Η ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΗ ΑΦΙΕΡΩΣΗ
ΜΙΑΣ ΔΙΑΣΗΜΗΣ ΜΠΑΚΑΤΕΛΑΣ

Για ποια Ελίζα
συνέθεσε ο Μπετόβεν
το ομότιτλο έργο;

Η «Für Elize», που σημαίνει «Για την Ελίζα», είναι μια τρίλεπτη μπακατέλα (μικρής διάρκειας σύνθεση για πιάνο με ελαφρύ περιεχόμενο) γραμμένη σε λα ελάσσονα.

Οι ειδικοί για το έργο του Μπετόβεν, όσο κι αν έχουν προσπαθήσει δεν έχουν καταφέρει να ανακαλύψουν ποια είναι η Ελίζα του τίτλου της μπακατέλας.
 
Πολλοί εκτιμούν, ότι είναι γραμμένη για κάποια Τερέζα, μια 18χρονη την εποχή, που ο Μπετόβεν ήταν σαραντάρης, την οποία είχε ερωτευθεί, της είχε κάνει πρόταση γάμου, αλλά εκείνη τον είχε απορρίψει, για να πάρει κάποιον άλλον. Πιστεύουν, ότι έγραψε το έργο αυτό για την Τερέζα, αλλά επειδή ήταν πολύ κακός ο γραφικός του χαρακτήρας, αυτός που έκανε την αντιγραφή, έγραψε αντί για Τερέζα το όνομα Ελίζα.

Μια δεύτερη εκδοχή είναι, ότι ο συνθέτης ήταν ερωτευμένος με μια σοπράνο, την αδελφή του μαέστρου, που είχε στην όπερα «Φιντέλιο», την οποία έλεγαν Ελίζαμπεθ Ρόκελ κι ότι έγραψε το έργο γιʼ αυτήν.

Υπάρχει και μια τρίτη εκδοχή, που μιλάει γιά τον Μπετόβεν προς το τέλος της ζωής του σε μια σοφίτα ενός σπιτιού στη Βόννη.

Είχε αλλάξει πολλά σπίτια, από τα οποία, λόγω ένδειας, τον πετούσαν έξω.

Η σπιτονοικοκυρά του είχε ένα δωδεκάχρονο κοριτσάκι, την Ελίζα, η οποία αρχικά τον φοβόταν, επειδή ήταν πολύ κλειστός, απομονωμένος κι ιδιόρρυθμος σα χαρακτήρας και στα μάτια της φαινόταν σαν μια απόκοσμη παρουσία.

Κάποια μέρα, η μικρή, του πήγε ένα πιάτο με τηγανίτες, που της είχε δώσει η μητερα της. Όταν το κοριτσάκι μπήκε στο δωμάτιό του δειλό και φοβισμένο και του πρόσφερε δειλά-δειλά το πιάτο με τις τηγανίτες, ο συνθέτης της χαμογέλασε και τη ρώτησε πώς την λένε. Το κοριτσάκι είπε κάτι, αλλά αυτός δεν μπορούσε να το ακούσει, γιατί ήταν σε προχωρημένο στάδιο κώφωσης, οπότε της ζήτησε να το γράψει σε ένα κομμάτι χαρτί. Αμέσως μετά, πήρε το χαρτί, κάθισε στο πιάνο, έγραψε επάνω: «Για την Ελίζα» και ξεκίνησε να συνθέτει το κομμάτι, για να της ανταποδώσει το δώρο, δεδομένου, ότι δεν είχε χρήματα.

Το χειρόγραφο της παρτιτούρας δεν βρέθηκε ποτέ. Οι μαθητές των μουσουργών τότε, οι πιανίστες, όταν ήθελαν να παίξουν κάτι, το αντέγραφαν από τον δάσκαλό τους. Αντιγραφή στην αντιγραφή πήγαινε, αλλά μετά από χρόνια χάθηκαν τα χειρόγραφα. Μερικά βρέθηκαν, κάποια άλλα δεν βρέθηκαν. Όχι μόνο τού Μπετόβεν, αλλά και άλλων μεγάλων συνθετών.

Αντιγραφή στην αντιγραφή το «Für Elise» παίχτηκε πάρα πολλά χρόνια, μέχρι, που ο Μπετόβεν έγινε πάρα πολύ γνωστός (μετά θάνατον). Το έργο έχει μπει στη φιλολογία του πιάνου διεθνώς σαν μια πάρα πολύ ωραία μελωδία κι αποτελεί ορόσημο για τους πιανίστες, Είναι ένα κομμάτι, που θα το παίξουν οπωσδήποτε μέσα στην πιανιστική ζωή τους.



ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


2 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος21012014043128

    21 Ιαν 2014

    Το έχουν βάλει στα τηλέφωνα σαν μελωδία αναμονής και σε ringtones για να καλλιεργούνται οι ρωμιοί (κλείσιμο ματιού).
    :-D

    I.Bielidopoulos

  • Ανώνυμος20012014195515

    20 Ιαν 2014

    καλό!