ΚΑΡΑΝΤΟΥΖΕΝΙΑ
ΓΙΑ ΑΜΑΝΕΔΕΣ
ΚΑΙ ΤΑΞΙΜΙΑ

Η προέλευση
του ρεμπέτικου

Τα ρεμπέτικα αναπτύχθηκαν σε πόλεις κι ιδιαίτερα σε λιμάνια σε μιά εποχή, που σημαντική μερίδα των ρωμιών ζούσε σε εδάφη, που σήμερα είναι τούρκικα. Οι σημερινοί κάτοικοι τού ελλαδικού χώρου βέβαια, επιχειρούν να υποτιμήσουν το τούρκικο στοιχείο και το βαθμό τής επίδρασής του στα ρεμπέτικα. Όπως και να ʽχει, η αλληλεπίδραση τής μουσικής τής ανατολικής Ελλάδας με τη μουσική τής δυτικής Τουρκίας είναι οπωσδήποτε πολύ μεγάλη. Θα μπορούσαμε να πούμε, ότι τα ρεμπέτικα ανήκουν στην ανατολική Μεσόγειο.

Η μουσική ορολογία των ρεμπέτικων είναι τούρκικη και η άνθησή τους σα λαϊκή μορφή μουσικής ακολούθησε την καταστροφή τής Σμύρνης και τη ροή των μικρασιατών προσφύγων στην Ελλάδα. Τα τούρκικα στοιχεία είναι πιό φανερά στα παλιά ρεμπέτικα και τη μουσικὴ τού Καφέ-Αμάν με την κομπανία των μουσικών με τα δημοτικά όργανα και τους «αλά-Τούρκα» τραγουδιστές του. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Από τους τεκέδες και τα Καφέ-Αμάν).

Ο όρος Καφέ-Αμάν μπορεί να είναι τσιγγάνικη παραφθορά τού τούρκικου «μάνι-καβέσι», τού καφενείου δηλαδή, όπου δύο ή περισσότεροι τραγουδιστές αυτοσχεδίαζαν πάνω σʼ έναν στίχο, συχνά σε μορφή διαλόγου, με ελεύθερο ρυθμό και μελωδία. Αυτοι οι στίχοι λέγονται «μάνι». Επειδή οι τραγουδιστές μεταχειρίζονταν την έκφραση «αμάν, αμάν» γιά να βρουν καιρό να αυτοσχεδιάσουν τα λόγια, τα τραγούδια ονομαστηκαν αμανί. Στα ρωμέικα η λέξη έγινε αμανές.

Ο ασυνόδευτος αμανές ή μανές θεωρούταν από πολλούς παλιούς μουσικούς τού ρεμπέτικου, ότι εντασσόταν μέσα στο ρεπερτόριο των ρεμπέτικων. Ήταν αυτοσχέδια κομμάτια γιά σόλο φωνή σʼ ένα δοσμένο μελωδικό τρόπο, με μικρό στόχο και μικρές επαναλήψεις τής λέξης «αμάν». Το φωνητικό στυλ ήταν ποικίλο κι έκανε χρήση μικροτονικών διαστημάτων. Ο Ρούκουνας είχε γράψει πολλοὺς στίχους γιά αμανέ και τους ηχογράφησε.


Οι δρόμοι
Τα ρεμπέτικα τραγούδια δέν βασίζονται σε κλίμακες με τη δυτική έννοια τής λέξης, αλλά σε τροπικούς τύπους, οι οποίοι μπορούν να γραφτούν σε μορφή κλίμακας, που έχουν όμως χαρακτηριστικές φράσεις και σχήματα κίνησης. Μερικές νότες είναι σημαντικότερες από άλλες, μερικές φράσεις ανάμεσα σε νότες τονίζονται.

Στην κλασική αραβική μουσική υπάρχουν εκατοντάδες τέτοιοι τρόποι ή μακάμ κι ο καθένας έχει ειδικό χαρακτήρα, που ταιριάζει σε μιά ξεχωριστή διάθεση, αίσθηση ή ώρα τής ημέρας. Όπως ο κλασικός ινδός μουσικός έχει ένα μεγάλο αριθμό τροπικών τύπων στη διάθεσή του, απʼ τους οποίους μπορεί να διαλέξει μιά ράγκα και να δομήσει ένα περίπλοκο σχήμα αυτοσχεδιασμού, έτσι κι ο άραβας ή ο τούρκος μουσικός έχει ένα απόθεμα από μακάμ. Έχοντας διαλέξει κάποιο απʼ όλα, μπορεί να ερευνήσει όλες τις δυνατότητές του σ' ένα ταξίμι ή μισο-αυτοσχέδιο κομμάτι.

Οι παλιοί μουσικοί των ρεμπέτικων χρησιμοποιούσαν τη λέξη μακάμ γιά τους τροπικούς τύπους, αλλά μετά από λίγο καιρό τους έδωσαν το όνομα δρόμοι. Η λέξη ταξίμ έγινε ταξίμι, όρος, που ακόμη χρησιμοποιείται στα ρεμπέτικα γιά να δηλώσει τις αυτοσχέδιες εισαγωγές των τραγουδιών, όπου ο οργανοπαίκτης ερευνάει το δρόμο, στον οποίο το τραγούδι είναι γραμμένο. Στα ρεμπέτικα ποτέ δέν χρησιμοποιήθηκαν σε μεγάλη έκταση περισσότεροι από δώδεκα δρόμοι.

Οι πιό συνηθισμένοι δρόμοι στα ρεμπέτικα ήταν:

Το ραστ, που βασιζόταν σε μιά μείζονα κλίμακα, αλλα χρησιμοποιούσε μιά ελάσσονα 7η και μιά ελάσσονα 3η στις παραλλαγές της.

Το χουζάμ, που βασιζόταν σε μιά μείζονα κλίμακα με μιά υψωμένη 2η βαθμίδα.

Το χιτζάζ και χιτζασκάρ, δυό στενά συνδεδεμένοι δρόμοι, που χαρακτηρίζονταν κι οι δυό από ένα διάστημα μιάς αυξημένης 2ας ανάμεσα στη 2η και 3η βαθμίδα τής ανιούσας τους κλίμακας.

Το νιαβέντι, με δυό διαστήματα μιάς αυξημένης 2ας.

Το σαμπάχ, που διαφέρει απʼ το μινόρε, επειδή έχει μιά ελαττωμένη 2η βαθμίδα, που συνδέεται με τα λυπητερά τραγούδια στα ρεμπέτικα κι όπως είχε πει ένας παλιός μπουζουκτσής: το «ουσάκ κλαίει».


Το κούρδισμα
Στα παλιά ρεμπέτικα το κούρδισμα τού μπουζουκιού και τού μπαγλαμά ήταν αλλαγμένο, γιά να ταιριάζει σʼ ορισμένους δρόμους και σκοπούς. Τον καιρό, που ο Βαμβακάρης υπαγόρευε την αυτοβιογραφία του, είχε ξεχάσει τα περισσότερα κουρδίσματα ή ντουζένια (πάλι τούρκικος όρος) κι ελάχιστοι τα χρησιμοποιούσαν πλέον.

Όταν πιά τα ρεμπέτικα γράφονταν σε δίσκους, υπήρχαν τρεις ή τέσσερις παραλλαγές τού βασικού κουρδίσματος, που είναι
τής μορφής ΡΕ ΛΑ ΡΕ. Από τις παραλλαγές αυτές, η γνωστότερη είναι το καραντουζένι, που σημαίνει κατά λέξη μαύρο κούρδισμα (ΣΟΛ ΛΑ ΡΕ), που είναι ο τίτλος ενός τραγουδιού τού Γενίτσαρη σʼ αυτό το κούρδισμα. Επίσης, χρησιμοποιούσαν το ανοικτό κούρδισμα (ΛΑ ΜΙ ΛΑ οκτ.), όπως και το πειραιώτικο και το αραμπιέν.


Οι χορευτικοί ρυθμοί
Ο χοροί, που συναντούμε στο Καφέ-Αμάν προς το τέλος τού 19ου αιώνα, ήταν σλάβικης, τούρκικης και ρωμέικης καταγωγής.

Το αλέγκρο, γιά παράδειγμα, ήταν ένα σλάβικο στυλ χορού σε μέτρο 2/4, που έμοιαζε με το ρουμάνικο χόρα.

Η καζάσκα, επίσης στα 2/4, έμοιαζε με τους κοζάκικους χορούς.

Είχαμε επίσης το τσιφτετέλι σε 4/4, που συχνά χορευόταν από τσιγγάνες, και δυό χορούς σε 9/8, το ζεϊμπέκικο και το αϊδίνικο. Ο πρώτος ήταν σόλο αντρικός χορός, ο δεύτερος γρήγορος χορός, που χορευόταν από ζευγάρια.

Δυό απʼ τους χορούς τού Καφέ-Αμάν, το ζεϊμπέκικο και το τσιφτετέλι, κι ένας τρίτος, που ήταν διαδεδομένος στους ρωμιούς τής Τουρκίας, αλλά και τής Ελλάδας, το χασάπικο, έγιναν οι κύριοι χοροί, που χαρακτήριζαν τα ρεμπέτικα.

Ο πιό συνηθισμένος ρυθμός, άρα ο πιό συνηθισμένος χορός, είναι το ζεϊμπέκικο σε 9/4 ή 9/8.

Το χασάπικο στο απλό μέρος των 2/4 συνήθως χωρίζεται σε οκτάμετρες φράσεις, που συμπίπτουν με σχήματα των βημάτων τού χορού.

Το τσιφτετέλι έχει μέτρο 4/4 και μας φέρνει στα μυαλό το οικείο σχήμα τού τούρκικου χορού τής κοιλιάς.

Μέσα στους λιγότερο συνηθισμένους χορευτικοὺς ρυθμούς των ρεμπέτικων είναι ο καρσιλαμάς, γρήγορος χορός στα 9/8.

Το χασαποσέρβικο είναι στα 4/4 και μερικοί χοροί των χωριών σαν τον καλαματιανό στα 7/8 και τον μπάλλο στα 4/4.


Τα όργανα
Όταν άρχισαν να πρωτοτραγουδιούνται τα ρεμπέτικα, υπήρχαν διάφορα όργανα, που θα μπορούσαν να ακομπανιάρουν τους τραγουδιστές. Υπήρχε το ούτι, το σαντούρι, το βιολί, το τσέμπαλο, μιά πιό εκλεπτυσμένη μορφή σαντουριού, το κανόνι, το μπουζούκι, ο μπαγλαμάς και πολλά άλλα.

Οι πρώτοι δίσκοι ιδιαίτερα στα στυλ τού Καφέ-Αμὰν χρησιμοποιούν αυτά τα όργανα σε διάφορους συνδυασμούς, αλλά μέσα σε λίγο διαστημα το μπουζούκι κι ο μπαγλαμὰς καθορίστηκαν σαν τα πραγματικά όργανα των ρεμπέτικων.

Ο μπαγλαμάς ήταν ιδιαίτερα αγαπητός σαν όργανο τής φυλακής ή τού τεκέ, γιατί όντας μικρότερου μεγέθους από το μπουζούκι κατασκευαζόταν και κρυβόταν πολύ εύκολα. Το μπουζούκι όμως από την άλλη μεριά παιζόταν πιό εύκολα, είχε πολύ μεγαλύτερη έκταση κι ήταν κοντύτερα στην αντρική φωνή ως προς το ύψος.

Και το μπουζούκι και ο μπαγλαμάς ανήκουν στην οικογένεια των λαούτων με μακρυούς λαιμούς, όπως το τούρκικο σάζι. Ίσως η λέξη μπουζούκι κατάγεται από την ορολογία τού σαζ. Υπάρχουν πολλά είδη σαζ στην Τουρκία με διαφορετικά μεγέθη, που κυμαίνονται από εξαιρετικά μεγαλύτερα όργανα από τό μπουζούκι μέχρι το μικροσκοπικὸ τζουρά, που έχει σχεδόν το μέγεθος τού μπαγλαμά. Ένα από τα μεσαία μεγέθη έχει το μπουζούκ σάζ. Η λέξη μπουζούκ στα τούρκικα σημαίνει σπασμένος, αλλά χρησιμοποιείται και γιά τα πολύ ψιλά χρήματα ή μπορεί απλά να σημαίνει σπασμένος όσον αφορά στο μέγεθος ή την κατηγορία.


Τζουράς ή μπαγλαμάς με μακριά λαβή.
«Σκαφτό» όργανο καμωμένο στη φυλακή γύρω στα 1920.



Στους τεκέδες και τα απλά καφενεία, όπου μπορούσε να πάει ένας μουσικός με τον μπαγλαμά του και να παίξει, ο ρυθμός κρατιόταν με χτυπήματα τού ποδιού ή ενός κομπολογιού πάνω σε γυαλί, άλλος χτυπούσε τα δάχτυλα ή τις παλάμες του ή μέτραγε το χρόνο με κουτάλια. Στα μαγαζιά, όπου γυναίκες χόρευαν «αλά-Τούρκα», χρησιμοποιούσαν κυρίως ντέφια γιά να τονίσουν τον ρυθμό στα τσιφτετέλι. Μερικές φορές χρησιμοποιούσαν το τουμπελέκι, γιά να τονίσουν το ρυθμό ή οι χορεύτριες χτυπούσαν μικρά κύμβαλα των δακτύλων.

Τον καιρό των πρώτων ηχογραφήσεων υπήρχαν αρκετά όργανα σε διάφορους συνδυασμούς. Σε εκτελέσεις σε στυλ Καφέ-Αμάν έχουμε βιολιά, ούτι, λαούτα, ντέφια, κύμβαλα γιά τα δάκτυλα κι αργότερα κιθάρα και πιάνο.

Στα τραγούδια σε στυλ τεκέ, έχουμε κάμποσα μπουζούκια ή μπαγλαμάδες μέ κάποιο όργανο γιά μπάσο, που ήταν συχνά η κιθάρα. Σε μερικούς παλιούς δίσκους έχουμε επίσης σαντούρι, που παίζεται με ξύλινα ραβδάκια και τα συγγενή όργανα κανόνι και τσίμπαλο.
Σήμερα, τα πράγματα είναι αρκετά μπερδεμένα.....
Στα 1950 στις ηχογραφήσεις και στα
μαγαζιά έχει γίνει συνηθισμένο όργανο το ακορντεόν, ενώ αργότερα είναι πολύ δημοφιλή τα ενισχυμένα ή ηλεκτρικά όργανα, όπως το αρμόνιο κι η κιθάρα.



Πηγές:
- Γκαίηλ Χoλστ: «Δρόμoς γιά τo ρεμπέτικο», έκδ. «Nτενίζ Xάρβεϋ», Αθήνα, 1977
- Μικρασιάτικος χαβάς



 
Το παραπάνω άρθρο εντάσσεται
στην Ενότητα τής
«Ελεύθερης Έρευνας»:
Ιστορίες πίσω από τις νότες
.

 
Διαβάστε ακόμα στο πλαίσιο αυτής τής Ενότητας:
 
- Η ανακάλυψη των ξεχασμένων
έργων τού Βιβάλντι

- Beatles χωρίς ωτοασπίδες
- Η Λουιζιάνα και οι μουσικές της
- Το μυστήριο ενός μετρονόμου
- Από τους τεκέδες και τα Καφέ-Αμάν
- Τα «ανήθικα μουσικά εξαμβλώματα»
- Χωρίς ακροδάκτυλα
- Γιατί έτσι ήθελε ο Αρίστος!
- Η αινιγματική αφιέρωση μιάς διάσημης
μπακατέλας

- Cadillac Records
- Νίτσε εναντίον Βάγκνερ
 

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


15 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 39281

    31 Ιουλ 2016

    Ανώνυμος 33973
    \
    Google και αναζήτηση για hittite musical instruments

    Άρπα, μπουζούκι, αυλός, τύμπανα. Όλα μουσικά όργανα των Χετταίων, τα οποία αντιγράψανε οι αρχαίοι Έλληνες.


    Υ.Γ. "Όσα έχουν οι Έλληνες, όλα τα πήρανε απο τους βαρβάρους"
    Τατιανός ο Σύρος, 1ος αιώνας μ.Χ.

  • Ανώνυμος 39280

    31 Ιουλ 2016

    Ανώνυμος 28766

    Ψάξε για τα μουσικά όργανα των αρχαίων Χετταίων και θα δείς όλα τα "αρχαιο-ελληνικά μουσικά όργανα" αλλά σε αρχαιότερο πολιτισμό, αυτό των Χετταίων.

    Άρπα, μπουζούκι, αυλός, τύμπανα. Όλα απο εκεί προήλθαν.

    Ξέρω πονάει πως ΔΕΝ ανακαλύψανε οι αρχαίοι Έλληνες (και υποτιθέμενοι πρόγονοι σας) τα μουσικά όργανα αλλα τα πήρανε απο την ανατολή.




    Google και αναζήτηση για hittite musical instruments


  • Ανώνυμος 33973

    30 Απρ 2015

    Η καταγωγή του μπουζουκιού σαν όργανο είναι ελληνική, ενώ θεωρείται όπως κι όλα τα λαούτα, σαν ένα είδος μετεξέλιξης της αρχαιοελληνικής πανδούρας. Η καταγωγή του μπουζουκιού, ως απόγονος της αρχαίας ελληνικής μουσικής, τοποθετείται στην αρχαία Ελλάδα, όπου υπήρχε το αντίστοιχο αρχαιοελληνικό όργανο γνωστό κι ως "Πανδουρίδιον" ή αλλιώς "τρίχορδο" επειδή είχε τρεις χορδές. Έντονος υποστηρικτής της πηγής αυτής είναι τα μάρμαρα της εποχής, με γνωστότερο αυτό της Μαντινείας (4ος αιώνας π.Χ.), που σήμερα εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας, κι απεικονίζει το μυθικό αγώνα, μεταξύ Απόλλωνος και Μαρσύα, όπου η αρχαιοελληνική πανδούρα παίζεται από μια μούσα κάθισμένη πάνω σε έναν βράχο.[3] Ορισμένοι δέχονται την τουρκική προέλευση μόνο στην ονομασία του (buzuq), αν και είναι πιθανόν η λέξη να προέρχεται από τη περσική λέξη "tambur-e bozorg" που σημαίνει "μεγάλος ταμπουράς" με μετατροπή του ήχου "rg" σε "k" στην Ελληνική και την Τουρκική. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, το μπουζούκι που κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο στη λαϊκή ορχήστρα, έχει σχήμα, διαστάσεις και διάταξη χορδών, ίδια περίπου εδώ και χιλιάδες χρόνια. Πέρασε από τους αρχαίους Έλληνες στους Βυζαντινούς, επέζησε στην Τουρκοκρατία και η άνθησή του στις μέρες μας πέρασε πρώτα από μια περίοδο αμφισβήτησης στις αρχές του αιώνα. Οι παραλλαγές αυτού του αρχαίου οργάνου ήταν αρκετές μέσα στα χρόνια της ζωής του και είχε τα ονόματα πανδούρα ή πανδουρίδα, τρίχορδον, ταμπουράς, θαμπούρα, ταμπούριν, ψαλτήριον, μπουζούκι και πολλά άλλα ακόμη με τα οποία ονομάζονταν και άλλα μικρότερα ή μεγαλύτερα όργανα της ίδιας οικογένειας, των ταμπουράδων. Στην πραγματικότητα ήταν απλώς μικροτροποποιήσεις και παραλλαγές του ίδιου βασικού οργάνου, του ταμπουρά. Ο μουσικολόγος και κριτικός Φοίβος Άνωγειανάκης περιγράφει την πορεία του ταμπουρά και την ιστορία του ονόματός του ως τις μέρες μας. Για τη βυζαντινή εποχή οι πηγές είναι πολλές, καθώς η πανδούρα και το κανονάκι, ήταν από τα βασικότερα όργανα για τη διδασκαλία της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής, όπως τονίζει ο αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος στο βιβλίο του για την βυζαντινή μουσική.

  • Ανώνυμος 28833

    1 Μαΐ 2014

    Mπα, όλοι τουρλουμπούκι είμαστε. Η διαφορά είναι στις φαντασιώσεις, που προκειμένου να τις ταιριάξουν μερικοί, βαφτίζουν το κάθε αραβο-τουρκο-ανατολίτικο ως ελληνικό.

  • Ανώνυμος 28829

    1 Μαΐ 2014

    Έχετε δίκιο ορέ γνήσιοι Ευρωπαίοι που απεχθάνεστε τα τούρκικα άσματα. Αλλά δείξτε λιγάκι κατανόηση απέναντι σε μας τους τουρκόσπορους, που βλάφτηκαν τα γονίδιά μας από ανατολίτικους σπόρους.
    Σ. Βασδέκης

  • Ανώνυμος 28824

    30 Απρ 2014

    Παραπάνω, όλα όσα έγραψες είναι καταπληκτικά, αλλά αυτό το έλληνες αρβανίτες είναι αξεπέραστο! Το νέο σύντομο ανέκδοτο με δυο λέξεις!!

  • Ανώνυμος 28790

    30 Απρ 2014

    Λάθη ασυγχώρητα. άκου εκεί το μποζούκι ανατολίτικο!!
    Είναι καθαρά όργανο ρουμελιώτικο. Το έφτιαξαν οι Έλληνες Αρβανίτες. Εκτος αυτού η Μισιρλού είναι εθνικόν άσμα έκλεισε τους νεοφασιστικούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Γκαίμπελς
    Η Μισιρλού ήταν ρουμελιώτισσα με τα όλα της, αυτό πρέπει να το γνωρίζουν οι εθνικοχριστιανοί αλλά και οι άθεοι ρωμιοί.Η ιστορία δεν είναι εύκολη υπόθεση χρειάζεται έρευνα και όχι προχειρότητες.
    Πάργαλης

  • Ανώνυμος 28787

    30 Απρ 2014

    @ Βασδέκη
    Μην μας τρελαίνεις ρε φίλε
    Και βέβαια μου θυμίζει κάτι ανατολίτικο. Εκτός από το όνομά του (Γιοβάν Τσαους) και η λέξη μπουζούκι στο τίτλο του τραγουδιού (Το μπουζούκι μου κρατάω) είναι τούρκικη.
    Πρέπει να υποστώ το μαρτύριο να ακούσω και το τραγούδι κιόλας; Δεν σου φτάνουν αυτά;

  • Ανώνυμος 28786

    30 Απρ 2014

    Ψάχνω εδώ και χρόνια τον κύριο Καραπιπερίμ αλλά δεν είναι στον τηλεφωνικό κατάλογο. Μήπως γνωρίζετε που μπορώ να τον βρω;

    Ιμπραήμ

  • Ανώνυμος 28785

    30 Απρ 2014

    έχει μιλήσει ο Ήλίας Πετρόπουλος. Αυτά.



    Ένας.

  • Ανώνυμος 28782

    30 Απρ 2014

    Μάγκας, αργιλές, τεκές, Γιοβάν, Τσαούς, μπουζούκι, τσιμπούκι, χανουμάκια, τεκέ κλπ κλπ κλπ.
    Λέξεις από το παραπάνω τραγούδι τού απόγονου Γιοβάν Τσαους, όλες εκπορευόμενες εκ της Αρχαίας Ελλάδος ασφαλώς!

  • Ανώνυμος 28781

    30 Απρ 2014

    Δηλαδή οι ρεμπέτες δεν λένε ότι είναι απόγονοι, όπως λες. Από την άλλη όμως μας τρίβεις στη μούρη ένα βιβλίο που λέει οτι το ρεμπέτικο έχει σχέση με την αρχαία Ελλάδα (εδώ γελάνε!). Αποφάσισε ρε φίλε! Έτσι ή γιουβέτσι; Τι τρικυμία στο κρανίο είναι αυτή...
    Ο Γιοβάν Τσαούς πάντως πρέπει να είναι απόγονος του Ίωνα Τσαουσίωνα, γνωστός αρχαίος έλλην κι αυτός!
    Ρε τι τραβάμε με τους αρχαιοφαντασμένους ρεμπετόλαγνους...

  • Ανώνυμος 28767

    30 Απρ 2014

    «… Ο Γιοβαν Τσαους απόγονος είναι;…».
    Ποτέ οι ρεμπέτες δεν ενδιαφέρθηκαν να το παίξουν επαγγελματίες απόγονοι, όπως κάποιοι ευρωλιγούρηδες αντιγραφείς μιξοσαχλών ευρωπαίων συνθετών. Οι άνθρωποι ήταν δημιουργοί. Ούτε και παρίσταναν τους Ευρωπαίους την ώρα που έζεχνε ακόμη το πετσί του κοπριά, όπως έκαναν οι κομπλεξικοί μπουρτζόβλαχοι μικροαστοί.
    Το παρακάτω τραγούδι του Γιόβαν Τσάους σου θυμίζει μήπως κάτι το ανατολίτικο;
    Το μπουζούκι μου Κρατάω. http://www.youtube.com/watch?v=gDJKkVIBX-w
    Σ. Βασδέκης

  • Ανώνυμος 28766

    30 Απρ 2014

    Το άρθρο είναι γραμμένο από άσχετο με την ιστορία της ελληνικής μουσικής. Κραυγάζει η πρόθεση του συγγραφέα να αποδώσει στο ρεμπέτικο ανατολίτικη προέλευση, κάτι το οποίο μόνο στην φαντασία του υφίσταται.
    Καταθέτω εδώ την άποψη του ερευνητή και μουσικοσυνθέτη Γιώργου Μανιάτη, ώστε οι αναγνώστες να μπορέσουν να προσέξουν τι θα πει επιπολαιότητα στην έρευνα και τι εις βάθος ανάλυση:
    ΤΟ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΛΥΡΙΚΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ. (http://athriskos.gr/1189/).
    Σ. Βασδέκης

  • Ανώνυμος 28762

    30 Απρ 2014

    Ο Γιοβαν Τσαους απόγονος είναι;