ΟΙ ΙΣΟΒΙΤΕΣ

Η διερεύνηση της έννοιας ελευθερία
στη νέα κωμωδία του Θόδωρου Μαραγκού

Στη νέα του ταινία, τους «Ισοβίτες», ο σκηνοθέτης Θόδωρος Μαραγκός καταπιάνεται με την ελευθερία του ανθρώπου και την προσωπική ευθύνη του κάθε ατόμου απέναντι σε όσα συμβαίνουν γύρω του. Το χιούμορ είναι άρρηκτα δεμένο με το περιεχόμενο της ελευθερίας, που αναζητούν οι ήρωες της ταινίας.

    

Ο ένας εκ των δύο πρωταγωνιστικών χαρακτήρων έχει αγανακτήσει για το χάλι της κοινωνίας και μη αντέχοντας άλλο αποφασίζει να κλειστεί στις φυλακές ως εθελοντής ισοβίτης για να αποδείξει, οτι είναι καλύτερα εκεί μέσα παρά έξω.  Υπάρχει όμως κι ένας άλλος, ο οποίος δεν μπορεί να μείνει ούτε ενα δευτερόλεπτο φυλακισμένος κι επιχειρεί να δραπετεύσει. Αλλά για να μπορέσει να βγει έξω, πρέπει πρώτα να αποδείξει γιατί αξίζει η ελευθερία του.

 








Ο Θόδωρος Μαραγκός μέσα από τη σχέση δύο φυλακισμένων με διαφορετική αντίληψη για τη ζωή προσπαθεί να ερμηνεύσει τη λέξη ελευθερία, τονίζοντας παράλληλα την αξία που προσδίδει ο κάθε άνθρωπος σε αυτή. Ο πρώτος την έχει ανάγκη και την επιθυμεί διακαώς, ο δεύτερος θεωρεί, ότι η πραγματική ζωή είναι εκεί που βρίσκεται και δε θέλει με τίποτα να την αποχωριστεί.

    

«Ε.Ε.»: Κύριε Μαραγκέ, τι σημαίνει ελευθερία για σας;


- Στην ταινία μου «Ισοβίτες» μιλάω για ανελεύθερους ανθρώπους, που δεν είναι μόνο μέσα στις φυλακές, αλλα κι έξω απο αυτές. Βάζω το ζήτημα γιατί αξίζει η ελευθερία σου σαν ερώτημα, το οποίο δεν απευθύνεται μόνο στους  ήρωες της ταινίας αλλα και στον θεατή και στον καθένα μας. Η ελευθερία για μένα είναι πολύπλευρη.

     

  

 





Ο σκηνοθέτης

Θόδωρος Μαραγκός.

    

«Ε.Ε.»: Τι πιστεύετε, ότι έχει αλλάξει από το 1981, που με το «Μάθε παιδί μου γράμματα» θίγατε το πρόβλημα της Παιδείας στην Ελλάδα, και πώς βλέπετε την εξέγερση των νέων σήμερα;


- Να πούμε κατ΄αρχήν τι δεν έχει αλλάξει. Τα προβλήματα της Παιδείας που θίγει πριν απο 28 χρόνια η ταινία μου «Μάθε παιδί μου γράμματα» όχι μόνο δεν έχουν αλλάξει με την έννοια, ότι δεν έχουν λυθεί, αλλα έχουν χειροτερέψει στο έπακρο.

     

Επίσης η αντιμετώπιση του κράτους κατά της νεολαίας παραμένει η ίδια. Βία και καταστολή. Ολα αυτά συμβαίνουν γιατί το ελληνικό κράτος δεν αναπτύχθηκε όλα αυτά τα χρόνια και τα προηγούμενα. Αντίθετα διαβρώθηκε και σάπισε.

    

Κι έτσι παρ΄όλο που τα νέα παιδιά μορφώνονται, αποκτούν γνώσεις ανωτέρου επιπέδου και σύγχρονα επαγγέλματα, στοιχεία που έχει ανάγκη ένα κράτος για να αναπτυχθεί και να εκσυγχρονιστεί, δε μπορεί να τ΄αξιοποιήσει.

    

Ουδέποτε το ελληνικό κράτος ήθελε την πρόοδο. Κι αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να επαναστατεί η νεολαία, που δεν θέλει ν΄αχρηστευεί και να της ποδοπατούν τα όνειρά της. Αυτό συμβαίνει πολλά χρόνια σ΄αυτόν τον τόπο και θα συμβαίνει όσο το κράτος αντιμετωπίζει με τον ίδιο τρόπο τις γενιές των νέων που εμφανίζονται κατα κύματα στο προσκήνιο της ιστορίας, ζητώντας το δικαίωμα της ποιότητας της ζωής τους.


Τι έχει αλλάξει τώρα:


Για πρώτη φορά εξεγείρονται και επαναστατούν τόσο νέα παιδιά. Ποτέ στην ιστορία αυτού του τόπου δεν βγήκαν στους δρόμους δεκατετράχρονα και συγκρούστηκαν με την αστυνομία και τα ΜΑΤ. Αυτό για μένα είναι το χαρακτηριστικό της σημερινής εξέγερσης των παιδιών. Σ΄ αυτή την ηλικία έχουν συνειδητοποιήσει και βιώσει τον ρόλο της αστυνομίας που σκότωσε εν ψυχρώ συνομήλικούς τους, τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο τώρα και τον Μιχάλη Καλτεζά πριν απο μερικά χρόνια. Εχουν συνειδητοποιήσει επίσης τα ψέμματα και την δημαγωγία των πολιτικών, την διαφθορά του κράτους και της εξουσίας όπου δυστυχώς ένα μέρος αυτής της κρατικής εξουσίας απαρτίζεται απο επίλεκτα στελέχη μιάς άλλης επαναστατημένης γενιάς, της γενιάς του Πολυτεχνείου.


Oι "Ισοβίτες" του Θόδωρου Μαραγκού δίνουν μια κουτουλιά και ξεκοιλιάζουν τον σοβαροφανή τραγέλαφο τής σύγχρονης ρωμαίικης κοινωνίας.


«Ε.Ε.»: Οι «Ισοβίτες» πλημμυρίζουν από χιούμορ.

  

- Το χιούμορ μας κάνει να γελάσουμε και να χαρούμε την ζωή. Το χιούμορ μέσα σ΄αυτήν την κατάσταση γίνεται διαβρωτικό κι αποκαλυπτικό. Δείτε μία εικόνα: Το ένα μέτωπο είναι η εξουσία, τα ΜΑΤ, η Αστυνομία, οι πολιτικοί, η Κυβέρνηση. Δεν έχουν ίχνος χιούμορ κι επειδή αντιμετωπίζουν αυτή την κατάσταση με βία, με ψέμματα και φτηνές δικαιολογίες, γίνονται αστείοι και τροφή για σάτυρα και χιούμορ.


Απέναντι το άλλο μέτωπο η εξεγερμένη νεολαία. Τραγουδάει, γελάει, χειροκροτεί. Γεννάει διαρκώς εμπνευσμένα χιουμοριστικά συνθήματα και δίνει τριαντάφυλλα στους αστυνομικούς, που κοιτάζουν τα παιδιά με φονικό μίσος. Βλέπουμε λοιπόν το μέτωπο της Εξουσίας να μη μπορεί ούτε να χαμογελάσει, γιατί είναι άρρωστο, ενώ το μέτωπο της νεολαίας, παρ΄ όλο που ψεκάζεται με χημικά και παρ΄ όλο που τρώει ξύλο, να έχει αστείρευτο χιούμορ, γιατί δεν είναι διαβρωμένο κι έχει υγεία.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ