ΠΩΣ
ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΕΤΕ
ΤΟ ΦΟΒΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Μιλάει
ο ψυχοθεραπευτής
Irvin Yalom


Στη θεραπεία, κάποιες φορές χρησιμοποιώ την εξής άσκηση: Σχεδιάζεις μια γραμμή στο χαρτί. Στη μια άκρη σημειώνεις τη γέννησή σου. Στην άλλη άκρη το θάνατό σου. Και με ένα σταυρό, το πού είσαι τώρα. Αυτό μπορεί να αποτελεί ένα σοκ για τους ανθρώπους, αλλά τους βοηθάει να καταλάβουν ότι υπάρχει ένα χρονοδιάγραμμα.

Κοιτάζοντας πίσω στη ζωή μας, πώς νιώθουμε;

IMAGE DESCRIPTIONΟι περισσότεροι άνθρωποι μετανιώνουν για ορισμένα πράγματα. Πολλοί πνίγονται από αυτή την πίκρα. Μετανιώνουν για πολλά που έκαναν ή που δεν έκαναν στη ζωή τους. Κι αυτό μπορείς να το αξιοποιήσεις στην ψυχοθεραπεία θέτοντας το ερώτημα: Ας πούμε ότι συναντιόμαστε σε έναν χρόνο από τώρα. Τι μπορείτε να κάνετε σε αυτό το χρόνο, για να μη μετανιώσετε για τη ζωή σας;


Γνώρισε τον εαυτό σου

Το να γνωρίζουμε τον εαυτό μας ή να έχουμε περιέργεια να τον μάθουμε, έχει να κάνει με το είδος του εγκεφάλου που έχουμε. Νομίζω ότι μας είναι έμφυτη η συνεχής αναζήτηση.

Όσο περισσότερο γνωρίζουμε τον εαυτό μας τόσο καλύτερα μπορούμε να ζήσουμε τη ζωή μας. Και όταν δυσκολευόμαστε, πολύ συχνά, είναι απλώς η έκφραση πτυχών του εαυτού μας, που δεν γνωρίζουμε καλά.

Ασκώ την ψυχοθεραπεία πάνω από πενήντα χρόνια. Νιώθω ότι είμαι ένας ξεναγός σ΄ αυτό το ταξίδι προσωπικής εξερεύνησης. Και είμαι ξεναγός, γιατί έχω περάσει κι εγώ από εκεί. Οι ξεναγοί, συνήθως, έχουν κάνει πολλές φορές το ταξίδι, όπως εγώ.

Υπάρχουν ασυνείδητες δυνάμεις μέσα μας κι αυτό ακριβώς εισήγαγε ο Φρόιντ. Ότι πρέπει να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τον εαυτό μας, να φωτίσουμε το ασυνείδητο μας, να δούμε τι υπάρχει εκεί.

Ο Φρόιντ υποστήριξε, πως αν δεν κατανοούμε καλά τον εαυτό μας τότε πολλά κατώτερα, ζωώδη ένστικτά μας, κυριαρχούν και μπορούν να οδηγήσουν σε πολύ βία και σε ανικανοποίητη σεξουαλική έκφραση και αναζητήσεις.

Όταν το κατανοήσουμε, τα νευρωτικά συμπτώματα εξασθενούν και σταδιακά εξαφανίζονται.

Κανείς δεν έχει εξερευνήσει πλήρως τον εαυτό του. Πάντα υπάρχει παραπάνω. Κι όταν κάποιος νομίζει πως δεν έχει κάτι άλλο για να διερευνήσει, αυτό είναι κάτι που πρέπει να διερευνηθεί!


Νέα Υόρκη, Έλις Άιλαντ, δεκαετία του 1920. Οι γονείς μου ήρθαν από την Πολωνία. Ήθελαν να γίνουμε αμερικάνοι, αλλά παράλληλα, ήθελαν να μείνουμε εβραίοι και θρησκευόμενοι.
Το χωριό του πατέρα μου ονομαζόταν Σελτζ. Στην Ουάσιγκτον, υπήρχε ο Σύλλογος του Σελτζ. Συναντιούνταν όσοι κατάγονταν από εκεί. Αυτός ήταν ο περίγυρος των γονιών μου.
Γνώριζαν μόνο ανθρώπους που κατάγονταν από το Σελτζ. Η οικογένειά μου ζούσε σχεδόν μέσα σε γκέτο.
Η μητέρα μου, είχε έρθει σε μια απ΄ τις πρώτες διαλέξεις μου σε ένα μεγάλο αμερικάνικο ψυχιατρικό συνέδριο. Το κοινό, μου έκανε ερωτήσεις. Η μητέρα μου αγχώθηκε τόσο,
που δεν μπορούσε να μείνει στην αίθουσα, γιατί φοβόταν πως δεν θα ήξερα την απάντηση. Είμαι σίγουρος ότι ποτέ δεν διάβασε τα βιβλία μου.
Δεν τα καταλάβαινε και τα αγγλικά της ήταν πολύ φτωχά. Πολύ αργότερα, σχεδόν τυφλώθηκε. Αλλά κρατούσε τα βιβλία μου στο χέρι και τα μύριζε.


Οι περισσότεροι ασθενείς που έρχονται να με δουν νιώθουν απελπισία, επειδή δεν μπορούν να χτίσουν μια στενή, εποικοδομητική, μακροχρόνια σχέση με άλλους ανθρώπους.

Αν δεν καταλάβουμε πλήρως τον εαυτό μας νομίζω ότι μάλλον δεν καταλαβαίνουμε πλήρως ούτε τους άλλους, ούτε μπορούμε να τους εκτιμήσουμε.


Στρες

Η συντριπτική πλειονότητα των ασθενών υποφέρει από κάποιο στρες, που όλοι οι άνθρωποι το βιώνουν σε μεγαλύτερο ή σε μικρότερο βαθμό. Μόνο η καθολικότητα της ανθρώπινης οδύνης μπορεί να αιτιολογήσει την κοινή παρατήρηση ότι οι πάντες είναι εν δυνάμει ασθενείς.


Υπαρξιακές ανησυχίες

Χρειάζεται να αντιληφθούμε ότι όλοι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο απειλούμαστε από ενδογενείς παράγοντες της ύπαρξής μας. Όλοι έχουμε να αντιμετωπίσουμε το αναπόφευκτο του θανάτου. Όλοι έχουμε να αντιμετωπίσουμε τα διλήμματα της ελευθερίας και το θεμελιώδες ερώτημα: «Ποιο είναι το νόημα της ζωής;». Κάθε πολιτισμός το κάνει αυτό από τις απαρχές του κόσμου.

Όλοι έχουμε να αντιμετωπίσουμε ζητήματα που αφορούν την απομόνωση μας. Όλοι θέλουμε να γίνουμε ένα, να ζευγαρώσουμε. Να σβήσουμε το μοναχικό Εγώ μας μέσα σε ένα Εμείς.

Νομίζω ότι όλα αυτά είναι οικουμενικά. Κάθε πολιτισμός τα χειρίζεται διαφορετικά. Κάθε άνθρωπος τα χειρίζεται διαφορετικά. Αλλά ο θεραπευτής αντιμετωπίζει αυτά τα ζητήματα για τον ίδιο του τον εαυτό.

Ανακάλυψα ότι πάρα πολλοί φιλόσοφοι είχαν γράψει για αυτές τις υπαρξιακές ανησυχίες. Τους μελετούσα λοιπόν πάρα πολλά χρόνια. Και έγραψα το θεωρητικό βιβλίο μου για την «Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία». Προσπαθούσα να γράφω έχοντας συνεχώς στο νου μου, πως κάθε καλός θεραπευτής χρειάζεται να γνωρίζει αυτά τα θέματα, γιατί θα τα συναντήσει σε πολλούς θεραπευόμενούς του.

Μπορώ να σου ζητήσω να σκεφτείς την ύπαρξή σου. Απομονώνεσαι, κλείνεις το κινητό, ξεχνάς το πρόγραμμα της ημέρας. Αν φτάσεις πολύ βαθιά μέσα σου, τι θα αρχίσεις να σκέφτεσαι;


Υπαρξιακή απομόνωση

IMAGE DESCRIPTIONΟ θάνατος είναι μια ισχυρή δύναμη στη ζωή όλων μας. Είτε το ξέρουμε είτε όχι, επηρεάζει εντυπωσιακά το πώς ζούμε. Το ίδιο ισχύει και για την αγωνία της υπαρξιακής απομόνωσης.

Κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν συμφιλιωθεί με την υπαρξιακή απομόνωση και επομένως, χρησιμοποιούν τις σχέσεις σχεδόν σαν ασπίδα.

Δεν σχετίζονται επειδή νοιάζονται για τον άλλον. Χρησιμοποιούν τον άλλον σαν ασπίδα για να προστατευτούν από τη μοναξιά.


Καθένας από εμάς ζει σε έναν μοναδικό κόσμο, γιατί κανείς δεν έχει ακριβώς τα ίδια βιώματα με σένα. Όσο στενά κι αν προσπαθούμε να σχετιστούμε με έναν άνθρωπο θα υπάρχει πάντα μια απόσταση που δεν θα γεφυρωθεί ποτέ.

Σκέφτομαι όλες τις ευχάριστες αισθήσεις, τις γεύσεις και τις μυρωδιές που είχα νιώσει μικρός και νομίζω πως υπάρχουν στ΄ αλήθεια, ενώ μόνο στο μυαλό μου υπάρχουν. Κι όταν πάψω να υπάρχω, θα χαθεί αυτός ο κόσμος μαζί με μένα. Αυτό μου προκαλεί ένα είδος σοκ, μια θλίψη.

Η επίγνωση του εαυτού είναι ένας τρομερός θησαυρός, που έχουμε στην κατοχή μας. Ποτέ δεν πίστεψα, όμως, ότι η επίγνωση οδηγεί στην τρέλα ή ότι η άρνηση σε βοηθάει να παραμείνεις ψυχικά υγιής. Η ψυχοθεραπευτική προσέγγιση συνοψίζεται στη ρήση του Τόμας Χάρντι: «Αν υπάρχει οδός προς το Καλύτερο, αυτή απαιτεί μία πλήρη θέαση του Χειρότερου».

Είμαι πανω από ογδόντα χρονών. Στα εβδομήντα, έχεις διάφορα προβλήματα με το σώμα σου. Δεν μπορείς πια να κάνεις όλα αυτά που θέλεις. Η μνήμη σου αρχίζει να εξασθενεί. Σ΄ αυτή τη φάση μπορεί να ξεσπάσει ένα είδος ύστατης απομόνωσης.

Με μένα πάντως συνέβη το αντίθετο. Νιώθω πιο ελεύθερος, δεν έχω άγχος. Νιώθω πολύ δημιουργικός και η δουλειά μου με συναρπάζει. Θέλω να πω στους νεότερούς μου, ότι ίσως το μέλλον να επιφυλάσσει ακόμα καλύτερες μέρες.


Ερωτική εμμονή

Ξεκίνησα το μυθιστόρημα «Όταν έκλαψε ο Νίτσε». Έχω βάλει δύο κύρια πρόσωπα, τον Νίτσε και τον Γιόζεφ Μπρόιερ. Ο καθένας τους έπασχε από ερωτική εμμονή για μια γυναίκα. Τ

ου Μπρόιερ η σχέση είχε διακοπεί και δεν μπορούσε να τη βγάλει από το μυαλό του. Βρισκόταν σε μια μεταβατική φάση στη ζωή του. Λέει ότι πάντα πίστευε πως ήταν ένας άνδρας με απεριόριστες δυνατότητες. Αλλά η αλήθεια είναι πως έχει φτάσει στη μέση ηλικία και η πορεία του δεν θα είναι μόνιμα ανοδική στο εξής. Η ερωτική του εμμονή, με μία έννοια, τον προστατεύει από αυτό.

Έχω δει πολλούς θεραπευόμενους, που η ερωτική εμμονή τους, επιμένει. Προσπαθήστε να σκεφτείτε ποιο είναι το νόημα της εμμονής. Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε ποιο είναι το νόημα του συμπτώματος.

Στο άγχος του θανάτου κάποιοι άνθρωποι αντιδρούν με σεξουαλική διέγερση. Είναι η σπουδαία, ζωτική απάντησή μας στην απειλή του θανάτου. Η σεξουαλικότητά είναι ο πυρήνας της αίσθησης, ότι είμαστε ζωντανοί.


Ο φόβος του θανάτου

IMAGE DESCRIPTIONΔεν πιστεύω ότι μπορούμε πραγματικά να εξαλείψουμε το φόβο του θανάτου. Ως θεραπευτής μπορώ να δουλέψω το πώς να ξεπερνάμε τον τρόμο του θανάτου. Κι ένας από αυτούς τους τρόπους είναι: «Τι έχουμε να φοβηθούμε, αφού δεν θα υπάρχει συνείδηση;»

Ο τρόμος του θανάτου αψηφά την επιστημονική θέαση των πραγμάτων ή ο,τιδήποτε μπορούμε να κατανοήσουμε με τη λογική. Μου φαίνεται προφανές ότι η συνείδηση είναι μια νοητική λειτουργία και δραστηριότητα του εγκεφάλου. Όταν ο εγκέφαλος πάψει να λειτουργεί, παύει να λειτουργεί και η σκέψη μας.

Ακούγεται υπέροχο αν σκεφτούμε ότι υπάρχει Παράδεισος ή μετά θάνατον ζωή, όπου θα ικανοποιούνται αιωνίως όλες μας οι επιθυμίες. Αλλά για μένα, αυτό είναι ένα παραμύθι. Η επιθυμία μας, δεν το καθιστά πραγματικό.

Κάνεις μια αναδρομή στη ζωή σου. Για τι μετανιώνεις στον τρόπο που έχεις ζήσει ως τώρα; Αν νιώθεις ότι έχεις κάνει αυτά που επιθυμούσες στη ζωή σου, νομίζω ότι δέχεσαι ευκολότερα την ιδέα του θανάτου.

Ο Σοπενχάουερ έλεγε κάτι που μου αρέσει πολύ. Συνέκρινε τις διάφορες ορμές που τον τυραννούσαν κυρίως τις πολύ δυνατές
σεξουαλικές ορμές του, με τον Ήλιο. Λέει, όμως, ότι καθώς αυτές οι ορμές εξασθενούσαν και μειώνονταν κι ο Ήλιος γινόταν ολοένα πιο θαμπός, μέχρι που τελικά έσβησε, ξαφνικά, είδε τα άστρα και το νυχτερινό ουρανό. Είδε όλα αυτά τα θαύματα στον ουρανό, που δεν τα είχε ποτέ δει πραγματικά, γιατί του αποσπούσαν την προσοχή αυτοί οι χωρίς χαρά καταναγκασμοί.

Τη θεωρώ μια ωραία μεταφορά. Κάποια πράγματα σβήνουν κι αρχίζεις να βλέπεις όλα αυτά τα θαύματα που δεν είχες προσέξει. Τώρα, λοιπόν, απολαμβάνω το νυχτερινό ουρανό.




Πηγή:
Sabine Gisiger: «Yalom’s cure»,
παρ. Philip Delaquis για το «Das Kollektiv
für audiovisuelle Werke GmbH».


Ο Irvin D. Yalom είναι αμερικάνος ψυχοθεραπευτής, συγγραφέας και ομότιμος καθηγητής Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.
Αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εν ζωή (γεν. 1931) εκπροσώπους της υπαρξιακής σχολής ψυχοθεραπείας και είναι συγγραφέας του εγκυρότερου και πληρέστερου εγχειριδίου υπαρξιακής ψυχοθεραπείας.
Είναι γνωστός για την διδασκαλία του σχετικά με την ομαδική ψυχοθεραπεία και την ανάπτυξη του μοντέλου της υπαρξιακής ψυχοθεραπείας.
Εντούτοις, εκτός από το ακαδημαϊκό του έργο, είναι γνωστός για επιστημονικά του βιβλία, άρθρα και μυθιστορήματα.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


11 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 49704

    22 Νοε 2020

    @4970
    Μην προτρέχεις αξιότιμε. Διότι φίλτατε θα πρέπει να γνωρίζεις τα εξής (βλέπετε πόσο ευγενικός είμαι;):
    Πρώτον αυτό το "Τι έχουμε να φοβηθούμε, αφού δεν θα υπάρχει συνείδηση;" είναι προφανώς σοφιστεία, κοινώς μια ευγενική μπούρδα που χρησιμεύει συνήθως στους ψυχαναλυτές και ψυχοθεραπευτές για να σπάνε τον πάγο με τον πελάτη και να τον προσεγγίζουν με θετικό και αισιόδοξο τρόπο.
    Δεύτερον, εξυπακούεται ότι ο Γιάλομ το αντέγραψε από τον Επίκουρο, αφού είναι γνωστό ότι ο Επίκουρος είναι από τους αγαπημένους του φιλόσοφους. Τον θάνατο διαπραγματεύεται ο υπαρξιακός ψυχοθεραπευτής Γιάλομ και τον φόβο του θανάτου και δεν θα μπορούσε να μην κάνει μνεία στις επικούρειες σοφιστείες. Εξάλλου υπάρχει αναφορά στον Επίκουρο στο βιβλίο του "The Spinoza Problem" (2012), αλλά και εκτενέστερα στο βιβλίο του "Staring at the Sun: Overcoming the Terror of Death" (2008), στο οποίο αφιερώνει ένα μικρό κεφάλαιο αν δεν απατώμαι στον Επίκουρο. Το παρανοικό είναι ότι αυτό το βιβλίο έχει μεταφραστεί και εκδοθεί εν Ελλάδι με τον τίτλο "ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ - ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ"!

    https://www.politeianet.gr/books/9789603257608-yalom-d-irvin-agra-ston-kipo-tou-epikourou-202416

    Βρε μπας και είμαι τρελός;

    Πάμε τάχιστα σε ταινίες:
    Matchstick Men (2003)
    Broken Flowers (2005)

    "Από τα φυτοφάρμακα ως τις χημικές ουσίες στην επεξεργασία του κρέατος, ο άνθρωπος έχει εθιστεί τα τελευταία 50 χρόνια σε μια καπιταλιστική παραγωγή και κατανάλωση που έχει καταστήσει μη βιώσιμες πολλές καταστάσεις της ζωής του και έχει επιφέρει τεράστιο πρόβλημα στον πλανήτη ως προς την κλιματική κρίση. Με τον Covid-19 η ανάγκη για μια διατροφή που θα προσφέρει όλες τις ουσίες καθαρά και θα προστατεύει τον οργανισμό, έφερε στην επιφάνεια και μια επιστημονική συμβουλή-παραίνεση-προτροπή ως και διαταγή: η κατανάλωση κρέατος πρέπει να μειωθεί δραματικά για να μπορέσει να ανασάνει ο πλανήτης. Για την παραγωγή κρέατος απαιτείται τεράστια κατανάλωση νερού, αποψιλώσεις εκτάσεων για να δημιουργηθούν εδάφη κατάλληλα να φιλοξενήσουν κοπάδια από γελάδες, γουρούνια και κότες, αύξηση αποθηκευτικών χώρων για την τεράστια ζήτηση που υπάρχει σήμερα και φυσικά εκπομπή αερίων από τα ζώα και από τις μονάδες παραγωγής."
    "Οι πιο χαρακτηριστικές πηγές άντλησης πρωτεΐνης είναι τα ρεβίθια και τα μπιζέλια του αρακά, ενώ δεν εκλείπουν και οι πιο high tech περιπτώσεις, όπως αυτή της εταιρείας Memphis Meats που παράγει προϊόντα από ζωική πρωτεΐνη, χωρίς όμως να αναθρέψει και να σφάξει ζώα. Αντιθέτως, αναπτύσσει στο εργαστήριο αυτοαναπαραγωγικά κύτταρα και φτιάχνει lab-meat. Επεκτείνει μάλιστα τη μέθοδο της θέλοντας να χρησιμοποιήσει στο μέλλον τη γενετική τεχνική του CRISPR και διατείνεται ότι θα μπορεί να παράξει ζωικό κρέας με το 1% της γης και του νερού που χρειάζεται ο συμβατικός τρόπος σήμερα. Σε πιο περίπλοκες μεθόδους θα συναντήσει κανείς την παραγωγή προϊόντων plant-based κρέατος από το μεθάνιο, με την καλιφορνέζικη Calysta και την κινέζικη Bluestar Adisseo να συνεργάζονται και να χρηματοδοτούνται με 138 εκατομμύρια δολάρια για το σχέδιο τους. Σημαντικό χώρο καταλαμβάνουν επίσης και εταιρείες επεξεργασίας φυκιών (στην Ελλάδα έχουμε την Phee που ανέδειξε τη σημασία του φυκιού), αλλά και πρωτεΐνης εντόμων που τα τρώνε αρκετά σε Ασία, Αφρική και Λατινική Αμερική. Τα στοιχεία που αναφέρθηκαν πιο πάνω δείχνουν να έχει στηθεί ένα πολύ στέρεο έδαφος και φαίνεται να εγγυώνται την επιτυχημένη μετάβαση της ανθρώπινης διατροφής προς έναν κόσμο χωρίς βασανισμούς και δολοφονίες ζώων για την τροφή, καθώς αυτό που παρατηρείται στο κρέας, παρατηρείται σε μικρότερη ένταση ακόμα και στη θαλάσσια ζωή, αλλά και σε προϊόντα όπως το γάλα και τα αυγά."
    https://menshouse.gr/covid-19/133787/covid-19-i-pandimia-fernei-to-telos-toy-kreatos-opos-to-ixeres

    Θα το φάτε και θα πείτε και ένα τραγούδι. Κρέας από μεθάνιο και λουκάνικα από φύκια και μυκήλια.

    "Σύμφωνα με μια μελέτη από το ερευνητικό κέντρο Pew, οι Αμερικανοί καταναλώνουν πολύ περισσότερες θερμίδες κάθε μέρα από ό, τι συνιστάται (οι εκτιμήσεις από το Υπουργείο Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών των ΗΠΑ κυμαίνονται από 1.600 έως 2.400 θερμίδες την ημέρα για ενήλικες γυναίκες και 2.000 έως 3.000 θερμίδες ανά ημέρα για ενήλικες άνδρες). Το 2017, ο μέσος Αμερικανός κατανάλωσε περισσότερες από 3.600 θερμίδες ημερησίως, μια αύξηση 24% από το 1961, όταν ο μέσος όρος ήταν μόλις 2.880 θερμίδες, σύμφωνα με τη μελέτη. Ο Δρ. Μπράιαν Γουάνσικ (Brian Wansink), συγγραφέας του "Mindless Eating", αφιερώνει πολύ χρόνο για να ερευνήσει τις διατροφικές συνήθειες σε όλο τον κόσμο. «Υπάρχει ένα σημαντικό κενό θερμίδων όταν ένας Αμερικανός λέει, “είμαι γεμάτος” και όταν ένας κάτοικος της Οκινάουα λέει, “Δεν πεινάω πλέον”. Αυξάνουμε το βάρος μας ύπουλα, είτε μπουκώνοντας τον εαυτό, μας είτε τρώγοντας λίγο παραπάνω απ' όσο πρέπει κάθε μέρα - χωρίς σκέψη».
    https://www.iefimerida.gr/ygeia/iaponikos-kanonas-diatrofis-boitha-se-makrozoia

    Είναι σίγουρο ότι η νοοτροπία και το life-style πρέπει να αλλάξει.

  • Ανώνυμος 49703

    22 Νοε 2020

    "[Ως θεραπευτής μπορώ να δουλέψω το πώς να ξεπερνάμε τον τρόμο του θανάτου. Κι ένας από αυτούς τους τρόπους είναι: «Τι έχουμε να φοβηθούμε, αφού δεν θα υπάρχει συνείδηση;»]"
    Σαφέστερα διατύπωσε την ίδια σκέψη ο Επίκουρος, 2300 χρόνια πριν:
    "Το πιο φρικτό από τα κακά, ο θάνατος, είναι ένα τίποτα για μας, επειδή όταν υπάρχουμε εμείς αυτός είναι ανύπαρκτος, κι όταν έρχεται αυτός δεν υπάρχουμε εμείς"
    (Επίκουρου, επιστολή προς Μενοικέα)

  • Ανώνυμος 49701

    21 Νοε 2020

    https://www.youtube.com/watch?v=s77vQQRcG9M
    Τί τραβάει και αυτός ο Έκτορας.

    Μουσικό διάλειμμα:
    https://www.youtube.com/watch?v=l55LUEfnbX8
    (Πάρτε βρε!)

    Στο μεταξύ:

    "Η κλιματική αλλαγή, η αλόγιστη κτηνοτροφία, το κυνήγι και η μόλυνση των ωκεανών τείνουν να οδηγήσουν πολλά είδη σε αφανισμό. Σύμφωνα με μελέτες, αν η ανθρωπότητα συνεχίσει με αυτούς τους ρυθμούς, το ζωικό βασίλειο κινδυνεύει μέσα στα επόμενα είκοσι χρόνια να εξαφανιστεί, οπότε ο πλανήτης θα βρεθεί αντιμέτωπος με τις συνέπειες αυτή της τραγικής καταστροφής. Γι’ αυτό τον λόγο, ο Βρετανός επιχειρηματίας Richard Prinsloo Curson ξεκινά ένα φιλόδοξο σχέδιο, το οποίο θα κοστίζει πάνω από 5 δις λίρες, προκειμένου να δημιουργήσει ένα πάρκο 100 τετραγωνικών χιλιομέτρων, στη Νότια Αφρική, που στοχεύει στη διατήρηση κάθε είδους ζώου στον πλανήτη."
    https://www.bovary.gr/living/health-diary/terastio-parko-stin-afriki-thelei-sozei-agria-zoi

    Αν η ανθρωπότητα θέλει όντως να διατηρήσει την άγρια ζωή, θα έπρεπε ήδη να έχει διευθετήσει με παγκόσμιες συμφωνίες μεγάλες εκτάσεως προστατευόμενες περιοχές (μεγαλύτερες από τις σημερινές), όχι πάρκα, σε συγκεκριμένες περιοχές του πλανήτη, Αμαζονία, Βόρεια Αμερική, κοιλάδα Κογκό, Ινδονησία, Κίνα, Αυστραλία. Μιλάμε για περιοχές με έκταση μικρομεσαίου κράτους όπου δεν θα επιτρέπεται η είσοδος ανθρώπων, ακόμα και εκδρομέων. Η άγρια ζωή θέλει την ησυχία της.
    Ανταυτού ο εν λόγω επιχειρηματίας θέλει να ξοδέψει 5 δις για να χτίσει πάρκο. Βλέπει ότι σε μερικές δεκαετίες μπορεί να μην υπάρχει άγρια ζωή και κοιτάζει να πουλάει στα πλήθη ένα μελλοντικά ποθητό προιόν. Πολύ φοβάμαι ότι η βλακεία όζει σε αυτό τον πλανήτη. Είναι από την πολλή συσσωρευμένη γνώση, την παιδεία και τη μόρφωση προφανώς.. Η ανθρωπότητα προτιμά να ξοδέψει δισεκατομμύρια για να φτιάχνει πάρκα, αντί να κάνει παγκόσμιες συμφωνίες με προστατευμένες περιοχές που θα σέβονται και θα προστατεύουν από καταπατητές όλα τα κράτη. Μετά τους θεολόγους και τους φιλόσοφους, μας προέκυψαν και οι λογής ειδήμονες επιστήμονες του κώλου.

    "Παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες κατά τη διάρκεια των χιλιετιών, οι φιλόσοφοι και οι θεολόγοι απέτυχαν να κρύψουν την πραγματικότητα, ότι οι άνθρωποι είναι ένα είδος ζώου. Είμαστε πρωτεύοντα. Έχουμε επίσης πολλά οικιακά και οικόσιτα ζώα κι αφού δεν υπάρχει κανένα σημάδι ότι οι αγελάδες και τα κοτόπουλα κινδυνεύουν με εξαφάνιση, δεν ανησυχούμε για τα υπόλοιπα. Η συνολική βιομάζα των σπονδυλωτών – δηλαδή, το συνδυασμένο βάρος κάθε ζωντανού σπονδυλωτού ζώου τον πλανήτη – μπορεί να χωριστεί στα άγρια ζώα και τα υπόλοιπα. Εδώ κρύβεται το πρώτο καταστροφικό στατιστικό: πριν από 10.000 χρόνια, η βιομάζα των ανθρώπων και των κατοικίδιων ζώων του, αντιπροσώπευαν το 0,4% του συνόλου. Αυτή τη στιγμή, είναι 96% και αυξάνεται."
    https://www.energyregister.gr/apopseis-blog/ekti-megali-eksafanisi-eidon-odeuoume-pros-enan-kosmo-xoris/

  • Ανώνυμος 49700

    21 Νοε 2020

    Όχι μίστερ 49697, στον ψυχολόγο πάνε για να θεραπευτούν. Αυτό τους υποσχέθηκε ο Φρόυντ και η ψυχανάλυση. Αρκεί η τσέπη του πελάτη να είναι γεμάτη και χρόνος άφθονος για θεραπείες.

  • Ανώνυμος 49699

    20 Νοε 2020

    @49698
    Απλά ήθελα να πω ότι συμφωνώ με αυτό που έγραψες και έκανα μια διευκρίνηση.
    Υπογραφή: ξέρεις ποιος. ;)

  • Ανώνυμος 49698

    20 Νοε 2020

    49694,
    Αυτό - που έγραψες - ήθελα να πω, βάζοντας την λέξη σε εισαγωγικά. Έτσι μού ήρθε στο μυαλό εκείνη την στιγμή.

  • Ανώνυμος 49697

    20 Νοε 2020

    @49696
    Υποθέτω όσο περίπου αν δινόταν placebo θεραπεία ή φάρμακα.
    Δύσκολα τα πράγματα να θεραπευτεί κανείς τελείως. Μπορεί να θεραπευτεί η κατάθλιψη μόνιμα για παράδειγμα;
    Αν κάποιος έχει ένα ψυχολογικό πρόβλημα, έναν ιδεοψυχαναγκασμό, που μπορεί να θεραπευτεί αν αλλάξει τον τρόπο σκέψης του και την κοσμοθεωρία του, ποιος θα του αλλάξει τα φώτα; Εννοώ ποιος θα τον χειραγωγήσει; Πρέπει να μπεις στο μυαλό του άλλου και κυριολεκτικά να φέρεις τα πάνω κάτω. Εδώ δεν μπορούμε να ελέγξουμε τον εαυτό μας, το μυαλό του άλλου θα ελέγξουμε. Πονάς; Νομίζεις ότι πονάς!

    Βλέπω εδώ τις θεραπείες για την κατάθλιψη:
    https://el.wikipedia.org/wiki/Κατάθλιψη#Θεραπείες_κατάθλιψης
    Λέει: αντικαταθλιπτικά με λίθιο με παρενέργειες και αμφίβολα αποτελέσματα, ψυχοθεραπεία (που λέει ότι έχει αποτελέσματα), ηλεκτροσπασμοθεραπεία, διακρανιακός μαγνητικός ερεθισμός και χοροθεραπεία - τανγκό(!).

    Όμως στο αγγλόφωνο λήμμα δεν μιλάει για θεραπεία, αλλά για διαχείριση της κατάθλιψης:
    https://en.wikipedia.org/wiki/Major_depressive_disorder#Management
    Και περιλαμβάνει: αλλαγή life-style όπως φυσική άσκηση με μέτρια έως καθόλου αποτελέσματα, λογοθεραπεία με μέτρια έως καθόλου αποτελέσματα, διάφορες ψυχοθεραπείες με μέτρια έως καθόλου αποτελέσματα, ψυχανάλυση με τα ίδια αποτελέσματα με την φαρμακευτική αγωγή σε ήπια έως μέτρια κατάθλιψη (άρα σε πολλές περιπτώσεις όχι κάτι περισσότερο από placebo), αγχολυτικά, θεραπείες με ηλεκτρικούς παλμούς, φωτοθεραπεία με αμφίβολα αποτελέσματα και τέλος ρέικι(!), χοροθεραπεία και κάνναβη που δεν έχουν αποδειχθεί ότι έχουν αποτελέσματα.

    Δύο εξαιρετικοί σύνδεσμοι πάνω στο φαινόμενο placebo:
    https://www.in.gr/2015/01/29/b-science/to-akribo-placebo-kalytero-apo-to-ftino/
    https://www.ethnos.gr/open-life/92003_fainomeno-placebo-otan-oi-thetikes-prosdokies-therapeyoyn

  • Ανώνυμος 49696

    20 Νοε 2020

    Βασική ερώτηση: ποιό το ποσοστό θεραπείας από όλους αυτούς τους μάγους-ψυχολόγους-ψυχοθεραπευτές. 0%. Όλα τα άλλα είναι ραπανάκια για την όρεξη.

  • Ανώνυμος 49695

    20 Νοε 2020

    @49694
    Γράφεις:
    "Βέβαια, πρέπει να αναφέρω και τις "αντικειμενικές" συνθήκες μέσα στις οποίες ζει το πρόσωπο. Έχει μεγάλη σημασία πώς αντιμετωπίζει το θάνατο συνολικά και η κοινωνία.
    Όταν ζεις μέσα συνθήκες που απογειώνουν την φιλοδοξία, την φήμη, της αιώνια νεότητα, τον πλούτο, την εξουσία, τον υπερήρωα και ο θάνατος θεωρείται ταμπού, τότε τα πράγματα είναι δύσκολα.."

    Το σωστό είναι κοινωνικές συνθήκες, όχι αντικειμενικές. Αφού ο άνθρωπος σε τέτοια θέματα επηρεάζεται (διαμορφώνεται ορθότερα) από τα νάματα της κοινωνίας στη οποία ζει (κουλτούρα, πολιτισμός, ήθη, οραματισμοί, πεποιθήσεις, παραδόσεις κ.λπ.). Αντικειμενικές συνθήκες θα λέγαμε αν αναφερόμασταν και στα δέντρα, τις θάλασσες, τα άστρα κ.λπ.
    Ουσιαστικά γράφεις το ίδιο με αυτό που έγραψα στο 49693 περί κοινωνίας και κοινωνικών κατασκευασμάτων και συμβάσεων. Ο άνθρωπος, που αποτελεί ένα μέλος ενός κοινωνικού δικτύου, είναι προφανές ότι δέχεται θεμελιώδεις επιρροές από τα νάματά του δικτύου αυτού. Από εκεί παίρνει και την ταυτότητά του και το είδος του εγώ του. Ο εγκέφαλος είναι ένα generic εργαλείο. Τα αισθητήρια όργανα μεταφέρουν παθητικά τα ερεθίσματα από τις διεγέρσεις τους στον εγκέφαλο, ο οποίος τα επεξεργάζεται με τον τρόπο του (νευρικές συνάψεις) και τα αποθηκεύει (μνήμη) πάλι με τον τρόπο του. Ό,τι και να του δώσεις θα το επεξεργαστεί/αποθηκεύσει/αλληλοσυνδέσει. Είναι το εγώ μας με τις κοσμοαντιλήψεις του, τα ταμπού του, τις πεποιθήσεις του, τα "θέλω" του που επεμβαίνει και φιλτράρει τις πληροφορίες κατά το δοκούν. Επεμβαίνει ακόμα και στο επίπεδο των αισθητήριων μπλοκάροντας και φιλτράροντας, αυθαίρετα πολλές φορές και δημιουργώντας ψυχαναγκασμούς, αδιέξοδα, κόμπλεξ, ψυχοσωματικά κ.λπ. Εστιάζει την προσοχή του σε περιορισμένο πεδίο, αδιαφορώντας για όλα τα υπόλοιπα. Επίσης ό,τι είναι αποθηκευμένο στη μνήμη δεν σημαίνει ότι είναι και καλό, για παράδειγμα μια οδυνηρή εμπειρία του παρελθόντος που ένα άτομο θέλει να ξεχάσει, αλλά συνεχίζει να προσκολλάται σε αυτήν και δεν την εγκαταλείπει και παραδίδεται στο αλκοόλ και στα ναρκωτικά για να ξεχάσει προσωρινά.
    Να πω επίσης ότι ο Γιάλομ είναι όντως αρκετά φρουδικός σε κάποια θέματα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

    Κλείνω με λίγο ζεν:

    - Δεν έχω ειρήνη στον νου μου. Ειρήνευσε σε παρακαλώ τον νου μου, είπε ο Χούι-Κο.
    - Φέρε μου το νου σου και θα στον ειρηνεύσω, απάντησε ο Μποντιντάρμα.
    - Μα όταν αναζητώ τον νου μου, δεν μπορώ να τον βρω.
    - Βλέπεις; Ειρήνευσα κιόλας τον νου σου!

    Όταν ο Τάο-Χσιν συνάντησε τον Σενγκ-Τσαν τον ρώτησε:
    - Ποια είναι η μέθοδος της απελευθέρωσης;
    - Ποιος σε κρατά δέσμιο; απάντησε ο Σενγκ-Τσαν.
    - Κανείς!
    - Τότε γιατί ζητάς μια μέθοδο για απελευθέρωση;

    Ακολούθησε τη φύση σου σύμφωνα με το τάο.
    Περπάτα ήρεμα και σταμάτα να ανησυχείς.
    Αν οι σκέψεις σου σε δεσμεύουν, εγκατέλειψέ τες.
    Μην ανταγωνίζεσαι τον κόσμο των αισθήσεων,
    γιατί όταν σταματήσει ο ανταγωνισμός, είναι το ίδιο σαν το πλήρες ξύπνημα.
    Ο σοφός δεν αγωνίζεται. Μόνον ο βυθισμένος στην άγνοια αυτοδεσμεύεται.
    Όταν δουλεύεις το νου σου με το νου σου, πώς θα αποφύγεις το βύθισμα στη σύγχυση;

    - Αξιότιμε, ποιος είναι ο σκοπός του καθιστού διαλογισμού, ρώτησε ο Χουάι-Ρανγκ.
    - Ο σκοπός είναι να γίνει κανείς Βούδας, απάντησε ο Μα-Τσου.
    Τότε ο Χουάι-Ρανγκ πήρε ένα πλακάκι και άρχισε να το τρίβει πάνω σε μια πέτρα.
    - Τί κάνεις εκεί δάσκαλε;
    - Γυαλίζω το πλακάκι για να το κάνω καθρέπτη.
    - Μα πώς θα μπορούσε να γίνει ένα πλακάκι καθρέπτης;
    - Μα πώς θα μπορούσε να γίνει από τον καθιστό διαλογισμό ένας Βούδας;

    - Τί είναι το τάο; ρώτησε ο Τσάο-Τσου.
    - Ο φυσικός (συνηθισμένος) σου νους είναι το τάο, απάντησε ο δάσκαλος.
    - Και πώς μπορεί να κανείς να ξαναβρει την αρμονία μαζί του;
    - Αν έχεις πρόθεση να εναρμονιστείς μαζί του, θα ξεστρατίσεις.
    - Αλλά χωρίς πρόθεση πώς θα γνωρίσει κανείς το τάο;
    - Το τάο δεν ανήκει ούτε στη γνώση ούτε στην έλλειψη γνώσης.
    Η γνώση είναι λανθασμένη κατανόηση και η έλλειψη γνώσης τυφλή άγνοια.
    Αν κατανοήσεις πραγματικά το τάο, τότε είναι σαν τον κενό ουρανό.
    Και εκεί τί σημασία έχει το σωστό και το λάθος.

    Όταν ρώτησαν ένα δάσκαλο πώς να αποφεύγεται η ζέστη, εκείνος απάντησε ότι πρέπει να πάει κανείς σε έναν τόπο όπου δεν κάνει ποτέ ούτε βκρύο ούτε ζέστη.
    Και όταν του ζήτησαν να εξηγήσει περισσότερο τη σκέψη του, εκείνος απάντησε: Το καλοκαίρι ιδρώνουμε, το χειμώνα κρυώνουμε.
    Αλλά η άποψη αυτή δεν είναι μοιρολατρική. Δεν πρόκειται για μια απλή υποταγή στις αναπόφευκτες συνέπειες να ιδρώνει κανείς όταν ζεσταίνεται και να τρέμει όταν κρυώνει. Η υποταγή στη μοίρα απαιτεί την παρουσία κάποιου που υποτάσσεται και για το ζεν δεν υπάρχει τέτοιο πρόσωπο. Ο δυισμός του υποκειμένου και του αντικειμένου δεν υφίσταται. Δεν ιδρώνουμε επειδή κάνει ζέστη, ο ιδρώτας είναι η ζέστη. Η άποψη αυτή φαίνεται μπερδεμένη μόνο και μόνο εξαιτίας της καθιερωμένης σύμβασης που μας κάνει να σκεφτόμαστε ότι πρώτα έρχεται η ζέστη και στη συνέχεια, εξαιτίας της αιτιότητας, το σώμα ιδρώνει.

    Μια παρόμοια ψευδαίσθηση είναι η αντίληψη ότι υπάρχει ένας διαρκής εαυτός που κινείται διαμέσου διαδοχικών εμπειριών, παίζοντας τον ρόλο του συνδέσμου ανάμεσά τους. Η ψευδαίσθηση αυτή, σε συνδυασμό με το κυνήγι του καλού και το κυνήγι του μέλλοντος, μας απαγορεύει να είμαστε ευτυχισμένοι χωρίς ένα "μέλλον που θα υπόσχεται πολλά" για λογαριασμό του συμβολικού εαυτού. Κατά συνέπεια η σταδιακή πρόοδος προς το καλό μετριέται με τους όρους της προέκτασης της διάρκειας της ανθρώπινης ζωής, ξεχνώντας ότι τίποτε δεν είναι πιο σχετικό από το αίσθημα των διαστάσεων του χρόνου.
    Αντίθετα, η καταμέτρηση του πλούτου και της επιτυχίας με τους όρους του χρόνου και η επίμονη απαίτηση για την εξασφάλιση ενός πολλά υποσχόμενου μέλλοντος, μας εμποδίζουν να ζήσουμε ελεύθερα τόσο το παρόν, όσο και το "πολλά υποσχόμενο μέλλον" όταν επιτέλους έρθει. Γιατί τελικά δεν υπάρχει τίποτε άλλο εκτός από το παρόν και όταν δεν μπορούμε να ζήσουμε στο παρόν, είμαστε ανίκανοι να ζήσουμε οπουδήποτε αλλού.

    Δεν πρόκειται για μια φιλοσοφία που λέει ότι δεν πρέπει κανείς να προσέχει πού πηγαίνει. Είναι μια φιλοσοφία που λέει ότι δεν πρέπει να δίνει κανείς περισσότερη σημασία από όση αξίζει στη κατεύθυνση που πηγαίνει, γιατί διαφορετικά δεν έχει καμία σημασία να πηγαίνει.

    Επειδή βαριέμαι να δακτυλογραφώ, τα υπόλοιπα διαβάστε τα στο βιβλίο "Ο δρόμος του ζεν" του A. Watts.

    Και άλλη ταινία: Shaolin Soccer (2001).
    Απαραιτήτως την ολοκληρωμένη έκδοση, όχι την πετσοκομμένη δυτική κόπια των 85 λεπτών, από την οποία λείπουν τουλάχιστον δύο σημαντικές σκηνές.
    Η μία από αυτές είναι η αρχή της ταινίας, όπου ο καλός της ταινίας είναι κακός και φέρεται άσχημα στον κακό της ταινίας που είναι αθώος, αλλά μετά από ένα ατύχημα του καλού που μένει κουτσός οι ρόλοι αλλάζουν.

  • Ανώνυμος 49694

    20 Νοε 2020

    Όλα αυτά τα έχω ακούσει και διαβάσει - για να μιλήσω μόνο προσωπικά - πάμπολλες φορές. Τα γνωστά των ψυχολόγων, ψυχιάτρων και ψυχοθεραπευτών.
    Σαν άσκηση στην θεραπεία του! σχεδιάζεις ένα χαρτί, όπου στην αρχή είναι η γέννηση σου και στην άλλη άκρη ο θάνατος σου. Και αυτό προκαλεί σοκ για τους ¨ασθενείς".. Φοβερό!
    Απορρίπτω τον ισχυρισμό πως υπάρχουν κατώτερα ένστικτα, που μάς οδηγούν στην βία. Αυτά τα ένστικτά γίνονται βίαια όταν τα αλυσοδένεις. Τότε, στρέφονται εναντίον σου και απειλούν να σε κατασπαράξουν. Διεκδικούν το δικαιώματα τους στην ζωή.
    Οι άνθρωποι, γενικά, έχουν την τάση να τα θεωρούν αμαρτίες, διαβολικές ορέξεις και τα καταπιέζουν, για να εμφανιστούν εκεί που δεν υποψιαζόμαστε ότι θα τα συναντήσουμε, με μια άλλη μορφή. Με την μάσκα της βίας.
    Ο μεγαλύτερος διδάξας στην καταπίεση των ενστίκτων, δηλαδή του σώματος υπήρξε ο Χριστιανισμός. Ο Χριστιανισμός, αποκήρυξε το ανθρώπινο σώμα.
    Δεν έχουμε παρά να παρατηρήσουμε τα ζώα, που ζουν κυρίως με τα ένστικτα. Πουθενά δεν παρουσιάζουν άμετρη βία. Θα γίνουν βίαια, όταν απειλείται ο ζωτικός χώρος τους, όταν απειλείται η ζωή τους.
    Τα υγιεί ένστικτα δεν τυραννούν όπως πίστευε ο Σοπενχάουερ. "Υπόσχονται" ζωή, είναι το μεγάλο όπλο της ζωής.
    Συνεπώς ο άνθρωπος, σε ότι αφορά τον αναπόφευκτο θάνατο του, βρίσκεται ανάμεσα σε δύο πραγματικότητες: των ενστίκτων του και αυτή της λογικής επεξεργασίας του θανάτου. Ο καθένας, δίνει την απάντηση που μπορεί.
    Βέβαια, πρέπει να αναφέρω και τις "αντικειμενικές" συνθήκες μέσα στις οποίες ζει το πρόσωπο. Έχει μεγάλη σημασία πώς αντιμετωπίζει το θάνατο συνολικά και η κοινωνία.
    Όταν ζεις μέσα συνθήκες που απογειώνουν την φιλοδοξία, την φήμη, της αιώνια νεότητα, τον πλούτο, την εξουσία, τον υπερήρωα και ο θάνατος θεωρείται ταμπού, τότε τα πράγματα είναι δύσκολα..
    Απορρίπτω πως η σεξουαλική διέγερση, είναι η απάντηση στο άγχος του θανάτου. Αυτό παραπέμπει στη δοξασία του Φρόιντ, πως ο έρωτας είναι η άλλη πλευρά του επικείμενου θανάτου. Πρώτον ο θάνατος δεν είναι ορμή, ένστικτο αλλά ένα βαθύτερο βιολογικό - μόνο; - φαινόμενο. Και δεύτερο, οι θρήσκοι άνθρωποι, συνήθως, φοβούνται υπερβολικά τον θάνατο και συνάμα, καθ' όλου δεν καταφεύγουν σε σεξουαλική διέγερση ή στον έρωτα, σαν απάντηση.
    Η σεξουαλική διέγερση είναι η απόδειξη ότι είσαι υγιής, δυνατός, ότι πιθανόν είσαι μακρυά από τον θάνατο, αλλά δεν προκαλείται από το άγχος του θανάτου. Το άγχος, γενικά, υποδαυλίζει τις ερωτικές επιθυμίες.
    Να φέρω άλλη μια.. απόδειξη; Ο δικός μας, ο εθνικός ποιητής: "Μόλις εἶν' ἔτσι δυνατός ὁ Ἔρωτας καί ὁ Χάρος". Ανατριχιάζεις, βρε παιδί..

  • Ανώνυμος 49693

    20 Νοε 2020

    Ο Γιάλομ έχει γίνει γνωστός παγκοσίως από κάμποσα βιβλία και νουβέλες που έχει γράψει όπου εκλαικεύει την υπαρξιακή ψυχοθεραπεία με απλό τρόπο, χωρίς να μπερδεύει πολύ τον αναγνώστη. Πιο γνωστό του βιβλίο είναι προφανώς το "Όταν 'έκλαψε ο Νίτσε". Τίτλος που σίγουρα αρέσει στους ρωμιούς στοχαστές (sic).

    Εκεί που λέει γνώρισε τον εαυτό σου δεν εννοεί φυσικά μόνο τις "ασυνείδητες δυνάμεις", αλλά και το σώμα μας. Και μάλιστα πρώτα ξεκινάμε από το σώμα μας και μετά σκαλίζουμε την πηγή των φιλοδοξιών μας και τα βαθύτερα κίνητρά μας. Όπως για παράδειγμα πότε, πόσο και τί να φάμε. Τρώμε όταν πεινάμε όχι για ευχαρίστηση, κοιμόμαστε όταν νυστάζουμε όχι πιο πριν ή πιο μετά, κάνουμε διάλειμμα όταν νιώθουμε ότι το έχουμε ανάγκη και γενικά προσπαθούμε να εστιάζουμε στο σώμα μας και τον εαυτό μας, περισσότερο από τις φιλοδοξίες, τις επιδιώξεις, τα όνειρα, τους στόχους που στην τελική όλα αυτά είναι κοινωνικά διαμορφωμένες ιδέες.

    "Κάνεις μια αναδρομή στη ζωή σου. Για τι μετανιώνεις στον τρόπο που έχεις ζήσει ως τώρα; Αν νιώθεις ότι έχεις κάνει αυτά που επιθυμούσες στη ζωή σου, νομίζω ότι δέχεσαι ευκολότερα την ιδέα του θανάτου."

    Αυτό προφανώς είναι σοφιστεία (με την αρνητική έννοια), κοινώς: μπούρδα. Ένα κολπάκι που στιγμιαία μπορεί να απαλύνει τον φόβο του θανάτου, σαν να πατάς ένα κουμπί ή να παίρνεις ένα χάπι. Είναι placebo. Η δυτική φιλοσοφία είναι γεμάτη από σοφιστείες.

    Στο τέλος αναφέρει κάτι από τον Σοπενάουερ και "Κάποια πράγματα σβήνουν κι αρχίζεις να βλέπεις όλα αυτά τα θαύματα που δεν είχες προσέξει."
    Το παραπάνω είναι ημιτελές. Συμβαίνει όταν το εγώ μας παύει για λίγο να συγκεντρώνει όλη την προσοχή μας σε κάποιο στόχο ή στενή μας ανάγκη και είναι τότε που σιγά-σιγά συνειδητοποιούμε τις αλλαγές που διαρκώς συμβαίνουν γύρω μας και που δεν αντιλαμβανόμασταν πριν, διότι είχαμε προσκολληθεί αποκλειστικά σε κάτι πολύ συγκεκριμένο και περιορισμένο. Όσο εμείς και να προσκολλούμαστε σε κάτι (από επαγγελματικό στόχο μέχρι τον συναισθηματικό πόνο εξαιτίας κάποιας απώλειας κοντινού μας προσώπου), το σύμπαν συνεχίζει την πορεία των αλλαγών του απρόσκοπτα. Πορεία που συνεχίζει να μας επηρεάζει, π.χ. συνεχίζουμε να έχουμε ανάγκη τροφής, ακόμα και αν είμαστε αγχωμένοι ή στενοχωρημένοι.

    Εδώ να πω ότι το εγώ είναι κοινωνικό κατασκεύασμα. Διαμορφώνεται από τη στιγμή που θα γεννηθούμε από την κοινωνία στην οποία ζούμε. Είναι λοιπόν το εγώ που εστιάζει την προσοχή του, το εγώ που προσκολλάται, το εγώ που θέτει στόχους, το εγώ που απογοητεύεται, το εγώ που θλίβεται στην ιδέα του θανάτου. Στη βιόσφαιρα τα κοινωνικά κατασκευάσματα όπως δίκαιο, τέχνες, επιστήμες αποτελούν πλεονασμό, η φύση δεν ενδιαφέρεται για τις ανασφάλειες και τα απόβλητα του κοινωνικοποιημένου Homo sapiens και των μικροαστικών παραφυάδων του. Στη βιόσφαιρα και ειδικά στους λεγόμενους ανώτερους πολυκύτταρους οργανισμούς (φυτά, ζώα), τρώμε για να υπάρξουμε και ως εκ τούτου κάποια στιγμή θα πρέπει και εμείς να φαγωθούμε με τη σειρά μας, αυτό είναι όλο. Η βιοποικιλότητα που παρατηρούμε για παράδειγμα στα δάση της βροχής ή στους κοραλλιογενείς υφάλους είναι ακριβώς αυτό. Και η ανθρωπότητα αποτελεί μέρος αυτής της βιοποικιλότητας, χωρίς να κατέχει κάποια πραγματική κορυφή σε κάποια πραγματική πυραμίδα. Η υπερβολική θεωρητικοποίηση και ιδεολογικοποίηση των πάντων μας κάνει να ζούμε ξεκομμένοι από τη πραγματική φυσική πραγματικότητα, κατάσταση που επιτείνεται από την εξέλιξη της τεχνολογίας (βλέπε δικτύωση, κοινωνικά δίκτυα, ένα τεράστιο οικοσύστημα φιλοδοξιών, απαιτήσεων, επιθυμιών και "θέλω").

    Προφανώς η υπαρξιακή ψυχοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει σε κάποια επιμέρους θέματα, με πιο ενδιαφέρον αυτό που αναφέρθηκε περί να γίνουμε εμείς, να συγχρωτιζόμαστε με άλλους ανθρώπους. Από την άλλη μεριά δεν μπορώ παρά να αναφέρω για άλλη μια φορά πόσο αποσπασματική είναι η δυτική διανόηση. Το τί θέλουμε, ελπίζουμε, απαιτούμε είναι στενά συνυφασμένο με την κοινωνία που ζούμε, την κουλτούρα της και τα ήθη και έθιμά της. Το εγώ το ίδιο είναι μπολιασμένο με όλα αυτά, δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Το σύμπαν είναι συμπληρωματικό και εξυπακούεται ότι καθετί έχει θετικά και αρνητικά, άρα είναι προφανές ότι θα πρέπει να έχουμε εμπειρία και των δύο, αντί να εφευρίσκουμε κρανιομετρικές δικαιολογίες του τύπου: "Αν υπάρχει οδός προς το Καλύτερο, αυτή απαιτεί μία πλήρη θέαση του Χειρότερου" του μπαρούφα Τόμας Χάρντι.

    Η δυτική διανόηση στις αρχές της, θεμελιωδώς δηλαδή, έχει μείνει στην παρωχημένη αντίληψη της αναζήτησης της πρώτης αρχής από την πατριαρχική αρχαιοελληνική εποχή. Πρόκειται για μια νοσηρή, διαστρεβλωτική κατάσταση.Όμως το μόνο σταθερό στο σύμπαν είναι ότι τίποτε δεν μένει σταθερό και η λύτρωση από την παροδικότητα είναι ότι η παροδικότητα είναι η λύτρωση. Το εγώ απογοητεύεται όταν δεν εκπληρώνονται οι στόχοι στους οποίους έχει προσκολληθεί. Οι δε συμπαντικές αλλαγές υφίστανται με συμπληρωματικό τρόπο, όπως εξάλλου και η πραγματικότητα, το λεγόμενο βέλος του χρόνου στη φυσική. Η δε καλλιέργεια του εαυτού περνάει μέσα από τη μείωση του εγώ και των επιθυμιών, εγώ που στην σύγχρονη εποχή μας (υπερπληροφόρηση, γνώση, σιγουριά) έχει φτάσει στα ύψη. Προφανώς ο ψυχολογικός παράγοντας είναι πανίσχυρος και μάλιστα σήμερα που ο πλανήτης έχει γίνει ένα παγκόσμιο χωριό σύμφωνα με τον Marshal Mc Luhan. Καλώς ήρθατε! (Γιατί παραπονιέστε; Τεχνολογία δεν θέλατε;)

    Κλείνω με τη στροφή 2 από το tao te ching σε μετάφραση Ron Hogan:

    If something looks beautiful to you, something else must be ugly.
    If something seems good, something else must seem bad.
    You can’t have something without nothing.
    If no job is difficult, then no job is easy.
    Some things are up high because other things are down low.
    You know you’re listening to music because it doesn’t sound like noise.
    All that came first, so this must be next.

    The Masters get the job done without moving a muscle
    and get their point across without saying a word.
    When things around them fall apart, they stay cool.
    They don’t own much, but they use whatever’s at hand.
    They do the work without expecting any favors.
    When they’re done, they move on to the next job.
    That’s why their work is so damn good

    https://ttc.tasuki.org/display:Code:gff,sm,jhmd,jc,rh/section:2

    Και ταινία: The Mosquito Coast (1986).
    https://www.imdb.com/title/tt0091557/
    Enjoy!