανώνυμος 46475

    27 Νοε 2018

    Δεν ήξερα οτι υπάρχει τέτοιο ζόρι στο φιλοθεάμον κοινό αν ή αλβανοί είναι ιλλυριοί ή όχι.....

  • Ανώνυμος 45926

    21 Ιουλ 2018

    Ωστε η Ηπειρος ηταν αδεια ε,,;;;,;,Χσ χ ,οκ τα γραφουνσου λεει καποιος θα τσιμπησει ΠΟΛΛΟΙ οι ανιστορητοι σ αυτη τη Χωρα Αλλωστε το γεγονος πως η Ηπειρος ειχε 3 Ελληνικες Φυλες ...Μολλοσους Χαονες , και Θεσπρωτους και οι Ρωμαιοι Συγκρουστηκαν ΜΟΝΟ με τους Μολλοσους λεει τιποτα ;,;,;τις πολεις των Μολλοσων κατεστρεψαν .οχι των Χαονων , ουτε των Θεσπρωτων , Β Πολλοι Μολλοσοι Αναφερεται πως διεφυγαν στα Βουνα ως περιφερομενοι Νομαδες , Γ Ρωμαιοι [καθαροι εγκατασταθηκαν ως Εποικοι οι Ρωμαιοι ως γνωστον ητο Ελληνικο Φυλλον https://www.youtube.com/watch?v=8a0ODTqPXkk&t=249s https://www.youtube.com/watch?v=8a0ODTqPXkk&t=249s Aλλα και Αργοτερα Περιφεροταν στην Περιοχη Ανελιπως Σαρακατσανεοι Νομαδες ..και τιποτα απο αυτα ν μηνειχε Συμβει Μεταγγιση Ελληνικου Αιματος στην περιοχη Εγινε οταν μετα την Πτωση της Κωσταντινουπολεως στους Λατινους [1204]ηλθαν Χιλιαδες
    Ελληνες , προσφυγες στην Ηπειρο Αρχοντες αλλα και στρατευματα που Απετελεσαν τη Βαση του Δεσποτατου της Ηπειρου ...

  • Ανώνυμος 45824

    25 Ιουν 2018

    [ \" Όπως είδαμε, οι αρχαίοι ηπειρώτες εξαφανίστηκαν από τους ρωμαίους. Για τους έξι αιώνες, που παρεμβάλλονται ανάμεσα στο ταξίδι του Στράβωνα και στις σλαβικές επιδρομές, δεν υπάρχουν βιβλιογραφικές μαρτυρίες για μαζική οργανωμένη εποίκιση πληθυσμού από άλλα μέρη του ελλαδικού χώρου.

    Ανάμεσα στο 583 μ.Χ. και το 610 μ.Χ. εγκαταστάθηκαν στην Ήπειρο πολυάριθμοι σλάβοι. Το 690 μ.Χ. ο Ιουστινιανός μετέφερε στην Ήπειρο 12.000 μαρδαΐτες του Λιβάνου. Το 930 μ.Χ. εγκαταστάθηκαν στην Ήπειρο βούλγαροι με επικεφαλής τον γιο του τσάρου Συμεών.

    Συνεπώς, οι ηπειρώτες του μεσαίωνα ήταν ένα μείγμα σλάβων, λιβανέζων και βούλγαρων \"]

    Δηλαδή θέλετε να μας πείτε ότι επί 700 με 800 χρόνια περιπου, από το 176 π.Χ. από την υποτιθέμενη ΠΛΗΡΗ(;) εξόντωση των Ηπειρωτών από τους Ρωμαίους μέχρι την εγκατάσταση των Σλάβων τον 7ο αιώνα , η περιοχή της Ηπείρου ήταν παντελώς άδεια από κατοίκους;;;; Και φτάνετε στο συμπέρασμα ότι οι κάτοικοι της Ηπείρου κατά το μεσαίωνα ήταν Σλάβοι Λιβανέζοι καοι Βούλγαροι ;; Με τέτοια λογικά άλματα μπορώ κι εγώ να σας αποδείξω ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Ινδιάνος,,,


  • Ανώνυμος 39337

    1 Αυγ 2016

    https://www.youtube.com/watch?v=9BjwghyhIcY

    https://www.youtube.com/watch?v=pgKaTO63JW8

    https://www.youtube.com/watch?v=YMMswQoDWDo

    Οι Αλβανοί, όπως και όλοι οι λαοί των Βαλκανίων, είναι ανακατεμένοι, όμως έχουν κάποια σχέση με τους Ιλλύριους, η φουστανέλλα, το καπέλο qeleshe, χαρακτηριστικά Αλβανών που είναι ξανθοί με λευκό δέρμα που κοκκινίζει στον ήλιο, όλα αυτά ανήκουν στην Ιλλυρική φυλή.

    Συγγενείς των Ιλλυρίων Αλβανών (ξανθών με λευκό δέρμα) σήμερα είναι οι Πομάκοι της Θράκης,

    Κάπως έτσι έμοιαζαν και οι αρχαίοι Μακεδόνες, λογικό άλλωστε, εφόσον ήτανε Θρακο-ιλλυρικό φύλλο που εξελληνίστικε.

    Όσον αφορά την διατήρηση χαρακτηριστικών απο τους αρχαίους, το ίδιο ίσχυε και για τους Έλληνες Μουσουλμάνους που διατήρησαν το αίμα τους, αλλά δυστυχώς αφανίστηκαν απο τον Αλβανό Ορθόδοξο πολεμιστή Κολοκοτρώνη. Πονάει το ξέρω, αλλά η αλήθεια δεν αλλάζει.

    Εδώ τα πραγματικά χαρακτηριστικά του Κολοκοτρώνη που δεν ήτανε ούτε Ιλλύριος, ούτε Έλληνας

    https://alphalinenet.files.wordpress.com/2010/02/cebacebfcebbcebfcebacebfcf84cf81cf89cebdceb7cf83-ceb8ceb5cebfceb4cf89cf81cebfcf83-1830.jpg


    Φυσικά δεν σημαίνει πως δεν έχει σχέση με Αλβανία και Ελλάδα, ήτανε Αλβανός που εξελληνίστηκε, όπως όλοι οι Αρβανίτες.

    Άλλο όμως Ιλλύριος, άλλο Αλβανός γενικότερα, άλλο Έλληνας και άλλο Ρωμιός που φαντασιώνετε πως κατάγετε απο τους αρχαίους Έλληνες.

  • Ανώνυμος 36753

    21 Ιαν 2016

    παντως το να μην βαστανε ΚΑΘΟΛΟΥ οι αλβανοι απο τους ιλλυριους οπως αφηνετε να εννοηθει μονο σε δυο περιπτωσεις συμβαινει... ειτε οταν εφτασν εκει οι αλβανοι να γενοτκονησανε τους ιλλυριους ,ειτε οι ιλυριοι να ειχανε φυγει απο την περιοχη πριν τον ερχομο των αλβανων .. κατι τετοιο ομως δε μαρτυρειτε αποπουθενα
    ειδαλως βαστανε ΚΑΙ απο τους ιλλυριους [ αρχαιοι κατοικοι της δυτικοκεντρικης και βοριοδυτικης βαλκανικης-βορειοδυτικοι γειτονες των Ελληνων ηπειρωτων]

  • Ανώνυμος 36572

    15 Ιαν 2016

    ΜΑΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΑΙΟΒΑΛΚΑΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ......ΙΣΩΣ ΤΗΝ ΒΑΛΚΑΝΙΚΗΣ ΕΝΔΟΧΩΡΑΣ.....ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ Η ΓΛΩΣΣΑ ΜΕΡΙΚΩΣ ΕΚΛΑΤΙΝΗΣΤΙΚΕ [ ΑΛΒΑΝΙΚΑ ΜΙΑ ΜΕΡΙΚΩΣ ΕΚΛΑΤΙΝΙΣΜΕΝΗ ΓΛΩΣΣΑ]....ΤΑ ΑΛΒΑΝΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΛΛΥΡΙΚΑ [ΙΣΩΣ ΚΑΠΟΙΕΣ ΕΚ ΤΩΝ 500 ΛΕΞΕΩΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΠΡΟΕΛΕΥΣΕΩΣ ΣΤΟΑΛΒΑΝΙΚΟ ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΛΛΥΡΙΚΕΣ ] ΑΛΛΑ ΙΛΛΥΡΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.....ΕΙΝΑΙ [ ΛΕΞΙΛΟΓΙΚΑ]ΜΙΞΗ ΛΕΞΕΩΝ ΕΙΤΕ ΚΑΤΑΚΤΗΤΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΕΙΤΕ ΓΕΙΤΟΝΙΚΩΝ ΛΑΩΝ.....ΠΑΝΤΩΣ ΑΛΛΟ ΤΑ ΑΛΒΑΝΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΛΛΥΡΙΚΑ [ΣΩΣΤΟ] ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΓΟΝΤΕ ΑΠΟ ΙΛΛΥΡΙΟΥΣ [ ΛΑΘΟΣ] ....ΚΑΤΑΓΟΝΤΕ ΚΑΙ ΑΠΟ ΙΛΛΥΡΙΟΥΣ [ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΛΛΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΛΙΓΟ Η ΠΟΛΥ ] ...ΑΛΛΙΩΣ ΔΕ ΓΙΝΕΤΕ

  • Ανώνυμος 36571

    15 Ιαν 2016

    ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΣΤΕ [ΠΑΛΙ] ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΟΙ......ΣΤΗΝ ΣΚΙΠΕΤΑΡΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΠΕΡΙΠΟΥ 500 ΛΕΞΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΠΡΟΕΛΕΥΣΕΩΣ .. ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ...
    ΚΥΡΙΩΣ ΛΑΤΙΝΙΚΕΣ.....ΜΕΤΑ ΣΛΑΒΙΚΕΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ...ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΓΟΤΘΙΚΕΣ ΝΟΡΜΑΝΔΙΚΕΣ ΚΛΠ
    ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΠΕΝΤΑΚΟΣΙΕΣ ΕΙΤΕ ΕΙΝΑΙ ΙΛΛΥΡΙΚΕΣ ΕΙΤΕ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ ΠΑΛΙΟΒΑΛΚΑΝΙΚΕΣ ... ΔΗΛΑΔΗ ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΚΑΤΑΓΟΝΤΕ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΑΛΙΟΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΛΑΟ [ΙΛΛΥΡΙΟΙ ΙΣΩΣ Η ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ].....ΠΑΝΤΩΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΤΟ ΟΤΙ ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΑΝΕ ΣΤΗΝ ΙΛΛΥΡΙΑ ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΒΡΗΚΑΝΕ ΕΡΗΜΗ......ΑΡΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΦΥΛΕΣ ΚΑΤΑΓΟΝΤΕ ΣΙΓΟΥΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΙΛΛΥΡΙΟΥΣ...ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΕ ΑΛΛΙΩΣ ΡΕ ΠΑΙΔΕΣ.....ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ....ΕΚΤΟΣ ΚΑΙ ΑΝ ΕΧΕΤΕ ΚΑΜΙΑ ΠΗΓΗ ΠΟΥ ΝΑ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΟΙ ΝΕΟΦΕΡΜΕΝΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΚΑΤΑ ΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΦΤΑΝΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΕΔΑΦΗ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΙΛΛΥΡΙΑΣ ......
    α] ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΣΑΝΕ ΤΟΥΣ ΕΝΟΠΙΟΥΣ ΙΛΛΥΡΙΟΥΣ
    β]ΒΡΗΚΑΝΕ ΕΡΗΜΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΑΠΟ ΙΛΛΥΡΙΟΥΣ
    ΤΟ ΝΑ ΛΕΤΕ ΑΠΟ ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ ΛΕΣ ΚΑΙ ΕΧΕΤΕ ΚΑΝΕΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ DNA ΟΤΙ ΚΑΤΑΓΟΝΤΕ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΠΛΗΝ ΤΩΝ ΙΛΛΥΡΙΩΝ ΠΑΡΑΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

  • Ανώνυμος 36565

    15 Ιαν 2016

    Φυλετικά οι αλβανοί δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τους ιλλυριούς, αλλά είναι διάφορα φύλα με πάρα πολλές γενετικές επιρροές από ρουμάνους, σλάβους, κέλτες, έλληνες και άλλους, που έζησαν ή πέρασαν από τη σημερινή περιοχή της Αλβανίας.
    ΑΦΗΣΤΕ ΤΙΣ ΑΝΤΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΕΣ ΥΠΕΡΒΟΛΕΣ....ΕΠΕΙΔΗ ΣΑΣ ΤΗΝ ΕΙΠΑΝΕ ΠΟΥ ΣΤΑ ΑΡΘΡΑ ΣΑΣ ΠΑΡΟΤΙ ΚΟΡΟΙΔΕΥΕΤΕ ΣΥΝΕΧΩΣ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΝΩ ΤΟΥΣ ΣΚΙΠΕΤΑΡΟΥΣ ΟΛΟ '''ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ''' ΤΩΝ ΕΝΑΠΟΜΕΙΝΑΝΤΩΝ ΙΛΛΥΡΙΩΝ ΤΟΥΣ ΒΓΑΖΑΤΕ ΕΙΠΑΤΕ ΝΑ ΤΟ ΄'''ΓΥΡΙΣΕΤΕ''......Η ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑ...Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΛΗΘΙΝΗ.......ΑΠΟΓΟΝΟ ΡΟΥΜΑΝΩΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΑ ΟΙ ΒΟΡΕΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΑΒΑΡΩΝ ΚΑΙ ΓΟΤΘΩΝ ΚΑΙ ΝΟΡΜΑΝΔΩΝ [ ΛΙΓΟ Η ΠΟΛΥ ] ....ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΑ...ΟΠΟΙΟΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΠΕΡΙΟΧΗ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΛΛΟΙΩΝΕΙ ΦΥΛΕΤΙΚΑ...ΝΙΟ ΝΙΟ ΘΕΛΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ...ΑΛΛΟ ΠΕΡΝΑΩ ΑΛΛΟ ΕΓΚΑΘΗΣΤΑΜΕ ΜΟΝΙΜΑ-ΔΕΝ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΤΕ ΠΟΤΕ Η ΦΥΓΗ ΜΟΥ ΩΣ ΛΑΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΚΑΠΟΤΕ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΘΗΚΑ....ΟΠΩΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΛΑΒΟΥΣ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΗΣΟΥ ΠΟΥ ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΚΑΝΑΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΩΡΙΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΠΗΓΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΡΑΣΙΑΖΕΤΕ

  • Ανώνυμος 36487

    13 Ιαν 2016

    ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΑ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΥΠΟΤΙΘΕΤΕ ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ...ΚΑΤΑΡΧΗΝ ΜΕΧΡΙ ΤΟ 1944 ΤΟ 70 ΤΑ ΕΚΑΤΟ ΤΩΝ ΑΛΒΑΝΩΝ ΕΙΧΕ ΟΜΟΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΠΩΝΥΜΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ ''ΤΟΥΤΑΧΙΡΙ ΜΕΤΟ'' ΤΖΕΛΛΙΛΙ ΤΑΡΕ'' ''ΑΛΗ ΠΑΣΑ ΤΕΠΕΛΕΝΛΗ'' ''ΟΜΕΡ ΒΡΥΩΝΗ''ΜΟΥΣΤΑΗ ΠΑΣΑ ΤΗΣ ΣΚΟΝΤΡΑ''' ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΙ ΠΟΥ '''ΒΟΗΘΗΣΑΝΕ'''' ΣΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΤΟ 1821....ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΠΥΡΡΟΣ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΔΙΝΕΤΕ ΑΠΙ ΧΟΤΖΑ ΑΦΟΥ ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΕΝΩΣΕΙ ΤΟΥΣ ΣΚΙΠΕΤΑΡΟΥΣ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ [ ΔΙΑΧΩΡΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΤ ΑΥΤΟΝ] ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ....ΕΤΣΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΔΙΝΕΙ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΛΙΣΤΕΣ ΜΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΟΥΝ [ ΡΩΤΗΣΤΕ ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΒΑΝΟ ΠΑΛΙΟ ΝΑ ΣΑΣ ΠΕΙ]....ΣΤΗ ΛΙΣΤΑ ΕΙΧΑΜΕ ΤΟΝ '''ΑΛΒΑΝΟ-ΙΛΛΥΡΙΟ'' ΠΥΡΡΟ [ ΠΑΡΟΤΙ ΩΣ ΟΝΟΜΑ ΥΠΗΡΧΕ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΑΔΙΚΟ ΧΩΡΟ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΘΥΛΗΚΟ ΠΥΡΡΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΕ ΣΤΟΝ ΙΛΛΥΡΙΚΟ ΧΩΡΟ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΒΑΝΟΥΣ ΝΕΟΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ '''ΑΡΧΑΙΟΙ ΗΠΕΙΡΩΤΕΣ=ΚΡΥΦΟΙΛΛΥΡΙΟΙ''''] , ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΑΟΥΛΑΝ [ ΕΚ ΤΩΝ ΤΑΥΛΑΝΤΙΩΝ ΙΛΛΥΡΙΩΝ ] ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΙΛΛΙΡ [ΕΚ ΤΟΥ ΙΛΛΥΡΙΟς ] ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ '''ΟΝΟΜΑ''' ΑΡΜΠΕΝ [ ΠΡΟΦΑΝΗΣ Ο ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ]...ΕΝΩ ΤΩΡΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΟΥ Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΠΑΙΡΝΕΙ ΚΑΙ ΔΙΝΕΙ ΕΧΟΥΝ ΟΙΚΙΟΠΟΙΗΘΕΙ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΤΑ ΟΠΩΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗ [ ΑΦΕΡΝΤΙΤΑ ] [ ΩΣ ΑΡΧΑΙΟ ΙΛΛΥΡΙΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΥΤΟ ΑΣ ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΧΝΑΜΕ ] ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ...ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΜΗΝ ΣΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΑΥΤΑ ΟΤΝ ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΑΛΒΑΝΟΙ...ΑΛΒΑΝΟΙΚΑΙ ΟΧΙΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΕΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΕΠΙΒΑΛΕΙ....ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΟΙΚΙΟΠΟΙΟΥΝΤΕ [ ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΑ ΩΣ ΙΛΛΥΡΙΚΑ-ΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΑ]...ΑΣ ΜΗΝ ΜΑΣ ΔΙΑΦΕΥΓΕΙ ΑΥΤΗ Η ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ....ΔΗΛΑΔΗ ΔΕΝ ΤΙΜΑΝΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΟΠΩΣ ΚΑΠΟΠΟΙΟΙ ΚΑΚΩΣ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΑΛΛΑ ΥΦΑΡΠΑΖΟΥΝ [ ΒΛΕΠΕ ΣΚΟΠΙΑ] ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΓΕΙΤΟΝΙΚΩΝ ΛΑΩΝ....ΒΛΕΠΕ ΟΜΗΡΟΣ=ΟΜΕΡ ΑΡΧΑΙΟΣ ΤΟΥΡΚΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ..ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΕΠΙ ΛΕΞΗ ΓΡΑΦΟΥΝ ΠΕΡΙ ΙΛΛΥΡΙΩΝ-ΑΛΒΑΝΙΚΟ ΑΙΜΑ ΣΕ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ ΜΕΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΠΥΡΡΟ...ΑΡΑ ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΓΕΛΙΟΜΑΣΤΕ..

  • Ανώνυμος 32485

    28 Φεβ 2015

    ΟΞΩ ΕΘΝΙΚΙΑ ΑΛΒΑΝΟΙ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ....

  • Ανώνυμος 30954

    27 Δεκ 2014

    ............................Ι LOVE GEORGE SOROS........................
    ΣΕ ΑΛΛΑ ΑΡΘΡΑ ΓΡΑΦΕΤΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΙΛΛΥΡΙΟΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ............
    ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΞΕΤΕ ΟΤΙ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΤΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΩΝ [ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ]
    ΟΥΟΥΟΥΟΥΣΤ............... ΝΕΟΤΑΞΙΤΙΚΑ ΣΟΡΟΠΑΙΔΙΑ

  • Ανώνυμος 30713

    22 Δεκ 2014

    Μικρασιατες γεννημενοι αντι Αρβανιτες,σας επνιξαν οι Αλβανοι στην σελίδα σας .Σηκωθειτε Μικρασιατες της Ελλαδος .

  • Ανώνυμος 30700

    22 Δεκ 2014

    ..... συνέχεια

    • 1976: Katičić, Radoslav. Ancient Languages of the Balkans (Trends in Linguistics). The Hague and Paris: Mouton.
    • 1977: Mann, Stuart E. An Albanian Historical Grammar. Hamburg: Helmut Buske Verlag.
    • 1978: Mihaescu, Haralambie. La langue latine dans le sud-est de lʼEurope. Bucuresti-Paris: Editura Academiei-Les Belles Lettres.
    • 1979: Riza, Selman. Studime albanistike. Pristina.
    • 1980: Pellegrini, Giovan Battista. "Rapporti linguistici interadriatici e lʼelemento latino dellʼalbanese", Abruzzo, 19.
    • 1980: Reiter, M. "Leibnizen's Albanel – Briefe". Zeitschrift fur Balkanologie, 16.
    • 1981: Hamp, Eric P. "On Leibniz's Third Albanian Letter". Zeitschrift fur Balkanologie, 16.
    • 1982: Çabej, Eqrem. Studime etimologjike në fushë të shqipes. Tiranë.
    • 1982: Gjinari, Jorgji. "Dëshmi të historisë së gjuhës shqipe për kohën dhe vendin e formimit të popullit shqiptar". Studime filologjike, 3.
    • 1982: Ölberg, Hermann. "Kontributi i gjuhësisë për çështjen e atdheut ballkanik të shqiptarëve". Studime filologjike, 3.
    • 1982: Pellegrini, Giovan Battista. "Disa vëzhgime mbi elementin latin të shqipes", Studime filologjike, 3.
    • 1984: Huld, Martin E. Basic Albanian Etymologies. Columbus, OH: Slavica Publishers.
    • 1985: Banfi, Emanuele. Linguistica Balcanica. Bologna.
    • 1986: De Simone, Carlo. "Gli illiri del Sud. Tentativo di una definizione". Iliria(Tiranë), 1.
    • 1987: Buchholz, Oda; Fiedler, Wilfried. Albanische Grammatik, Leipzig: VEB Verlag Enzyklopädie.
    • 1990: Desnickaja, A. V. Osnovy balkanskogo jazykoznanija, Cast 1. Leningrad: Nauka Press.
    • 1991: Banfi, Emanuele. Storia linguistica del sud-est europeo. Milano.
    • 1996: Demiraj, Shaban. Fonologjia historike e gjuhës shqipe. Akademia e Shkencave e Shqiperise. Instituti i Gjuhesise dhe i Letersise. Tirane: TOENA.
    • 1997: Pellegrini, Giovan Battista. Avviamento alla linguistica albanese.
    • 1998: Demiraj, Shaban. Gjuha shqipe dhe historia e saj. Tirane: Shtëpia botuese e librit universitar.
    • 1999: Demiraj, Shaban. Prejardhja e shqiptarëve në dritën e dëshmive të gjuhës shqipe. Tirane: Shkenca.
    • 2002: Demiraj, Shaban. Gramatikë historike e gjuhës shqipe. Akademia e Shkencave e Shqiperise. Instituti i Gjuhesise dhe i Letersise.
    • 2004: Demiraj, Shaban. Gjuhësi Ballkanike. Akademia e Shkencave e Shqiperise. Instituti i Gjuhesise dhe i Letersise.

  • Ανώνυμος 30699

    22 Δεκ 2014

    ............ συνέχεια

    • 1960: Cimochowski, Waclaw. "Des recherches sur la toponomastique de l'Albanie". Lingua Posnaniensis, 8, pp. 133-145.
    • 1962: Çabej, Eqrem. "Disa probleme themelore të historisë së vjetër të gjuhës shqipe". BUSHT, SSHSH, 4.
    • 1964: Pisani, Vittore. "Les origines de la langue albanaise". Stud. alban., 1.
    • 1965: Tagliavini, Carlo. La stratificazione del lessico albanese. Elementi indoeuropei. Bologna.
    • 1966: Mihaescu, Haralambie. "Les elements latins de la langue albanaise".Revue des études sud-est européennes, 4.
    • 1968: Desnickaja, A. V. Albanskij jazyk i ego dialekty. Leningrad.
    • 1968: Ajeti, Idriz. "La presence de l'albanais dans les parlers des populations slaves de la Peninsule Balkanique а la lumiere de la langue et de la toponymie". Stud. alban., 2.
    • 1968: Gjinari, Jorgji. "Për historinë e dialekteve të gjuhës shqipe". Studime filologjike, 4.
    • 1969: Gjinari, Jorgji. "Mbi vazhdimësinë e ilirishtes në gjuhën shqipe". Studime filologjike, 3.
    • 1970: Çabej, Eqrem. "Mbi disa rregulla të fonetikës historike të shqipes".Studime filologjike, 1970, 2.
    • 1972: Ajeti, Idriz. "Për historinë e marrëdhënieve të hershme gjuhësore shqiptare-sllave". Studime filologjike, 4.
    • 1972: Çabej, Eqrem. "L'ancien nom national des albanais". Stud. alban., 9(1), pp. 31-40.
    • 1972: Çabej, Eqrem. "Problemi i vendit të formimit të gjuhës shqipe". Studime filologjike, 4, pp. 5-23.
    • 1972: Ölberg, Hermann. "Einige Uberlegungen zur Autochtonie der Albaner auf der Balkanhalbinsel". Akten Innsbruck.
    • 1972: Pisani, Vittore. "Sulla genesi dell'albanese". Akten Innsbruck.
    • 1973: Cimochowski, Waclaw. "Pozicioni gjuhësor i ilirishtes ballkanike në rrethin e gjuhëve indoevropiane". Studime filologjike, 2.
    • 1973: Desnickaja, A. V. "Language Interferences and Historical Dialectology Linguistics", Linguistics, 113, pp. 41-52.
    • 1974: Çabej, Eqrem. "Karakteristikat e huazimeve latine të gjuhës shqipe".Studime filologjike, 2.
    • 1976: Çabej, Eqrem. Studime etimologjike në fushë të shqipes. Tiranë.
    • 1974: Domi, Mahir. "Prapashtesa ilire dhe shqipe, përkime dhe paralelizma".Studime filologjike, 4.
    • 1975: Domi, Mahir. "Considerations sur les traits communs ou paralleles de l'albanais avec les autres langues balkaniques et sur leur etude". Stud. alban.,1.
    • 1976: Gjinari, Jorgji. "Struktura dialektore e shqipes e parë në lidhje me historinë e popullit". Studime filologjike, 3.
    ......

  • Ανώνυμος 30698

    22 Δεκ 2014

    Μία σειρά επιστημόνων -ορισμένοι από τους οποίους είναι Αλβανοί αλλά οι περισσότεροι τους ξένοι- που υποστηρίζουν την Ιλλυρική καταγωγή της αλβανικής γλώσσας και την ιλλυρική καταγωγή των Αλβανών, μαζί με τα έργα τους και τη χρονολογία εκδόσεως των είναι οι εξείς:
    • 1705: Leibniz, Gottfried Wilhelm. Albaner – Brife. Hanover.
    • 1774: Thunmann, Johann. Untersuchungen über die Geschichte der östlichen europäischen Völker. Laipzig.
    • 1829: Kopitar, B. J. Albanische, walachische und bulgarische Sprache. Wien.
    • 1853: Hahn, Georg von. Albanesische Studien. Wien.
    • 1855: Bopp, Franz. Über das Albanesische in seinen verwandtschaftlichen Beziehungen. Berlin.
    • 1864: Camarda, Demetrio. Saggio di grammatologia comparata sulla lingua albanese. Livorno.
    • 1866: Camarda, Demetrio. Appendice al Saggio di grammatologia sulla lingua albanese. Prato.
    • 1870: Miklosich, Franz. Albanische Forschungen. I: Die slavischen Elemente im Albanischen; Albanische Forschugen, II: Die romanischen Elemente im Albanischen. Wien.
    • 1883-1892: Meyer, Gustav. Albanesische Studien. Wien.
    • 1894: Pedersen, Holger. Bidrag til den albanesiske sproghistorie. (Festskrift til Vilhelm Thomsen). Kobenhavn.
    • 1896: Kretschmer, Paul. Einleitung in die Geschichte der griechischen Sprache (Hyrje në historinë e gjuhës greke). Göttingen.
    • 1905: Pedersen, Holger. "Albanesisch", Rom. Jb., 9.
    • 1926: Thumb, Albert. "Altgriechische Elemente des Albanesischen". Indogerm. Forschungen, 26.
    • 1930: Sandfeld, Kristian. Linguistique balkanique, problemes et resultats. Paris.
    • 1935: Kretschmer, Paul. Sprachliche Vorgeschichte des Balkans (Parahistoria gjuhësore e Ballkanit). Revue Internationale des e'tudes balkaniquee, Volume II.
    • 1950: Cimochowski, Waclaw. "Recherches sur l'histoire du sandhi dans la langue albanaise". Lingua Posnaniensis, 2, pp. 220-255.
    • 1950: Pisani, Vittore. "L'albanais et les autres langues indoeuropéennes",Annuaire de l'Institut de philologie et d'histoire orientales et slaves, 10.
    • 1954: Çabej, Eqrem. "Rreth disa Çështjeve të historisë së gjuhës shqipe".BUSHT, SSHSH, 3.
    • 1954: Lambertz, Maximilian. Lehrgang des Albanischen – Teil I: Albanisch-Deutsches Wörterbuch. Berlin.
    • 1955: Lambertz, Maximilian. Lehrgang des Albanischen – Teil II: Albanische Chrestomathie. Berlin.
    • 1956: Lambertz, Maximilian. Lehrgang des Albanischen – Teil III: Grammatik der albanischen Sprache. Saale.
    • 1959: Mayer, Antun. Die Sprache der alten Illyrier. Wien.
    .........

  • Ανώνυμος 30332

    3 Δεκ 2014

    Οι αλβανοι είναι ιλλυροι, πάει και τελείωσε. Ο χάρτης είναι πλαστος και προς 'αναμα. Στην πυρά και ο εκδότης με όλους τους προ και απογόνους του.

  • Ανώνυμος 30307

    29 Νοε 2014

    Ειμαι κατα το ημισυ απο Ηπειρο.Το χωριο της μανας μου λεγεται Μελατες(Αρτης) ο παππους μου ηταν απο το κατω Αθαμανιο και η γιαγγια μου απο το Ντισινικι.Τι ειδους τοπονυμια ειναι αυτα?Σλαβικα η Αλβανικα?Κανενας απο τους εκει προγονους μου δεν ειναι Αρβανιτης τουλαχιστον εις γνωσην του.Εχετε καμια ιδεα?

  • Ανώνυμος 30287

    27 Νοε 2014

    είναι μόνο ένα που γράφει MORE MUT PUSHTI

  • Ανώνυμος 30284

    27 Νοε 2014

    Σκιπετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε!!!!!!!!


    τσιμπιρίκος

  • Ανώνυμος 30274

    25 Νοε 2014


    Language contact and evolution since Jirecek, Gołąb, Kopitar, Sanfeld, Solta and Weigand : "Illyrian-Thracian" means Paleo-Balkan languages.
    http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/f9/BalkLang-evolution.jpg

  • Ανώνυμος 30273

    25 Νοε 2014

    RE DAKO - JORGAQI KONDA TU HARTA PU PIRES APO TON WIKIPEDIA GIA TIN DAKIKI GLOSSA KITA TI GRAFI...Another hypothesis considers Albanian to be a Daco-Moesian dialect that split off from Dacian before 300 BC and that Dacian itself became extinct. However, mainstream scholarship considers Albanian to be a descendant of the Illyrian language and not a dialect of Dacian.[145] In this scenario, Albanian/Romanian cognates are either Daco-Moesian loanwords acquired by Albanian, or, more likely, Illyrian loanwords acquired by Romanian.

    The argument for a split before 300 BC is that inherited Albanian words (e.g. Alb motër 'sister' < Late IE *ma:ter 'mother') show the transformation Late IE /aː/ > Alb /o/, but all the Latin loans in Albanian having an /aː/ show Latin /aː/ > Alb a. This indicates that the transformation PAlb /aː/ > PAlb /o/ happened and ended before the Roman arrival in the Balkans. However, Romanian substratum words shared with Albanian show a Romanian /a/ that corresponds to an Albanian /o/ when the source of both sounds is an original common /aː/ (mazăre / modhull < *maːdzula 'pea', raţă / rosë < *raːtjaː 'duck'), indicating that when these words had the same common form in Pre-Romanian and Proto-Albanian, the transformation PAlb /aː/ > PAlb /o/ had not yet begun.[citation needed] The correlation between these two theories indicates that the hypothetical split between the pre-Roman Dacians, who were later Romanised, and Proto-Albanian happened before the Romans arrived in the Balkans

  • Ανώνυμος 30271

    24 Νοε 2014

    RE JORGO DEN TO AXIZIS TO EPITHETO PU EQIS RE MALAGA RE FARAMUTI MI MBERDEVSIS TUS ANTHROPUS ME PSEMATA KE PROPOGANDA ...... I ALITHIA INE TOSO XEKATHARO KE KANENA MALAGA BORI NA TON ARNITHI

  • Ανώνυμος 30270

    24 Νοε 2014

    Y-Dna[edit]
    The two haplogroups most strongly associated with Albanian people (E-V13 and J2b) are often considered to have arrived in Europe from the Near East with the Neolithic revolution or late Mesolithic, early in the Holocene epoch. From here in the Balkans, it is thought, they spread to the rest of Europe.


    The distribution of E-V13 in Europe
    Y haplogroup E1b1b (E-M35) in the modern Balkan population is dominated by its sub-clade E1b1b1a (E-M78) and specifically by the most common European sub-clade of E-M78, E-V13.[98] Most E-V13 in Europe and elsewhere descend from a common ancestor who lived in the late Mesolithic or Neolithic, possibly in the Balkans. The current distribution of this lineage might be the result of several demographic expansions from the Balkans, such as that associated with the Neolithic revolution, the Balkan Bronze Age, and more recently, during the Roman era during the so-called "rise of Illyrican soldiery".[98][99][100][101][102][103]
    Y haplogroup J in the modern Balkans is mainly represented by the sub-clade J2b (also known as J-M12 or J-M102 for example). Like E-V13, this clade is spread throughout Europe with a seeming centre and origin near Albania.[98][99][101][103]
    Common in the Balkans but not specifically associated with Albania and the Albanian language are I-M423 and R1a-M17:

    Y haplogroup I is found mostly in Europe, and may have been there since before the LGM. Several of its sub-clades are found in significant amounts in the Balkans. The specific I sub-clade which has attracted most discussion in Balkan studies currently referred to as I2a2, defined by SNP M423[104][105] This clade has higher frequencies to the north of the Albanophone area, in Dalmatia and Bosnia.[103]
    Haplogroup R1a is common in Central and Eastern Europe (and is also common in Central Asia and the Indian subcontinent). In the Balkans, it is strongly associated with Slavic areas.[103]
    The other most common Y haplogroup in the Balkans has strong associations with many parts of Europe:

    Haplogroup R1b is common all over Europe but especially common on the western Atlantic coast of Europe, and is also found in the Middle East and some parts of Africa. In Europe including the Balkans, it tends to be less common in Slavic speaking areas, where R1a is often the most common haplogroup. It shows similar frequencies among Albanians and Greeks at around 20% of the male population, but is much less common in Serbia and Bosnia.[103]
    A study by Peričić et al. in 2005[106] found the following Y-Dna haplogroup frequencies in Albanians from Kosovo with haplogroup E1b1b and its subclades representing 47.4% of the total:

    N E-M78* E-V13 E-M81 E-M123 J2 I R1b R1a P
    114 1.75% 43.85% 0.90% 0.90% 16.70% 7.96% 21.10% 4.42% 1.77%
    mtDna[edit]
    Another study of old Balkan populations and their genetic affinities with current European populations was done in 2004, based on mitochondrial DNA on the skeletal remains of some old Thracian populations from SE of Romania, dating from the Bronze and Iron Age.[107] This study was during excavations of some human fossil bones of 20 individuals dating about 3200–4100 years, from the Bronze Age, belonging to some cultures such as Tei, Monteoru and Noua were found in graves from some necropoles SE of Romania, namely in Zimnicea, Smeeni, Candesti, Cioinagi-Balintesti, Gradistea-Coslogeni and Sultana-Malu Rosu; and the human fossil bones and teeth of 27 individuals from the early Iron Age, dating from the 10th to 7th centuries BC from the Hallstatt Era (the Babadag culture), were found extremely SE of Romania near the Black Sea coast, in some settlements from Dobrogea, namely: Jurilovca, Satu Nou, Babadag, Niculitel and Enisala-Palanca.[107] After comparing this material with the present-day European population, the authors concluded:

    Computing the frequency of common point mutations of the present-day European population with the Thracian population has resulted that the Italian (7.9%), the Albanian (6.3%) and the Greek (5.8%) have shown a bias of closer genetic kinship with the Thracian individuals than the Romanian and Bulgarian individuals (only 4.2%).[107]

  • Ανώνυμος 30269

    24 Νοε 2014

    AND NOW GENETICS YOU IGNORANTS .E1b1b in South Italy and the Balkans

    One might wonder why E1b1b is more common in the southern Balkans (Greece included) and southern Italy than anywhere in the Near East, except in Egypt. What's more, the dominant form of E1b1b in Southeast Europe is E-V13, a subclade absent from the Horn of Africa and only present at low frequencies in North Africa (peaking in Lybia), the Levant and western Anatolia. It is usually assumed that E-V13 and other E1b1b lineages came to the Balkans from the southern Levant via Anatolia during the Neolithic, and that the high frequency of E-V13 was caused by a founder effect among the colonisers. An alternate hypothesis is that E-V13 migrated directly from North Africa to southern Europe, crossing the Mediterranean from Tunisia to Sicily, then to Italy and to the southern Balkans.

    The Sahara changed many times from a lush green place to a hot and arid desert in the last 20,000 years. It was as arid as today at the end of the last Ice Age 13,000 years ago, then the warming climate brought tropical monsoons again from 10,000 to 7,000 years before present. The desertification taking place today started around 6,200 years ago. This series of severe transformations of their environment surely had a tremendous effect on the indigenous (E1b1b) people, causing populations booms during the green millennia following the Last Glacial Maximum, then again during the Neolithic period, and prompting migrations to milder climes once the rain had gone. The region most affected by the desertification would have been around modern Libya. The northern Maghreb enjoys the protection of the mountains that stopped the advance of the desert. Egypt had the Nile and its delta. As a result, if desertification did prompt North Africans to cross the Mediterranean at one time or another, they would most probably have crossed to Sicily first.

    In such a scenario, North Africans would have belonged primarily to haplogroup E-V13, but might have carried other subclades too, including E-M81. If a founder effect caused the higher frequency of E-V13 in Europe it would have taken place during the migration from Africa to Sicily. That would explain why E-V13 is more common in Lybia today than anywhere in the Near East, and why E-M81 is found in Italy and the Balkans. The small presence of E-V13 (and perhaps even E-M81) in the Near East that could be explained by the extremely long Greek presence in the eastern Mediterranean from the time of Alexander the Great until the end of the Byzantine domination over the region during the Middle Ages.

    The strongest evidence in favour of E1b1b crossing directly from North Africa to southern Italy is that it has more African admixture than the Balkans, Greece or Anatolia. This is true of the Northwest African admixture and the East African (Red sea) admixture.

    The Neolthic farmers who migrated from the southern Levant to the Balkans would have brought mostly Southwest Asian admixture with such lineages as E-M34, E-V22, E-V12, G2a, J1 and T, and perhaps some more E-V13 too. The elevated incidence of E1b1b in the Balkans, Greece and South Italy would therefore have two different origins: a first migration from Tunsia to South Italy then to the Balkans during the Late Paleolithic, and the later migration of Levantine herders and farmers via Anatolia during the Early Neolithic. The Thessalian Neolithic would have emerged, like in many other places, as fusion of Near Eastern immigrants and indigenous ones. In this case both might have carried a considerable percentage of E1b1b lineages.

    The hypothesis of E1b1b settling Italy and the Balkans since the Late Paleolithic would also explain:

    1)...why South Italians are remarkably dolicocephalic (long-headed) like North Africans (and Iberians), while North Italians are quite brachycephalic (broad-headed) like Central Europeans, and Eastern Europeans and West Asians. A direct migration from North Africa to South Italy would have resulted not only in higher African admixture in South Italians, but also in a similar morphology. The Greeks are intermediary because they would have been blended with broad-headed West Asian Neolithic farmers. Further north in the Balkans the broad head shape won over time thanks to the combined West Asian and Eastern European (including Indo-European) migrations.

    2)...the almost complete absence of other Paleolithic lineage (notably I2) from southern and central Italy, except in Sardinia, which was presumably not settled by Paleolithic North Africans due to its distance from the nearest coast. The same applies to Greece, Macedonia, Albania, etc. where I2a1b lineages only came between the Bronze Age (Thracians, Illyrians) and the Middle Ages (Slavs). Why would indigenous Paleolithic lineages be wiped out from the Balkans and most of Italy with the arrival of Near Eastern farmers, but survived and remained the dominant lineage in Sardinia, which was an important Neolithic centre belonging to the same Cardium Pottery culture as the rest of Italy ? The best explanation is that E1b1b was already the dominant Paleolithic lineage in the Balkans and Italy apart from Sardinia, and therefore wasn't wiped out at all...

  • Ανώνυμος 30268

    24 Νοε 2014

    Kosovo, Origins: Serbs, Albanians and Vlachs - Noel Malcolm

  • Ανώνυμος 30267

    24 Νοε 2014

    Andena/Andes/Andio/Antis - personal Illyrian names based on a root and- or ant-, found in both the southern and the Dalmatian-Pannonian (including modern Bosnia and Herzegovina) onomastic provinces; cf. Alb. andë (northern Albanian dialect, or Gheg) and ëndë (southern Albanian dialect or Tosk) "appetite, pleasure, desire, wish".[26]
    aran "field"; cf. Alb. arë; plural ara[27]
    Ardiaioi/Ardiaei, name of an Illyrian people, cf. Alb. ardhja "arrival" or "descent", connected to hardhi "vine-branch, grape-vine", with a sense development similar to Germanic *stamniz, meaning both tree stalk and tribe, lineage. However, the insufficiency of this theory is that so far there is no certainty as to the historical or etymological development of either ardhja/hardhi or Ardiaioi, as with many other words.[26]
    Bindo/Bindus, an Illyrian deity from Bihać, Bosnia and Herzegovina; cf. Alb. bind "to convince" or "to make believe", përbindësh "monster".[28]
    Bilia "daughter"; cf. Alb. bijë, dial. bilë[29]
    bounon, "hutt, cottage"; cf. Alb bun[30]
    Barba- "swamp", a toponym from Metubarbis; possibly related to Alb. bërrakë "swampy soil"[31]
    can- "dog"; related to Alb. qen[31]
    Daesitiates, a name of an Illyrian people, cf. Alb. dash "ram", corresponding contextually with south Slavonic dasa "ace", which might represent a borrowing and adaptation from Illyrian (or some other ancient language).[26]
    mal "mountain"; cf. Alb. mal[32]
    bardi "white"; cf. Alb. bardhë[33]
    drenis "deer"; cf. Alb. dre, dreni[34]
    delme "sheep"; cf. Alb. dele, Gheg dialect delme[35]
    dard "Dardania"; ostensibly connected with cf. Alb. dardhë, "pear"[36]
    drakoina "supper"; cf. Alb. darke, dreke[37]
    Hyllus (the name of an Illyrian king); cf. Alb. yll (hyll in some northern dialects) "star", also Alb. hyj "god"[37]
    sīca "dagger"; cf. Alb. thikë or thika "knife"[38]
    Ulc- "wolf" (pln. Ulcinium); cf. Alb. ujk "wolf", ulk(Northern Dialect)[39]
    brisa "husk of grapes"; cf. Alb. bërsí "lees, dregs; mash" (< PA *brutiā)[31]
    loúgeon "pool"; cf. Alb. lag, legen "to wet, soak, bathe, wash" (< PA *lauga), lëgatë "pool" (< PA *leugatâ), lakshte "dew" (< PA laugista)[40]
    mag- "great"; cf. Alb. i madh "big , great"[31]
    mantía "bramblebush"; Old and dial. Alb. mandë "berry, mulberry" (Mod. Alb. mën, man)[citation needed]
    Ragusa-Ragusium "grape"; cf. Proto-Alb. ragusha (Mod. Alb. rrush)[37]
    rhinos "fog, mist"; cf. Old Alb. ren "cloud" (Mod. Alb. re, rê) (< PA *rina)[41]
    Vendum "place"; cf. Proto-Alb. wen-ta (Mod. Alb. vend)[37]

  • Ανώνυμος 30266

    24 Νοε 2014

    ILLYRIAN -ALBANIAN LINGUISTIC CONTINUITY ..... IS A FACT

  • Ανώνυμος 30265

    24 Νοε 2014

    1705: Leibniz, Gottfried Wilhelm. Albaner – Brife. Hanover.
    1774: Thunmann, Johann. Untersuchungen über die Geschichte der östlichen europäischen Völker. Laipzig.
    1829: Kopitar, B. J. Albanische, walachische und bulgarische Sprache. Wien.
    1853: Hahn, Georg von. Albanesische Studien. Wien.
    1855: Bopp, Franz. Über das Albanesische in seinen verwandtschaftlichen Beziehungen. Berlin.
    1864: Camarda, Demetrio. Saggio di grammatologia comparata sulla lingua albanese. Livorno.
    1866: Camarda, Demetrio. Appendice al Saggio di grammatologia sulla lingua albanese. Prato.
    1870: Miklosich, Franz. Albanische Forschungen. I: Die slavischen Elemente im Albanischen; Albanische Forschugen, II: Die romanischen Elemente im Albanischen. Wien.
    1883-1892: Meyer, Gustav. Albanesische Studien. Wien.
    1894: Pedersen, Holger. Bidrag til den albanesiske sproghistorie. (Festskrift til Vilhelm Thomsen). Kobenhavn.
    1896: Kretschmer, Paul. Einleitung in die Geschichte der griechischen Sprache (Hyrje në historinë e gjuhës greke). Göttingen.
    1905: Pedersen, Holger. "Albanesisch", Rom. Jb., 9.
    1926: Thumb, Albert. "Altgriechische Elemente des Albanesischen". Indogerm. Forschungen, 26.
    1930: Sandfeld, Kristian. Linguistique balkanique, problemes et resultats. Paris.
    1935: Kretschmer, Paul. Sprachliche Vorgeschichte des Balkans (Parahistoria gjuhësore e Ballkanit). Revue Internationale des e'tudes balkaniquee, Volume II.
    1950: Cimochowski, Waclaw. "Recherches sur l'histoire du sandhi dans la langue albanaise". Lingua Posnaniensis, 2, pp. 220-255.
    1950: Pisani, Vittore. "L'albanais et les autres langues indoeuropéennes", Annuaire de l'Institut de philologie et d'histoire orientales et slaves, 10.
    1954: Çabej, Eqrem. "Rreth disa Çështjeve të historisë së gjuhës shqipe". BUSHT, SSHSH, 3.
    1954: Lambertz, Maximilian. Lehrgang des Albanischen – Teil I: Albanisch-Deutsches Wörterbuch. Berlin.
    1955: Lambertz, Maximilian. Lehrgang des Albanischen – Teil II: Albanische Chrestomathie. Berlin.
    1956: Lambertz, Maximilian. Lehrgang des Albanischen – Teil III: Grammatik der albanischen Sprache. Saale.
    1959: Mayer, Antun. Die Sprache der alten Illyrier. Wien.
    1960: Cimochowski, Waclaw. "Des recherches sur la toponomastique de l'Albanie". Lingua Posnaniensis, 8, pp. 133-145.
    1962: Çabej, Eqrem. "Disa probleme themelore të historisë së vjetër të gjuhës shqipe". BUSHT, SSHSH, 4.
    1964: Pisani, Vittore. "Les origines de la langue albanaise". Stud. alban., 1.
    1965: Tagliavini, Carlo. La stratificazione del lessico albanese. Elementi indoeuropei. Bologna.
    1966: Mihaescu, Haralambie. "Les elements latins de la langue albanaise". Revue des études sud-est européennes, 4.
    1968: Desnickaja, A. V. Albanskij jazyk i ego dialekty. Leningrad.
    1968: Ajeti, Idriz. "La presence de l'albanais dans les parlers des populations slaves de la Peninsule Balkanique а la lumiere de la langue et de la toponymie". Stud. alban., 2.
    1968: Gjinari, Jorgji. "Për historinë e dialekteve të gjuhës shqipe". Studime filologjike, 4.
    1969: Gjinari, Jorgji. "Mbi vazhdimësinë e ilirishtes në gjuhën shqipe". Studime filologjike, 3.
    1970: Çabej, Eqrem. "Mbi disa rregulla të fonetikës historike të shqipes". Studime filologjike, 1970, 2.
    1972: Ajeti, Idriz. "Për historinë e marrëdhënieve të hershme gjuhësore shqiptare-sllave". Studime filologjike, 4.
    1972: Çabej, Eqrem. "L'ancien nom national des albanais". Stud. alban., 9(1), pp. 31-40.
    1972: Çabej, Eqrem. "Problemi i vendit të formimit të gjuhës shqipe". Studime filologjike, 4, pp. 5-23.
    1972: Ölberg, Hermann. "Einige Uberlegungen zur Autochtonie der Albaner auf der Balkanhalbinsel". Akten Innsbruck.
    1972: Pisani, Vittore. "Sulla genesi dell'albanese". Akten Innsbruck.
    1973: Cimochowski, Waclaw. "Pozicioni gjuhësor i ilirishtes ballkanike në rrethin e gjuhëve indoevropiane". Studime filologjike, 2.
    1973: Desnickaja, A. V. "Language Interferences and Historical Dialectology Linguistics", Linguistics, 113, pp. 41-52.
    1974: Çabej, Eqrem. "Karakteristikat e huazimeve latine të gjuhës shqipe". Studime filologjike, 2.
    1976: Çabej, Eqrem. Studime etimologjike në fushë të shqipes. Tiranë.
    1974: Domi, Mahir. "Prapashtesa ilire dhe shqipe, përkime dhe paralelizma". Studime filologjike, 4.
    1975: Domi, Mahir. "Considerations sur les traits communs ou paralleles de l'albanais avec les autres langues balkaniques et sur leur etude". Stud. alban., 1.
    1976: Gjinari, Jorgji. "Struktura dialektore e shqipes e parë në lidhje me historinë e popullit". Studime filologjike, 3.
    1976: Katičić, Radoslav. Ancient Languages of the Balkans (Trends in Linguistics). The Hague and Paris: Mouton.
    1977: Mann, Stuart E. An Albanian Historical Grammar. Hamburg: Helmut Buske Verlag.
    1978: Mihaescu, Haralambie. La langue latine dans le sud-est de lʼEurope. Bucuresti-Paris: Editura Academiei-Les Belles Lettres.
    1979: Riza, Selman. Studime albanistike. Pristina.
    1980: Pellegrini, Giovan Battista. "Rapporti linguistici interadriatici e lʼelemento latino dellʼalbanese", Abruzzo, 19.
    1980: Reiter, M. "Leibnizen's Albanel – Briefe". Zeitschrift fur Balkanologie, 16.
    1981: Hamp, Eric P. "On Leibniz's Third Albanian Letter". Zeitschrift fur Balkanologie, 16.
    1982: Çabej, Eqrem. Studime etimologjike në fushë të shqipes. Tiranë.
    1982: Gjinari, Jorgji. "Dëshmi të historisë së gjuhës shqipe për kohën dhe vendin e formimit të popullit shqiptar". Studime filologjike, 3.
    1982: Ölberg, Hermann. "Kontributi i gjuhësisë për çështjen e atdheut ballkanik të shqiptarëve". Studime filologjike, 3.
    1982: Pellegrini, Giovan Battista. "Disa vëzhgime mbi elementin latin të shqipes", Studime filologjike, 3.
    1984: Huld, Martin E. Basic Albanian Etymologies. Columbus, OH: Slavica Publishers.
    1985: Banfi, Emanuele. Linguistica Balcanica. Bologna.
    1986: De Simone, Carlo. "Gli illiri del Sud. Tentativo di una definizione". Iliria (Tiranë), 1.
    1987: Buchholz, Oda; Fiedler, Wilfried. Albanische Grammatik, Leipzig: VEB Verlag Enzyklopädie.
    1990: Desnickaja, A. V. Osnovy balkanskogo jazykoznanija, Cast 1. Leningrad: Nauka Press.
    1991: Banfi, Emanuele. Storia linguistica del sud-est europeo. Milano.
    1996: Demiraj, Shaban. Fonologjia historike e gjuhës shqipe. Akademia e Shkencave e Shqiperise. Instituti i Gjuhesise dhe i Letersise. Tirane: TOENA.
    1997: Pellegrini, Giovan Battista. Avviamento alla linguistica albanese.
    1998: Demiraj, Shaban. Gjuha shqipe dhe historia e saj. Tirane: Shtëpia botuese e librit universitar.
    1999: Demiraj, Shaban. Prejardhja e shqiptarëve në dritën e dëshmive të gjuhës shqipe. Tirane: Shkenca.
    2002: Demiraj, Shaban. Gramatikë historike e gjuhës shqipe. Akademia e Shkencave e Shqiperise. Instituti i Gjuhesise dhe i Letersise.
    2004: Demiraj, Shaban. Gjuhësi Ballkanike. Akademia e Shkencave e Shqiperise. Instituti i Gjuhesise dhe i Letersise.

  • Ανώνυμος 30264

    24 Νοε 2014

    Hypotheses and theories concerning the Romanian-Albanian brotherhood

    Kur Shqipëria përkufizohej me Rumaninë
    Kur Shqipëria përkufizohej me Rumaninë
    “According to some scientists, Romanians and Aromanians are known as the true indigenous inhabitants of the lands to the North and South of the Danube, as descendants of the Thracian-Illyrians.” [4] Born from the Thracian-Illyrian subfamily, the Albanians appeared in the 2nd Century, only to vanish from history for many subsequent centuries. Indeed, the 2nd Century witnessed the first mention of a population inhabiting the current territory of Albania that went by the name of Albanoi and centered on the city Albanopolis. “After this brief endorsement, there was silence until the 11th Century, when a revolt is mentioned ― one that took place in Albania and was set out by Albanians. This enormous gap suggests that the historical beginnings of the Albanians are quite similar to those of Romanians.” [5] According to historiography, from ancient times to today, the South-Danube, Balkan region between the Black, the Adriatic, and the Aegean Seas ― a very friendly area for human settlements ― has been vividly disputed by several nations. At the sunrise of ancient history, there were two related, yet distinct nations which developed here: the Thracians and the Illyrians―the grand-grand-fathers of todayʼs Romanians and Albanians. According to Nicolae Iorga, “the Romaniansʼ and the Albaniansʼ foundation are the Illyrian-Thracian-Dacian tribes which inhabited the Balkan Peninsula and later crossed the Danube, took the name of Getae and Dacians, and later spread all over Transylvania.”[6] In a paper discussing Romanian-Albanian links, the editor-in-chief of a Bucharest magazine wrote, using the pseudonym Boirevista, that “There is no element in present day Romania towards which we have more affection than is the Albanian element, for it is more than twenty centuries old.” [7]
    Within the Balkan language family, Albanian and Romanian are closely related. “This relatedness manifests itself in phonetics, morphology, syntax construction, phraseology, the formation of words, vocabulary.” [8] In a paper about the origin of common linguistic elements, independent trajectories, and distinct Thracian-Dacian or Thracian-Illyrian inheritances, Professor Grigore Brâncuş underlined that “the Romanian and Albanian languages are related through a sublayer which is the source of common innovations.”[9] Romanian-Albanian and Thracian-Illyrian relations are ancient; for this reason, there are many similarities, parallels, interlinkages in terms of spiritual and cultural life. In writing about these relations, the distinguished Albanian linguist Eqrem Cabej stated that “The closeness is so apparent that the linguist often feels he is faced with a single language presented in two different forms.” He also wrote that “based on this affinity one can state with quite some certainty that over the passage of time, Albanians and Romanians have been neighbors and may have even lived in symbiosis.” [10] The Italian philologist Giuliano Bonfante asserted that “the Albanians and the Romanians were at a certain time the same people and later were subject to the same Latin wave in the 2nd or 3rd Centuries AD.”[11] The idea of the ancient ethnic and linguistic brotherhood between Romanians and Albanians dates back to the 18th Century. The pioneer of historical and linguistic research on South-East Europe, Johann Erih Thunmann, was convinced that there was a link between the two languages based on close proximity: Albanians are the descendants of ancient Illyrians, while their Vallachian brothers, whom I will discuss further below, are the sons of Thracians. Interestingly, Thunmann thought it necessary to explain the focus of his research: “To us, those who live in the Eastern parts of this continent, there are no people that are less well-known from a historical and language point of view as are the Albanians and the Vallachians. And these are not commonplace, but distinguished people, people that any historian should like to get to know, and whose history is likely to fill a gap in the older and younger history of Europe. Nowadays, these nations no longer play an important role: they are stripped of freedom, rights, and opportunity. And historians are often as unjust as any other people: they despise the less fortunate.” [12]
    Based on earlier research, our linguists have come to the conclusion that comparative studies have predominantly analyzed the Albanian language, whose initial connectedness with the Romanian sublayer is widely recognized. Our mysterious brotherhood with the Albanians is at the core of the closeness between the two peoplesʼ souls and certain warmth in our interactions. These come from a communion of civilization that began many centuries ago. As stated by Grigore Brâncuş, “On the occasion of a trip to Albania in 1957, Alexandru Rosetti was surprised to learn that Albanians have the same phrasal rhythm. According to Rosetti, Albanian is a Centum language due to its commonality with the Illyrian, and a Satem language due to its links with the Thracian.” The elements that are common to the two languages are, with few exceptions, of Thracian origin. Hence Rosetti brings to this argument some vocabulary elements, the phonetic correspondences between the two languages, and common expressions―all of which underpin the common layer of two or more Balkan languages. In “The History of the Romanian Language,” Rosetti lends support to the Albaniansʼ autochthony in the North of todayʼs territory, close to the Vallachians; the numerous language analogies could not have developed without close contact between the two. Similarly, Theodor Capidan believes that the Albanians formed on the territory of todayʼs Northern Albania, in a place where contact with medieval Romanian populations from the South of the Danube was possible.[13] These arguments lead us to agree to the presence of an Albanian-Romanian symbiosis.
    Some Romanian linguists asserted that, one thousand years ago, the Timok Romanian population was spread all the way to the Niş-Vranje cities, where it met with the ethnic Albanian population which inhabited the land to the Adriatic Sea. By admitting this link alone―a link that has been broken in the modern era―we can understand the cultural and linguistic relations between Albanians and Romanians. An interesting viewpoint, also presented elsewhere, is that the Aromanian language has fewer Albanian elements than the Romanian language; it is additional proof that Albanians have been in closer vicinity with the Romanians than they have with the Aromanians, probably in the regions of Kosova and further to the North-West, in the Timok Valley. Although officially termed Kosovo, Kosova cannot be Kosovo just like Moldavia, Craiova, Orşova, Cruşova cannot be Moldavio, Craiovo, Orşovo, Cruşovo. Other Albanian researchers have written about the closeness of the two nations. For example, in the case of the Kosovar Albanians who lived in close proximity with the Timok Romanians, the Serbs forced more than 300,000 ethnic Albanians to leave the region during 1877–78. Only the Vallachians were left in the area (on the Toplitza River). These are the traces of the Albanian-Romanian symbiosis!
    The same opinion concerning the Romanian-Albanian brotherhood is shared by several Romanian linguists, according to whom Greek and Albanian are the only indigenous languages which have been preserved in the Balkans. The elements shared by these languages underpin the evolving belief that Albanian is a continuation of that language which constitutes the sublayer of the Romanian language.
    (Translation: Camelia Minoiu)

  • Ανώνυμος 30263

    24 Νοε 2014

    4. Conclusions
    The similarities between the Albanian and Romanian languages are acknowledged by all researchers focusing on this
    topic. The ethnogenesis of the Albanian language cannot be completely clarified without having a close approach to the
    same problem in Romanian. To be able to explain ancient language formations in Albanian, there has to be firstly an ISSN 2039-2117 (online)
    ISSN 2039-9340 (print)
    Mediterranean Journal of Social Sciences
    Published by MCSER-CEMAS-Sapienza University of Rome
    Vol 4 No 2
    May 2013
    179
    internal comparison and afterwards as a helping element, an external comparios particularily with Romanian. Making
    clear the origin of these similarities might help resolve the ethnogenesis issue of the two nations and not further blur it.
    Itʼs high time the Albanian linguistics acknowledged the existence of a component of the Trachean in the Albanian; apart
    from the filiation links it has with the Illyrian language. That would explain the similarities at three levels:
    i. Inherited similarities in both languages; which come from Thracean and Illyrian.
    ii. Similarities obtained independently in both languages; came as a result of former inherited similarities. Due to
    them, these two langugages developed independently however always under the influence of the old roots.
    iii. Similarities as a result of mutual influence. Both languages were in contact with Latin, Slavic and Balkanic
    Illyrian.
    In conlusion, all these similarities must be observed in a broader frame involving political, social and historic factors
    experienced in the Balkans.

  • Ανώνυμος 30262

    24 Νοε 2014

    Similiarities noticed even in phraseological phrases and proverbs;
    Proverbs and wise sayings, words of wisdom, are the product of a historical experience, of the psychology and mentality,
    material and spiritual culture of a people. Natural phenomena, social life, the lessons and experiences in life have been
    wisely generalized by various people in different ways, but often related. Such similaritiesʼ origin in these two languages
    should be sought in a wider historical background, but not in interlingual elements, but in outer-lingual circumstances. In
    our case, they should be seen as a phenomenon arising as a result of mutual influence, coming across frequently and for
    a long time, before the arrival of the Slavs in the Balkans, which has continued until the X century, when common
    Romanian was divided into dialects: rom. Cand doi that ceartڭ, al treilea castigڭ. al. Kur zihen dy vetë, fiton një i tretë
    (when two are fighting, the third one wins); rom. Limba oase n-are, dar oase sfڭrâmڭ. al. Gjuha eshtra sʼka, por eshtra
    thyen (A tongue has no bones, but it can break a heart); rom. Cine sapڭgroapa altuia cade el ڮntr-ڮnsa al. Kush i bën
    gropën tjetrit, bie vetë brenda (The biter bit or the evil deeds will come home to roost); rom. Mai bine târziu decât
    niciodatڣ al. Më mirë vonë sesa kurrë (better late than never).

  • Ανώνυμος 30261

    24 Νοε 2014

    Common features in the lexical area:
    There are many common native lexical units in Albanian and Romanian, which should be taken in as a specific
    relationship of the two languages that have since been in contact. Their earliest usage can be proved:
    a. they are scattered throughout the territory of Romania and the major part even in Albania. This distribution
    regarding the Romanian language is attributable to (Brâncuú 2009), the unitary character of the Danubian
    Latin, as well as the unity of Romanian social groups in the old times, a unity that was preserved and
    strengthened under Romanian influence.
    b. most of them are used as anthroponyms and toponyms in both languages.
    c. the onomastic fund, consisting of them is found in all ancient documents and in dialects.
    d. Another distinctive feature is that these units of the autochtonous fund name mainly villages, hills, forests,
    rivers belonging in general to pastoral realities, farmersʼ life:
    al. avull “vapour” - rom. abur; al. bollë, bullar “copperhead” -rom. balaur “gjarpër-snake”; al. baltë “mud” -rom. baltă;
    al. bredh “fir”- rom.brad; al. bukur “beautiful” -rom. bukura; al. kësulë “hood” -rom. căciulă; al. katund “village” -rom.
    cătun; al. qafë “neck” -rom. ceafă; al. sorrë “crow” -rom. cioară; al. çukë “small hill” -rom.ciukă; al. shytë “goat” -rom.ciut;
    al. kulpër “clematis” rom. curpen; al. flutur “butterfly” -rom. future; al. gjëmb “thorn” -rom. ghimbe; al. gjysh “grandfather” -
    rom. ghiuj; al. grope “hole” -rom. groapă; al. gushë ʽneck”-rom. guúă; al. i moshuar “old” -rom. moaʓڣ etc.
    The linguists do not share similar views on the number of words of common origin. Russu (1970) believes that
    there are 70 such parallels. Rossetit (1986) says that there are more than 100 units. Brâncuú (2009) brings 89 words and
    their 535 derivative forms. Albanian linguists have accepted about 70, but in fact today it is generally admitied by linguists
    that the figures brought by Romanians are more accurate, around 100.
    A few words from Slavic have entered both these languages and have been reflected parallel, probably during the
    first invasions of the Slavic in the Balkans, especially in the field of agriculture, such as: sllav. spade; al. lopatë (spade)
    rom. lopată;sllav.plough al. plug (plough) rom plug; sllav. sieve al. sita (sieve) rom. sită;sllav. potkovaal. potkua
    (horseshoe) rom. potcoavă; sllav. trup al. trup rom. trup etc.
    Slavic influence is felt more in Romanian than Albanian language, and is even found in common ordinary words
    like iubi, drag prieten etc. The Slavic extention testifies the ancient existence of these two languages in the eastern and
    western part of the Balkans.

  • Ανώνυμος 30260

    24 Νοε 2014

    We have noticed from our observations that even an ameliorative or diminutive suffix turns out to be similar in both
    languages, Albanian and Romanian.: al. lul-kë ʽsmall flowerʼ, shqer-kë ʽlambʼ, djal-kë ʽboyʼ fshatar-kë ʽvillage womanʼ,
    Dhor-kë ʽnameʼ, korçar-kë ʽwoman from Korcaʼ. Even in Romanian we find words like: casnică ʽshtëpizë-small houseʼ,
    tufcă ʽtufëzë-bundleʼ. It plays the same role in both languages. In Romanian language it is found as an ethnonym, same
    as the Albanian language: al. shqiptar-kë ʽalbanian womanʼ rum. romîncă.
    Nowadays, the suffix is widely used in Albanian language -ush, al. engjëll-ush ʽnameʼ, bab-ush ʽfatherʼ, ar-ush
    ʽbearʼ, vogëlush ʽkidʼ. (Çabej, 1976) draws a comparison with the Romanian –us in words like: lemn-us, (druth). It can be
    also found in serbo-croatian, but not in the meaning found in both languages we are reviewing in this study: serb. gakusa
    ʽcrowʼ. As regards to its origine there have been various views. Pasku (1960) brings it to Romanian from the Slavic
    language. Çabej and Xhuvani (1980) think that the Albanian language has inherited it and later on, it came upon the new
    slavic suffix.
    Common features in syntax:
    - The forms of the Subjunctive mood are used when accompanied by the particle le/lë: al. Le të dëgjojmë; (Letʼs
    listen) le të ketë; (Let it have) rum. laʓڭ sڣ vie; laʓڭsڣ o facڣ alʕii
    - The subjunctive locution appears the same: le që- laʓڭ cڭISSN 2039-2117 (online)
    ISSN 2039-9340 (print)
    Mediterranean Journal of Social Sciences
    Published by MCSER-CEMAS-Sapienza University of Rome
    Vol 4 No 2
    May 2013
    178
    - Two participles expressing time and manner relations have a correlative value in the Albanian and Romanian
    languages: al. duke pare e duke bërë (seeing and doing); rum. vazۈnd ʓi fڭcۈnd
    - We see word formations, bearing the same structure: al. Kush e di (Who knows?) rum. Cine ʓtie?

  • Ανώνυμος 30259

    24 Νοε 2014

    The preservation of short latin /ǎ/ for instance: latin. lǎcta> al. luftë ʽwarʼ rom. luptă; latin. fructus > al. frut ʽfruitʼ
    rom. frupt; latin. furca ʽbrushʽ > m. al. furcë rom. furcڭ
    - he reflection of the latin group /ct/ (Giovine Di P.1982) in al. /ft/, /jt/, /t/ > rom. /pt/: latin. directus> al. drejt
    ʽtowardsʼ rom. dreaptă; latin. fructus> al. frut ʽfruitʼ rom. frupt
    - Rhotacism as a dialect feature (Tagliavini, 1932): latin. arena al. tosk. rëra (send); latin. canape > al. kërp
    ʽhempʼ; latin. bene> rom. bire
    The common features in the grammatical system.
    - The back position of the definite article: al.ujk-u ʽwolfʼ rom. lup-ul; al. qen-i ʽdogʼ rom. caine-le; al. vajz-a ʽgirlʼ
    rom. fat-a
    - The front position of articles in adjectives: al. njeri i mire ʽnice manʼ rom. omul cel bun
    - Formation of some indefinite pronouns: al. kushdo, cilindo ʽwhoever, everyʼ rum. cineva, cîtva;
    Some adverbs: al. kudo, kurdo ʽeverywhere, wheneverʼ rom. undeva, cîndva
    al. dikush, cili, diç ʽsomeone, who, somethingʼ rom. neúcare, neútine etc.
    - Similiarities in numeral formation. Unlike many linguists that stick to the formation of numbers 11-19 due to the
    Slavic impact jedinnj na desete (tracing paper in Romanian unsprezece), G. Brâncuú (2009) believes that this
    structure has arised as a tracing paper of Balkan Latin unus super decem from the similar structure of the
    autochtone substract (latin has had undecim).
    - There is a parallel formation of the composites of the Romanian and Albanian popular languages: al.
    kokëmadh ʽbig headʼ rom. cap-mare; al. hundëmadh (big nose) rom. nas-mare; al. gojëmbël ʽsweet talkerʼ
    rom. gură-dulce; al. sybardhë ʽwhite eyesʼ rom. ochi–albi etc. Seeing it from a comparative viewpoint, it is
    concluded that the composites of this type are identical in both languages, as to the mode of formation, as well
    as understanding. Such formations are characterized by the absence of the enclitic and proclictic articles of
    the adjective, something that speaks about their antiquity. The same reasoning is also used by the Albanian
    scholars Çabej and Cipo (1972).
    Nowadays, similiarities are noticed even in adverbs: al. rrallëherë ʽrarelyʼ rom. raoreri; al. askund ʽnowhereʼ rom.
    ascune etc. The compound words in these languages are new formations which lead to the conclusion that similar
    grammatical structures bring forth common features yet again. Similarities are also noticed in the use of -onia suffix with
    the nouns of female gender: al. ulkonjë ʽfemale wolfʼ rom. ursuaie. We have observed similarities in the suffixes of
    ameliorative words: rom. raĠă/răĠuú-că–al.roskë ʽdrakeʼ; rum. căĠel/căĠel-uú-că al. qenushkë ʽlittle dogʼ (Karagjozi Kore
    2009)
    The suffix –zë is one of the ancient suffixes of the Albanian language, found in both dialects which according to
    (Pasku, 1916) Romanian language borrowed it by Albanian language. That was also observed by Çabej and Xhuvani
    (1980) who make it clear that this apposition has entered this language together with the Albanian words: rom coacă-ză
    al. kokë-zë ʽsmall headʼ, rom. pupă-ză al. pupë-zë.

  • Ανώνυμος 30258

    24 Νοε 2014

    3. Analisys
    The common linguistic phenomena of these two languages are noticed too. That is shown
    Firstly: in the common phenomena which are found in both Albanian language dialects and the four Romanian
    dialects, therefore they are formed when these languages were not yet divided into dialects.
    Secondly: They were subjected to early phonetic rules which do not function anymore in both languages.
    Common features in phonetics:
    - The reduction of vowel / ڣ / > al. / ë /> rom. / ڣ /, /î/, a phenomenon observed not only in the inherited element
    in both languages, but also in the element taken from Latin.
    a. in the inherented element of the two languages: al. buzë (lip)-rom. buză; al. i bardhë ʽwhiteʼ - rom. barză;
    b. in the latin element there are only two main ways of this vowel acquisition in both languages:
    spontaneously from unstressed /a/ which has provided /ë/ as in the words: latin. familia > al. fëmijë
    ʽchildrenʼ rom. fămeie; latin. camisia > al. këmishë ʽshirtʼ - rom. cămeaúă; latin. sanitatem > al. shëndet
    ʽhealthʼ- rom. sănătate etc.
    - The second way is the conditioned emergence from a stressed /a/ pronounced in the nasal position: latin.
    sƗnctus > rom. sânt, al. shën ʽsaintʼ etc. In Romanian it has happened when the sounds /e/ or /i/ are
    positioned after an /r/ or after a labial consonant, such as rău ʽbadʼ < latin. reum; păr ʽpearʼ < latin. pirum etc.

  • Ανώνυμος 30257

    24 Νοε 2014


    The Relationship between the Thraco-Illyrian, Italic, and Celtic Language. Indo-Europeanists divide the Celtic and Italic languages into two major groups: the Q-dialects and P-dialects. The Q-Celtic dialects were those which were separated earlier from the main group such as Proto-Irish and Proto-Celtiberian, according to the treatment of Proto-Indo-European labiovelars in these languages. The P-dialects turned the labiovelars into bilabials, while Q-dialects turned the labiovelars into simple velars. Instead, east of the Pyrenees, the Celtic dialects have turned the Proto-Indo-European labiovelars into labials, like in Osco-Umbrian.

    As I mentioned above, Thraco-Dacian (and Illyrian) treated the labiovelars differently, according to the phonological environment. Thus, those followed by front vowels (a, o, u) lost their velar feature, turning into a labial (p or b), while those followed by e or i turned first into simple velars, which later, perhaps in Late Thraco-Dacian (preserved as such in Romanian), turned into affricates or sibilants (see infra). This second phonological aspects brings Thraco-Dacian and Illyrian closer to the Balto-Slavic group. Regarding the treatment of labiovelars in the Italic languages, the situation is identical to the Celtic group, namely, Latin and Faliscan, which migrated earlier into the Italian Peninsula, kept the labiovelars, unlike Oscan and Umbrian, which have the same treatment of labiovelars as Continental Celtic. The relationship between Latin on one hand, and Osco-Umbrian on the other hand, was discussed by a number of linguists such as G. Devoto, R. S. Conway, M. S. Beeler, and others. Thus, Devoto states: “The separation of Latin from Osco-Umbrian is not an Italic fact, but an Indo-European dialectical one, since the Indo-Europeans came to Italy in two different waves” (cf. Tagliavini, Le Origine…, 2, p. 67), while Beeler comes closer to the historical and linguistic facts: “I donʼt think that any of the innovations found in Latin and Osco-Umbrian is strong enough to be a irrefutable argument for an “Italic phase” conceived as a distinct linguistic community, separated in time and space since Indo-European. I would suggest Proto-Latin and Proto-Osco-Umbrian may have occupied neighboring areas in a still undivided Western Indo-European community” (Language, 28, p. 443).

    In other words, the ancestors of the Osco-Umbrians migrated to the Italian Peninsula from the Upper Danube Valley around 1200-1300 BC, while those of the Latino-Faliscans came to Italy around 1500 BC, 200-300 years before. Latin and Faliscan kept the Proto-Indo-European labiovelars, unlike Osco-Umbrian.

    The Relationship between Thraco-Dacian, Illyrian, and Albanian. As I mentioned already, Thraco-Dacian and Illyrian were dialects of the same language, although most linguists believe that they are different languages. On the other hand, Ancient and Medieval historians consider Illyrian as Thraco-Dacian (Strabo), while Suidas Lexicon (10th century AD) states that “Illyrians [are] Barbarian Thracians” (illírioi barbároi thrákoi). Today, there is a general confusion regarding the relationship between these languages. Some linguists believe that they are related languages, while others believe that they are different since Illyrian was a centum language, while Thraco-Dacian was a satem language. However, a comparison between Thraco-Dacian and Illyrian glosses indicates that they were dialects of the same language or very close related languages. Although Albanian has a series of common phonological and syntactic features with Romanian, there are some important differences as well. The Epirotes of ancient times lived where Albanians live today. Thucydides shows that the Epirotes were Illyrians, and they were speaking two different dialects. Strabo (7, 7) also shows that they lived south of river Shkumb and Illyrians to the north. The Romans used to make a clear distinction between Illyrians proprie dicti (proper) and Illyrians in general. In their understanding, Epirots were not Illyrians proper. Illyrians proper were those from Illyria, Dalmatia, and the two Pannonias. In modern Albanian, there is no labialization of Proto-Indo-European labiovelars as in Thraco-Dacian, Illyrian, Osco-Umbrian, and Continental Celtic. Thus, PIE *kwetwor ʽfourʼ > Albanian katër ʽidʼ or PIE *wl̥kwos ʽwolfʼ < Albanian ulk ʽidʼ since it was peripheral as it was the case with the Q-dialects of the Italic and Celtic groups.

  • Ανώνυμος 30256

    24 Νοε 2014

    I will continue re ilithies

  • Ανώνυμος 30255

    24 Νοε 2014

    4. On the question of the earlier location of the Albanians, there is a good summary and batch of references in A. Rosetti, Istoria limbii romîne. II. Limbile bakanice3 41-44 (Bucureti, 1962). Rosetti, however, mistakenly repeats the myth that some Tosk dialects show Geg characteristics, thus pointing, allegedly, to a more recent dialect split. The isogloss is clear in all dialects I have studied, which embrace nearly all types possible. It must be relatively old, that is, dating back into the post-Roman first millennium. As a guess, it seems possible that this isogloss reflects a spread of the speech area, after the settlement of the Albanians in roughly their present location, so that the speech area straddled the Jireek line.

    In this context it is possible to find almost every opinion. Many agree that Albanian lacks an old maritime terminology, yet D. Deev (Charakteristik der thrakischen Sprache 113 [Sofia, 1952]) thinks they have had it and lost it!

    More positively, one may say that the mere absence of inherited maritime vocabulary can prove nothing. Recently, however, E. Çabej (VII Congresso intemacionale di scienze onomastiche, 4-8 Aprile 1961, 248-249) has argued for the actual presence, insufficiently noticed heretofore, of certain preserved old terms. But it seems to me that these are for the most part inconclusive in themselves: dt 'sea' (related to 'deep') could refer to any deep water; vâ 'ford, anchorage', mat 'beach' valë 'wave' could be applied to various bodies of water. A word like grykë 'narrows' is an easy metaphor ('throat'); aní ( : an(ë) 'vessel') and some names of parts of boats (ballë 'forehead', pëlhurë 'sail', shul 'mast', lugatë 'rudder', belonging with lugë 'spoon') are also easily understood as metaphors; likurishtë 'polyp' (cf. likurë 'skin') and many other names, often fairly transparent compounds (p. 249), are descriptive and could presumably have arisen in their attested uses at almost any time. The word ngjalë 'eel' < *engella, even if related correctly to Illyrian 'EggelaneV, does not necessarily presuppose the sea. Thus, we still lack a demonstrated body of native marine morphemes, with no other morphological or semantic connections in the language to make transfer possible. For such an argument, only isolated forms will be convincing.

    Even recent history is checkered: Shqiptar first appears in the fourteenth century. Albi occurs in an Angevin document of 1330; according to Ptolemy, in the second century the Albanoí lived around Albanópolis (Kruja), where the ethnic has been recorded in modem times. The enclaves of Italy and Greece, to the extent that they use a traditional name, use this term: arbrésh (e.g., Vaccarizzo Albanese), arbëríshte (Greece). The earlier data are rehearsed, with references, in H. Bari's Lingvistike studije (Sarajevo, 1954; abbr. LS), and Hmje në historín e gjuhës shqipe 7 (Prishtinë, 1955; abbr. Hymje; = trans. Istorija arbanakog jesika 30 [Sarajevo, 1959]).

    The question of the names Elbasan, Arbëni, Albanopolis, Shqipëtar, Shqipëri is discussed at length, but somewhat inaccessibly, in Dh. S. Shuteriqi, Buletin për shkencat shoqërore 1956:3.189-224 (abbr. BShkSh) and Buletin i Universiteiit Shtetëror të Tiranës 1958:3.45-70 (abbr. BUShT) .

    It is clear that in the Middle Ages the Albanians extended farther north (Jokl, Albaner §2); that there are persuasive arguments which have been advanced against their having extended as far as the Adriatic coast — the fact that Scodra 'Scutari' (Shkodër) shows un-Albanian development (see §6 below), that there is no demonstrated old maritime vocabulary (see above), and that there are few ancient Greek loans (Jokl, Albaner §5; but see §5 below); and that there are arguments in favor of old Dardania: Ni < Naíssos, with development as in pyll 'forest' < *pëýll < *padle(m) : paldem (Jokl, Albaner §5). Admittedly, many of the arguments are negative; they are dealt with further below.

    In a series of studies, G. Reichenkron has recently elaborated on Albanian-Rumanian correspondences, and has even brought in Armenian. This latter argument is not new, having been first forcefully set forth by H. Pedersen (KZ 1900:36.340-341). Pertinent aspects of Reichenkron will be discussed below, but his work does not essentially alter the borrowing situation as it has been understood. S. Pucariu (trans. Die rumanische Sprache [Leipzig, 1943], from which citation is here made) reviews these matters under "Das autochthone Element" (pp. 203—210) and in his discussion of common Latin inheritances (pp. 326-336).

    Although he deals with other views (pp. 336-338), he sees (p. 205) the Abanian-Rumanian elements as derived from Thracian, and thinks them inherited (as substratum) in Rumanian but loans into the Illyrian ancestor of Albanian. The richest account of this subject now is Rosetti Istoria II3, which commendably treats the Balkans as a historic unit. For Albanian-Rumanian the phonological correspondences are set out (pp. 103-106), as well as the lexical (pp. 106-121); many of these are too well known to need exemplification here — in the gross, they are obviously true, and largely well understood. They point solidly to (1) a local native language, and (2) a special dialect of Latin.

    G. Reichenkron (Romanistisches Jahrbuch 1960:11.19-22) rehearses succinctly a number of hypotheses, which I summarize here:

    a) Not all Albanian-Rumanian correspondences are loans from Albanian into Rumanian; they may be from Illyrian and Daco-Thracian as sources.

    b) "Autochthonous" elements of Rumanian show only in part Illyrian-Thracian-Albanian regularities; in part proto-Romance developments appear.

    c) Most Albanian-Rumanian correspondences come from borrowings by Vulgar Latin (as precursor of Rumanian) in Dardania from an Illyrian substrate. Then, we suppose, pre-Rumanian moved north of the Danube and merged with a Daco-Romance dialect, which contained Thracian elements showing correspondences with Armenian (allegedly a sound shift, and certain affixes dealt with in Rom. Jb. 9; for details, see below).

    d) Daco-Thracian yields Rumanian < IE *q before eu; < IE *s + front V, and IE *k; -f- < IE *p ( > p').

    e) Of the residue of unexplained words, loans from Slavic and Magyar account for many.

    f) Some ancient Greek loans are to be reckoned with, even though one would not expect Rumanian to borrow wholesale in areas where other Romance did not.

    g) There are also some Germanic loans. Therefore, we must reckon with five IE components: Germanic, Latin, Greek, Dacian, Slavic.

    h) We must be prepared for the situation where two unrelated etyma fall phonologically together but continue two meanings, such as OFr. mont 'world, mountain' < mundum, montem; this possibility has too often been overlooked.

    Reichenkron's reasoning (Rom. Jb. 1958:9.59-105, esp. 59-62) on the Albanian-Rumanian sound correspondences runs as follows: Such correspondences might reflect either (1) Daco-Thracian to Rumanian, and to Illyrian, which later becomes Albanian; or (2) Illyrian, which later becomes Albanian, to Getian Thracian to Rumanian. On the basis of the assumption of a Thracian sound shift from IE, similar to that in Armenian, Reichenkron follows Gamillscheg's theory that the West Rumanian dialects (i.e., Dardanian and South Danubian) go with Albanian in their loan reflexes, while East Rumanian dialects go with Thracian and show sound-shifted reflexes. Thus

    Hence, the main diagnostic reflexes are: IE d, g, g, > East Rumanian t, k, k, .

    On the basis of this Daco-Thracian theory, Reichenkron tries to explain various difficult Rumanian words involving z, some of which may be related to some Albanian words. He tries to elucidate certain Rumanian words in zg- as being originally borrowed from Thracian forms with a prefixed *gh-, comparing certain Armenian developments. His attempt, which I consider unsuccessful or at best dubious, I criticize elsewhere, at least so far as the Albanian evidence goes. In any event, his main argument, whether right or wrong, would not need to affect our conclusions on Albanian, as it really has to do with the nature of Daco-Thracian and its putative reflexes in Rumanian.

    Reichenkron argues repeatedly on the supposed direction of borrowing in a way that assumes that linguistic borrowing always moves from a higher sociological structure to a lower one. Without entering into the probably improvable factuality of these aspects of the cultures in question (the Dacians, Getes, and pre-Albanians), nor into the anthropologically unclear concept of equality and superiority of cultures, it is worth noting that in the case of cultures we know much about we could scarcely hypothesize in advance which way many categories of loans would move.

    In the course of discussing shtrungë 'enclosure for milking animals', Rumanian strung, Reichenkron (Rom. Jb. 11.51-52) has an excursus on Baltic and Slavic pa/po- 'Art, After-, Nach-'. This argument loses force when we consider E. Westh Neuhard's article in Scando-Slavica 1959:5.52-63, showing that these Slavic compounds are caiques on German, built on a very slender inherited Slavic base; moreover, they seem to reflect a rather literary (or literate) cosmopolitan intrusion of German culture rather than contact on the folk level. Therefore, it would be all the less likely to see such an origin in this item of Rumanian folk culture. As for the interesting Baltic forms adduced by Reichenkron, two types of explanation seem to suffice to dispose of them as calques, too. The step terms of kinship seem clear calques on the long established Slavic use of this prefix (pásynok). The other compounds of "approximation" seem again traceable to German diffusion, particularly when one considers how strong this influence has been, specifically in Lettish and Old Prussian. Thus the restricted size of the Old Prussian corpus, emphasized by Reichenkron in connection with the relatively large attestation of this feature, loses its probative value. Reichenkron goes on to urge a special relationship embracing Thracian, Slavic, and Baltic, based on a po/pa- prefix, in turn associated with dialect variants comprising the lone Rumanian postrung(beside strung) and the obscure and otherwise unelucidated pociump and pozmóc. With the above considerations, the assumption of such a special relationship dissolves into thin air. It should be noted, in fairness, that Reichenkron (p. 53) allows the possibility that the dialect form po-strung may arise from early Serbian contacts.

    Reichenkron's further argument (pp. 52-53), giving an alternative to the conventional (i.e., Jokl's) accounting for pârîu 'brook', is, independently of the above question, susceptible of a different solution. Jokl had pârîu < pre-Albanian *per-rn- (> Albanian përrua, përroni; cf. Latin frnum > Rumanian frîu); Reichenkron suggests Thracian pa-(assimilated to pâ-) + Latin rivus > rîu 'river'. Equally possible, if one insists on an alternative to *per-rn-, is *per-rvus.

  • Ανώνυμος 30254

    24 Νοε 2014

    The Position of Albanian

    Eric P. Hamp, University og Chigaco
    (Ancient IE dialects, Proceedings of the Conference on IE linguistics held at the University of California,
    Los Angeles, April 25-27, 1963, ed. By Henrik Birnbaum and Jaan Puhvel)

    (Part _1, _2, _3, _4, _5, _6, _7, _8, _9, _10, _11, _12, _13, _14, _15, _16)


    1. It is fashionable at conferences to come out with no clear affirmative assertion, but rather with a statement of all the many difficulties. While I have no taste for fashion, this should prove a fashionable paper, on this ground if on no other. It is often hard enough to say conclusively where the IE features of Albanian lie, let alone to identify them unambiguously and assign them to a restricted relationship of shared innovation. This is not to say that things are as G. Meyer is all too well known to have put it; there is plenty of good Indo-European material in Albanian but it is often ambiguous and represented by small numbers of examples for each feature and combination.

    Furthermore, I am not yet in a position to say what I hope will be possible when the dialect materials from most enclaves have been sifted and compared. This applies particularly to the verb.

    There are also relative unknowns that are important in the total question on which I do not feel adequately informed to hold a worthwhile opinion: Thracian, with Deev's bewildering material, is the notable example here.

    2. There are ways in which our subject has been synthesized in the past that lighten our task somewhat: N. Jokl (Eberts Reallexikon der Vorgeschichte; articles "Albaner," "Illyrier," and "Thraker") gives a very just review; but he does nonetheless have his point of view. W. Porzig (Die Gliederung des indogermanischen Sprachgebiets [Heidelberg, 1954]) gives a fair and fairly complete summary, but he has no incisive point of view. Moreover, there has been a good bit of activity recently, for such a small field, and I have tried to sift through the output as fully as I could. Thus I hope to reach a fair degree of completeness in reporting, although, I suppose, at the same time some of my prejudices will show through.

    3. When one looks over the ground to be covered, it seems that our subject falls naturally into three parts: the geographic position of Albanian in the Balkans; the corpus, location, and relations of Illyrian, Thracian, and their congeners; and the genetic ties of Albanian to its sister IE subgroups. These, in fair part, match 1

  • Ανώνυμος 30253

    24 Νοε 2014

    http://groznijat.tripod.com/balkan/ehamp.html

  • Ανώνυμος 30252

    24 Νοε 2014

    Linguistic influences

    The earliest loanwords attested in Albanian come from Doric Greek, [12] whereas the strongest influence came from Latin. The period during which Proto-Albanian and Latin interacted was protracted and drawn out roughly from the 2nd century BC to the 5th century AD.[13] This is borne out into roughly three layers of borrowings, the largest number belonging to the second layer. The first, with the fewest borrowings, was a time of less important interaction. The final period, probably preceding the Slavic or Germanic invasions, also has a notably smaller number of borrowings. Each layer is characterized by a different treatment of most vowels, the first layer having several that follow the evolution of Early Proto-Albanian into Albanian; later layers reflect vowel changes endemic to Late Latin and presumably Proto-Romance. Other formative changes include the syncretism of several noun case endings, especially in the plural, as well as a large-scale palatalization.

    A brief period followed, between the 7th and 9th centuries AD, that was marked by heavy borrowings from Southern Slavic, some of which predate the "o-a" shift common to the modern forms of this language group. Starting in the latter 9th century AD, there was a period characterized by protracted contact with the Proto-Romanians, or Vlachs, though lexical borrowing seems to have been mostly one sided—from Albanian into Romanian. Such borrowing indicates that the Romanians migrated from an area where the majority was Slavic (i.e. Middle Bulgarian) to an area with a majority of Albanian speakers (i.e. Dardania, where Vlachs are recorded in the 10th century AD). Their movement is probably related to the expansion of the Bulgarian Empire into Albania around that time.

    According to the central hypothesis of a project undertaken by the Austrian Science Fund FWF, Old Albanian had a significant influence on the development of many Balkan languages. Intensive research now aims to confirm this theory. Albanian is being researched[by whom?] using all available texts before a comparison with other Balkan languages is carried out. The outcome of this work will include the compilation of a lexicon providing an overview of all Old Albanian verbs.[14]
    Latin element of the Albanian language

    Jernej Kopitar (1780–1844) was the first to note Latin's influence on Albanian and claimed "the Latin loanwords in the Albanian language had the pronunciation of the time of Emperor Augustus".[15] Kopitar gave examples such as Albanian "qiqer" from Latin cicer, "qytet" from civitas, "peshk" from piscis and "shigjetë" from sagitta. The hard pronunciations of Latin ⟨c⟩ and ⟨g⟩ are retained as palatal and velar stops in the Albanian loanwords. Gustav Meyer (1888)[16] and Wilhelm Meyer-Lübke (1914)[17] later corroborated this. Meyer noted the similarity between the Albanian verbs shqipoj and shqiptoj and the Latin word excipio. He believed that the word Shqiptar (meaning Albanian) was derived from the Latin word excipio. Johann Georg von Hahn, an Austrian linguist, previously proposed the same theory in 1854.[18]

    Eqrem Çabej also noticed, among other things, the archaic Latin elements in Albanian:[19]

    Latin /au/ becomes Albanian /a/ in the earliest borrowings: aurum > "ar", gaudium > "gaz", laurus > "lar". But Latin /au/ is retained in later borrowings: causa > "kafshë", laud > "lavd".
    Latin /ō/ becomes Albanian /e/ in the oldest Latin borrowings: pōmum > "pemë", hōra > "herë". An analogous mutation occurred from Proto-Indo-European to Albanian; PIE *nōs became Albanian "ne", PIE *oḱtō + suffix -ti- became Albanian "tetë" etc.
    Latin unstressed internal and initial syllables become lost in Albanian: cubitus > "kub", medicus > "mjek", paludem > V. Latin padule > "pyll". An analogous mutation occurred from Proto-Indo-European to Albanian. In contrast, in later Latin borrowings, the internal syllable is retained: paganus > "pagan", plaga > "plagë" etc.
    Latin /tj/, /dj/, /kj/ palatalized to Albanian /s/, /z/, /c/: vitius > "ves", ratio > "arsye", radius > "rreze", facies > "faqe", socius > "shoq" etc.

    Haralambie Mihăescu demonstrated that:

    Some 85 Latin words have survived in Albanian but not (as inherited) in any Romance language. A few examples include bubulcus > bujk, hibernalia > mërrajë, sarcinarius > shelqëror, trifurcus > tërfurk, accipiter > skifter, musconea > mushkonjë, chersydrus > kuçedër, spleneticum > shpretkë, solanum > shullë.[20]
    151 Albanian words of Latin origin were not inherited in Romanian. A few examples include Albanian mik from Latin amicus, or armik from inimicus, arsye from rationem, bekoj from benedicere, qelq from calix (calicis), kështjellë from castellum, qind from centum, gjel from gallus, gjymtyrë from iunctura, mjek from medicus, rrjetë from rete, shpresoj from sperare, vullnet from voluntas (voluntatis).[21]
    Some Albanian church terminology have phonetic features which demonstrate their very early borrowing from Latin. A few examples include Albanian altar from Latin altare, engjëll from angelus, bekoj from benedicere,i krishterë from christianus, kryq from crux (crucis), kishë from ecclesia, ipeshkv from episcopus, ungjill from evangelium, mallkoj from maledicere, meshë from missa, murg from monacus, "pagan" from paganus.[22]

    Other authors[23] have detected Latin loanwords in Albanian with an ancient sound pattern from the 1st century BC, for example, Albanian qingëlë from Latin cingula and Albanian e vjetër from Latin vetus/veteris. The Romance languages inherited these words from Vulgar Latin: Vulgar *cingla became N. Romanian chinga, meaning "belly band, saddle girth", and Vulgar veteran became N. Romanian bătrân, meaning "old".

    Albanian, Basque, and the surviving Celtic languages such as Irish and Welsh are the non-Romance languages today that have this sort of extensive Latin element dating from ancient Roman times, which have undergone the sound changes associated with the languages.

  • Ανώνυμος 30251

    24 Νοε 2014

    Ρωμιός αγάπησε ρωμιά! Καλόοοο!!!

  • Bielidopoulos

    24 Νοε 2014

    ~
    Μην ανησυχείς. Είσαι ότι δηλώσεις. Τελεία και παύλα.
    Και κάτι σχετικό με την φυλετική καθαρότητα:
    http://el.wikipedia.org/wiki/Βίκτορ_Μπρακ

  • Ανώνυμος 30247

    24 Νοε 2014

    Αφού πουθενά δεν υπάρχει φυλετική καθαρότητα και το όλο θέμα στερείται επιστημονικής υπόστασης, τί αμολάτε κάθε τόσο ποιός είναι και δεν είναι Έλληνας και μας αλλάζετε το όνομα σε .....ρωμιούς και άλλα φαιδρά; Εγώ το μόνο που ξέρω, είναι το τραγούδι, ρωμιός αγάπησε ρωμιά, ρωμιά και θεσσαλονικιά! Πλάκα έχετε...

  • Bielidopoulos

    24 Νοε 2014

    @30236
    Ούτε ως ανώνυμος έγραψα. Να γράψω τι; Για τη μη ιλλυρική καταγωγή των αλβανών; Σιγά. Πολυφυλετική καταγωγή έχουν όπως όλοι οι λαοί, θέλουν δε θέλουν. Ο όρος φυλετική καθαρότητα στερείται επιστημονικής υπόστασης.
    Δες αυτό:
    "Ο ορισμός του Ηροδότου, αν και παλαιός, δεν υστερεί των μεταγενέστερων. Θα νόμιζε μάλιστα κανείς ότι το ζήτημα έχει μελετηθεί από παλιά και ότι ελάχιστα μένουν να ειπωθούν. Όμως υπάρχουν κεφαλαιώδεις διαφορές ανάμεσα στην αρχαία και τη σύγχρονη εποχή. Αυτό που διαπίστωνε ο Ηρόδοτος ήταν η πολιτιστική ταυτότητα (ή πολιτιστική ενότητα) των Ελλήνων και σε αυτήν αναφερόταν. Μάλιστα αυτή ήταν σαφέστατα διακριτή και συμβατή με τα κράτη τους. Είτε πόλεις-κράτη ήταν αυτά είτε αυτοκρατορίες και δεν έμπαινε ζήτημα καθορισμού του ενός από το άλλο, ταύτισης ή σύγχυσης. Αντίθετα στη σύγχρονη εποχή η σχέση έθνους-κράτους είναι στενή και καθοριστική. Σχεδόν δεν νοείται το ένα χωρίς το άλλο. Ακόμα η λέξη έθνος σήμαινε μάλλον τη φυλή, έτσι μέσα στους Έλληνες υπήρχαν πολλά έθνη. Και οι κοινωνικοί σχηματισμοί, οι δομήσεις, ήταν διαφορετικοί."
    http://el.wikipedia.org/wiki/Έθνος_(κοινωνιολογία)
    Συμπληρώνω στο παραπάνω ότι ακόμα και στην αρχαιότητα υπήρχαν διαφορετικοί ορισμοί για το τι είναι κράτος και έθνος, αναλόγως της εποχής. Αρκούσε το πέρασμα δύο γενεών και αλλαγή των συνθηκών για να αλλάξουν και οι αντιλήψεις. Μην ακούς τι λένε και γράφουν διάφοροι αμπελοφιλόσοφοι.
    Όσον αφορά το ότι γράφω δυσμενώς για το ελλαδαριό (κλαψ!) δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ενοχλείσαι. Είμαστε ή δεν είμαστε το κατακάθι της Ευρώπης; Ο πάτος βρε αδελφέ.
    Να πάρε να γελάσεις:
    Πώς προφέρεται μια λέξη σε διάφορες γλώσσες!
    http://www.youtube.com/watch?v=lZECBOCFq_M

  • Ανώνυμος 30239

    23 Νοε 2014

    Εσύ προσδιορίζεσαι με εθνικό φαντασιακό, εγώ είμαι χρυσαυγίτης; Εσύ δεν είπες, ότι είσαι έλληνας; Δεν εννοείς καθαρός, όμως; Είσαι έλληνας, αλλά μπασταρδεμένος; Αυτό εννοείς δημοκράτη μου;

  • Ανώνυμος 30237

    23 Νοε 2014

    Γιατί, έκανες καμμιά ανάλυση αίματος στο Φειδία και είδες αν έχει τυχόν άμεση ή απώτερη βαρβαρική καταγωγή ή κάνεις πως ξεχνάς τους δούλους και τους μέτοικους, που ήσαν περισσότεροι από τους Αθηναίους; Ή, αυτούς δεν τους "άγγιζε" κανένας και καμμία;
    Πόσο σίγουρος είσαι για την καθαρότητα της καταγωγής του Εμπεδοκλή, του Ζήνωνα, ή του Ευκλείδη που προέρχονταν από περιοχές με Έλληνες αποίκους αναμιγμένους εν πολλοίς με το ντόπιο στοιχείο; Και π.χ. αν - υποθετικά - εξακριβώσουμε τη μη καθαρότητα του αίματος του Φειδία, τότε θα πάψει να είναι Έλληνας;
    Τα επιχειρήματά σας δεν αντέχουν ούτε στη λογική ούτε στην επιστήμη! Δεν το καταλαβαίνετε, ότι φτάσατε εδώ μέσα να νεκρανασταίνετε τις ιδέες των ναζί περί ...καθαρότητας κάποιας φυλής; Αλλά ξέχασα, σ' αυτό σας προλάβανε οι χρυσαυγίτες!

  • Ανώνυμος 30236

    23 Νοε 2014

    Ο βελιντόπουλος δε βγήκε να γράψει πρώτος - πρώτος σχόλιο κι ανησυχώ. Μόνο όταν πρόκειται για Έλληνες κι οτιδήποτε Ελληνικό αν γραφτεί σχολιάζει δυσμενώς...
    (Ίσως έγραψε σχόλιο ως anonymous).

  • Ανώνυμος 30233

    23 Νοε 2014

    https://www.youtube.com/watch?v=T0m4096SxPk

    Μας αξιζει ?

  • Ανώνυμος 30232

    23 Νοε 2014


    Ανώνυμος 30208 δεν πηρε απαντιση
    Ποσο ωραια και μεγαλη περηφάνια ,που ειμαι Αρβανιτης

    Ας να βρουν οι Ελληνες μονο μια χαρτη που που η Ελληνικη γλωσσα να ειναι καλυτερη ,παλαιοτερη,προτι απο την "βαρβαρικη" Αλβανικη - Αρβανιτακη να τους δίνουμε πολλες χαρτες
    -
    Μηπως εδω (1)

    Μηπως εδω (2)

    Μηπως εδω (3)

    Μηπως εδω (4)

  • Ανώνυμος 30230

    23 Νοε 2014

    Παραπάνω, ο έξυπνος είμαι.
    Λες ότι είσαι αρβανίτης και έλληνας. Κι ο Φειδίας ήταν έλληνας, όμως. Άρα ο Φειδίας ήταν αρβανίτης. Απλή εξίσωση. Αρβανίτες έκτισαν την Ακρόπολη λοιπόν; Πρόγονοί σου ήταν;

  • Ανώνυμος 30229

    22 Νοε 2014

    Έξυπνε 30228, ο αυτοπροσδιορισμός των πολιτών ως προς την εθνότητα μέσα σε μια κρατική οντότητα, είναι πια ατομικό δικαίωμα και αναγνωρίζεται και από διεθνή όργανα κιόλας. Σιγά μη μας κάνετε εξέταση αίματος για να δείτε που ανήκουμε. Γεμίσαμε από κάτι δήθεν ερευνητές, που νομίζουν ότι άμα πετάξουν στο διαδίκτυο μια τάχα προκλητική μπαρούφα και θιχτούν μερικοί, τότε αναγορεύεται σε πολυεπιστήμονα τύπου ανθρωπολόγος-γλωσσολόγος-ιστορικός-παπαρολόγος!
    Αντί επιχειρημάτων και απάντησης, περνάς ντούκου τα επιχειρήματα των άλλων. Δε διαφέρεις και πολύ από τους γνωστούς γραφικούς Αλβανούς σχολιαστές παραπάνω, που περιδιαβαίνουν τα μπλογκς και αμολάνε παντού τις ίδιες copy-paste εθνικιστικές κορώνες...

  • Ανώνυμος 30228

    22 Νοε 2014

    Κι εγώ αυτοπροσδιορίζομαι ότι είμαι ο πιο ωραίος άντρας στον κόσμο. Γκέγκε; Μιλιά!

  • Ανώνυμος 30226

    22 Νοε 2014

    Το άρθρο είναι πρόχειρο και αντιεπιστημονικά απόλυτο. Π.χ. το λεξιλόγιο είναι για κλάματα, αφού πολλές από τις λέξεις ούτε αλβανικές ούτε ρουμάνικες, αλλά τούρκικες και φυσικό είναι. Επίσης το άρθρο εξαφανίζει παντελώς λαούς και εθνότητες περίπου σαν άμπρα-κατάμπρα!
    Για όσους διατυμπανίζουν εδώ τα περί DNA και γλώσσας και συμπεραίνουν ότι είμαστε τούτο και κείνο, έχω να σας πω ότι όλα αυτά είναι άκρως ρατσιστικά και εξόχως ανόητα.
    Ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα πολλοί σπουδαίοι σαν τον Ηρόδοτο και το Θουκυδίδη είχαν εν μέρει μη ελληνικές ρίζες. Ο Ηρόδοτος από την Καρία και ο Θουκυδίδης είχε πατέρα από τη Θράκη που τον έλεγαν Όλορο (μη ελληνικό όνομα). Αυτό δεν εμπόδιζε ΠΟΤΕ να θεωρούνται Έλληνες.
    Εγώ που είμαι Αρβανίτης, αυτοπροσδιορίζομαι Έλληνας. Ο Χίτλερ που μίλησε για φυλές και καταγωγές καταδικάστηκε από την ιστορία οριστικά και δια παντός. Κοντολογής, υπάρχει το δικαίωμα του α-υ-τ-ο-π-ρ-ο-σ-δ-ι-ο-ρ-ι-σ-μ-ο-ύ και όλα όσα τσαμπουνάτε εσείς είναι ανιστόρητες ανοησίες. Γκέγκε;

  • Ανώνυμος 30225

    22 Νοε 2014


    Ανώνυμος 30221 σε συμπαθώ, να με συμπαθάς όμως, οποιαδήποτε επίκληση σε ιερή αλβανία και καλά τώρα, δεν έχει νόημα.. ούτε εγω καθαρός είμαι, βρώμικος είμαι, μάλιστα συγγενείς είμαστε, βλαχο αρβανιτο φάση, αυτοί είμαστε...

    τσιμπιρίκος

  • Ανώνυμος 30222

    22 Νοε 2014

    This site is dedicated to Albanians in Greece, described as Albanians, unanimously in the 19th century by all scholars, foreign and Greek, while in the 20th century as Arvanites, from the official Greece. Treatment as immigrants, aims denial, of all the brutal violations of human rights education in their native language and ethnicity .... In a nutshell, Greece denies to others,what imposes on its 250-year-old minority in Albania
    Wednesday, 30 July 2014

    Ο πληθυσμός των Αλβανών στην Ελλάδα (Αρβανίτες)
    Pa asnje diskutim Arvanitet ,akoma dhe sot perbejne shumicen ne Greqi
    Χωρις συζητηση οι Αρβανιτες αποτελουν την πλειοψηφία ακομα και σημερα στην Ελλαδα
    http://adriano-xhafaj.blogspot.com/2014/07/blog-post.html

  • Ανώνυμος 30221

    22 Νοε 2014


    '''''Ανώνυμος 30214 έγραψε...
    χαχααχαχαχαχαχα ξεσπάθωσε το αλβαναριό!!!!'''''

    Kalos ratsistis eisai gia na me les alvanario!

  • Ανώνυμος 30220

    22 Νοε 2014

    Ο νεοτερος Aγιος των Αρβανιτών ,Αριστειδη Κολλια
    Α.Κόλλια: Αρβανίτες και η καταγωγή των Ελλήνων
    (Αθηνα Φλεβαρης του 1983)
    “Κατι αλλο μου πυρωνε περισσοτερο τη θεληση,που γινοταν ποταμι λαβας,οσο προχωρουσε η ερευνα,οσο μερα με τη μερα αργοσηκωνα με κοπο,αγωνια και καταπληξη,το σκουριασμενο,βαρυ,πολυχρονιτικο στρωμα,που σκεπαζε κατωθε του,τις πετρινες μορφες των αταραχων,αμιλητων,σκληρων και αδικημενων προγονων μου.
    Και αυτοι-ως παντα-δεν μιλαγαν,μα εβλεπα τη πετρινη ματια τους,που ωρα την ωρα,μερα τη μερα σιγογιομιζε αστραπες και μουγνεφε και με φοβεριζε..
    «Τι καθεσαι κιοτη;...Δεν βλεπεις πουγινε βαρυ το στρωμα που μας πλακωσε; Και οι γυφτοι ακομα μιλουν για λεβεντια,Μπεσα και Περηφανεια...και η φυτρα μας που τα ειχε ολα αυτα προσφαϊ,καπα και προσκεφαλι της,αλησμονιεται,σβηνει και χανεται...».
    Τι καθεσαι κιοτη;... Τι καθεσαι κιοτη;... Δεν βλεπεις πουγινε βαρυ το στρωμα που μας πλακωσε;
    …. Οι ληξιαρχικες πραξεις των νεκροθαυτων,μας βεβαιωνουν οτι οι Αρβανιτες ειναι μια «μειονοτητα» στον Ελληνικο χωρο.Γιατι λοιπον να ειναι αυτοι πρωτοι στη μπουκα του κανονιου τους;

    ….. Δοθηκαν πολλες απαντησεις απο τους Ελληνες διανοητες,που ησαν αναγκασμενοι να δεχτουν σαν Ελληνες τους Αρβανιτες,που ησαν οι Επαναστατες του 21',οποτε δεν θα ηταν δυνατο να δικαιολογησουν πολλα πραγματα,καθως ηταν το οτι οι μισοι απο αυτους ειχαν γινει Μουσουλμανοι στην διαρκεια της Τουρκικης κατοχης και το σπουδαιοτερο,οτι μιλουσαν μια γλωσσα «βαρβαρη».
    Μα η γλωσσα ηταν το «ακαταμαχητο» τεκμηριο των Ελληνων διανοητων στον αγωνα τους να αποδειξουν την αδιασπαστη συνεχεια του Ελληνισμου,οποτε το θεμα η μαλλον η «αποδειξη» ηταν ερμαιη βραχυκυκλωματος.Οι Ελληνες ιστορικοι με επικεφαλης τον Παπαρρηγοπουλο,για να αποφυγουν το βραχυκυκλωμα,χρησιμοποιησαν την «μεθοδο του πονηρου Καλογηρου».
    ….. Ομοια και οι ιστορικοι μας,βαφτισαν «Ελληνες» ολους τους χριστιανους Αρβανιτες ηρωες του 21' και ονομασαν «Αρβανιτες» η «Τουρκαρβανιτες» η «Αλβανους»,ολους τους μουσουλμανους στο θρησκευμα Αρβανιτες.Αυτη η κατασκευη,τους διευκολυνε,οχι μονο να κακολογουν και να σκυλοβριζουν ολους ανεξαιρετα τους Αρβανιτες,αλλα και να κανουν εναν πλασματικο διαχωρισμο μεταξυ «Ελληνων» και «Αρβανιτων»,ωστε να φανει και στους ξενους,οτι εμεις οι «Ελληνες» δεν εχουμε καμμια σχεση με τους «Αρβανιτες».Παραλληλα βεβαια διακηρυσσαν σε ολους τους τοννους,οτι «Εθνικον ειναι ,ο,τι ειναι αληθινον»,και η αληθεια ψωμοζητουσε το δικιο της...... Το «θαψιμο» του Ελληνισμου,δηλ.τον επικινδυνο αφελληνισμο μας,που τις περισσοτερες φορες θεωρειται «νεα κατακτηση»…… Παρ'ολα αυτα τολμω να πω οτι ηδη προαναγγελεται ο πολιτιστικος θανατος του Ελληνισμου υπο τους θρηνους του μπουζουκιου,τους αναστεναγμους των ρεμπετικων και την ηχητικη υποκρουση της Τζαζ και της Ροκ.
    Οι Αρβανιτες οπως αντισταθηκαν σε καθε ξενο κατακτητη,ομοια θα αντισταθουν και τωρα……
    «Οι Αρβανιτες,η Αλβανοι,Σκυπεταροι,ειναι οι γνησιοτεροι αντιπροσωποι της Πελασγικης Ιλλυριδος,δηλ.”Ελληνες” εν τη στοιχειωδη,αυτων καταστασει».Το συμπερασμα αυτο εβγαλε ο Γενναδιος απο την συγκριτικη μελετη της γλωσσας και φιλολογιας,

    «Τι καθεσαι κιοτη;...Δεν βλεπεις πουγινε βαρυ το στρωμα που μας πλακωσε; Και οι γυφτοι ακομα μιλουν για λεβεντια,Μπεσα και Περηφανεια...και η φυτρα μας που τα ειχε ολα αυτα προσφαϊ,καπα και προσκεφαλι της,αλησμονιεται,σβηνει και χανεται...».

    Αθανατος ! Αριστειδη Κολλια

    41 χρονια πριν .Μεγας οραματιστής ο Αρης ,ο Αρβανίτης - Κολλιας
    Ονομα Κολλια ειναι απο Αγιο Νι - Κολλα

  • Ανώνυμος 30219

    22 Νοε 2014

    Μόνε είπες Αρβανίτη.
    Σαν να λέγης κλεισοσπίτη,
    Είδε βιό αυτό τ'αγρίμι;
    Όρνιο τρέχει στο ψοφίμι.
    Άλλο τόσο είναι φίλος,
    όσο ο λυσσασμένος σκύλος.
    Του Αρβανίτη πρώτη χάρι
    ό,τι έχεις να στο πάρη.
    Που σταθή και που περάση,
    ό,τι βρη θα το χαλάση.
    Όλο όλο η τιμή του
    κρέμεται οχ την... πορδή του!
    Πάστρα λέει με το στόμα
    Κι'είναι ακέριος όλο βρώμα,
    Προκοπή σαν τ'αγριο γίδι,
    στην κακία τέλειο φίδι.
    Άντα θέλη να ευγενίση
    πρώτος λόγος θα σε βρίση.
    Ως και τους διακοναρέους
    τους μετράει νοικοκυρέους.
    Τ'αλλουνού λιανό(1) φτονάει,
    δεν χορταίνει όλο πεινάει.
    Στο καλύβι που φωλιάζει
    κάνα είδος δεν ποτάζει(2).
    κιαπέ μόνε απέκει βγήκε
    σ'αρχοντιές αυτός εμπήκε.
    Είναι ο Σκέντος του Σκεντέρη,
    πρέπει ο κόσμος να τον ξέρη.
    Σαν θελήσης
    Να μισήσης
    Τη ζωή σου
    Και τιμή σου,
    Ν'αρνηθής και βιο και σπίτι,
    Πιάσε φίλο Αρβανίτη!...

    (1) τα λιανά, τα ψιλά, λεφτά
    (2) εξουσιάζει. Τα εχει όλα κλεμμένα

  • Ανώνυμος 30218

    22 Νοε 2014

    Πως Μιοούλη και Μποτζάρη και Κουντουριώτας υπουργοί
    τους υβρίσανε με πρώτον
    ως βιαιοπραγείς και Αλβανοί;
    Άλλοτε τους αγαπούν με τους λόγους τους γλυκούς,
    Κοίαν ολίγον δεν αρέσουν
    τους φωνάζουν Αλβανούς,

  • Ανώνυμος 30217

    22 Νοε 2014

    Αρβανίτες κι αραπάδες, μουσουλμάνοι, αφρικάνοι,

    γυφτοσκοπιανοί

    στην Ελλάδα τη γλυκιά μας, στα ιερά τα χώματά μας

    κάνουν εισβολή

    Παιδιά, του Μιχάλη παιδιά, του Χρυσοχοΐδη,

    ρίξτε στο σταυρό,

    στο σταυρό, στο ψαχνό τους μαλά...

    ξαπλώστε τους στο χώμα,

    φάτε τους τούς πού...

    Βρωμοπόδαροι λεχρίτες,

    πεινασμένοι λωποδύτες

    ξεμπουκάρουνε

    στα χωριά μας, στα νησιά μας,

    τη δουλειά μας, τα λεφτά μας

    να μας πάρουνε

    Παιδιά, του Μιχάλη παιδιά και λοιπά και λοιπά...
    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=135457

  • Ανώνυμος 30214

    21 Νοε 2014

    χαχααχαχαχαχαχα ξεσπάθωσε το αλβαναριό!!!! θίξαμε τους καθαρούς απογόνους σας πουλάκια μου; χιχι.. βρε δεν υπάρχουν λέμεεε ούτε εμείς οι ρωμιοί ναούμε ούτε εσείς τσιφσα.. όλο το θέμα μπαίνει σε λάθος βάση, όσο σκέφτεστε φυλετικά (χάος υπάρχει δηλαδή) τόσο απαίδευτοι δείχνετε.. βρε τον Άνθρωπο, βρε τον Άνθρωπο να κοιτάμε..

    τσιμπιρίκος

  • Ανώνυμος 30213

    21 Νοε 2014

    Kala, kala, kali propaganda! Oi Alvanoi einai gnisioteri apogoni Iliriwn kai Pelasgwn. Oloi oi istorikoi afto lene kai oles oi egiklopaideies, me eksairesi aftous tous Roumanous, ton Voulgaro Georgien kai ton Vlaxo Ethnikisti Lazarou. Ntropi sas gia afti tin propaganda. Eseis oi neoellines katageste apo emas kai lete oti emeis den yparxoume? Eleos! Sas dinoun xrimata oi Servoi, gia na kanete antialvaniki propaganda?

  • Ανώνυμος 30210

    21 Νοε 2014

    Ο 30201 (Ανδρέας) έχει κατανοήσει το πρόβλημα φαντάζομαι. Η αλήθεια είναι ότι η χριστιανική θρησκεία για προφανείς λόγους και προϋπάρχουσα τών εθνών έχει (εἶχε) μία θέση ορθή που πρέπει να την κατανοήσουμε. Η εγκληματική δράση τῆς θρησκείας είναι μία ἀλλη υπόθεση. Ο ξεπεσμός και η ευτέλεια των χριστιανῶν εἶναι ένα ἄλλο ζητημα. Βεβαίως η ανοησία είναι σε μεγάλο βαθμό αυξημένη εις τον Ελλαδικό χώρο και ίσως εἶναι δικαιολογημένη η ύπαρξη τῶν χριστιανῶν αφοῦ ακόμη υπάρχουν αρχαιοέλληνες.
    Το άρθρο του κ. Γ. Αρβανίτη διακρίνεται για την πληρότητα. Βεβαίως δεν αποτελεί μελέτη και υπάρχουν σημεία που χρειάζονται διερεύνηση. Ο Λαζάρου και ο Μπαμπινιώτης είναι αναξιόπιστα άτομα εθνικιστές χριστιανοί. Το ὅτι λένε κάτι ἐχει σημασία γιατί το λένε. Σημασία έχει αυτό που λέμε εμεῖς και ὀχι ο ἀλλος. Η χρήση τῶν ιστορικών στοιχείων είναι σημαντική.
    Εν κατακλείδι το άρθρο μας βάζει σε ένα σωστό δρόμο. Να προσθέσουμε ότι και ο Εμβερ Χότζα ήταν ρωμιός(ή αντιδάνειο...)Να εξετάσουμε και την υπόθεση τῶν αεροπόρων.Τα σημερινά Αλβανικά πετρέλαια μέσω μετοχών συνδέονται με τούς έλληνες συγγενεῖς του Χότζα.
    Πάργαλης

  • Ανώνυμος 30209

    21 Νοε 2014

    This kind of article sounds more like the antialbanian propaganda than an real historical evidence. Even when you mantion the football match between Serbia and Albania, you're tendentious and far from the truth.

  • Ανώνυμος 30208

    21 Νοε 2014

    Ποσο ωραια και μεγαλη περηφάνια ,που ειμαι Αρβανιτης

    Adriano Xhafaj më 2014-09-15 në orën 6:37.MD

    Ας να βρουν οι Ελληνες μονο μια χαρτη που που η Ελληνικη γλωσσα να ειναι καλυτερη ,παλαιοτερη,προτι απο την "βαρβαρικη" Αλβανικη - Αρβανιτακη να τους δίνουμε πολλες χαρτες
    Μηπως εδω
    που τα Αλβανικα - Αρβανιτικα ειναι συνεχεις γλωσσα και οχι κομμενα οπως τα Ελληνικα ?
    http://www.linguatics.com/indoeuropean_languages.htm

    Μηπως εδω
    που η Αλβανικη - Αρβανιτικη ειναι η παλαιοτερη γλωσσα,η πρωτη
    http://xenesglosses.eu/wp-content/uploads/2012/03/pema_indoeuro.jpg

    Μηπως εδω
    που η Αλβανικη - Αρβανιτικη ειναι και παλι η παλαιοτερη γλωσσα,η πρωτη
    https://fbcdn-sphotos-f-a.akamaihd.net/hphotos-ak-xpf1/t1.0-9/10444680_1441023939485197_4753792033896088443_n.jpg

    Μηπως εδω
    http://mentalfloss.com/article/59665/feast-your-eyes-beautiful-linguistic-family-tree

    We have reached our goal!
    Thank you to all who have donated and supported LINGUIST during this year's Fund Drive!

    Winners of the Grad School Challenge will be announced on Monday, April 27th, once we receive the last pending transactions. View current standings

    If you missed the chance to donate during this year's Fund Drive, you can still contribute throughout the year.

    The Thracian Language
    Language Name : Thracian
    Once Spoken in : Bulgaria Greece
    Language Code : txh (Former code: XTHR)
    Status : Extinct
    Family : Indo-European
    Subgroup : Thracian
    Subgrouping Code : IEM
    See Map of Language: Map Thracian
    Brief Description : An ancient language of Southern Balkans, belonging to the Satem group of Indo-European. This language is the most likely ancestor of modern Albanian (which is also a Satem language), though the evidence is scanty. 1st Millennium BC- 500 AD.

    Find more information on Thracian
    Retrieve : Everything on Thracian in LINGUIST Database
    View : Listing of Thracian documents in Odin Database
    Search in : Google Database
    Page Updated: 23-Apr-2009
    Print This Page
    Please report any bad links or misclassified data
    LINGUIST Homepage | Read LINGUIST | Contact us
    NSF Logo
    http://adrianoxh.blogspot.com/2012/05/during-satha-for-1500-years-albanians.html
    Καθε Αλβανιαν ειναι και Αρβανιτικο.........
    https://www.facebook.com/notes/%CE%B1%CF%81%CE%B2%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%84%CE%B5%CF%83-%CE%B5%CE%BD%CF%89%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CF%84%CE%B5/%CF%80%CE%BF%CF%83%CE%BF-%CF%89%CF%81%CE%B1%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%B7-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B7%CF%86%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%B9%CE%BC%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CF%81%CE%B2%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%84%CE%B7%CF%82/10152247377786784

  • Ανώνυμος 30207

    21 Νοε 2014

    ΟΙ Αλβανοι μας (των Αρβανιτων δηλαδη)

    Στα 1905, με ένα πλοίο που ξεκίνησε από την Πάτρα, έφτασε ο παππούς μου στη γη της επαγγελίας, στη Νέα Υόρκη. Ήταν τότε περίπου δεκαοκτώ χρονών. Τον κατέγραψαν και τον άφησαν να περάσει στον παράδεισο. Στα αρχεία των Αμερικανών η προέλευση του παππού μου περιγράφεται ως Albanian, Thives, Greece (δηλαδή Αλβανός από την Θήβα, Ελλάδα! ). Φαντάζομαι τον αμερικανό υπάλληλο του Οργανισμού Μεταναστών να προσπαθεί να βγάλει άκρη με τον λεβέντη που είχε μπροστά του, που με τους φίλους συνταξιδιώτες του (βρώμικοι και ταλαιπωρημένοι όλοι τους από το πολυήμερο ταξίδι) μιλούσε συνωμοτικά μεταξύ τους μια άλλη γλώσσα από τα ελληνικά. Όποιος θέλει μπορεί εκεί να ψάξει για τον παππού του επίσης (http://www.ellisisland.org) και αφού θαυμάσει την οργάνωση της τότε Αμερικής, μιας κοινωνίας προσφύγων, θα σκεφτεί με θλίψη την αντίστοιχη σημερινή ελληνική κρατική μηχανή με το ολοκληρωτικό μπάχαλο των υπηρεσιών για τους μετανάστες.

  • Ανώνυμος 30206

    21 Νοε 2014

    Μονο 5 απο 400 επιστημονες που αποδιξουν την Αλβανικοτητα των Αρβανιτων
    Among Arvanites time line ARVANITES location: Greece time period: 11th century
    CE . to present ancestry: Albanian language: Arvanitika (South Albanian)b CE ...
    http://books.google.com/books?id=kfv6HKXErqAC&pg=PA39&dq=Arvanites+in+Greece&hl=en&ei=wqjJTeG2E8T5sgbK7byYAw&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=2&ved=0CFUQ6AEwAQ#v=onepage&q=Arvanites%20in%20Greece&f=f
    Indiana University Russian and East European series: Volume 45
    Indiana University - 1995 - Snippet view
    How Some Arvanites View Greece's New Albanians Kostas Kazazis Since late 1990, there has been an influx of Albanian refugees and migrant workers, both legal and illegal, into Greece. This paper is about this influx and about how some ...
    http://books.google.com/books?id=c9ZmAAAAMAAJ&q=Arvanites+in+Greece&dq=Arvanites+in+Greece&hl=en&ei=Jq7JTYv3HM-RswbBnemfAw&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=3&ved=0CFEQ6AEwAg
    The Arvanites of Greece: a bibliographical approach
    Dimitra Gefou-Madianou, Irini Toundassaki, Maria Velioti-Georgopoulos
    0 Reviews
    1998 - 88 pages
    http://books.google.com/books?id=rEaPGwAACAAJ&dq=Arvanites+in+Greece&hl=en&ei=Jq7JTYv3HM-RswbBnemfAw&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=1&ved=0CEUQ6AEwAA
    Greeks of Albanian Descent: Arvanites, Arvanitika, Albanian ...
    Books, LLC - 2010 - 98 pages - No preview
    Purchase includes free access to book updates online and a free trial membership in the publisher's book club where you can select from more than a million books without charge.
    books.google.com - Add to My Library▼
    http://books.google.com/books?id=gzGqSgAACAAJ&dq=Arvanites+in+Greece&hl=en&ei=Jq7JTYv3HM-RswbBnemfAw&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=4&ved=0CFUQ6AEwAw
    The usable past: Greek metahistories - Page 143
    Keith S. Brown, Yannis Hamilakis - 2003 - 239 pages - Preview
    Acknowledgments I am grateful to Kostas Papagiannopoulos and Dr. Kostas Sbonias for references and access to their unpublished research on the Arvanites in Greece. References Anderson, Benedict. Imagined Communities: Reflections on the ...
    books.google.com - More editions - Add to My Library▼
    http://books.google.com/books?id=2NIBVfBX99oC&pg=PA143&dq=Arvanites+in+Greece&hl=en&ei=Jq7JTYv3HM-RswbBnemfAw&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=5&ved=0CFgQ

  • Ανώνυμος 30205

    21 Νοε 2014

    Η Αλβανικοτητα των Αρβανιτων για τους ξενους επιστημονες

    Μονο οι Ελληνες εθνικιστες λενε οτι οι Αρβανιτες ειναι Ελληνες .
    Οχι μονο οι ξενοι ερευνητες αλλα και η Ακαδημια Αθηνων δεν ειπε ποτε οτι οι Αρβανιτες ειναι Ελληνες .
    Η ερωτηση ειναι γιατι ?
    Επειδη η Ακαδημια Αθηνων δεν μπορει να πεφτει σε τοσο χαμηλω επιπεδο.Διοτι εχει να αντιμετωπισει ολους τους ξενους και Αλβανους επιστημονες .Τα περιθωρια της επιτυχιας ειναι μηδεν .
    Η Ακαδημια Αθηνων εχει πει ,π.χ οτι Η μακεδονια ειναι Ελληνικη και η Ηπειρος ειναι Ελληνικη .
    Και στα δυο ,τωρα πρεπει να τα παρει πισω αφου και τα διο ειναι Αλβανικη - Αρβανητικη .
    Οι Αλβανοι εχουν χιλιαδες δοκουμεντα ,τοσο πολυ που ηδη η Αθηνα
    φοβαται την μεγαλη Αλβανια - Αρβανιτια .
    Η Αθηνα τωρα δεν ειναι πλεον σε επιθεση αλλα σε αμυνα ,και οχι απο διαθεση , αλλα απο αναγκαση ,απο χιλιαδες ανακαλυψης
    https://www.facebook.com/notes/%CE%B1%CF%81%CE%B2%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%84%CE%B5%CF%83-%CE%B5%CE%BD%CF%89%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CF%84%CE%B5/%CE%B7-%CE%B1%CE%BB%CE%B2%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B1%CF%81%CE%B2%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BE%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B5%CF%82/10152345285291784

  • Ανώνυμος 30204

    21 Νοε 2014

    Πως να βεβαιωθουμε οτι ειστε Αρβανιτης περηφανος Ελληνας κιολας διοτι οι αρβανιτες του γκρουπ Αρβανιτες Ενωθειτε λενε τελειος διαφορετικα

    Φιλοι μου δεν υπαρχουν Ελληνες - Αρβανιτες αλλα Ελλαδικους Αρβανιτες
    Δεν γινεται για ιστορικους,πολιτισμους ,παράδοσηακους,γλωσσολογικούς,Αιματικους,κληρονομικους ..κτλ λογους να εισαι και Ελληνας και Αρβανιτης.
    Μιλαω Αλβανικα και ειμαι Ελληνας ειναι το ιδιο με το να μιλω Ελληνικα και ειμαι Αλβανος.
    Ολοι οι ξενοι στην Ελλαδα ειναι Ελλαδιτες,οχι ωμος Ελληνες .
    Ελλαδικη...Ιστορια και Πολιτισμο ,Αστυνομια και Στρατο.....
    Οι Αρβανιτες και ξενοι που μελετούν την Αρβανιτικη γλωσσα καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι :
    - Μια εμπεριστατωμένη μελέτη της Αρβανιτικης γλώσσας οδηγεί αναγκαστικά στην Αλβανία .
    - Η επεκταση της Αρβανιτιας δεν στηρίζεται με τιποτα απο τους Ελληνες ,αλλα στηρίζεται μονο απο τους Αρβανιτες και Αλβανους ως εθνικη στρατηγικη συμμαχοι .
    Οι Αλβανοι ολοι τους νιωθουν εθνικα τους Αρβανιτες .
    - Καθε Αλβανος νιωθει και Αρβανιτης.
    - Κανενας Ελληνας δεν νιωθει Αρβανιτης ,οχι μονο δεν ξερει και δεν ενδιαφερεται για τα Αρβανιτικα,αλλα παντα κρυφα σκοπευουν των πνιγμο των Αρβανιτων και των Αρβανιτικων
    Γιατι στα 200 χρονια δεν επέτρεψαν ενα κλαδος της Αρβανιτολογιας στα Πανεπιστημια των Αθηνων ?
    Μηπως δεν εφτασαν 200 χρονια ?
    Γιατι δεν μιλησαν ποτε για επεκταση της Αρβανιτιας,για τα Αρβανιτικα που χανονται καθε μερα,για υπαρξη της Αρβανιτικης κοινωνιας,για Αρβανιτικη παραδοση ,τραγουδια και πολιτισμο,Αρβανιτικα σχολεια ... ?
    Να και η απαντηση
    Επειδη οι Αρβανιτες και οι Ελληνες δεν ειναι ενας εθνος,αλλα αντιπαλοι,που ενας απο τους δυο πρεπει να χαθει .
    Ετσι οι Ελληνες ειναι κατακτητες των Αρβανιτων ,
    και οι Αρβανιτες πρεπει να χαθουν ,
    πραγμα αυτο γινεται μερα με την μερα....

    Οι πουλημενοι Αρβανιτες και οι Ελληνες οφειλουν να απαντήσουν

    [2]
    Οι Αλβανοί λένε :Πρώτα οι αρβανιτες.Οι έλληνες λένε πρώτα οι έλληνες .Αρα πιος στηρίζη ουσιαστικά τους αρβανίτες ?Απάντηση οι Aλβανοί που το έχουν έως πρωτια.Οι Αλβανοι στηριζουν την ενίσχυση των Αρβανιτων ενω oι Ελληνες στηριζουν την ενίσχυση μονο των Ελληνων .
    [3]
    Η Γλωσσα ειναι το αιμα του εθνους .Τα Αρβανιτικα δειχνουν στα ματια των αλων ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΩΝ ΑΡΒΑΝΙΤΩΝ .Η διαφυλαξη της γλωσσας ειναι η διαφυλαξη του εθνους.
    Γιατι η διαφυλαξη του εθνους να γινεται μονο για τα ελληνικα των Ελληνων
    [4]
    Γιατί οι έλληνες δεν αγαπάνε μαζί με τους Αρβανίτεςκαι τα Αρβανίτικα ?
    Πόλη εύκολη απάντηση .
    Τα αρβανίτικα είναι Αλβανικά και "φωτια
    και τσεκουρι" στους Αρβανιτες με Αρβανιτικα.Επειδη οι Aρβανίτες κριαζετε να είναι Eλληνες οπωσδήποτε και με οτιδηποτε.
    https://www.facebook.com/notes/%CE%B1%CF%81%CE%B2%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%84%CE%B5%CF%83-%CE%B5%CE%BD%CF%89%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CF%84%CE%B5/%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CF%81%CE%B2%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%84%CE%B7%CF%82/10152181174976784

  • Ανώνυμος 30203

    21 Νοε 2014

    Tο οτι θελεις 22 χρονων νεος ανθρωπος να φορας λουρακι-ταμπελα ειναι σεβαστο..βιτσιο?σεβαστο.. αρκει να μην το επιβαλεις στους αλλους οπως κανουν αυτοι που εξουσιαζουν τον τοπο που ζουμε ειτε εθνικιστες ειτε ρασοφοροι της όποιας θρησκειας.Αν γεννιοσουν στην Τουρκια μαυτην την λογικη θα δηλωνες Τουρκος πατριωτης και μουσουλμανος.
    Καταλαβες?

    Απελατης.

    Πολιτης της χωρας που ετυχε να γεννηθω.

  • Ανώνυμος 30201

    21 Νοε 2014

    Είδατε τελικά τι τεράστια ζημιά κάνει ο εθνικισμός; Όσον αφορά τα Βαλκάνια πρέπει να κάνουμε πραγματικότητα το όραμα του Ρήγα Βελεστινλή ή Φερραίου και την ιδέα της Μεγάλης Ρωμανίας του αειμνήστου Καθηγητού Ι. Π. Ρωμανίδη. Η Ρωμηοσύνη - όπως έλεγε ο Μεγάλος Ρωμανίδης - είναι η αναίρεση του εθνικισμού. Από τότε που "φυτεύτηκαν" στο μυαλό των Βαλκάνιων οι δυτικοευρωπαϊκές "διαφωτιστικές" (Διασκοτιστικές) ξενόφερτες ιδέες περί εθνικισμού, ρατσισμού, καθάροτητα φυλής κ.τ.λ. ξεκίνησαν τα μίση, οι έριδες, ο φανατισμός και όλα τα άλλα κακά που έφεραν σε μας τους Βαλκάνιους οι Μπινέδες οι Ευρωπαίοι - που φυσικά από πίσω κρύβονταν η σατανοκίνητη Μασονία. Δυστυχώς εμείς οι Βαλκάνιοι λαοί ήμαστε πολύ Ανώριμοι και θα αργήσουμε πάρα πολύ για να ωριμάσουμε. Μόνο η Ορθοδοξία μας και η Ρωμηοσύνη ενώνει εμάς τους Βαλκάνιους, τίποτε άλλο κύριοι/ες. Το να είσαι Ρωμιός Πατριώτης και ευσεβής Χριστιανός Ορθόδοξος είναι η ύψιστη Αρετή φίλοι και φίλες της Ελεύθερης Έρευνας. Μακάρι να καταλάβετε και εσείς την Πραγματική και Μόνη Αλήθεια του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού και να μην τον χλευάζετε. Και φυσικά αυτό έχει σαν επακόλουθο να βλέπετε και λέτε κάποια πράγματα με λάθος οπτική. Αυτά είναι τα αποτελέσματα όσων βρίζουν την Αγία Πίστη μας. Μετανοήστε πριν να είναι αργά για όλους εσάς τους υβριστές. Από Ανδρέας 22 ετών - Επάγγελμα Ηλεκτρονικός Επικοινωνιών. Χαιρετώ.