ΑΡΧΑΙΟΙ ΝΑΞΙΟΙ
ΚΑΙ
ΡΩΜΙΟΙ ΑΝΑΞΙΟΙ

Καμία σχέση
μεταξύ αρχαίων-σύγχρονων ναξίων.

Ρωμαίικη Νάξος:
Μια κοινωνία κλειστή, συντηρητική,
υποκριτική και απολίτιστη, όπως όλη η Ρωμιοσύνη

   
--------

    Το παρακάτω άρθρο δεν αποτελεί κάποια συγκεκριμένη  προσπάθεια σπίλωσης τής ρωμαίικης Νάξου και των κατοίκων της. Τα όσα απαράδεκτα συμβαίνουν στη Νάξο, διαδραματίζονται σε όλη την επικράτεια τής Ρωμιοσύνης. Δεν πρόκειται για εμπάθεια, αλλά για μια προσπάθεια για την αποκάλυψη τής ιστορικής αλήθειας, όσον αφορά στην ταυτότητα των σημερινών κατοίκων τού ελλαδικού χώρου, η οποία έχει τόσο συστηματικά παραχαραχθεί τους δύο τελευταίους αιώνες από το νεοελληνικό εθνικισμό. Η Ελλάς και οι έλληνες υπάρχουν μόνο και μόνο ως ταμπέλα στην φαντασία μας. Η νοσούσα ελληνόφωνη Ρωμιοσύνη ψυχοραγεί, καθώς και οι ρωμιοί κάτοικοι αυτού τού τόπου, τουρκορωμιοί στην πραγματικότητα, τόσο στην παιδεία, όσο και στη μολυσμένη τους παράδοση. Τίποτε λιγότερο ή περισσότερο. Ζούμε δηλαδή εκτός πραγματικότητας μέσα σ΄ένα όνειρο, το όνειρο “Ελλάς”. Στην πραγματικότητα είμαστε βαριά άρρωστοι!

     Για να θεραπεύσεις όμως μία νόσο πρέπει πρωτίστως να τη διαγνώσεις. Και μοναδικό φάρμακο γι΄ αυτή τη νόσο τής αθλιότητας και τού ξεπεσμού είναι η παιδεία. Γι΄αυτό και σήμερα πολύ απλά είμαστε οι ουραγοί τού δυτικού κόσμου σε όλα μας. Επειδή απλά είμαστε  επαναπαυμένοι στη μιζέρια μας. Είμαστε η προέκταση των μεσαιωνικών ξεπεσμένων βυζαντινών και των τούρκων και όχι των αρχαίων ελλήνων.

     Ναι, θα μπορούσαμε να λεγόμαστε έλληνες, αλλά συνειδητοποιημένα. Αν ήμασταν. Όχι όμως λόγω καταγωγής, αλλά λόγω παιδείας και παράδοσης. Και παρ΄ότι δεν υφίσταται ούτε το ένα ούτε το άλλο, όλοι εμείς οι τουρκο-βυζαντινοί α-νάξιοι ουραγοί τής Ευρώπης και τής Δύσης εξακολουθούμε πεισματικά να εμμένουμε αποκλειστικά και μόνον στην ταμπέλα “Ελλάς”. Και όσο θα συνεχίζουμε αυτή την τακτική άρνησης τής αρρώστειάς μας, ο κατήφορός μας ως χώρα και ως λαός δεν έχει και δεν πρόκειται να έχει ποτέ τέλος... (Γ.Λ.)



   Ήταν αρχές Σεπτέμβρη, όταν βρέθηκα στο λιμάνι τού Πειραιά με προορισμό τη Νάξο, Αξιά κατά τους ντόπιους, ένα γνωστό για μένα τόπο διακοπών. Χαλαροί ρυθμοί, υπέροχες παραλίες, καθαρός αέρας, νόστιμα φαγητά, κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική (όπως έχουμε συνηθίσει να την λέμε, αν και η προέλευσή της είναι συζητήσιμη), αλλά και πολλά παρατράγουδα. Έχοντας γνωρίσει φίλους καλούς στο τόσο ταλαιπωρημένο αυτό νησί τού Αιγαίου στις δύο προηγούμενες επισκέψεις μου, δέχθηκα την πρόσκλησή τους και την φιλοξενία τους. Έτσι, μέσα στο κατακαλόκαιρο μαζί με ένα φίλο μου, βρέθηκα να ταξιδεύω με το πλοίο τής γραμμής.

 

     Σε όλο το ταξίδι ανάμεσα σε τουρίστες όλων των χωρών και φυλών ξεχώριζαν κάποιες σιλουέτες, οικείες για μένα. Οι ντόπιοι, οι λεγόμενοι και Αξιώτες. Κορμιά μεγαλόσχημα και παχύσαρκα, οι άντρες μυστακοφόροι με ψαρά συνήθως μαλλιά, πρόωρα γερασμένοι απ΄ το αλκοόλ, τα λιπαρά, το ραχάτι, τον ήλιο και την αρμύρα τής θάλασσας. Οι γυναίκες το ίδιο, μεγαλόσχημα κορμιά και παχυσαρκία. Αυτό δείχνει, ότι σχεδόν κανένας Αξιώτης δεν περπατά, δεν γυμνάζεται και δεν προσέχει την διατροφή του, το σώμα του και κατ΄ επέκταση την υγεία του. Τα μουστάκια τους κατάλοιπα τουρκικά, μαζί με τις τραγιάσκες τους. Κάποιοι απ΄ αυτούς κοιτούσαν σαν αποχαυνωμένοι στο υπερπέραν, βυθισμένοι στις ρακιές, στα τσιγάρα και στην συσκότισή τους.

 

 

     Αναρωτιόμουν ποιά να είναι άραγε η σχέση τους με τους αρχαίους Ναξίους. Προφανώς καμμία. Η αρχαία ελληνική Νάξος έβγαζε αθλητές και καλλιτέχνες, σύμφωνα με τα σωζόμενα κείμενα. Η σύγχρονη ρωμαίικη Νάξος (εκτός εξαιρέσεων), βγάζει κυρίως θρησκόληπτους, παχύσαρκους κι αλκοολικούς.

 

 














Πινακίδα προχειρογραμμένη
έξω από ταβέρνα.
Ο ιδιοκτήτης υπερήφανος
για το αλκοολίκι του.
Η μάστιγα τού αλκοολισμού
αποτελεί εθνικό σπορ
για τη Ρωμαίικη Νάξο.

 

     Οι ρωμιοί κάτοικοί της δεν δείχνουν κανένα σεβασμό και κανένα ενδιαφέρον για τους αρχαιολογικούς χώρους, που τους κληρονομήθηκαν, για τα προχριστιανικά ευρήματα και γενικά την αρχαία κληρονομιά. Επίσης, δεν σέβονται καθόλου την φύση γύρω τους, αφού πετούν αδιάφοροι τα σκουπίδια τους, όπου βρουν, κάτω, στις παραλίες, στους γκρεμούς, στις θάλασσες, ή στη μεγάλη χωματερή, που κείται λίγο έξω από την πρωτεύουσά τους, ακολουθώντας πιστά την βάρβαρη ρωμαίικη παράδοση. Σύμφωνα με πολλές καταγγελίες, οι ντόπιοι χωρίς καμία φιλοζωική διάθεση, βασανίζουν και δολοφονούν ανυπεράσπιστα ζώα και μάλιστα με σαδιστικό τρόπο. Γνωρίζουν, ότι πολλοί δικοί τους ψαρεύουν με δυναμίτη, γενοκτονώντας ολόκληρες περιοχές από την υποθαλάσσια ζωή και τους κρύβουν ή απλά σιωπούν. Μία κοινωνία κλειστή, συντηρητική, υποκριτική και απολίτιστη. 


 
Σοκάρομαι, αδυνατώ να συλλάβω αυτό που βλέπω. Αδυνατώ να κατανοήσω τη φρίκη, που κρύβεται πίσω από αυτή την τόσο γαλήνια έκφραση ενός πλάσματος σε έντονο βαθύ όμορφο κόκκινο φόντο. Το κόκκινο φόντο τού θανάτου, τού σαδισμού, τής εκφυλισμένης νοημοσύνης και διάθεσης.
        Σπάνια θα δει κάποιος αδέσποτα ζώα να κυκλοφορούν στη ρωμαίικη Νάξο. Συνήθως αποτελούν στόχο των άγριων δολοφονικών ενστίκτων των ντόπιων. Στην εικόνα σκυλί πυροβολημένο στο κεφάλι του από Α-νάξιο ανδράποδο... Οι ακόλουθες μαρτυρίες είναι από φιλοζωική ιστοσελίδα.

    

   

«Ζωοφιλία» στη Νάξο    

 

     1η μαρτυρία: «Στη Νάξο! Ποτέ δε θα ξεχάσω τον Αύγουστο τού 2000 στη παραλία στον Πάνορμο (μετά τη Μουτσούνα). Κάτι ντόπιοι είχαν σπίτι πάνω στην άμμο. Μέρα μεσημέρι μπροστά σ΄ όλους (έλληνες και ξένους), που ανυποψίαστοι χαιρόντουσαν τη θάλασσα και τον ήλιο ακούστηκαν οι σπαρακτικές κραυγές μιας προβατίνας. Όλοι στραφήκαμε και είδαμε την απεγνωσμένη της πάλη να ξεφύγει από τους δύο "ανθρώπους", που την τραβολογούσαν να την απομακρύνουν από την αυλή τού κτίσματος. Κάποιοι τρέξαμε προς τα εκεί μόνο και μόνο για να προλάβουμε να δούμε το μωρό της να σφάζεται στο γόνατο και να γεμίζει ο τόπος αίμα, κλάμα και φρίκη. Μια μαυρίλα απερίγραπτη με λόγια πλάκωσε τη ψυχή όλων των αθέλητων μαρτύρων αυτής τής θηριωδίας. Σα να μην έφτανε αυτό, ήταν μια σκυλίτσα εκεί, που τελικά δεν ανήκε σε κανέναν κι η γριά, που κατοικούσε στο κτίσμα αυτό τής παραλίας, βγήκε στην ξύλινη πόρτα τού κτίσματος λέγοντας στους επισκέπτες τής παραλίας: "Πάρτε το από δω γιατί αν κάτσει εδώ θα πεινάσει θα μας φάει τα πρόβατα κι οι γιοί μου θα βγουν με τη καραμπίνα...." Τόπε σ΄ αυτούς, στους οποίους μόλις προ ολίγου είχε σερβίρει απλόχερα την οσμή κι όλο τον πανικό τού θανάτου. Φύγαμε την αμέσως επόμενη μέρα κατάμαυροι -όχι από τον ήλιο - κι από τότε και τ΄ όνομα τού νησιού που ακούω την ίδια μαυρίλα νοιώθω. Δε φτάνει να ναι όμορφος ο τόπος αν κι οι άνθρωποί του δεν είναι εξ ίσου όμορφοι...."

 

 

     2η μαρτυρία: «Αδυνατώ να συλλάβω την πράξη ανόητων μικρών και ασήμαντων ανθρώπων, που κραδαίνοντας μέρα μεσημέρι ένα όπλο -κατά μαρτυρίες- βγαίνουν στη Νάξο και παλεύοντας με τη μικρή τους ψυχή και την ανασφάλεια τού αδύναμου και ανύπαρκτου ανθρωπάκου, που κρύβουν μέσα τους, κολλάνε την καραμπίνα στο κρανίο ενός ζώου, ενός κατοικιδίου και τραβάνε τη σκανδάλη. Και μετά; Γίνονται σημαντικοί, μεγάλοι, τρανοί, φουσκώνουν τα πνευμόνια τους από περηφάνια! Και μετά; Μικροί και ανόητοι ξανά. Ασήμαντοι ξανά. Αδιάφοροι ξανά. Ίσα-ίσα για να ξεκινήσουν και να κάνουν τα ίδια και τα ίδια!».

 

 







Τραγική ταμπέλα έξω από μαγαζί στη Χώρα. Όχι μόνο η Κυριακή, αλλά και όλες οι μέρες τής εβδομάδας είναι αφιερωμένες στους εβραίους θεούς τής Βίβλου.
 

Ανεπάλληλοι εξανδραποδισμοί - κάλυψη τών πληθυσμιακών κενών

     Παρατηρώντας κάποιος προσεκτικά τις παραδοσιακές ενδυμασίες των σημερινών κατοίκων τού νησιού, τα όργανά τους, την μουσική τους και την αρχιτεκτονική των σπιτιών τους, θα αντιληφθεί, ότι οι σύγχρονοι Ρωμιο-νάξιοι, σχετίζονται κυρίως με την Βυζαντινή Κρήτη και τους αποίκους της, με τους Μικρασιάτες Πόντιους μετανάστες, όπου μετά την Μικρασιατική καταστροφή (όπως συνηθίζεται να λέγεται), κατέκλεισαν το νησί με Βυζαντινούς, λίγους Ενετούς, Εβραίους, Τούρκους και Σαρακηνούς, που είχαν εποικίσει κι αυτοί παλαιότερα το νησί, καλύπτοντας τα τεράστια πληθυσμιακά κενά. Με τους μόνους, που δεν σχετίζονται (όπως και οι περισσότεροι συμπατριώτες μας) είναι οι αρχαίοι Έλληνες και ειδικά οι αρχαίοι Νάξιοι. Γι΄ αυτό το λόγο άλλωστε αγνοούν και δεν θέλουν να έχουν καμμία επαφή με την αρχαία Ναξιακή πολιτιστική κληρονομιά, επιδεικνύοντας μάλιστα προκλητική αδιαφορία. Ας προσέξουμε επιτέλους, ότι αυτό συμβαίνει επειδή πολύ απλά, δεν έχουν καμία συγγένεια με τους αρχαίους Ναξίους και δεν θέλουν για κανένα λόγο να έχουν. Αυτά τα λίγα, τα οποία αναφέρω για την καταγωγή των σύγχρονων Ρωμιο-ναξίων επιβεβαιώνει και η υπάρχουσα ιστορία.

 

 













Ο ναός τού αγίου Προκοπίου χτισμένος πάνω σε αρχαίο ναό σε μία απ΄ τις ωραιότερες παραλίες τού νησιού. Με κόκκινο βελάκι διακρίνεται κομμάτι μαρμάρου απ΄ τον αρχαίο ναό, που χρησιμοποιείται για κάθισμα απ΄ τους πιστούς.

   

     Το 490 π.Χ. οι πέρσες υπό τον Δάτι και Τισσαφέρνη, με στόλο 600 τριήρεων κυρίευσαν τη Νάξο και εξανδραπόδισαν όλους σχεδόν τους κατοίκους. Κατά τη χριστιανική παράδοση ο προσηλυτισμός τής Νάξου στη χριστιανική θρησκεία ξεκίνησε αποτυχημένα απ΄ τα πολύ πρώιμα χρόνια περί το 150 π.Χ. περίπου, όταν για πρώτη φορά φέρεται, ότι ήρθε στο νησί και ξεκίνησε την χριστιανική διδασκαλία ο μαθητής τού Ιωάννη τού θεολόγου, ο μετέπειτα άγιος, Πολύκαρπος. Εκ τού γεγονότος αυτού εκκλησίες αφιερωμένες στον άγιο Πολύκαρπο στη Νάξο υπάρχουν στα χωριά Αγγίδια, Σαγκρί, Φιλώτι, καθώς και τού αγίου Ιωάννη τού θεολόγου στην Κεραμωτή, στον αρχαιολογικό χώρο στην Γύρουλα Σαγκρίου. Εκεί, πάνω στα ερείπια τού περικαλλούς αρχαίου ναού τής θεάς Δήμητρας, ως ταφόπλακα και με τα υλικά του χτίστηκε εκκλησία.

 

     Οι θεοί τού ελληνικού δωδεκάθεου μαζί με τους νέους θεούς, που ήρθαν από την Ανατολή και την Αίγυπτο (Μίθρας στην Θήρα, Ίσις, Όσιρις, Ανούβις, Σάραπις στη Δήλο, Πάρο, Νάξο, 'Ανδρο), εξακολούθησαν να λατρεύονται στο νησί πολλούς αιώνες μετά την υποτιθέμενη εμφάνιση τού Ιησού Χριστού στη γη και την επίσκεψη τού αγίου Πολυκάρπου στο νησί. Ο βίαιος και μαζικός εκχριστιανισμός τής νήσου, ξεκίνησε περί τον 4ο μ.Χ. αιώνα. Όπως και σε όλη την επικράτεια, όλοι  οι αρχαίοι ναοί ισοπεδώθηκαν και οι τελευταίοι αρχαίοι κάτοικοι τής Νάξου γενοκτονήθηκαν. Την θέση τους πήραν βυζαντινοί άποικοι, που αναμείχθηκαν στην πορεία τού χρόνου με διάφορους άλλους λαούς, όπως δηλαδή συνέβη και στην υπόλοιπη Ρωμιοσύνη. Έκτοτε το νησί φέρει αποκλειστικά βυζαντινή σφραγίδα, παρά τις αλλεπάλληλες παρεμβάσεις, κυρίως των Ενετών και των Τούρκων. Όσο για τους αρχαίους Νάξιους, αυτοί δεν έχουν μείνει ούτε σαν ανάμνηση…


 


 

     Ένας γαλλος περιηγητής, ο Pitton de Tournefort, περιγράφει συνήθειες και τον χαρακτήρα των αθλίων κατοίκων τής Νάξου τής εποχής του (τέλος ιζ΄ - αρχές ιη΄ αιώνα).

 


     Κατά τα μέσα τού 7ου αιώνα η Νάξος λεηλατήθηκε από τους Σαρακηνούς. Κατά το διάστημα των Φράγκων δουκών ο πληθυσμός τού νησιού υπέστη μύριες ταλαιπωρίες, το μεν εκ τής ελεεινής συμπεριφοράς των αρχόντων, το δε εκ των πειρατών. Από του 14ου αιώνα στους δυτικούς πειρατές προστέθηκαν και οι Τούρκοι, οι οποίοι κατ΄ επανάληψη προκάλεσαν λεηλασίες, σφαγές και εξανδαπονδισμούς. Το 1431 η Νάξος λεηλατήθηκε από το Γενοβέζο ναύαρχο Σπινόλα. Νέα λεηλασία ενήργησαν οι Γενοβέζοι το 1432.

     

     Τον 15ο αιώνα τη Νάξο επισκέφθηκε ο φλωρεντίνος ιερέας Βουονδελμόντης, ο οποίος περιγράφει την κατάσταση αθλία και αναφέρει, ότι λόγω  των πολέμων και των πειρατειών υπήρχε μεγάλη λειψανδρία, οι δε γυναίκες ήταν διπλάσιες και πλέον των ανδρών και δεν εύρισκαν συζύγους. Τα ίδια αναφέρει γιά τη Νάξο και ο περιηγητής εκείνης περίπου τής εποχής (1528), Β. Βοrdone: «Σχεδόν έρημη, περισσότερες οι γυναίκες». (Β. Βοrdone, “Libro de tutte, l΄isole del mondo”, Bενετία, 1528, σελ. 44-45).

 

     To 1537 επέδραμε κατά τής Νάξου ο φοβερός Χαϊρεδίν Mπαρμπαρόσσα με τεράστιο στόλο και απαίτησε την παράδοσή της. Τότε ο δούκας Ιωάννης Δ΄ Κρίσπος αναγκάσθηκε να παραδοθεί, επακολούθησε λεηλασία και γενική διαρπαγή.

 

 

     Μπροστά στο λιμάνι ένα σύγχρονο ρωμαίικο ναυάγιο. Μία μοτοσυκλέτα (παπί) κείται μαζί με άλλα σκουπίδια στον πάτο τού λιμανιού. Η καθαριότητα και ο σεβασμός για το περιβάλλον είναι κάτι, που δεν υφίσταται για κανένα λόγο στο ρωμαίικο νησί τού αγίου Νικοδήμου.

 

Πώς ο Απόλλων έγινε... Πορτάρα

     Έτσι, μέσα απ΄ όλα αυτά να στροβιλίζονται στο μυαλό μου, φθάσαμε στη Νάξο. Στο λιμάνι μάς υποδέχθηκε ο φίλος μας, άνθρωπος διαφορετικός απ΄ την ντόπια μάζα, γνώστης τής ιστορίας και λάτρης τού αρχαίου ναξιακού κι ελληνικού πολιτισμού. Αφού μάς φιλοξένησε σπίτι του και γευτήκαμε ντόπια αγνά και νόστιμα προϊόντα, κατηφορίσαμε, για να επισκεφτούμε την περιβόητη Πορτάρα, δηλαδή τον ναό τού Απόλλωνα, που βρίσκεται στην είσοδο τού νησιού κι αποτελεί το σήμα κατατεθέν του. Οι ντόπιοι δεν τον αποκαλούν ναό τού Απόλλωνα διότι σκανδαλίζονται και όπως είδαμε δεν θέλουν να έχουν καμμία σχέση με το αρχαίο παρελθόν τού νησιού, έτσι το ονομάζουν Πορτάρα.

 

 









Ο λιμενοβραχίονας, που συνδέει το ναό τού Απόλλωνα (Πορτάρα) με τη Χώρα, διαθέτει πλακόστρωτο για να περπατούν οι επισκέπτες. Όταν όμως ο καιρός είναι πάνω από 5 μποφόρ, κάτι πολύ συχνό για το νησί, για να επισκεφτεί κάποιος τον αρχαιολογικό χώρο, γίνεται μούσκεμα, αφού τα κύματα σκάνε κυριολεκτικά πάνω στους επισκέπτες. Και εδώ δεν υπάρχει καμμία μέριμνα απ΄ τις τοπικές αρχές.
 

     Κατά τη χριστιανική περίοδο μεταξύ 5ου και 6ου  μ.Χ. αιώνα, οι χριστιανοί, αφού ισοπέδωσαν το ναό, έκτισαν εκκλησία (βασιλική) πάνω στα ερείπιά του με δικά του οικοδομικά υλικά κατά την βάρβαρη συνήθειά τους. Πολλά μέλη τού ναού χρησιμοποιήθηκαν απ΄ τους βυζαντινούς κατοίκους της για το κτίσιμο των σπιτιών τους και τής πόλης. Την περίοδο τής Ενετοκρατίας επίσης, πολλά κομμάτια τού ναού εντοιχίστηκαν για την κατασκευή τού κάστρου, τού Ενετού δούκα, Μάρκου Σανούδου, που χτίστηκε πάνω στην ακρόπολη των αρχαίων Ναξίων και παραχωρήθηκε σ΄ αυτόν απ΄ τους ντόπιους.


    Παρατηρώντας προσεκτικά την μαρμάρινη πύλη-πόρτα, που υψώνεται στα ερείπια τού αρχαίου ναού, την λεγόμενη Πορτάρα, είδαμε τα δύο όρθια μαρμάρινα κομμάτια, που το καθένα έχει μήκος πάνω από έξι μέτρα και ζυγίζει περί τους είκοσι τόνους (!) και ένα κάθετο να στέκεται από πάνω τους. Παρατηρήσαμε, ότι η βάση τους (υπόβαθρο), είναι χτισμένη ασύμμετρα με διαφόρων ειδών πέτρες και μάρμαρα να τα στηρίζουν. Ασυμμετρία παρατηρήσαμε και στις δύο όρθιες μαρμάρινες στήλες.


Τέλος τού πρώτου μέρους τού άρθρου.


    

    Διαβάστε το δεύτερο μέρος τού άρθρου κάνοντας κλικ εδώ.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ