Η ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΗ
ΑΦΙΕΡΩΣΗ
ΜΙΑΣ ΔΙΑΣΗΜΗΣ
ΜΠΑΚΑΤΕΛΑΣ

Για ποια Ελίζα
συνέθεσε ο Μπετόβεν
το ομότιτλο έργο;

Η «Für Elize», που σημαίνει
«Γιά την Ελίζα», είναι μιά τρίλεπτη μπακατέλα (μικρής διάρκειας σύνθεση γιά πιάνο με ελαφρύ περιεχόμενο) γραμμένη σε λα ελάσσονα.

Οι ειδικοί γιά το έργο τού Μπετόβεν, όσο κι αν έχουν προσπαθήσει δέν έχουν καταφέρει να ανακαλύψουν ποιά είναι η Ελίζα τού τίτλου τής μπακατέλας.
 
Πολλοί εκτιμούν, ότι είναι γραμμένη γιά κάποια Τερέζα, μιά 18χρονη την εποχή, που ο Μπετόβεν ήταν σαραντάρης, την οποία είχε ερωτευθεί, τής είχε κάνει πρόταση γάμου, αλλά εκείνη τον είχε απορρίψει, γιά να πάρει κάποιον άλλον. Πιστεύουν, ότι έγραψε το έργο αυτό γιά την Τερέζα, αλλά επειδή ήταν πολύ κακός ο γραφικός του χαρακτήρας, αυτός που έκανε την αντιγραφή, έγραψε αντί για Τερέζα το όνομα Ελίζα.

Μιά δεύτερη εκδοχή είναι, ότι ο συνθέτης ήταν ερωτευμένος με μία σοπράνο, την αδελφή τού μαέστρου, που είχε στην όπερα «Φιντέλιο», την οποία έλεγαν Ελίζαμπεθ Ρόκελ κι ότι έγραψε το έργο γιʼ αυτήν.

Υπάρχει και μιά τρίτη εκδοχή, που μιλάει γιά τον Μπετόβεν προς το τέλος τής ζωής του σε μιά σοφίτα ενός σπιτιού στη Βόννη.

Είχε αλλάξει πολλά σπίτια, από τα οποία, λόγω ένδειας, τον πετούσαν έξω.

Η σπιτονοικοκυρά του είχε ένα δωδεκάχρονο κοριτσάκι, την Ελίζα, η οποία αρχικά τον φοβόταν, επειδή ήταν πολύ κλειστός, απομονωμένος κι ιδιόρρυθμος σα χαρακτήρας και στα μάτια της φαινόταν σαν μιά απόκοσμη παρουσία.

Κάποια μέρα, η μικρή τού πήγε ένα πιάτο με τηγανίτες, που τής είχε δώσει η μητερα της. Όταν το κοριτσάκι μπήκε στο δωμάτιό του δειλό και φοβισμένο και τού πρόσφερε δειλά-δειλά το πιάτο με τις τηγανίτες, ο συνθέτης τής χαμογέλασε και τη ρώτησε πώς την λένε. Το κοριτσάκι είπε κάτι, αλλά αυτός δέν μπορούσε να το ακούσει, γιατί ήταν σε προχωρημένο στάδιο κώφωσης, οπότε τής ζήτησε να το γράψει σε ένα κομμάτι χαρτί. Αμέσως μετά, πήρε το χαρτί, κάθισε στο πιάνο, έγραψε επάνω: «Γιά την Ελίζα» και ξεκίνησε να συνθέτει το κομμάτι, γιά να τής ανταποδώσει το δώρο, δεδομένου, ότι δέν είχε χρήματα.

Το χειρόγραφο τής παρτιτούρας δέν βρέθηκε ποτέ. Οι μαθητές των μουσουργών τότε, οι πιανίστες, όταν ήθελαν να παίξουν κάτι, το αντέγραφαν από τον δάσκαλό τους. Αντιγραφή στην αντιγραφή πήγαινε, αλλά μετά από χρόνια χάθηκαν τα χειρόγραφα. Μερικά βρέθηκαν, κάποια άλλα δέν βρέθηκαν. Όχι μόνο τού Μπετόβεν,                
Η εισαγωγή τής «Für Elize».
αλλά και άλλων μεγάλων συνθετών.

Αντιγραφή στην αντιγραφή το «Für Elise» παίχτηκε πάρα πολλά χρόνια, μέχρι, που ο Μπετόβεν έγινε πάρα πολύ γνωστός (μετά θάνατον). Το έργο έχει μπει στη φιλολογία τού πιάνου διεθνώς σαν μιά πάρα πολύ ωραία μελωδία κι αποτελεί ορόσημο γιά τους πιανίστες, Είναι ένα κομμάτι, που θα το παίξουν οπωσδήποτε μέσα στην πιανιστική ζωή τους.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


2 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος21012014043128

    21 Ιαν 2014

    Το έχουν βάλει στα τηλέφωνα σαν μελωδία αναμονής και σε ringtones για να καλλιεργούνται οι ρωμιοί (κλείσιμο ματιού).
    :-D

    I.Bielidopoulos

  • Ανώνυμος20012014195515

    20 Ιαν 2014

    καλό!