ΕΚΘΕΣΗ
ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΩΝ
ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ
ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑ


Η έκθεση των νεογέννητων, και ειδικότερα των κοριτσιών, αποτελούσε συνήθεια, που τόσο νομικά όσο και κοινωνικά ήταν αποδεκτή.

Χαρακτηριστική είναι μιά παρατήρηση του Ποσείδιππου (συγγραφέα της νέας κωμωδίας, που έζησε μεταξύ 3ου και 2ου αιώνα π.Χ.), σύμφωνα με την οποία «έναν γιο τον μεγαλώνει κανείς, ακόμα κι αν είναι φτωχός, όμως μια κόρη την εκθέτει, ακόμα κι αν είναι πλούσιος».


Τα θηλυκά βρέφη ήταν εκείνα, που εξετίθεντο πιο συχνά, κάτι, που δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει, καθώς η γέννηση κοριτσιών δεν αποτελούσε για την οικογένεια «καλή τοποθέτηση». Πέρα από το γεγονός, ότι προκειμένου ένα κορίτσι να παντρευτεί έπρεπε να είναι εφοδιασμένο με μια ορισμένη προίκα, ο γάμος τις απομάκρυνε από το χώρο τους τη στιγμή ακριβώς, που γίνονταν παραγωγικές και θα μπορούσαν να προσφέρουν υπηρεσίες στον οίκο του πατέρα τους. Με άλλα λόγια, ένα κορίτσι είτε παντρευόταν είτε όχι επιβάρυνε την οικογένεια, καθώς στην πρώτη περίπτωση δεν «ανταπέδιδε» ό,τι είχε ξοδευτεί γιά αυτήν, ενώ στη δεύτερη εξακολουθούσε να βαρύνει τον οικογενειακό προϋπολογισμό σαν κάτι το περίπου μη αποδοτικό.


Στην Ελλάδα έκθεση σήμαινε την τοποθέτηση του νεογέννητου σε ένα τσουκάλι (χύτρα, εξ ου και το ρήμα χυτρίζειν, δηλαδή τοποθετώ σε μια χύτρα) και στη συνέχεια την εγκατάλειψή του στο δρόμο, κατά κανόνα όχι μακριά από το σπίτι. Στόχος της πρακτικής αυτής ήταν να υπάρχει πάντα μια αναλογία μεταξύ των δύο φύλων προκειμένου να περιοριστούν οι γυναίκες, που θα έμεναν κατ' ανάγκην ανύπαντρες.

Στο να μη μένουν οι γυναίκες στην Αθήνα ανύπαντρες, εκτός από τη δραστηριότητα των προξενητριών, που απαντιούνταν στους δρόμους της πόλης, συντελούσε και μια παλιά συνήθεια, που ναι μεν απαγορεύτηκε με νόμο του Σόλωνα, αλλά ίσως ποτέ δεν εξαλείφθηκε εντελώς: η συνήθεια να πουλάει ένας πατέρας ως δούλη τη θυγατέρα του, προκειμένου να μην τη δει μια μέρα «παρθένα και ασπρομάλλα». (Ευριπίδη: «Ελένη», απόσπ. 283).


Σημείωση:
Το παραπάνω κείμενο είναι απόσπασμα
από τη διπλωματική εργασία της κ. Ελένης Αλεξανδρή
στο Πάντειο πανεπιστήμιο με τίτλο: «Γυναίκες στην αρχαία Ελλάδα:
Σύζυγοι, παλλακίδες, εταίρες, πόρνες», Αθήνα, 2013,
που αναρτήθηκε στην «Πάνδημο» - Ψηφιακή Βιβλιοθήκη
τού πανεπιστημίου (pandemos.panteion.gr).


ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


5 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 45044

    13 Φεβ 2018

    1. Ησίοδος: «Όποιος εμπιστεύεται γυναίκα είναι σαν να εμπιστεύεται κλέφτη».

    2. Αριστοτέλης μαθητής του Πλάτωνα: «Ανάμεσα στους βαρβάρους ωστόσο, η γυναίκα και ο δούλος ανήκουν στην ίδια τάξη». « Η γυναίκα είναι γυναίκα εξαιτίας μιας κάποιας έλλειψης ιδιοτήτων. Πρέπει να αντιμετωπίζουμε τον γυναικείο χαρακτήρα ως εκ φύσεως ελαττωματικό».
    Ο Αριστοτέλης πιστεύει ότι το έμβρυο παράγεται από την ένωση σπέρματος και εμμήνων και σε αυτή την ένωση η γυναίκα παρέχει μόνο το παθητικό υλικό, ενώ η δύναμη, η ενέργεια, η κίνηση και η ζωή αποδίδονται στο αρσενικό.
    Το παραπάνω πίστευε, όσο και αν φαίνεται απίστευτο, ολόκληρη η ανθρωπότητα μέχρι το 1827, που ανακαλύφτηκε το μικροσκόπιο και παρατηρήθηκε για πρώτη φορά το ωάριο.
    Από αυτό το γεγονός και μόνο, φαίνεται η αναγκαιότητα ότι, η μόνη προσέγγιση που μπορούμε να έχουμε στην υλική πραγματικότητα, είναι η λογική και ο επιστημονικός δρόμος, που μπορεί να αποδεικνύει αναπόδραστα την κάθε αλήθεια του, αφού οι ψευτοηθικές των θρησκόληπτων και η άλογη τυφλή πίστη, σε θεϊκά ξόανα του τότε και του σήμερα, οδήγησε στην αισχρή εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο και την ποδηγέτηση της γυναίκας μέχρι και σήμερα.

    3. Πυθαγόρας: «Υπάρχει μια καλή αρχή που δημιούργησε την τάξη, το φως και τον άντρα και μια κακή που δημιούργησε το χάος, το σκότος και την γυναίκα». [Έξι κόρες έκανε!]

    4. Ο Ιπποκράτης πίστευε αξιωματικά στην ύπαρξη δύο σπόρων. Τον αδύναμο ή θηλυκό και τον δυνατό η αρσενικό.

    5. Μένανδρος: «Υπάρχουν πολλά τέρατα στην γη και την θάλασσα αλλά το μεγαλύτερο όλων συνεχίζει να είναι η γυναίκα». «Η γυναίκα είναι ένας πόνος που δεν περνά ποτέ».

    6. «Δεν υπάρχουν παρά δύο μόνο μέρες στην ζωή σας, που η γυναίκα σας δίνει χαρά» έλεγε ο Ιππώναξ «την ημέρα του γάμου της και την ημέρα της κηδείας της».

  • Ανώνυμος 29243

    11 Ιουν 2014

    Μας εχεις ζαλισει 29241 σε καθε αρθρο να σχολιάζεις το ίδιο και το ίδιο..Και εμένα μου αρέσει να γλείφω μασχάλες (που λεεί και ο Τζιμάκος) αλλα δεν το κάνω βούκινο..Αν δεν εχεις τιποτα καλύτερο να πεις, απλα μ η ν σ χ ο λ ι α ζ ει ς.

    Νεφέλη

  • Ανώνυμος 29241

    11 Ιουν 2014

    Μου αρέσουν οι χελώνες.

  • Ανώνυμος 29237

    10 Ιουν 2014

    Διάφορα σχετικά στο διαδίκτυο:
    http://en.wikipedia.org/wiki/Infanticide#Greece_and_Rome
    http://www.pobronson.com/factbook/pages/198.html
    http://ancienthistory.about.com/library/bl/bl_text_wsd_sec45.htm
    http://ancienthistory.about.com/od/familyanddailylife/qt/072707exposure.htm
    http://www.crystalinks.com/greekculture.html

    I.Bielidopoulos

  • Ανώνυμος 29235

    10 Ιουν 2014

    Το άρθρο πάσχει έλλειψη τεκμηρίωσης. Καλό θα ήταν να αναφερθούν κι άλλες πηγές. Έπειτα έχει σημασία η έκταση του εν λόγω κοινωνικού φαινομένου αφού ακόμη μέχρι και στην εποχή μας υπάρχουν τέτοιου είδους κρούσματα. Και φυσικά δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι μιλάμε για τουλάχιστον δυο χιλιετίες πίσω. Ας τα προσέξουν αυτά κάποιες και κάποιοι που νομίζουν ότι υπήρξαν στο παρελθόν κοινωνίες μέσα στις οποίες λειτουργούσαν όλα άψογα. Σ. Βασδέκης