ΕΝ ΚΑΙΡΩ...

Ποιητική συλλογή


ΘΥΣΙΑΣ ΜΝΗΜΗ

                                                                   Στη μνήμη τους

Στο λάβρο καλοκαίρι και μες στη σιγαλιά,
Αυγούστου μεσημέρι που ξέσπασε η φωτιά.
Σαν κύματα οι φλόγες σε κάμπους και πλαγιές,
οι πύρινες οι γλώσσες ανοίγουνε πληγές.

Η «Κόλαση» τον Δάντη εμπρός τους ωχριά...
Ανοίξανε τον Άδη κι ο θάνατος οχιά...
Τα σπίτια και τα δάση τυλίγει η φωτιά,
οι άνθρωποι φωνάζουν, ο Χάρος καρτερά...

Παλεύουν με τις φλόγες στη φονική στροφή
κι η μάνα σαν τον φάρο να σώσει προσπαθεί
τα τέσσερα παιδιά της, την ίδια τη ζωή,
που μες την αγκαλιά της να κρύψει δεν μπορεί...

IMAGE DESCRIPTIONΟι φλόγες τους αρπάζουν με φοβερό θυμό
και οι ζωές αλλάζουν πορεία και σταθμό...
Ανάθεμα στο χέρι που βάζει τις φωτιές,
τα πάντα καταστρέφει και καίει τις καρδιές...

Κι αν έσβησαν στη δίνη τόσες πολλές ψυχές
κοντά μας θα γυρίζουν σ' αφέγγαρες βραδιές.
Ανάμνηση θα γίνουν ―μα μέσα μας πληγή―
θηλιές που θα μας πνίγουν τ' αμέτρητα «γιατί»...



ΕΝΑΛΛΑΞ

Υπάρχουν άνθρωποι που χρόνια
σκύβουν μειδιώντας πάνω σε βιβλία
που κάποιων άλλων μόχθο έχουν...
και ψάχνουν, με περίσσια επιμονή,
(πολλές φορές απεγνωσμένα),
έστω κι ένα ελάττωμα να επισημάνουν...
Κρίνουν και κατακρίνουν έργα,
βλέποντας τα πάντα με δικά τους μέτρα,
υποκειμενικά, πολλές φορές με φθόνο...
Άνθρωποι, «μνηστήρες» των τεχνών,
των «αυλών» και των γραμμάτων...
Επί το πλείστον αργόσχολοι,
στείροι στην έμπνευση, άδειοι στη σκέψη...
Περιφέρονται ως ειδήμονες
στους χώρους της δημοσιότητας,
την «πανοπλία» φορώντας του κριτή,
κρύβοντας εντέχνως μ' επιμέλεια,
κάτω από της μάσκας το χαμόγελο,
του λόγου το φαρμάκι και τον φθόνο...
Δεν κρίνουν του έργου την αξία,
(και πώς μπορούσαν αυτό,
δίχως γνώσεις, να το κάνουν;)
μα τον δημιουργό κρίνουν επιμόνως
για του βίου του τις πράξεις,
τις επιλογές και τις απόψεις...
Ουδόλως νοιάζονται να κρίνουν
της τέχνης τις τυχόν ατέλειες,
αλλά των πονησάντων,
πιότερο τους νοιάζει,
ο βίος ο κρυφός και οι απόψεις...

Κάθονται σε καρέκλες με βελούδο,
μπροστά σε μεγαλοπρεπή γραφεία,
γράφοντας με τις φαρμακολίτρες πένες τους,
λόγια πικρά για μόχθο ξένο...
Χωρίς οι ίδιοι να κοπιάσουν
εκπονώντας δικό τους έργο...
Ώοτε να κριθούν - κατακριθούν
από κάποιους άλλους «κριτές»
που πιστά θα τους μοιάζουν
στην «κρίση», στις ιδέες, στις απόψεις...

Μονάχα έτσι μπορεί να καταλάβουν πως:
Κριτικός, κριτής άξιος εστί,
Δίκαιος σε όλα και σε όλους!...
δίχως κολακείες, χωρίς λοιδορήματα,
μα της Τέχνης της αληθινής
πρεσβευτής και προστάτης!...



ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ...

Μ' ετοιμασίες και αγορές
οι άνθρωποι προσμένουν
τη ζωή τους για λίγο,
(τι απατηλό!), πως θ' αλλάξουν...
Καινούρια ρούχα
γραβάτες, καπελίνα,
πλούσια εδέσματα,
κάλπικο γέλιο...
Σήμερα είναι γιορτή...
Ευχές και προσδοκίες
κι όλα αυτά για μια μέρα...
Την επομένη της γιορτής
το ίδιο κενό μέσα τους
θα νιώθουν πάλι...
Αυτοί οι άνθρωποι...
για μια μέρα, για μια στιγμή,
IMAGE DESCRIPTIONνομίζουν ότι «κάτι» αλλάζει
και ζητάνε να συναντήσουν
αυτό το «κάτι», εκεί
που ποτέ δεν υπήρξε...
Μα ποτέ δεν αναζήτησαν
στης γνώσης τα μονοπάτια
της ψυχής τους τα χνάρια,
έστω για λίγο, να βρουν...



ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΕΣ...

Δοκησίσοφοι, δημαγωγοί και φαύλοι,
απ΄ τα παλιά τα χρόνια σκουριασμένοι...
Απεδίωξαν, ανεπιστρεπτί, κάθε τι αληθινό απ' το πνεύμα των αρχαίων,
(κράτησαν τα ελαττώματα μονάχα)...
Ρήτορες, «προφέσορες» και «παντογνώστες»,
με ύφος ξιπασμένων λόρδων,
γεμάτοι εγωισμό, γεμάτοι «δήθεν»,
γυρνούν στις αγορές, σχολιάζουν, λένε...
Επιπόλαια ζητούν να γίνουν πιστευτοί
από πνευματικά «κουφό» ακροατήριο...
γνήσιο αντίγραφό τους και αντιστροφως...




ΠΟΙΗΣΗ

Ποίηση είναι,
το τραγούδι του υάκινθου,
δέηση ψυχής στην ομορφιά!...

Ποίηση είναι,
το ερωτικό αγκάλιασμα
στο σκίρτημα της καρδιάς!...

Ποίηση είναι,
το φως που χαϊδεύει τα έλατα
και το νερό που υμνεί τη δίψα μας!...

Ποίηση είναι,
της μάνας το αγνό χαμόγελο
λευκό περιστέρι στο άπειρο!...

Ποίηση είναι,
ο ήλιος, ο αγέρας, το κυκλάμινο
και η θάλασσα, η ψυχή της ψυχής μας!...



ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΟΝΑΞΙΑ

Δανιήλ Ντε Φόε,
ο Ροβινσώνας σου
δεν ήταν τόσο μόνος
όταν ναυαγός ξέπεσε
στο έρημο νησί...

Δανιήλ Ντε Φόε,
ο Ροβινσώνας σου
στα σίγουρα θα τρόμαζε
να ζει μονάχος του
ανάμεσα
σ' αμέτρητους ανθρώπους...

Δανιήλ Ντε Φόε,
ο Ροβινσώνας σου
ήλπιζε σ' ένα καράβι
μακριά να τον πάρει
από τη μοναξιά...
Μα εγώ δεν ελπίζω
και είμαι εδώ
ελεύθερος δεσμώτης
στων ανθρώπων τις ματιές,
στις λόγχες του μίσους των...

Δανιήλ Ντε Φόε,
τον Ροβινσώνα σου
πρέπει να τον ξαναγράψεις
για έναν άνθρωπο ναυαγό
στην ερημιά των ανθρώπων,
ανάμεσα σε σύγχρονους
κοσμοπολίτες ανθρωποφάγους...




ΙΣΩΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ...

Στρατηγέ,
ο στρατός σου ανυπότακτος,
τα γαλόνια σου πια χωρίς ισχύ...
Άλλο ρόλο τώρα πρέπει να παίξεις...
Ίσως καλύτερα, ως απλός δεκανέας
να διατάζεις περισσότερο...
Τα μικρά φίδια, στρατηγέ,
είναι πιο φαρμακερά,
οφείλεις να το γνωρίζεις...

Στην ύστατη εποχή των εποχών
ανήθικος βίος, ανήθικη σκέψη,
ανήθικα έργα...
Ελλιπές το ήθος
στο τέλμα των σχέσεων...
Και τώρα, στρατηγέ,
ποιος θα μας σώσει;



ΦΥΓΕΤΕ ΕΣΕΙΣ...

Φύγετε όλοι, εγώ θα μείνω εδώ μέχρι το τέλος.
Έστω και μόνος, θα μείνω εδώ στη μάχη,
σταθερός στις ιδέες, στην αγάπη και στη ζωή.
Θα μείνω, έστω κι αν ξέρω
πως ο εχθρός στο τέλος θα με σνντρίψει...

Φύγετε εσείς για να σωθείτε.
Να σώσετε το πολύτιμο σαρκίο σας.
Να σώσετε το ακριβό το βιός σας.
Να σώσετε και να σωθείτε...
Εγώ εδώ, σταθερός θα μείνω,
όσο μπορέσω, όσο αντέξω...
Μα λιποτάχτης δεν θα γίνω,
μέση δεν θα λυγίσω σε προσκύνημα
κι ας είναι να μην ξαναδώ τον ήλιο...

Φύγετε εσείς για να σωθείτε.
Περισσότερο η ζωή σας αξίζει απ' τη δική μου...
Εδώ θα μείνω, δεν φοβάμαι διόλου,
ακόμα κι αν ξέρω πως ελπίδα δεν υπάρχει.
Αρνούμαι όμως να σας μοιάσω.

Φύγετε εσείς για να σωθείτε.
Μου αρκεί που ζήσαμε μαζί έναν αγώνα,
που φάγαμε ψωμί δίκαια μοιρασμένο.
Μου αρκεί που πίστεψα σε μια συνέχεια...

Φύγετε, τώρα όλα έχουν πια κριθεί.
Έτσι κι αλλιώς, για όλα υπάρχει πάντα ένα τέλος.
Εγώ θα μείνω, ναι θα μείνω.
Δεν ξέρουν τα βήματά μου τη φυγή.
Δεν ξέρει η γλώσσα μου την προδοσία.
Δεν ξέρω να φεύγω από φόβο στη ζωή μου
κι ας το πλήρωνα πάντα ακριβά.

Φύγετε εσείς, εγώ είμαι ήδη πια μακριά σας.



Η ποιητική συλλογή
του Ζώη Μπενάρδου «Εν καιρώ...»
κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων» (88 σελ.).



ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΕΠΙΣΗΣ

ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΔΡΟΜΩΝ»

IMAGE DESCRIPTIONIMAGE DESCRIPTIONIMAGE DESCRIPTIONIMAGE DESCRIPTION




Ο Ζώης Μπενάρδος γεννήθηκε στην Ολυμπία. Σε νεαρή ηλικία εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων και Οικονομία.
Το 1990 αποφοίτησε από τη Σχολή Δημοσιογραφίας κι ασχολήθηκε με δικές του εκπομπές στο ραδιόφωνο και από το 1992 με την τηλεόραση.
Εργάστηκε ως σύμβουλος εκδόσεων.
Από το 1989 δημοσιεύει κείμενά του σε περιοδικά και εφημερίδες.
Το 2001 ίδρυσε τον εκδοτικό οίκο «Δρόμων», τον οποίο και διευθύνει.
Είναι από τα ιδρυτικά μέλη της Ένωσης Πολιτιστικών Συντακτών (Ε.Π.Σ). Επίσης, είναι τακτικό μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Έχουν εκδοθεί τα βιβλία του:

Ι. Ποίηση:
• Σπίθες οργής και φωτιάς, εκδ. «Δίφρος», 1985.
• Ώρες Γαλήνης, Αθήνα 1986.
• Ερωτογραφίες, εκδ. «Καλέντης», 1991.
• 33 σκόρπια τετράστιχα, εκδ. «Δρόμων», 2009.
• Εν καιρώ, εκδ. «Δρόμων», 2018.

ΙΙ. Παιδικά Βιβλία:
• Τα γειτονόπουλα της Πέρλ Μπακ (διασκευή), 1992.
• Η τύχη της ασχημούλας (παραδοσιακά παραμύθια), 1993.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


1 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 47117

    20 Μαρ 2019

    Καθώς διάβαζα το ποίημα "ΦΥΓΕΤΕ ΕΣΕΙΣ" χωρίς να το θέλω μου ήρθε στον νου αυτό του Κ. Καβάφη "ΤΡΩΕΣ". Νομίζω πως υπάρχει κάποια σχέση συνάφειας στα δύο ποιήματα. Μόνο που στο έργο του Αλεξανδρινού - τον οποίο ειρήσθω εν παρόδω, η ΕΕ έρευνα στο παρελθόν δώρησε στην άτεχνη και μισούσα την τέχνη Ορθόδοξη ελληνική εκκλησία - ο ποιητής προκειμένου να καταγγείλει την δειλία, τους ανομολόγητους φόβους και τους Κύκλωπες και τους Λαιστρυγόνας των ανθρώπων, το κάνει στο πρώτο πληθυντικό πρόσωπο παρουσιάζοντας έτσι μια πιο "ανθρώπινη" κατανόηση για το γεγονός αυτό, που μας χαρακτηρίζει από καταβολής μας (Θα πάρει την.. εκδίκηση του αργότερα με το "ΑΠΟΛΕΙΠΕΙΝ Ο ΘΕΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΝ"). Ενώ εσείς, ειστε περισσότερο καταγγελτικός , με περισσότερη, οξύτητα όπου ο ήρωας διαχωρίζει την θέση του από το πλήθος το οποίο έντρομο τρέχει για να σωθεί "Φύγετε εσείς για να σωθείτε".. και ανυποχώρητος δηλώνει: "Φύγετε εσείς, εγώ είμαι ήδη πια μακριά σας".
    Συμβουλή: δεν υποτιμώ την αξία της υποδοχής των ποιημάτων σας από τους άλλους, αλλά αν εγώ είχα ικανότητα να κάνω ποίηση - δεν έχω καθόλου - προτίστως θα με ενδιέφερε η δική μου γνώμη και μετά, τελευταία και καταϊδρωμένη θα έρχονταν η γνώμη των άλλων.