ΠΕΡΙ ΘΑΥΜΑΤΩΝ
ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΩΝ


Georg Luck, έκδ. «Εξάντας»


- Η Αμβροσία από την Αθήνα, μονόφθαλμη. Ήρθε ως ικέτης στο θεό. Καθώς περπατούσε μέσα στο ιερό, γέλασε με μερικές ιάσεις, επειδή τις θεώρησε απίστευτες και αδύνατες, αφού τυφλοί και σακάτηδες γίνονταν καλά βλέποντας μόνον ένα όνειρο. Σαν κοιμήθηκε όμως, είδε ένα όραμα. Τής φάνηκε, ότι ο θεός στάθηκε δίπλα της και είπε, ότι θα τη γιάτρευε, αλλά ζητούσε σε αντάλλαγμα απ' αυτήν να αφιερώσει στο ναό ένα ασημένιο χοίρο, ως ανάμνηση τής αμάθειάς της. Αφού τα είπε αυτά, έκοψε το άρρωστο μάτι κι έχυσε μέσα κάποιο φάρμακο. Όταν ξημέρωσε, η γυναίκα βγήκε υγιής απ' το ιερό.
  
-
Ένα παιδί δίχως φωνή. Ήρθε ως ικέτης στο ιερό, για τη φωνή του. Όταν είχε κάνει τις προκαταρκτικές θυσίες και όλα όσα συνηθίζονταν, ο υπηρέτης τού ναού, που διατηρούσε το ιερό πυρ τού θεού, κοιτάζοντας τον πατέρα τού παιδιού, τού ζήτησε να υποσχεθεί, ότι μέσα σʼ ένα χρόνο θα έφερνε το ευχαριστήριο ανάθημα για τη θεραπεία. Μα το παιδί ξαφνικά είπε, «υπόσχομαι». Ο πατέρας του έμεινε έκπληκτος και τού ζήτησε να επαναλάβει. Το παιδί ξανάπε το ίδιο πράγμα κι έτσι έγινε καλά.
  
-
Η Κλειώ ήταν έγκυος πέντε χρόνια. Επειδή λοιπόν, κυοφορούσε πέντε χρόνια, πήγε ως ικέτης στο θεό και κοιμήθηκε μέσα στο άβατο. Μόλις βγήκε απ΄αυτό και πήγε στον περίβολο τού ναού, γέννησε ένα γιο, ο οποίος, αμέσως μετά τη γέννα, πλύθηκε στην κρήνη και περπάτησε γύρω από τη μάνα του. Και εκείνη, για την εύνοια, πού δέχτηκε, έγραψε στο ανάθημά της: «Δέν είναι θαυμαστό το μέγεθος τής πινακίδας, αλλά ο θεός, επειδή η Κλειώ κουβαλούσε το βάρος στην κοιλιά της πέντε χρόνια, ώσπου κοιμήθηκε στο ναό και ο θεός τής έδωσε την υγεία της».
    
- Ένας άνδρας, που τα δάχτυλά του, εκτός από ένα, είχαν παραλύσει, ήρθε ως ικέτης στο θεό. Βλέποντας τις πινακιδες στο ιερό, δέν πίστεψε τις ιάσεις και κορόιδεψε τις επιγραφές. Στον ύπνο του όμως, είδε ένα όραμα. Τού φάνηκε, ότι ενώ έπαιζε αστραγάλους κάτω από το ναό και ήταν έτοιμος να τους ρίξει, εμφανίστηκε ο θεός, τού έπιασε το χέρι και τού τέντωσε τα δάχτυλα. Όταν ο θεός στάθηκε πιο πέρα, ο ασθενής είδε, πως λύγιζε το χέρι του και τέντωνε τα δάχτυλά του ένα-ένα. Όταν τα ισιωσε όλα, ο θεός τον ρώτησε αν εξακολουθούσε να μήν πιστευει τις επιγραφές στις πινακίδες τού ναού. Ο ασθενής απάντησε όχι. «Επειδή όμως, προηγουμένως δέν πίστευες τις ιάσεις, αν και δέν είναι απίστευτες, στο εξής το όνομά σου θα είναι Άπιστος». Όταν ξημέρωσε, ο ασθενής έφυγε υγιής. (Ιάσεις τού Απόλλωνα και τού Ασκληπιού, Inscriptiones Graecae 4.951-952, Dittenberger, Sylloge 1168-69).

Δέν πρόκειται για συναξάρια αγίων τού χριστιανισμού ή σύγχρονες διηγήσεις από θαυματουργές ιάσεις σε μοναστήρια ή εκκλησίες τής Ρωμιοσύνης, αλλά αποσπάσματα από θαυματουργές ιάσεις με την παρέμβαση κάποιου θεού -με το αζημίωτο, βέβαια- κατά την αρχαιότητα.

Έχουμε δείξει και σε άλλα άρθρα μας στην «Ελεύθερη Έρευνα», ότι ο αρχαίος κόσμος ήταν βαθύτατα βυθισμένος στο μυστικισμό. Στον αντίποδα τού ορθολογισμού των -ελάχιστων- άθεων φιλοσόφων κι επιστημόνων ζούσε η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, που πίστευε στις μαγείες, στις μετά θάνατο ζωές, στις κατάρες, στις επικλήσεις των ψυχών των νεκρών κ.λπ., ανάλογες δοξασίες με αυτές, που δέχτηκε -κι όχι εφηύρε- ο χριστιανισμός αργότερα.

Πλήθος αφελών πιστών στο δωδεκάθεο, συνέρρεαν στους ναούς, στα ασκληπιεία, στα νεκρομαντεία κ.α., όπου τους εκμεταλλεύονταν -όπως και σήμερα- επιτήδειοι ιερείς με ποικίλα τεχνάσματα.

Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»:
Το υπό κρίση βιβλίο συνεχίζει τη διαδρομή στην περιοχή τού απόκρυφου, που ξεκίνησε ο εκδοτικός οίκος «Εξάντας» με το βιβλίο: Η μαγεία στον ελληνικό και το ρωμαϊκό κόσμο, παρουσιάζοντας το ρόλο, που έπαιζαν στην καθημερινό κόσμο των αρχαίων ελλήνων και ρωμαίων, υπερφυσικά φαινόμενα, όπως θαύματα, αναστάσεις, πνεύματα νεκρών, αγαθοεργές ή κακοποιές δυνάμεις δαιμόνων, εξορκισμοί κ.λπ. κλπ..


ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


1 ΣΧΟΛΙΑ

  • Bielidopoulos

    11 Μαρ 2013

    Υποψιάζομαι ότι εκείνη την εποχή που συγκατοικούσε η θαυματομανία των εθνικών με τη θαυματομανία των υπόλοιπων ανατολικών θρησκειών, κάποιοι αδίστακτοι από όλες τις πλευρές φέραν την αντιπαράθεση στα άκρα για να αυξήσουν την πελατεία τους, πολώνοντας και φανατίζοντας τους πιστούς. Η ρωμαϊκή αυτοκρατορία φέρει ευθύνη διότι αυτή εξέθρεψε μέσα στο σώμα της αυτούς τους απατεώνες και δημιούργησε τις κατάλληλες συνθήκες (οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές) που έδωσαν την άβουλη μάζα των μεγάλων πόλεων, που ευφραινόταν με άρτο και θεάματα. Επίσης στάθηκε μικρή στο ύψος της να ελέγξει τα φαινόμενα σήψης και προέβηκε σε άστοχες ενέργειες, όπως η ανόητη ενέργεια του Ιουλιανού να απαγορέψει την διδασκαλία της κλασσικής παιδείας από τους χριστιανούς δασκάλους. Δεν είναι τυχαίο ότι ο χριστιανισμός εξαπλώθηκε από τις μεγάλες πόλεις (Αλεξάνδρεια, Αντιόχεια, Έφεσος, Κόρινθος, Ρώμη). Τελικά επικράτησε ο χριστιανισμός ως φυσικό επακόλουθο όλων αυτών και κατόπιν κόφτηκε και ράφτηκε στις ανάγκες της πολιτικής εξουσίας (παλάτι και ιερατείο) από τις οικουμενικές συνοδους της εκκλησίας. Ο φανατισμός και η πόλωση συνεχίστηκε με αποτέλεσμα τη δίωξη των επιστημών, της τεχνολογίας και την έλευση του μεσαίωνα. Είναι μια καλή θεωρία πιστεύω. :)