ΘΥΜΑΤΑ
ΚΑΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ

   


  H παραπάνω υδατογραφία τού Αθανασίου Ιατρίδη (1799-1866) από το Μουσείο Μπενάκη απεικονίζει τον Γεώργιο Καραϊσκάκη μετά τη συντριβή των εχθρικών στρατευμάτων στην Αράχωβα στις 24 Νοεμβρίου 1826, να έχει στήσει ένα τρόπαιο με τα κομμένα κεφάλια των ηττημένων.

  Tο οξύμωρο επί πλέον είναι, ότι στο επάνω μέρος τού πίνακα αναγράφεται: «Τρόπαιον των Ελλήνων κατά των βαρβάρων». Άν είναι βάρβαροι οι άλλοι, αυτοί που έστησαν το τρόπαιο με τα κεφάλια τι είναι;

   

 Κάπως έτσι περιγράφονται και οι σφαγές τού άμαχου μουσουλμανικού πληθυσμού τής Τριπολιτσάς στον Εθνικό Ύμνο:

  Ωλιγόστευσαν οι σκύλοι

  και Αλλά εφώναζαν, Αλλά

  και των χριστιανών τα χείλη

  φωτιά εφώναζαν, φωτιά.


  Σαν ποτάμι το αίμα εγίνη

  και κυλάει στην λαγκαδιά

  και τ΄ αθώο το χόρτο πίνει

  αίμα αντίς για την δροσιά.

   Δεν ήταν αθώο το αίμα των σκοτωμένων άμαχων γυναικόπαιδων. Αυτοί ήταν σκυλιά·  αθώο ήταν το χορτάρι, κατά τον εθνικό ποιητή τής Ρωμιοσύνης.

  Οι σημερινοί ρωμιοί κάτοικοι τού ελλαδικού χώρου παρουσιάζονται από τούς ρωμιο-ορθόδοξους ιστορικούς και θεωρητικούς τού νεοελληνικού εθνικισμού πάντοτε ως θύματα: Θύματα συνωμοσιών, θύματα εκκαθαρίσεων, θύματα θηριωδιών κ.λπ., ενώ αυτοί είναι κατά κανόνα καλοπροαίρετοι και αθώοι.

   Σύμφωνα με έναν παληό περιπαιχτικό ορισμό τού έθνους, έθνος είναι ένα σύνολο ανθρώπων, που τούς ενώνει η ίδια λανθασμένη ιδέα για την καταγωγή τους και μια κοινή απέχθεια έναντι των γειτόνων τους. Απόλυτα σωστό!

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ