ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ
ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

Η ομορφιά των έργων Τέχνης
στο νεκροταφείο του Σταλιένο

Η Γένοβα είναι από τα μεγαλύτερα λιμάνια της Ιταλίας. Σήμερα, είναι μια από τις ομορφότερες πόλεις της Ιταλικής Ριβιέρας.

Τον 19ο αιώνα αντιμετώπισε μια καταστροφική απειλή. Πτώματα σε αποσύνθεση στοιβαγμένα σε νεκροταφεία μετέδιδαν ασθένειες.

Μετά από μια ιδιαίτερη σοβαρή επιδημία χολέρας αποφασίστηκε ότι κάτι έπρεπε να γίνει και το 1851 άνοιξε το νεκροταφείο στo Σταλιένο, στο λόφο με θέα τη Γένοβα. Τότε, η Γένοβα ήταν σπουδαίο μορφωτικό κέντρο στην Ιταλία με ευημερούσα αστική τάξη.



Το νεκροταφείο έγινε το μέρος, όπου οικογένειες της μεσαίας τάξης έφτιαξαν περίτεχνα ιερά, για να σημαδέψουν τα επιτεύγματά τους και να τιμήσουν τους νεκρούς τους. Με τον καιρό, μια παράδοση ρεαλιστικών ταφικών αγαλμάτων αναπτύχθηκε από καλλιτέχνες. Εισήγαγαν εφευρετικούς τρόπους για να τιμήσουν τους νεκρούς. Δείτε στην παρακάτω φωτογραφία δεξιά, το σκελετό, ο οποίος αναπαριστά το θάνατο. Φλόγες ξεπηδούν από τον θώρακά του, σα να τον χτύπησε κεραυνός, που έστειλε ένας άγγελος.

Στο Σταλιένο, η Τέχνη μπορούσε να προσφέρει αθανασία. Ένα μέρος, όπου και ο ίδιος ο θάνατος μπορούσε να καταστραφεί.

Το νεκροταφείο σύντομα έγινε πιο διάσημο για τα αγάλματά του, παρά για τους ανθρώπους που ήταν θαμμένοι εκεί.


Σιγά σιγά, η χριστιανική βεβαιότητα για την Ανάσταση αμφισβητήθηκε και τα αγάλματα του Σταλιένο έγιναν όλο και πιο εκκεντρικά. Έργα Tέχνης, που απεικόνιζαν τις πιο σκοτεινές φαντασίες του καλλιτέχνη, έγιναν ο κανόνας.


Το νεκροταφείο δεν είναι μόνο για τους πλούσιους. Όλοι οι κάτοικοι της Γένοβας έχουν δικαίωμα ταφής στο Σαλιένο. Αν δεν μπορείς να πληρώσεις ένα περίτεχνο μνημείο όμως, μπορεί να μη μείνεις εδώ για πολύ. Οι άνθρωποι θάβονται για δέκα χρόνια κι όταν το συμβόλαιο λήγει, τα οστά τους ξεθάβονται κι οι ταφόπλακές τους καταστρέφονται.


Το Σταλιένο καλύπτει μια περιοχή χιλίων στρεμμάτων. Είναι από τα μεγαλύτερα νεκροταφεία στην Ευρώπη. Πρόκειται για μια τεράστια πόλη των νεκρών.

Ωστόσο, αυτό το γαλήνιο σκηνικό και η ομορφιά των έργων Τέχνης δεν μοιάζει στείρα ή ψυχρή. Εδώ, ο θάνατος φαίνεται πιο ευγενής. Είναι ένα μέρος, όπου τιμάται η ίδια η ζωή και διατηρείται η μνήμη όσων έχουν φύγει.