ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ
ΠΗΓΑΝ
ΣΕ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ ΤΟΥΣ

Πώς κατέλαβαν
οι οθωμανοί την Πελοπόννησο

Το Ναύπλιο και το Παλαμήδι από τη θάλασσα (18ος αιώνας).



Κατά το 1715, όταν κυρίευσαν την Πελοπόννησο οι οθωμανοί τούρκοι, καθώς ήταν στρατόπεδευμένοι στη Θήβα της Αττικής, πήγαν κάποιοι πρόκριτοι από την Πελοπόννησο και κάποιοι ηγούμενοι των μοναστηριών σε προσκύνησή τους και πρότειναν κάποια συνθήκη μαζί τους, για να τους συνδράμουν οι κάτοικοι της Πελοποννήσου, επειδή πιέζονταν πολύ από τους ενετούς και ιδίως από δυσβάστακτες αγγαρείες.

Οι οθωμανοί τούρκοι δέχτηκαν όλες τις συμφωνίες όσες τους πρότειναν κι έμειναν σε όλα σύμφωνοι κι ευχαριστημένοι κι οι χριστιανοί.



Το αρχοντικό του προύχοντα της Καλαμάτας Παναγιώτη Μπενάκη (18ος αιώνας).
Μας διδάσκουν στα σχολεία, ότι τα γεγονότα του ʼ21 ξεκίνησαν από την Πελοπόννησο, προκειμένου να τερματίσουν τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς.
Μα οι οθωμανοί ήταν μόλις έναν αιώνα στην Πελοπόννησο κι όχι τετρακόσια χρόνια κι επιπλέον οι ρωμιοί αγωνίστηκαν στο πλευρό τους για να τους φέρουν εκεί.
«Η στάση των Ελλήνων απέναντι στους δύο αντιπάλους είχε αποφασιστική σημασία στην εξέλιξη του πολέμου, προπάντων κατά το πρώτο κρίσιμο έτος. Μπορεί κανείς να πει ότι το έλληνικό στοιχείο ή έμεινε ουδέτερο ή ευνόησε γενικά το στρατόπεδο των οθωμανών, τουλάχιστον στην κυρίως Ελλάδα και στην Πελοπόννησο. Ένα μέρος των οπλαρχηγών (αρματολών κ.ά.) της Ηπείρου και της Στερεάς συνεργάσθηκε ανοικτά, από τις αρχές κιόλας των συγκρούσεων, με τις τουρκικές δυνάμεις, άλλοτε σε ανιχνευτικές επιχειρήσεις (προπάντων στα παράλια του Κορινθιακού κόλπου και στον Ισθμό), άλλοτε σε επιδρομές εναντίον μικρών στόχων (όπως π.χ. στη δυτική Ακαρνανία και στη Λευκάδα) και άλλοτε σε τακτικές μάχες. Την τακτική αυτή την υπέθαλπαν και παράγοντες του Ελληνισμού της Κωνσταντινουπόλεως, για θρησκευτικούς κυρίως λόγους, αλλά και από ιδιοτέλεια ή πολιτικό ρεαλισμό. Ήδη από τις παραμονές του πολέμου υπήρχαν μυστικές συνεννοήσεις μεταξύ προκρίτων και κληρικών της Πελοποννήσου και συμπατριωτών τους που ζούσαν στην οθωμανική πρωτεύουσα· οι επαφές εκείνες προετοίμαζαν το έδαφος για τη μελλοντική −και όσο γινόταν λιγότερο αιματηρή− αλλαγή του καθεστώτος κυριαρχίας στις ελληνικές χώρες. («Ιστορία του ελληνικού έθνους», έκδ. «Εκδοτική Αθηνών Α.Ε.», Αθήνα, 1979, τόμ. ΙΑ΄, σελ. 39). Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Ποια 400 χρόνια; Ποια σκλαβιά; Όταν καλωσορίζαμε τους τούρκους ως ελευθερωτές.


Ενθαρρυθέντες οι τούρκοι ότι θα έχουν τους ντόπιους χριστιανούς σύμφωνους, εισέβαλαν στην Πελοπόννησο και μέχρι το Ναύπλιο δεν βρήκαν αντίσταση, μόνο στο φρούριο του Ναυπλίου, το οποίο είχαν καλά εφοδιασμένο οι ενετοί. Το πολιόρκησαν στενά από την ξηρά για αρκετό καιρό, ώσπου πέτυχαν κάποιο προδότη που τον έλεγαν Σάλα, ο οποίος βούλωσε τα κανόνια της πόρτας του Ναυπλίου και της τάπιας (σ.σ. προμαχώνα), που φύλαγε την είσοδο του Ναυπλίου. Έτσι όρμησαν οι τούρκοι με έφοδο και κυρίευσαν το φρούριο, το οποίο ήταν το κέντρο των ενετών στην Πελοπόννησο.

Αφού κυρίευσαν αυτό το φρούριο, δεν βρήκαν αντίσταση πουθενά στην Πελοπόννησο, εκτός στο φρούριο της Μονεμβασιάς, το οποίο φαινόταν απόρθητο και το οποίο, αφότου κατακτήθηκε όλη η Πελοπόννησος, έμεινε για 27 χρόνια στην κυριαρχία των ενετών και ανταλλάχθηκε με το Τσιρίγο (σ.σ. Κύθηρα), όπου εξουσίαζαν οι ενετοί.

Αφού κατακτήθηκε για δεύτερη φορά η Πελοπόννησος από τους τούρκους, κατοίκησαν πολλοί τούρκοι στα μέρη αυτά, πάντα στα καλύτερα μέρη της Πελοποννήσου και στη Μονεμβασία.

Αποκατασταθέντων των τούρκων, ευημερούσαν και οι χριστιανοί φυλάσσοντας ακριβώς τις συνθηκολογίες, τις οποίες έκαναν στη Θήβα, μέχρι το 1769 και όλοι οι τότε χριστιανοί έλεγαν: Στον καλό αυτό καιρό μέχρι το 1769.


Ρωμιός καπετάνιος εμπορικού καραβιού γύρω στο 1818.
Η ανάπτυξη της εμπορικής ναυτιλίας συμπίπτει με την αλματώδη αύξηση της συμμετοχής ρωμιών στο εξαγωγικό εμπόριο των περιοχών της οθωμανικής αυτοκρατορίας μετά τα μέσα του 18ου αιώνα.
Οι ρωμιοί δεν ήταν σκλάβοι, όπως η επίσημη εθνική (μυθ)ιστορία διδάσκει. Ήταν υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους οθωμανούς υπήκοους.
Η φτώχεια του λαού, χριστιανών και οθωμανών (κι όχι των προυχόντων) τους δύο τελευταίους αιώνες, οφειλόταν στην γενικότερη παρακμή της αυτοκρατορίας.



Αφού έγινε ιερέας (σ.σ. ο Δημήτριος Στούπας το 1761), άρχισε να διακρίνεται στο κοινό της επαρχίας Ανδρούσας σχετιζόμενος και με τους αγάδες που δέσποζαν τότε στην Ανδρούσα. Επειδή ήταν εφημέριος τον καλούσαν κι οι τουρκάλες πολλές φορές για να διαβάζει τα παιδιά τους, όταν έπασχαν από διάφορες ασθένειες, που ενίοτε θεραπεύονταν από τη θεία πρόνοια. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Αλληλοσεβασμός στους «επουράνιους»).

Ως εκ τούτου, ευνοούταν περισσότερο, ώστε έγινε ένας εκ των προεστώτων της επαρχίας και προσκαλούνταν στις συνελεύσεις όπως και οι προεστοί των λοιπών χωριών, στο λεγόμενο Μουχαρέμ και ρετζάπι, όπου θεωρούνταν τα βασιλικά δοσίματά τους και αναλογίζονταν σε κάθε χωριό και εισπράττονταν κατά την τότε συνήθεια.

Κατά το 1765 απέκτησε και γιο, τον πατέρα μου Αναγνώστη Ανδρέα Παπατσώνη, και ευημερούσαν οι χριστιανοί δίπλα στους τούρκους μέχρι το 1769, όταν εισχώρησε κακός δαίμονας. Συνδαυλιζόμενοι με τη Ρωσία θέλησαν να επαναστατήσουν οι χριστιανοί κατά των τούρκων.

Συνεννοήθηκαν από την επαρχία Καλαμών ο Παναγιώτης Μπενάκης, από τη Λακεδαίμονα ο Παναγιώτης Κρεββατάς, από τη Μάνη ο πατέρας του Πέτρου Μαυρομιχάλη κι από τα Καλάβρυτα ο Ανδρούτζος Ζαΐμης, όλοι ακμάζοντες εκείνο τον καιρό. Πήραν τα μέσα από τη Ρωσία, δηλαδή χρήματα, πολεμοφόδια και πεντακόσιους ρώσους στρατιώτες με δυο-τρία κανόνια του κάμπου βγαλμένα από τα παραπλέοντα πλοία του ρωσικού στόλου στο Μεσσηνιακό Κόλπο και σε όλα τα παράλια της Πελοποννήσου. Ενθουσιάστηκε και παρακινήθηκε ο πελοποννησιακός λαός σε επανάσταση, γιατί είχε πόλεμο τότε η Ρωσία με την Τουρκία και ήθελε και στην Πελοπόννησο να ανάψει τη φλόγα, για να έχει η Τουρκία δύο μέτωπα, ώστε να πετύχει το σκοπό της.




ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

IMAGE DESCRIPTIONΟ Παναγιώτης Παπατσώνης επιχείρησε πολλές φορές, κατά διάφορα χρονικά διαστήματα να γράψει τις αναμνήσεις του
αναφερόμενος στη δράση της οικογένειάς του, στη συμβολή του ίδιου και των αδελφών του στα γεγονότα του ΄21
και κυρίως στα όσα έλαβαν χώρα στην Πελοπόννησο.

Οι γραμματικές του γνώσεις ήταν λίγες. Του άρεσε να γράφει τις αναμνήσεις του χρησιμοποιώντας την καθαρεύουσα,
της οποίας δεν ήταν εντριβής, γι΄ αυτό και τα κείμενά του παρουσιάζουν σολοικισμούς και ανορθογραφίες.

Το παραπάνω κείμενο είναι από το βιβλίο του:
«Απομνημονεύματα από των χρόνων της Τουρκοκρατίας μέχρι της βασιλείας Γεωργίου Α΄»,
Βιβλιοθήκη Γενικών Αρχείων του Κράτους, Αθήνα, 1960. Έχει γίνει προσαρμογή του κειμένου
στην καθομιλουμένη, καθώς και προσθήκη τίτλου, εικόνων και υπότιτλων με μέριμνα της «Ελεύθερης Έρευνας»

Η σημασία των Απομνημονευμάτων του Παπατσώνη είναι μεγάλη,
γιατί απ΄ αυτά αντλούνται πληροφορίες αυθεντικές και αξιόπιστες.
Από τα ίδια τα κείμενα καταφαίνεται η ειλικρίνεια και η σεμνότητα του χαρακτήρα του,
αρετές που τον οδήγησαν να πει την αλήθεια.

Καταφέρεται ευθαρσώς εναντίον των κλεφτών, των Κολοκοτρωναίων κ.ά. τυχοδιωκτών και μαχαιροφόρων,
τη ληστρική δράση των οποίων αντιπαρήλθε η ρωμέικη ιστοριογραφία, η οποία τους ενέταξε
σε σπουδαία θέση στο ηρώο της «εθνικής μυθολογίας»
παρουσιάζοντάς τους ως δήθεν αγωνιζόμενους με εθνικούς σκοπούς ενάντια στον «τουρκικό ζυγό».

Αυτός είναι κι ο λόγος, που τα απομνημονεύματά του Παπατσώνη τα γνωρίζουν ελάχιστοι, ενώ για παράδειγμα
τα απομνημονεύματα του ημιπαράφρονα Μακρυγιάννη είναι πολυδιαφημισμένα κι οι ασυναρτησίες
που αναγράφονται σ΄αυτά, προβάλλονται ως πρότυπο στην κοινωνία μας.




IMAGE DESCRIPTIONΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
στην «Ελεύθερη Έρευνα»
άλλα άρθρα για την οθωμανική περίοδο
και το 1821, στο Αφιέρωμα:

1821:
Η ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ
ΤΩΝ ΡΩΜΙΩΝ

Το άγνωστο ΄21


Η οικογένεια Παπατσώνη ήταν παλιά οικογένεια επιφανών προκρίτων της Μεσσηνίας, που συμμετείχαν στα γεγονότα του ΄21 κι ασχολήθηκαν με την πολιτική.
Ο Παναγιώτης Παπατσώνης ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Διορίστηκε Έφορος Εμπλακίων στις 17 Ιουνίου 1821. Εξελέγη παραστάτης της ίδιας επαρχίας στη Β΄ Εθνική Συνέλευση και στη συνέχεια χρημάτισε βουλευτής μέχρι την άφιξη του Ι. Καποδίστρια. Ονομάστηκε επαρχιακός δημογέροντας Εμπλακίων. Το 1841 εξελέγη δήμαρχος του δήμου Εύας κι έμεινε στην αρχή μέχρι το 1862.
Έκτοτε, χαρακτηρίστηκε ως οθωνικός και παρέμεινε εκτός οποιουδήποτε αξιώματος αντιμαχόμενος το κόμμα του Κουμουνδούρου, μέχρι το 1880, οπότε νίκησε στις εκλογές κι επέβαλε δήμαρχο Εύας τον πρωτότοκο γιο του Δημήτριο.
Πέθανε σε βαθύ γήρας το έτος 1888.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


3 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 50692

    5 Απρ 2021

    @50453
    Πολυ αναλυτικα περιγραφεις οσα " γεννουν " ή αναγεννουν ενα Εθνος. Αναμνησεις παρελθοντος, βιαια γεγονοτα που διαρρηγνυουν πληθυσμους, ιστορικες συγκυριες που αφυπνιζουν συνειδησεις κτλ.
    Αν μαλιστα σκεφτει κανεις οτι απο το στρατοκρατικο θεοκρατικο απολυταρχικο Οθωμανικο κρατος ξεπηδησε κατι που εμπνεονταν απο τον Αρχαιο Ελληνικο πολιτισμο αντι του Ισλαμοφασισμου που και σημερα ζει στην Τουρκια, το επιτευγμα ειναι αξιο ΣΕΒΑΣΜΟΥ.

  • Ανώνυμος 50494

    11 Μαρ 2021

    https://www.tovima.gr/2021/03/06/books-ideas/frintrix-xelnterlin-o-idiotypos-ellinolatris/

  • Ανώνυμος 50453

    1 Μαρ 2021

    "Η φτώχεια του λαού, χριστιανών και οθωμανών (κι όχι των προυχόντων) τους δύο τελευταίους αιώνες, οφειλόταν στην γενικότερη παρακμή της αυτοκρατορίας."

    Αυτό γνωρίζω και εγώ και το έχω γράψει παλιότερα. Ενώ η αυτοκρατορία άκμαζε, τους δύο τελευταίους αιώνες άρχισε η παρακμή και η καινοτομία έδωσε τη θέση της στο παρωχημένο και τη στασιμότητα. Η παρακμή αρχίζει από τέλη του 16ου αιώνα, γίνεται αισθητή στο δεύτερο μισό του 17ου και στον 18ο αιώνα η οθωμανική αυτοκρατορία είναι πλέον ο "μεγάλος ασθενής".
    Ο κακός δαίμονας που αναφέρεται στο άρθρο εννοεί τα Ορλωφικά. Για την ιστορία το Ναύπλιο καταλήφθηκε από τους οθωμανούς το 1540, αλλά οι βενετοί το ανακαταλαμβάνουν το 1686 και οι οθωμανοί ξανά το 1715. Για την Τριπολιτσά οι ντόποι ρωμιοί είχαν ανοιχτούς λογαριασμούς με τους οθωμανούς από ότι φαίνεται, λόγω των γεγονότων που ακολούθησαν τα Ορλωφικά. Μερικά αποσπάσματα εν τάχει:

    Η αποτυχημένη επανάσταση των Ελλήνων το 1770, γνωστή και με τη δημώδη ονομασία Ορλωφικά ή Ορλοφικά ή την περισσότερο λόγια Ορλώφεια (τα), ήταν κίνημα ανεξαρτησίας που υποκινήθηκε από τους Ρώσους εναντίον των Οθωμανών κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1768-74). Στη διάρκειά της σημειώθηκαν εξεγέρσεις σε διάφορα μέρη της νησιωτικής και ηπειρωτικής Ελλάδας, στην Ήπειρο, τη Θεσσαλία, τη Στερεά Ελλάδα και κυρίως στην Πελοπόννησο. Παράλληλα, οι ναυτικές επιχειρήσεις των Ρώσων στη νότια Πελοπόννησο, στα νησιά του Αιγαίου και στις δυτικές ακτές της Μικράς Ασίας είχαν οδυνηρές συνέπειες στους εξεγερθέντες.
    https://el.wikipedia.org/wiki/Ορλωφικά

    Το 1770, και μετά την Ορλωφική Επανάσταση, οι Οθωμανοί τιμώρησαν τους χριστιανούς κατοίκους της πόλης, εξοντώνοντας τρεις χιλιάδες άτομα και καίγοντας τα σπίτια τους τη Μεγάλη Δευτέρα, 29 Μαρτίου.
    https://el.wikipedia.org/wiki/Τρίπολη_Αρκαδίας

    Είναι φανερό ότι η ιστορία του νεοελληνικού κράτους διδάσκεται αποσπασματικά και επιλεκτικά, επιμένοντας και δίνοντας υπερβολικό βάρος σε κάποια απομονωμένα γεγονότα (Πελοποννησιακός πόλεμος, Βυζάντιο, 1821). Μάλλον διότι αυτό που θέλει να πετύχει η εκάστοτε νταβατζίδικη παλιά γενιά (γονείς, δάσκαλοι και το κακό συναπάντημα) είναι η εμφύσηση εθνικής ανάτασης και υπερηφάνειας στους επόμενους (διότι και εμάς έτσι μας μάθανε). Πάντως η ιστορία ως επιστήμη σίγουρα δεν τους ενδιαφέρει, όπως και οτιδήποτε επιστημονικό.