ΔΕΝ ΤΡΕΧΕΙ
ΤΙΠΟΤΑ!

Υποστηρίξτε άφοβα
Άγιαξ, Μπασάκσεχιρ
ή Κραϊόβα


Η… καραμέλα «χρειαζόμαστε βαθμούς στην Ευρώπη για να βελτιωθεί το ελληνικό ποδόσφαιρο»
διεκδικεί το βραβείο της πιο κοινότοπης και παραπλανητικής φράσης ever.



Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις έλεγε με σοφία ο λάτρης της καλοκαιρινής ραστώνης Ουμπέρτο Έκο, όμως τι να κάνουμε, πρέπει να δημιουργήσουμε για να συντηρείται το ενδιαφέρον του κόσμου.

Λίγα πράγματα, λοιπόν, μου προκαλούν μεγαλύτερη βαρεμάρα από την «μάχη που δίνει η χώρα μας να συγκεντρώσει πόντους στην βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ», προτιμώ για την ακρίβεια να παρατηρώ τα νύχια μου να μεγαλώνουν σε φυσικό χρόνο.

Και δωσ’ του προσθοαφαιρέσεις να δούμε πως πήγαμε αυτή την εβδομάδα και δωσ’ του αναλύσεις και δωσ’ του ανάλυση των χωρών που κυνηγάμε και δωσ’ του… φουστανέλα λες και κρίνεται η εθνική μας ακεραιότητα.

Καταρχάς, δεν υπάρχει τίποτα που να συνδυάζει τα αποτελέσματα, τις πορείες ανώνυμων εταιριών σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις οποιουδήποτε σπορ με το εθνικό καλό. Όχι μόνο γιατί σπάνια πια θα βρεις Έλληνα στην σύνθεση τους, αλλά γιατί είναι αθλητισμός, μπάλα, ομάδες, τα αποτελέσματα τους δεν έχουν καμία επίπτωση ή επίδραση στην ζωή του μέσου Έλληνα, παρά φέρνουν χαρές ή απογοητεύσεις μόνο στους οπαδούς τους και ενίοτε χρήματα στα δικά τους ταμεία.

Ξαφνικά, γεμίσαμε αθλητικό πολιτισμό. Γεμίσαμε υποκριτικά «καλή επιτυχία στον αιώνιο αντίπαλο μου, προέχει το καλό της Ελλάδας», από ανθρώπους που μεγάλωσαν πανηγυρίζοντας γκολ εναντίον τους στην Ευρώπη, από ανθρώπους που μένουν σε μία χώρα, όπου έγιναν σύνθημα ο Σούκερ, ο Λίτμανεν, ο Κορνέλιους Τόμπσον, ο Ντερλέι, ο Αντόνιο Κόντε μπορώ να απαριθμήσω άπειρους.

Να σας πω λοιπόν κάτι για να απενοχοποιηθούμε / απενοχοποιηθείτε όλοι; Δεν είναι κακό να υποστηρίξεις τον ευρωπαϊκό αντίπαλο του εγχώριου αντιπάλου σου! Δεν αποτελεί εσχάτη προδοσία, ούτε επισύρει ποινή λιθοβολισμού. Είναι απλά… ανθρώπινο. Φυσιολογικό. Για αυτή την εβδομάδα που έρχεται λοιπόν όσοι θέλετε υποστηρίξτε άφοβα τον Άγιαξ, την Μπασάκσεχιρ, την Κραϊόβα, την Μόλντε, την Λέγκια, πανηγυρίστε τα γκολ τους, όπως άλλωστε κάνατε πάντα. Δεν τρέχει τίποτα, αρκεί να μην ξεπεράσετε τα ανεκτά επίπεδα πρόκλησης.

Όχι, δεν είμαι διχαστικός, ούτε θέλω να βάλω εμπρηστικούς μηχανισμούς στο ξαφνικό κύμα εθνικής ενότητας. Απλώς, δεν χρειάζεται άλλη υποκρισία.

Και τι έγινε αν η Ελλάδα τερματίσει στην 12η, την 14η ή την 20ή θέση της βαθμολογίας της ΟΥΕΦΑ; Τι θα γίνει αν βγάλει μία ή δύο ομάδες στα προκριματικά του Champions League και μισή ντουζίνα στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις; Θα είναι αυτός ένας ρεαλιστικός δείκτης προόδου του ελληνικού ποδοσφαίρου; Ας γελάσω. Τι είδους ποδόσφαιρο είχαμε όταν βγάζαμε τρεις ομάδες στο Champions League και δέναμε τα σκυλιά με τα… λουκάνικα; Είχε τα ίδια προβλήματα με το σημερινό (διαφθορά, επεισόδια, φτωχό θέαμα, ανεπαρκείς υποδομές / γήπεδα) ή όχι; Τα ίδια, ίσως και χειρότερα.

Και τι σημαίνει δηλαδή που αυτή τη στιγμή η Ελλάδα βρίσκεται στην 16η θέση της ΟΥΕΦΑ; Έχει καλύτερη ποδοσφαιρική σχολή από την 17η Κροατία (φιναλίστ του περασμένου Μουντιάλ) ή την 18η Σερβία;

Έχει καλύτερα γήπεδα από την 22η Σουηδία ή την 27η Πολωνία;

Στο πρωτάθλημα της κόβονται περισσότερα εισιτήρια από την 19η Σκωτία;

Τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει. Ο δείκτης αυτός δεν αντανακλά τίποτα άλλα παρά μόνο μία ιδιαίτερη «ελληνοφρένεια» που υπάρχει στο DNA σε ότι δημιουργεί τεχνητές συνθήκες ανταγωνισμού με την… προηγμένη Ευρώπη (βλέπε τρέλα με Eurovision), συνήθως σε ζητήματα ήσσονος σημασίας, που η προηγμένη Ευρώπη δεν ασχολείται καν.


Άραγε πόσο θα υποστήριζε ο μέσος οπαδός του ΠΑΟΚ, τον Ολυμπιακό αν ήξερε πως σε περίπτωση που και οι δύο μπουν φέτος στους ομίλους του Champions League, οι ερυθρόλευκοι θα πάρουν περίπου 10 εκατομμύρια περισσότερα από την ΟΥΕΦΑ, λόγω του 5ετούς και 10ετούς Ranking συλλόγου, με το οποίο υπολογίζεται πλέον το Coefficient Bonus, δηλαδή τα λεφτά που παίρνει κάθε ομάδα από την συμμετοχή της σε ομίλους;

Πόσο ΑΕΚ θα είναι ο οπαδός του Άρη αν μάθει ότι η Ένωση μπορεί να πάρει πάνω από ένα εκατομμύριο παραπάνω αυτό τους Θεσσαλονικείς (ξανά λόγω συλλογικού Ranking) σε περίπτωση που και οι δύο ομάδες κάνουν ακριβώς την ίδια πορεία και μπουν στους ομίλους του Europa League;

Διότι αυτό που μετράει πια όταν η ΟΥΕΦΑ κάνει τον λογαριασμό και κόβει το τσεκ είναι το ranking κάθε συλλόγου, όχι η βαθμολογία της χώρας. Θα ευχόσασταν με την ίδια θέρμη «καλή επιτυχία στην Ευρώπη» στον… αντίπαλο σας, αν ξέρατε ότι μία επιτυχία μπορεί να του φέρει πολύ περισσότερα επιπλέον χρήματα στο ταμείο του και την ευκαιρία να ξεφύγει κι άλλο; Απαντήστε με το χέρι στην καρδιά.

Δεν αντιλέγω. Σίγουρα υπάρχουν και κάποιοι που υποστηρίζουν όλες τις ελληνικές ομάδες στην Ευρώπη. Λίγοι, αλλά υπάρχουν. Πολύ υγιές, αξιοζήλευτο, κανένα πρόβλημα, μακάρι να ήταν όλοι έτσι. Αλλά δεν είναι. Και είναι λογικό να μην είναι, διότι μιλάμε για ποδόσφαιρο, ένα άθλημα που γεννάει ακραία συναισθήματα χαράς, λύπης, έντασης, αντιπαλότητας. Δεν είναι μπριτζ, ούτε κέρλινγκ.

Επαγγελματικά, αυτό που θα πω δεν με συμφέρει. Μακάρι όλες οι ελληνικές ομάδες να έκαναν κάθε χρόνο πορείες ως τον τελικό των ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Ποιος δεν θέλει να ζει παιχνίδια με μεγάλες ομάδες, ταξίδια σε ιστορικές πόλεις, επιτυχίες, λάμψη, φώτα; Αντί να κοιτάμε όμως την κορυφή της πυραμίδας, καλό είναι να ασχοληθούμε με την βάση της, που είναι σαθρή.

Επί του πρακτέου ίσως και να ήταν καλό (ίσως θα έπρεπε να γίνει εδώ και χρόνια) να… ξύσουμε λίγο τον πάτο, μπας και υπάρξει περιθώριο για αληθινή ανάπτυξη. Διότι ο σωστός δείκτης ποδοσφαιρικής υγείας για κάθε χώρα δεν είναι η πορεία που κάνουν οι ομάδες τους στην Ευρώπη, αλλά σε τι είδους πρωτάθλημα παίζουν.

Είναι ανταγωνιστικό; Είναι εμπορικό; Είναι ποιοτικό; Είναι αξιόπιστο; Αποτελείται από υγιείς οικονομικά ομάδες; Υπάρχουν δομές και υποδομές; Εκεί φαίνεται η υγεία.

Μιλάμε για τη θέση της Ελλάδας στην ΟΥΕΦΑ, ενώ εντός συνόρων όχι μόνο δεν υπάρχει κεντρική τηλεοπτική διαχείριση (βασικό συστατικό σε όλες τις προηγμένες λίγκες), αλλά οι μισές ομάδες είναι άστεγες και στα πρόθυρα οικονομικής ασφυξίας.

Μιλάμε για τη θέση της Ελλάδας στην ΟΥΕΦΑ, ενώ υπάρχει εποπτεία από FIFA / UEFA την ώρα που η αναξιοπιστία έφτασε σε τέτοιο επίπεδο που κρίθηκε επιβεβλημένη η χρήση ξένων διαιτητών.

Μιλάμε για τη θέση της Ελλάδας στην ΟΥΕΦΑ, ενώ το VAR το περιμένουμε εδώ και δύο χρόνια, λες και μοιάζει με το γιοφύρι της Άρτας.

Μιλάμε για τη θέση της Ελλάδας στην ΟΥΕΦΑ, όταν κυκλοφορούν ελεύθεροι οι δράστες του ξυλοδαρμού του Θανάση Τζήλου και η υπόθεση οδεύει με μαθηματική ακρίβεια προς το αρχείο.

Μιλάμε για τη θέση της Ελλάδας στην ΟΥΕΦΑ, την ώρα, που εκκρεμεί εδώ και χρόνια η γνωστή δίκη για στημένα με κατηγορούμενους προέδρους, παίκτες και διαιτητές.

Μιλάμε για τη θέση της Ελλάδας στην ΟΥΕΦΑ, όταν δεν μπορούμε να πουλήσουμε ούτε σε μία χώρα εκτός συνόρων τα δικαιώματα της Super League, την ώρα που όλες οι αθλητικές πλατφόρμες στον πλανήτη, «ψοφάνε» για τηλεοπτικό προϊόν.

Εμείς εδώ, εγκλωβισμένοι στον μικρόκοσμο της Ελλάδας, καταδικασμένοι να ασχολούμαστε μονίμως με την κατσίκα του γείτονα, αλλά και να ονειρευόμαστε μεγαλεία.
Μιζέρια και μεγαλοϊδεατισμός μαζί.


IMAGE DESCRIPTIONΓια να μην το κουράζουμε. Αυτό που έχει ανάγκη το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν είναι ευχολόγια και «καλές επιτυχίες», αλλά μία ουσιαστική αναβάθμιση του εγχώριου πρωταθλήματος που κοντεύει να πιάσει πάτο σε όλα τα επίπεδα. Δεν χρειάζεται επίσημες ανακοινώσεις ομάδων γεμάτες ευγένεια, ήθος, επίπεδο και την επόμενη ημέρα αλληλοσπαραγμό σε επίπεδο καφρίλας σε όλα τα εγχώρια ζητήματα, τρικλοποδιές και χτυπήματα κάτω από την ζώνη.

Χρειάζεται πράξεις, αληθινή ενότητα και χειροπιαστή σύμπραξη σε όλα τα επίπεδα

Όταν αυτά γίνουν πράξη, οι θέσεις θα αρχίσουν να σκαρφαλώνουν ξανά από μόνες τους, χωρίς να μετράμε κάθε εβδομάδα τους πόντους των ελληνικών ομάδων, τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι.

Διότι τότε, θα έχουμε αληθινό ποδόσφαιρο, όχι ένα κακέκτυπο αυτού που παίζεται στην Ευρώπη εντός κι εκτός αγωνιστικών χώρων...
(Το άρθρο αυτό που σας κοινοποιώ, είναι του Σωτήρη Μήλιου και το βρήκα στο sdna.gr).


ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


2 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 47768

    8 Αυγ 2019

    ερχεται ομαδα της αυστραλιας και παιζει φιλικο με ομαδα του Πανιωνιου στο γηπεδο Αργυρουπολης. τελειωνει ο αγωνας και οι φυλακες κατευθυνονται προς τους παγκους των ομαδων που μολις αποχωρησαν για τα καθιερωμενα στα αποδυτηρια. πλησιαζοντας παρατηρουν οτι στον παγκο που ηταν η ομαδα της αυστραλιας δεν παρχει ουτε το παραμικρο σκουπιδι αλλα πριν αναθαρρησουν μενουν κοκκαλο κυτταζοντας τον παγκο που καθονταν οι Πανιωνιοι αφου τα σκουπιδια ειναι παντου ολογυρα και επικρατει κολαση...
    αλλα στη συνεχεια πηγαινοντας στα αποδυτηρια και αφου οι ομαδες εχουν πλεον αποχωρησει βλεπουν μια απ τα ιδια με το δωματιο που χρησιμοποιησαν οι αυστραλοι να λαμπει χωρις ιχνος σκουπιδιου και σε αυτο των παικτων του πανιωνιου να γινεται ο κακος χαμος απο σκουπιδια καθε ειδους πεταμενα προς ολες τις κατευθυνσεις γαζες, μπουκαλια νερου ακομη και γεματα ακομη και οι παγκοι ειχαν αλλαξει θεση!
    λιγες μερες αργοτερα η εθνικη ομαδα παιζει σε μια χωρα του πρωην ανατολικου μπλοκ και την επομενη ημερα βγαινει οι εφημεριδες με φωτορεπορταζ γραφουν:
    Βρωμεροι ελληνες ποδοσφαιριστες δειτε πως αφησαν τα αποδυτηρια στο σταδιο με τις φωτογραφιες των εφημεριδων ανηρτημενες στο διαδικτυο!
    αυτο το ποδοσφαιρο θελουν να αλλαξουν, ποιοι αφουολη η νεορωμηα κοινωνια τους ειναι ακοινωνητη και βρωμερη και και και...

  • Ανώνυμος 47760

    7 Αυγ 2019

    Γιατί, όταν ένας υποψήφιος πολιτικός αρχηγός εύχεται ένα μικρό και ακροδεξιό ή ναζιστικό κόμμα να "κόψει" ψήφους από τον βασικό πολιτικό του αντίπαλο, ώστε να κερδίσει αυτός τις εκλογές, δεν κάνει το ίδιο με τον μέσο Ρωμιό ¨φίλαθλο"; Δεν ασχολείται με την κατσίκα του γείτονα;
    Στην καθημερινή μας ζωή, δεν κάνουμε το ίδιο; Δεν διογκώνουμε τις μικρο έγνοιες μας, και δεν χαιρόμαστε (κρυφά) με τις ατυχίες των "φίλων" μας ή κρυφοστεναχωριόμαστε με τις χαρές τους;.
    Είμαστε ένας λαός, άρρωστος εξ αιτίας του ίδιου του εαυτού μας. Και επειδή γενικώς πιστεύουμε πως οι άλλοι φταίνε γι' αυτό, στεναχωριόμαστε αν οι "άλλοι" προοδεύουν..
    Μας χαρακτηρίζει η εμπάθεια σαν τρόπος σκέψης.
    Εχω προσέξει πως οι οργανωμένοι και φανατισμένοι οπαδοί, που ευχαρίστως θα εξαπέλυαν κατάρες και όχι μόνο προς τους ποδοσφαιρικούς τους αντιπάλους, σε εθνικά ζητήματα - όπως με το "Μακεδονικό" ζητάνε από όλους τους Ελληνες ομόνοια και να βάλλουν την πατρίδα πάνω από το προσωπικό συμφέρον. Για γέλια..
    Πάντως έγώ, υποστηρίζω αυτούς που δεν υποστηρίζουν καμία ομάδα και δεν ξέρουν πολλά από ποδόσφαιρο. Τούς εύχομαι τα καλλίτερα.
    Αντίθετα σ' αυτούς που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, τους εύχομαι αναποδιές..