ΟΙ ΟΡΘΙΟΙ

Δημήτρης Επικούρης,
έκδ. «Δρόμων», 2014

«Στʼ αλήθεια, τι να είναι η ζωή; Ένα τσουβάλι
με εμπειρίες, που όλοι κουβαλάμε στις πλάτες
μας και λίγο πριν κλείσουμε τον βιολογικό μας
κύκλο το παραδίδουμε στους απογόνους μας;
Αυτό είναι τελικά η ζωή; Ίσως να είναι και ένα
τραγούδι. Ένα τραγούδι, που πρωτοακούμε,
όταν ανοίγουμε για πρώτη φορά τα μάτια μας
και κοιτάμε με περιέργεια τον κόσμο, τα πρό-
σωπα των δικών μας ανθρώπων, τα χαμόγελά
τους. Αχ, να μπορούσαμε να ακούσουμε και με
τα μάτια μας!


»
Μεγαλώνουμε και ο περίγυρος φροντίζει να
μας μιλήσει για το θάνατο, το τέλος του βιολο-
γικού μας ρολογιού. Δεν καταπίνεται εύκολα
o
θάνατος, μιας και ο άνθρωπος είναι η πιο τρα-
γική ύπαρξη του κόσμου τούτου. Τραγική, γιατί γνωρίζει, πως αργά ή γρήγορα, όμορφα ή βασανιστικά, το τέλος θα έρθει. Ο φόβος του θανάτου, μας γίνεται εμμονή όσο μεγαλώνουμε. Σπαταλάμε πολύ χρόνο και πολύ ενέργεια προσπαθώντας να πείσουμε τον εαυτό μας για την ύπαρξη του "μετά".

»Τότε αρχίζει το παραμύθι. Βομβαρδιζόμαστε με θρησκευτικούς μύθους, χορεύουμε στο ρυθμό του κάθε ελπιδέμπορα, που μας πουλάει την υποτιθέμενη "συνέχεια" της ζωής μετά το θάνατο.

»Δεν υπάρχει το "μετά". Υπάρχει όμως το "πριν" και αυτό το "πριν" πρέπει
να το απολαύσουμε όσο περισσότερο μπορούμε χωρίς κραιπάλες, χωρίς
ασυδοσία, χωρίς υπερβολές μαζί με λίγους καλούς φίλους. Αν απαλλάξου-
με τον εαυτό μας από το φόβο του θανάτου, τότε μονάχα θα καταλάβου-
με το βαθύ νόημα και την ουσία της ζωής. Αν ζούμε μια μίζερη ζωή πλημ-
μυρισμένη από φόβο, τότε δεν ζούμε. Αυτό λοιπόν, που θα πρέπει να
προβληματίσει όλους δεν είναι το αν υπάρχει ζωή μετά το θάνατο, αλλά
αντιθέτως, το αν υπάρχει ζωή πριν από αυτόν. Αν απαντήσουμε θετικά
σʼ αυτό το ερώτημα, τότε βρισκόμαστε στο μονοπάτι της ευδαιμονίας.
Αν απαντήσουμε αρνητικά είμαστε ήδη νεκροί πριν καν πεθάνουμε
».
(Από το οπισθόφυλλο του υπό κρίση βιβλίου−μυθιστορήματος).


*     *     *

Ο συγγραφέας και συνεργάτης της «Ελεύθερης Έρευνας» Δημήτρης Επικούρης, γεννήθηκε το 1963 στη Νίκαια του Πειραιά από γονείς μικρασιάτες. Σπούδασε οικονομικές και πολιτικές επιστήμες στις ΗΠΑ και από το 1990 διδάσκει την αγγλική γλώσσα σε ενήλικες κυρίως σπουδαστές. Είναι παντρεμένος κι έχει δύο παιδιά. Λατρεύει την επικούρεια φιλοσοφία και τα blues των αφροαμερικάνων. Συλλέγει παλιές ηλεκτρικές κιθάρες και σπάνιους δίσκους βινυλίου με μουσική των μαύρων.

Ας δούμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το
πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου του:

Δημήτρης Επικούρης    
Ξεκίνησαν λοιπόν, να περπατούν προς το λιμάνι με τον
Γκιουρκάν να μιλάει δυνατά και να βρίζει τους ρωμιούς
στα τούρκικα. Ο Γκιουρκάν ήξερε καλά τι έκανε. Δεν έδινε δεκάρα για τον Κεμάλ και τους νεότουρκους. Γιʼ αυτόν μετρούσε μονάχα η αγνή φιλία, που είχε χτίσει όλα τούτα τα χρόνια με το Δημητρό, τον καρντάση του.

   
Φτάνοντας στο λιμάνι, ο Γκιουρκάν έβγαλε απʼ το ζωνάρι του ένα σακούλι με λαθραία τσιγάρα και φωνάζοντας το όνομα κάποιου αμερικανού ναύτη έγνεψε στο Δημητρό να τον ακολουθήσει. Ένας ψηλός ξανθός αμερικάνος με γλαρωμένα τα μάτια απʼ το αλκοόλ εμφανίστηκε μετά από λίγο κρατώντας στα χέρια του ένα μισογεμάτο μπουκάλι κόκκινο κρασί.

«Αυτά για σένα, φίλε Τόμμυ», φώναξε με σπαστά εγγλέζικα ο Γκιουρκάν.

Πήρε μια ανάσα και χωρίς να προλάβει ο αμερικάνος να βάλει το χέρι του στο σακούλι με τα τσιγάρα, ο Γκιουρκάν φώναξε:

«Μια χάρη σου ζητάω μονάχα. Σώσε το φίλο μου. Είναι σαν αδερφός μου».

Χρειάστηκε να το επαναλάβει κάμποσες φορές, μέχρι να καταλάβει ο αμερικάνος τα λεγόμενά του. Ο Τόμμυ άρπαξε το Δημητρό και τον έβαλε μέσα σε μια αποθήκη του βαποριού γεμάτη κάβους και κουβάδες με λάδι για τις μηχανές.

Το πλοίο άρχισε σιγά–σιγά να σαλπάρει βαρύ έξω απʼ το λιμάνι της Σμύρνης. Ο Δημητρός βγήκε από την αποθήκη και τώρα στεκόταν ακίνητος στο κατάστρωμα. Άκουγε τις φωνές και τα ουρλιαχτά, το κλάμα των παιδιών και τα ποδοβολητά των αλόγων. Δεν τολμούσε να κοιτάξει πίσω. Ο κόσμος γύρω του πέθαινε, η πόλη του γονάτιζε από τις φλόγες, η εικόνα του νεκρού πατέρα του τριγυρνούσε μέσα στο κεφάλι του. Στα ρουθούνια του ερχόταν μυρωδιά από αίμα και καπνό. Δεν άντεξε και έχασε τις αισθήσεις του. Όταν ξύπνησε, βρέθηκε μεσοπέλαγα. Δίπλα του ένα μεγάλο γυάλινο ποτήρι με γάλα, δύο φέτες ψωμί με βούτυρο και μαρμελάδα. Τα κοίταζε με λαχτάρα, χωρίς όμως να παίρνει την απόφαση να τʼ αγγίξει, παρά μονάχα, όταν φάνηκε ο Τόμμυ, που χαμογελώντας του, προσπαθούσε να του δείξει πως ήταν γιʼ αυτόν.
 
Μέσα στο καράβι ο Δημητρός κατάφερε όχι μόνο να βελτιώσει σημαντικά τα εγγλέζικα που ήξερε, αλλά και να μαστορεύει. Επιδιόρθωνε με μεγάλο μεράκι κάθε χαλασμένο κάθισμα του καραβιού με τα λιγοστά εργαλεία, που είχε στη διάθεσή του. Είχε καταφέρει με τη βοήθεια του Τόμμυ να πείσει τον καπετάνιο να τον πάρει μαζί του στη Νέα Υόρκη. Το ένστικτό του συχνά τον οδηγούσε στο να τολμά. Να τολμά και να πετυχαίνει. Από την άλλη, θυμόταν τα λόγια του πατέρα του για τους ρωμιούς της παλιάς Ελλάδας.

«Γιε μου, το Βυζάντιο κατάπιε τον αρχαίο κόσμο. Δεν τον διέσωσε, όπως μας μαθαίνουν στα σχολειά. Αυτοί, που τώρα κατοικούν σʼ εκείνα τα χώματα, είναι βλάχικες φυλές άξεστων τσοπαναραίων, που κάποιοι με το στανιό τούς έπεισαν πως είναι τάχατες γόνοι των αρχαίων ελλήνων. Αυτοί καμία σχέση δεν έχουνε με τους αρχαίους. Παλιάτσοι των αρχαίων είναι, άκου με που σου λέω. Τρώνε με τα χέρια, πέφτουν με τα τσαρούχια για ύπνο και πλένονται κάθε μήνα. Βαλκανικά και απολίτιστα φύλα κατοικούν στην παλιά Ελλάδα, αγόρι μου. Φάρες την διοικούν.

»Οι σημερινοί παλαιο-
ελλαδίτες, παιδί μου,
αντί για βιβλία και πί-
νακες ζωγραφικής,
έχουνε μαχαίρια να κρέ-
μονται στα ζωνάρια τους,
δεν καθαρίζονται, δεν αλλάζουν συχνά ρούχα, δεν καλλιεργούν το πνεύμα τους. Μόνο το πλιάτσικο έχουνε στο νου τους. Έχουνε χάσει κάθε επαφή με τον πολιτισμό και δεν γνωρίζουν τίποτα για την αρχαιότητα.

»Εμείς εδώ σταθήκαμε πιο τυχεροί. Αν και εμείς δεν σχετιζόμαστε με τον αρχαίο κόσμο, γιατί ρωμιοί είμαστε και εμείς και όχι έλληνες, η Σμύρνη είναι μεγάλο λιμάνι. Η επαφή με τον ξένο κόσμο, το εμπόριο, το χρήμα, οι στενότερες σχέσεις μας με την Ευρώπη μας κάνουν λίγο πιο ανοιχτόμυαλους. Έχουμε καλύτερη εκπαίδευση από τους παλαιοελλαδίτες και είμαστε πιο καλλιεργημένοι εμείς εδώ στα παράλια. Αυτοί όμως οι φουκαράδες ζουν στο μεσαίωνα, χωρίς να γνωρίζουν ούτε τα καλά ούτε και τα κακά των αρχαίων κατοίκων της χώρας, που αυτοί τώρα πατούνε…».

Ο Δημητρός πάντοτε τον άκουγε προσεκτικά. Τον θεωρούσε άνθρωπο με γνώσεις και σωστή κρίση. Έτσι λοιπόν, δεν ήθελε νʼ ακούει για την παλιά Ελλάδα. Η φυγή από τη Σμύρνη σήμαινε γιʼ αυτόν ξενιτιά. Την παλιά Ελλάδα την είχε στο μυαλό του σαν κάτι μίζερο, ξένο και απόμακρο. Ήξερε καλά πως ο ελληνικός στρατός, που πήγε τάχατις να υλοποιήσει τη Μεγάλη Ιδέα του Βενιζέλου, τα ίδια έκανε στους τούρκικους μαχαλάδες. Αίμα και φωτιά σκόρπιζε κι αυτός. Τώρα, είχε έρθει η σειρά των τούρκων να κάνουν τα ίδια. Παιχνίδια των ανθρώπων για την εξουσία. Παιχνίδια, που δείχνουν πως το χειρότερο ζώο πάνω στον πλανήτη είναι τελικά ο άνθρωπος.

*     *     *

«Μέσα από ένα αλλόκοτο ταξίδι στον εσωτερικό κόσμο ενός ευαίσθητου άνδρα, που βιώνει μια μοναδική εμπειρία περιπλανώμενος μέσα στη διαχρονικότητα της ανθρώπινης υπόστασης, επιχειρείται να αποκαλυφθεί η ιδιαίτερη σχέση, που έχει ο κάθε άνθρωπος με τον εαυτό του, αλλά και με τις εκάστοτε κοινωνικές δομές, που τον πλαισιώνουν.

»Χρησιμοποιώντας περίτεχνους
διαλόγους, πολλά διαφορετικά
σκηνικά και ανάμεικτες ανθρώ-
πινες κουλτούρες από το πα-
ρελθόν και το παρόν, ο συγ-
γραφέας μέσα από τους ήρωες
του έργου του προσπαθεί όχι
μόνο να εξερευνήσει τα αίτια της δημιουργίας και της κατάρρευσης μεγάλων πολιτισμών, αλλά και να εξοικειώσει τον αναγνώστη με μια σχέση δασκάλου–μαθητή, που αρχικά μοιάζει να είναι σωκρατικού τύπου, όπως αυτή που εμφανίζεται σε έργα του Πλάτωνα και κυρίως στον "Μένωνα" και την "Πολιτεία".

»Στην πορεία όμως του έργου και καθώς η ιστορία, που μας παρουσιάζει ο συγγραφέας εμπλουτίζεται με απρόσμενες και πολυδιάστατες αλλαγές, ταυτοχρόνως συντελούνται τρομερές ανατροπές, που επιβάλλουν την αλλαγή των ρόλων στη σχέση δασκάλου–μαθητή.

»Το ερώτημα, που είναι κεντρικό και καίριο μέσα σε όλο το έργο, είναι να ανακαλύψει ο κάθε άνθρωπος το βαθύτερο νόημα της ζωής του, αλλά και να επιχειρήσει να ανταποκριθεί σʼ αυτό. Ο Πλάτωνας δίδασκε, πως αυτό είναι εφικτό, μόνο όταν ο άνθρωπος δεν παρεκκλίνει από το δρόμο της αρετής, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στους Νόμους του: "Η μόρφωση ψυχής, ικανής να εκτελεί καλώς το έργο της".

»Ο ήρωας όμως του βιβλίου
αμφισβητεί όχι μόνο τον
Πλάτωνα και την ύπαρξη
της ψυχής, τη μετά θάνατον
ζωή, αλλά και τις κοινωνικές
δομές, που διαμορφώνουν
τα έθνη και τα κράτη μέσα
από φαντασιόπληκτες και άνευ πραγματικής ουσίας πεποιθήσεις, εθνικούς μύθους και θρησκείες. Απορρίπτει τη θεωρία, πως το σύμπαν και ο κόσμος που μας περιβάλλει είναι προϊόν κάποιου ευφυούς δημιουργού και καταλήγει, πως ό,τι υπάρχει, υπήρχε και πριν και μέσω μιας εξελικτικής διαδικασίας απλά αλλάζει μορφή.
 
»Τελικός προορισμός δεν υπάρχει και η αναζήτησή του είναι μία από τις κύριες πηγές της οδύνης των ανθρώπων.

»Αυτό που χαράσσεται ανεξίτηλα στις εσχατιές της ανθρώπινης υπόστασης είναι τελικά η διαδρομή και τα τραγούδια, που κανείς ακούει, καθώς διαβαίνει από τόπο σε τόπο, από εμπειρία σε εμπειρία και από συναίσθημα σε συναίσθημα. Τραγούδια, που του ψιθυρίζουν στʼ αυτί ένα μεγάλο και πανανθρώπινο μυστικό: η ζωή δεν είναι πρόβα για το "μετά", γιατί το "μετά" δεν υφίσταται. Η ζωή είναι ένα πραγματικό δώρο, που πρέπει να απολαμβάνεται όπως είναι. Αυτούσιο, ανόθευτο, χωρίς εθνοθρησκευτικές προσμείξεις, χωρίς τη λαχτάρα για εξουσία, χωρίς τις ονειρώξεις του μεγαλοϊδεατισμού και της φυλετικής καθαρότητας.

»Μονάχα η πραγματική
φιλία και ο έρωτας μπο-
ρούν να οδηγήσουν τον
άνθρωπο στην ευτυχία.
Ο έρωτας σε όλες του
τις μορφές. Μονάχα ο
έρωτας για τη ζωή και
η πραγματική επικούρεια
φιλία φέρνουν την πραγμα-
τική ευδαιμονία, οδηγώντας τον άνθρωπο στο ευ ζην
». (Δρ. Γιώργος Κοσμίδης, Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών, από τον Πρόλογο του βιβλίου).

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


15 ΣΧΟΛΙΑ

  • Bielidopoulos

    11 Δεκ 2015

    ~
    "Η βρωμιοσύνη Bielidopoulos έχει τη νεολαία που της ταιριάζει."
    Ε ναι, που το παράξενο;
    Όμως η παλιά γενιά έχει και το μαχαίρι και το καρπούζι. Και αν, λέω αν, η νέα γενιά είχε τα κότσια και είχε επίσης καταλάβει τί παραμύθι και κουτόχορτο την ταίζουν, θα σας είχε κάνει εσάς τους παλαιούς αμπελοφιλόσοφους με τα κρεμμυδάκια. Οι ταραχές του Δεκέμβρη του 2008 θα έμοιαζαν με πανηγυράκι του προφήτη Ηλία. Ούτε ο Κορνήλιος θα σας έσωζε τότε, ούτε η ελληνική ιδιαιτερότητα, ούτε "η διπλοπροσωπία ή η θεμελιώδης υποκρισία του χριστιανισμο" (lol). Άσε ρε παππού που μου θέλετε και σύνταξη. Αντί να σας έχουμε του κλώτσου και του μπάτσου, ζητάτε τα ρέστα και από πάνω. Χατζηέλλην.

  • Ανώνυμος 34902

    26 Ιουν 2015

    Ποιά νέα γενιά ρε κακομοίρη Bielidopoulos; Η νέα ρωμιογενιά είστε όλοι συνδεδεμένοι στο ίντερνετ και βγάζετε ανέξοδα τα απωθημένα σας. Καμιά ουσιαστική διαφορά από τους παλιότερους που βγαίνουν σε κομματικά συλλαλητήρια και φωνάζουν ανέξοδα τα ίδια απαρχαιωμένα συνθήματα, εδώ κι εκατό χρόνια.

    Το ότι εσύ βγάζεις τα απωθημένα σου με "εύσχημο" τρόπο (δηλ. με το να είσαι στην Ελεύθερη Έρευνα αντί στο facebook) δεν σε κάνει καλύτερο από την υπόλοιπη άψαχτη και εξυπνόπουλη ρωμιογενιά στην οποία ανήκεις. Γι' αυτό λες τις εξυπναδίστικες μαλακίες που λες συνήθως (όπως π.χ. για την έννοια της φιλίας στην κλασική εποχή).
    Διάβασε εδώ για να δεις ποιά είναι η συγκροτημένη (επιστημονική) αντίληψη για το θέμα. Και τότε ίσως καταλάβεις (ασχέτως τού ότι δεν θα το παραδεχτείς, γιατί κι εσύ ένας βρωμιός είσαι) πόσο μοιάζουν αυτά που τσαμπουνάς με των υπόλοιπων βρωμιών (της βρωμιονεολαίας συμπεριλαμβανομένης):

    Η ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ Ο ΕΛΕΟΣ του Κορνήλιου Καστοριάδη
    http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=783

    Η βρωμιοσύνη Bielidopoulos έχει τη νεολαία που της ταιριάζει. Το μήλο κάτω απ' τη μηλιά θα πέσει(ς). Αντίθετα στη Γαλλία, στις ΗΠΑ, ή στη Βρετανία, από το 1945 μέχρι σήμερα βγήκαν νεολαίες που ταρακούνησαν τον πλανήτη.

  • Bielidopoulos

    30 Απρ 2015

    ~
    Παναγιώτης Σ. θα συμφωνήσω ότι σαφώς και το βάρος της ευθύνης πέφτει στην παλιά γενιά, αλλιώς θα κατηγορούσαμε τα παιδιά, τα νήπια και τους έφηβους. Ντάξει, λίγη λογική δεν βλάπτει. Οι νέοι επιβάλλεται να βγουν μπροστά σε βάρος των παλιών, να πάρουν τα ηνία στα χέρια τους και να πληρώσουν τις συνέπειες των επιλογών τους. Διότι μέχρι τώρα πληρώνουν τις συνέπειες των πράξεων των παλιών που είναι ανίκανοι, απατεώνες και αμόρφωτοι φαντασιόπληκτοι. Πλην όμως η παλιά γενιά έχει κάνει μεγάλη ζημιά, που θα μας την αφήσει αμανάτι. Παράδειγμα: τα υπουργεία μεγαθήρια που χτίστηκαν για να στεγάσουν τον στρατό των κομματόσκυλων και ημέτερων θα παραμείνουν, ακόμα και αν η παλιά γενιά εξαφανιστεί, όπως και ένα σωρό άλλα υλικά επιτεύγματά και παρεμβάσεις τους. Μήπως λοιπόν θα πρέπει να αρχίσει να γίνεται λόγος και για κάνα γκρέμισμα; Ειδάλλως και η νέα γενιά θα τρέξει να επανδρώσει τα εξαμβλώματα των παλιών. Υπόψιν!

    @34004
    https://www.youtube.com/watch?v=2jx1dZ6O3nI

  • Ανώνυμος 34004

    30 Απρ 2015

    «Η φυση σου ειναι ο Βουδας. Βουδας ειναι εκεινος που ειναι ελευθερος, ελευθερος απο επιδιωξεις, ελευθερος απο φροντιδες» Μοντχιντχαρμα (Η Διδασκαλια του Ζεν εκδ. Πυρινος Κοσμος σελ.53)

  • Ανώνυμος 34003

    30 Απρ 2015

    Αγαπητοί αναγνώστες,τέτοια κείμενα πρέπει να διαβάζουν οι νέοι ούτως ώστε να μην γίνουν ΖΩΑ όπως οι προηγούμενες γενεές.Η ΠΑΤΡΙΔΑ θα αλλάξει μόλις οι γέροι και όλη η σαπίλα μας αφήσουν χρόνους.Τα σημερινά συστατικά της Ελλάδος είναι:
    ΑΓΕΝΕΙΑ
    ΨΕΥΤΟΜΑΓΚΙΑ
    ΓΑΙΔΟΥΡΙΑ
    ΑΜΟΡΦΩΣΙΑ
    ΑΔΙΑΚΡΙΣΙΑ
    ΤΟΥΡΚΟΓΥΦΤΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ
    ΚΑΦΡΙΛΑ
    ΑΜΠΑΛΗΤΙΔΑ
    ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ

    Παναγιώτης Σ.

  • Bielidopoulos

    30 Απρ 2015

    ~
    Μου πέφτουν βαριά όλα αυτά: Τσουάνγκ, Τσου, Κομφούκιος, Ζεν, κοάν, χαικού. Εγώ θέλω την εύκολη τροφή, χωρίς πολύ κόπο.
    ;)
    Αρκεί βέβαια να έχουν παρακαμφθεί τα στερεότυπα, πολλά από τα οποία βρίσκονται βαθιά κρυμμένα. Και αυτό είναι κάτι που επιτυγχάνεται όχι μόνο με τις διανοητικές ικανότητες, αλλά θέλει και χρόνο προκειμένου να γίνουν κάποια πράγματα κατανοητά. Εφόσον όπως προανέφερα η ανθρώπινη ψυχολογία αποτελεί πολύ σημαντικό παράγοντα.

  • Ανώνυμος 34001

    30 Απρ 2015

    «Ο Δασκαλος ειπε: Οταν καποιος μιλαει για κατι με αναιδεια, ειναι δυσκολο να το ολοκληρωσει» Κομφουκιος (Αναλεκτα εκδ. Οδυσσεας σελ. 105)

  • Bielidopoulos

    30 Απρ 2015

    ~
    Τι να διορθώσω, η κάθε φιλοσοφία και ιδεολογία όπως έγραψα έχει τις ιδέες και στηρίζεται σε κάποιες βάσεις.

    "Ήξερε καλά πως ο ελληνικός στρατός, που πήγε τάχατις να υλοποιήσει τη Μεγάλη Ιδέα του Βενιζέλου, τα ίδια έκανε στους τούρκικους μαχαλάδες. Αίμα και φωτιά σκόρπιζε κι αυτός."
    Επ' αυτού προτείνω σε όλους την ταινία "The Water Diviner" του Ράσελ Κρόου. Δεν έλλειψαν και οι αντιδράσεις των ρωμιών ομογενών:
    http://www.naftemporiki.gr/story/903438/australia-antidraseis-omogenon-sti-nea-tainia-tou-rasel-kroou
    ;)

  • Ανώνυμος 33998

    30 Απρ 2015

    Καλα, μελετησε τον Επικουρο, μαθε τις ιστορικες εξελιξεις που υπηρχαν στην εποχη του και που τον οδηγησαν στην «απολιτικη» θεση του και συζηταμε. Πατριωτικες μπουρδες και πληρωμη φορων ειναι δικες σου κορωνες, οχι δικες μου.
    Εσυ παντως Bielidopoulos δεν φαινεσαι να εχεις παραμερισει τον εγωισμο σου....
    «Για να διορθωσεις πρεπει να εχεις διορθωθει» Τσουανγκ Τσου (σελ. 140 μεταφρ. Μ. Σεφεριαδη)

  • Bielidopoulos

    30 Απρ 2015

    ~
    Και μια και έχω βγει εκτός θέματος, ας μου επιτραπεί μια διευκρίνιση πάνω στο δεύτερο σχόλιό μου:
    Για να ελαχιστοποιηθούν οι αναπόφευκτες παρεξηγήσεις και τα δυτικά στερεότυπα με τα οποία έχουμε γαλουχηθεί που δυσκολεύουν την κατανόηση ενός μη-συμβατικού (χωρίς μαθηματικές προδιαγραφές) και φαινομενικά αντιφατικού κειμένου όπως το Tao Te Ching, παραθέτω την στροφή 7 από δύο άλλες επίσης καλές μεταφράσεις, του Derek Lin και του Ν.Ρώσση αντίστοιχα:

    Heaven and Earth are everlasting
    The reason Heaven and Earth can last forever
    Is that they do not exist for themselves
    Thus they can last forever
    Therefore the sages:
    Place themselves last but end up in front
    Are outside of themselves and yet survive
    Is it not due to their selflessness?
    That is how they can achieve their own goals

    Ο Ουρανός κι η Γη είναι αιώνια.
    Γιατί είναι αιώνια;
    Επειδή υπάρχουν για τους άλλους.
    Έτσι, κι ο Σοφός
    Μένει πίσω, και γιʼαυτό είναι μπροστά.
    Αποστασιοποιείται από τους ανθρώπους,
    Γιʼαυτό και είναι ένα με αυτούς.
    Είναι τέλεια ολοκληρωμένος,
    Επειδή έχει παραμερίσει τον εγωισμό του.

  • Bielidopoulos

    30 Απρ 2015

    @33991
    Κάθε φιλοσοφία έχει τις ιδέες της και βασίζεται κάπου. Το Tao Te Ching έχω μελετήσει, αυτό ξέρω, αυτό λέω. Αν εσύ ξέρεις (πραγματικά όχι επιφανειακά) κάτι άλλο, μπορείς να το γράψεις. Όχι πατριωτικές μπούρδες και απαίτηση να μην πληρώνεις φόρους.
    Το σχόλιό μου όσον αφορά τον Επίκουρο ήταν γιατί εξύψωσε τόσο πολύ την φιλία στα πλαίσια της φιλοσοφίας του. Μια απλή και προσγειωμένη εξήγηση είναι ότι αφού απέφευγε την πολιτική και αυτό που λένε "συμμετοχή στα κοινά", έπρεπε με κάποιο τρόπο να καλύψει το κενό. Και το κάλυψε με την εξύψωση της φιλίας προκειμένου το φιλοσοφικό του σύστημα να είναι πιο ολοκληρωμένο. Έδωσε ίσως μια άλλη διάσταση στο "συμμετοχή στα κοινά". Η ένστασή μου είναι ότι η φιλία, όπως και πολλά άλλα είναι κοινωνική σύμβαση, ως εκ τούτου εξυπηρετεί ανάγκες στο βαθμό και αναλόγως όμως τις κοινωνικές συνθήκες της κάθε εποχής. Και οι συνθήκες αλλάζουν.

  • Ανώνυμος 33991

    30 Απρ 2015

    »Οι σημερινοί παλαιοελλαδίτες, παιδί μου,αντί για βιβλία και πίνακες ζωγραφικής, έχουνε μαχαίρια να κρέμονται στα ζωνάρια τους, δεν καθαρίζονται, δεν αλλάζουν συχνά ρούχα, δεν καλλιεργούν το πνεύμα τους. Μόνο το πλιάτσικο έχουνε στο νου τους. Έχουνε χάσει κάθε επαφή με τον πολιτισμό και δεν γνωρίζουν τίποτα για την αρχαιότητα. Εμείς εδώ σταθήκαμε πιο τυχεροί. Αν και εμείς δεν σχετιζόμαστε με τον αρχαίο κόσμο, γιατί ρωμιοί είμαστε και εμείς και όχι έλληνες, η Σμύρνη είναι μεγάλο λιμάνι. Η επαφή με τον ξένο κόσμο, το εμπόριο, το χρήμα, οι στενότερες σχέσεις μας με την Ευρώπη μας κάνουν λίγο πιο ανοιχτόμυαλους. Έχουμε καλύτερη εκπαίδευση από τους παλαιοελλαδίτες και είμαστε πιο καλλιεργημένοι εμείς εδώ στα παράλια. Αυτοί όμως οι φουκαράδες ζουν στο μεσαίωνα, χωρίς να γνωρίζουν ούτε τα καλά ούτε και τα κακά των αρχαίων κατοίκων της χώρας, που αυτοί τώρα πατούνε…».
    Bielidopoulos, απεχθανεται την αρχαια ελληνικη φιλοσοφια θεωρωντας ως βλακες οσους ασχολουνται ακομα με αυτην, εχει ομως χιλιοδιαβασει αρχαια κινεζικη φιλοσοφια. Το Tao Te Ching συγκεκριμενα. Ουτε Κομφουκιο, ουτε Τσουανγκ Τσου για να μην πω για Ζεν φιλοσοφια.
    Μεγαλειο......

  • Bielidopoulos

    30 Απρ 2015

    ~
    Κάτι που μοιάζει με τα όσα ανέφερα υπάρχει σε ένα απόσπασμα από την ταινία Seven Years in Tibet (1997):
    Heinrich Harrer: That's after I climbed the Eiger North Face. That's the Olympic gold medal. Not important.
    Pema Lhaki: This is another great difference between our civilization and yours. You admire the man who pushes his way to the top in any walk of life, while we admire the man who abandons his ego.

  • Bielidopoulos

    30 Απρ 2015

    ~
    Η καλλιέργεια του εαυτού περνάει μέσα από την μείωση του εγώ και των επιθυμιών. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, διότι η ατομική ψυχολογία είναι πολύ μεγάλης σημασίας και δεν αρκούν μόνο τι λέει η επιστήμη και τα φιλοσοφήματα. Αναφέρομαι σε ελάττωση, όχι σε εξαφάνιση. Αυτό φαίνεται να το αρνείται η αρχαία σκέψη, η οποία επηρεάζει άμεσα την ευρωπαική σκέψη και κατ' επέκταση την δυτική (δεν είναι τυχαίο ότι η δυτική σκέψη έχει τροφοδοτήσει στο παρελθόν ένα σωρό ακραίες ιδεολογίες). Η αρχαία σκέψη απέτυχε να συνδέσει τον φυσικό κόσμο με την ανθρώπινη ψυχολογία κατά τη γνώμη μου. Και αυτό προφανώς οφείλεται στις κοινωνικές συνθήκες της εποχής, οι οποίες αναπόφευκτα επηρεάζουν με καταλυτικότατο τρόπο τις αντιλήψεις και τις φιλοσοφικές θεωρίες. Καθώς η αρχαιότητα ήταν πατριαρχική, ιεραρχική, ανταγωνιστική και μιλιταριστική, αναμενόμενο ήταν και οι ιδέες να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση. Στο Tao Te Ching που ο γράφων τυχαίνει να το έχει διαβάσει πολλές φορές σε διάστημα ετών η σύνδεση της φυσικής πραγματικότητας (σύνολο συμπαντικών αλλαγών) με την ανθρώπινη ψυχολογία λαμβάνει χώρα σχεδόν σε κάθε στροφή. Για παράδειγμα στη στροφή 7 αναφέρει η μετάφραση του S. Mitchell:
    The Tao is infinite, eternal.
    Why is it eternal?
    It was never born; thus it can never die.
    Why is it infinite?
    It has no desires for itself;
    thus it is present for all beings.

    Κάποιοι θα πουν, ντάξει τίποτε το ιδιαίτερο και αποκαλυπτικό. Αυτά τα έχουν πει και άλλοι. Η διαφορά όμως είναι ότι αμέσως μετά το συνεχίζει και λέει:
    The Master stays behind; that is why she is ahead.
    She is detached from all things; that is why she is one with them.
    Because she has let go of herself, she is perfectly fulfilled.
    http://acc6.its.brooklyn.cuny.edu/~phalsall/texts/taote-v3.html#7

    Εδώ είναι η μεγάλη διαφορά, ενώ από την άλλη η αρχαία σκέψη μιλάει για συνεχή άνοδο και πρόοδο του ανώτερου αδυνατώντας να "κλείσει τον κύκλο", προφανώς διότι έχει υποβαθμίσει την "θηλυκή αρχή" λόγω των κοινωνικών συνθηκών που προανέφερα. Κάτι ξένο προς τις αντιλήψεις του Tao Te Ching, το οποίο μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένα μεγάλο κοάν που περιστρέφεται γύρω από μια βασική ιδέα, την συμπληρωματικότητα. Δηλαδή ότι καμία έννοια και κανένα φυσικό φαινόμενο δεν υφίσταται ανεξάρτητο και αυθύπαρκτο, αλλά πάντα σε σχέση με κάποια άλλη έννοια και φαινόμενο. Ως εκ τούτου θεωρεί ότι δεν υπάρχουν θεμελιώδεις αρχές (ιδεατές, υλικές, επιστημονικές) στο σύμπαν, εφόσον το κάθετί υπάρχει σε σχέση με κάτι άλλο ή άλλα.

  • Bielidopoulos

    30 Απρ 2015

    ~
    "Στʼ αλήθεια, τι να είναι η ζωή; Ένα τσουβάλι με εμπειρίες, που όλοι κουβαλάμε στις πλάτες μας"
    Μνήμη δηλαδή. Χωρίς την μνήμη θα είμασταν άλλοι άνθρωποι. Η μνήμη είναι αυτή από την οποία αναδύονται η συνείδηση, το εγώ, η νοημοσύνη, τα βιώματα του παρελθόντος που μας επηρεάζουν την ψυχολογία και τον τρόπο συμπεριφοράς χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε και βεβαίως η μάθηση, δηλαδή η μίμηση. Η πρωταρχική λειτουργία του εγκεφάλου είναι να συλλέγει όλα τα ερεθίσματα από τις αισθήσεις και να τα "κρατάει στην μνήμη" και όχι να κάνει πολύπλοκους υπολογισμούς. Όταν πεθαίνουμε οι μνήμες εξαφανίζονται και κανείς δεν ενδιαφέρεται για αυτές. Πρέπει και οι άλλοι να ζήσουν και έχουν τις δικές τους μνήμες σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον.

    Ένα σύντομο σχόλιο πάνω στην φιλία. Έχει υπερεκτιμηθεί από τον Επίκουρο λόγω των κοινωνικών συνθηκών της εποχής που έζησε. Π.χ. τότε υπήρχε μια απέχθεια προς την πολιτική και προφανώς για αυτό τον λόγο την εξύψωσε για να καλύψει το κενό. Σε μια άλλη όμως εποχή, π.χ. του Δημόκριτου, η αποχή από την πολιτική θα ήταν κάτι παράξενο. Επίσης η αρχαιοελληνική φιλία μάλλον πηγάζει από την μακρόχρονη φιλία που είχαν οι εραστές όταν ο ερωμένος ενηλικιωνόταν. (http://en.wikipedia.org/wiki/Athenian_pederasty#Practice)

    Και για τον θάνατο δείτε την ταινία Fury (2014) για το πως αντιμετωπίζεται ο θάνατος υπό άλλες συνθήκες (πόλεμος) από αυτές που βιώνουμε σήμερα.
    http://www.imdb.com/title/tt2713180/