ΜΙΑ ΣΧΕΣΗ
«ΑΓΑΠΗΣ»

Γερμανία-Τουρκία


Οι σχέσεις Γερμανίας-Τουρκίας αρχίζουν σιγά-σιγά να έρχονται στην επιφάνεια και μάλιστα σε σημείο που να αποδεικνύουν, πως η Ευρωπαϊκή Ένωση ουδέποτε διέθετε μια ενιαία εξωτερική πολιτική ως ένας οργανισμός κρατών με κοινά κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά οράματα και σχεδιασμό. Πρόκειται στην ουσία για μια συλλογικότητα, όπου την πρωτοκαθεδρία έχουν τα οικονομικά συμφέροντα των κρατών-μελών και ιδιαίτερα των κρατών του λεγόμενου Βίσεγκραντ.

Έτσι λοιπόν βλέπουμε, πως οι εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο όχι μόνο δεν δημιουργούν ουσιαστικό προβληματισμό στην Ε.Ε., αλλά αντίθετα, καταδεικνύουν και τους θερμούς υποστηρικτές της Τουρκίας εντός της Ένωσης. Η Μάλτα, η Ισπανία, αλλά κυρίως η Γερμανία, στηρίζουν σχεδόν απρόκλητα την πολιτική της Τουρκίας που δεν είναι καν μέλος της Ε.Ε.

Από το 1945 έως και το 1965, οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης σε αναζήτηση φτηνών εργατικών χεριών, πήραν ως εργάτες εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες από πολλά μέρη εκτός Ευρώπης.

Έτσι λοιπόν στη Βρετανία έχουμε πακιστανούς, που εγκατέλειψαν τα βουνά του Κασμίρ και τα υψίπεδα του Μπανγκλαντές, για να εργαστούν στη Γηραιά Αλβιόνα .

Η Γαλλία αναζήτησε φτηνά εργατικά χέρια στη Βόρεια Αφρική και η Γερμανία στην Ανατολία της Τουρκίας.

Το αρχικό σχέδιο ήταν οι τούρκοι μετανάστες να εγκαταλείψουν τη Γερμανία όταν έληγαν τα συμβόλαια παροχής του έργου τους. Αυτό όμως δεν συνέβη ποτέ, γιατί όχι μόνο οι τούρκοι εργάτες έφεραν μαζί τις οικογένειές τους, αλλά απέκτησαν και τη γερμανική υπηκοότητα μαζί με τα γεννημένα στη Γερμανία παιδιά τους.

Η διαδικασία αυτή καθυστέρησε σημαντικά από πλευράς γερμανικού κράτους, αλλά τελικά ολοκληρώθηκε, ώστε σήμερα να κατοικούν και να εργάζονται στη Γερμανία περισσότερο από τέσσερα εκατομμύρια τούρκοι, πράγμα που δεν συμβαίνει σε καμία άλλη χώρα. Από αυτά τα σχεδόν τέσσερα εκατομμύρια άτομα τουρκικής καταγωγής που ζουν στη Γερμανία, οι μισοί διατηρούν την τούρκικη υπηκοότητα (έχουν δηλαδή διπλή υπηκοότητα), πράγμα που πρακτικά καθιστά τη Γερμανία και ειδικότερα το κρατίδιο της Ρηνανίας-Βεστφαλίας, την τέταρτη μεγαλύτερη εκλογική περιφέρεια της Τουρκίας.

Οι τούρκοι της Γερμανίας είναι στην πλειοψηφία τους φανατικοί μουσουλμάνοι και δεν είναι διόλου πρόθυμοι να εγκαταλείψουν τη μαμά πατρίδα και να υιοθετήσουν έναν περισσότερο ευρωπαϊκό τρόπο ζωής και σκέψης.

Αυτό φυσικά ενισχύει την επιρροή που έχει η Τουρκία στη Γερμανία μιας και ελέγχει τέσσερα εκατομμύρια ψηφοφόρων εντός γερμανικού εδάφους που θρησκεύονται μέσα στα 900 τζαμιά με το μεγαλύτερο να βρίσκεται στην Κολωνία και να έχει χωρητικότητα 1200 ατόμων.


Ο σκληροπυρηνικός ισλαμισμός που εκπέμπεται μέσα από αυτά τα τζαμιά εκπροσωπεί πλήρως την τουρκική πολιτική, που στην ουσία εκμηδενίζει την ανάγκη της Τουρκίας να ενταχτεί στους κόλπους της Ε.Ε., μιας και αντιπροσωπεύεται με πολύ μεγαλύτερη επάρκεια μέσα από αυτά τα 2.000 τούρκικα τζαμιά από το σύνολο 3.000 τζαμιών που υπάρχουν στη Γερμανία. Αξίζει να σημειωθεί, πως τα 900 από τα 2.000 τουρκικά τζαμιά χρηματοδοτούνται από το DITIB (παρακλάδι του Diyanet), βραχίονα της εκάστοτε τουρκικής κυβέρνησης που έχει και την ευθύνη αποστολής ιμάμηδων από την Τουρκία.


Το Βερολίνο έχει τη μεγαλύτερη τούρκικη κοινότητα εκτός της Τουρκίας.
Φέρνοντας την κουλτούρα τους στην πρωτεύουσα της Γερμανίας,
έχουν μετατρέψει την πόλη στη δεύτερη τούρκικη πρωτεύουσα του κόσμου.
Τούρκικη σημαία από νέον σε παράθυρο του Βερολίνου.


Αρκεί να θυμηθούμε, πως το 2016, χρονιά ιδιαίτερων εντάσεων στην Τουρκία λόγω του αποτυχημένου πραξικοπήματος, 40.000 άτομα συγκεντρώθηκαν σε μια διαδήλωση υπέρ του Ερντογάν στην Κολωνία, που διοργανώθηκε από διεθνείς παράγοντες που εκπροσωπούσαν το τουρκικό κυβερνόν κόμμα AKP.

Αυτό κατέδειξε πόσο πολύ λαμβάνουν υπόψη τους τούρκους της Γερμανίας οι πολιτικοί της Γερμανίας.

Στις εκλογές του 2015, από τους 570.000 τούρκους της Γερμανίας που συμμετείχαν με τη ψήφο τους στις τουρκικές εκλογές, το 60% ψήφησε το κόμμα του Ερντογάν, ο οποίος πήρε έτσι μεγαλύτερο ποσοστό στη Γερμανία, παρά μέσα στην ίδια του την πατρίδα.


Είναι γεγονός, πως η πλειοψηφία των τούρκων της Γερμανίας δεν έχει ενσωματωθεί στη γερμανική κοινωνία ούτε και το επιθυμεί. Στις μέρες μας όμως, οι τουρκικής καταγωγής ψηφοφόροι είναι περίπου δύο εκατομμύρια και ψηφίζουν στις γερμανικές εκλογές. Η μεγάλη πλειοψηφία από αυτούς είναι οπαδοί του Ερντογάν. Συνεπώς, είναι καθοριστικός ο ρόλος τους στο εκλογικό αποτέλεσμα της Γερμανίας, κάτι που λαμβάνουν υπόψη όλα τα γερμανικά κόμματα.

Το μεταναστευτικό πρόβλημα είναι ακόμα ένας κρίκος που συνδέει τη Γερμανία με την Τουρκία. Μέσα στο 2015, γύρω στο 1,2 εκατομμύρια μετανάστες μπήκαν στη Γερμανία πριν κλείσει η βαλκανική οδός και πριν επιτευχθεί η ευρωπαϊκή συμφωνία με την Τουρκία. Το 2016, ο Ερντογάν μείωσε τις ροές με αντάλλαγμα ζεστό χρήμα.

Αν και η εισροή των μεταναστών και προσφύγων είναι επιθυμητή από τους κολοσσούς της γερμανικής βιομηχανίας, ο βαθμός ενσωμάτωσης αυτών των μουσουλμάνων μεταναστών είναι ιδιαίτερα χαμηλός, δημιουργεί σοβαρά πολιτικά προβλήματα στη χώρα όπως είναι η άνοδος της ακροδεξιάς AfD αλλά και η δυσφορία της γερμανικής κοινωνίας.

Μπορεί λοιπόν η Μέρκελ να άνοιξε τα σύνορά της Γερμανίας θέλοντας ουσιαστικά να εξυπηρετήσει τα οικονομικά συμφέροντα της χώρας της, αλλά ο πολιτικός αντίκτυπος που πυροδοτήθηκε ήταν πολύ μεγάλος, πράγμα που συνεχίζει να φοβίζει τη Γερμανία, γιατί μια δυσαρεστημένη Τουρκία μπορεί να προκαλέσει εύκολα μια έκρηξη μεταναστευτικών εισροών προς την Ευρώπη. Αυτό φυσικά το εκμεταλλεύεται ο Ερντογάν προβαίνοντας σε διαρκείς εκβιασμούς.



Εμπορικό κέντρο στη Γερμανία στην τούρκικη γλώσσα.
Το ντονέρ κεμπάπ είναι από τα δημοφιλέστερα fast-foods στη Γερμανία.


Ένας ακόμη κρίκος της «γερμανοτουρκικής φιλίας» είναι ο οικονομικός. Μια κατάρρευση της τουρκικής οικονομίας θα δημιουργούσε σοβαρό θέμα στη Γερμανία (αλλά όχι μόνο αυτήν).

Ας δούμε τους λόγους:

• Σχεδόν 10 δισ. δολ. επενδύσεις και 7.500 επιχειρήσεις γερμανικών συμφερόντων βρίσκονται στην τουρκική επικράτεια.

• Πάνω από 7.400 επιχειρήσεις στην Τουρκία έχουν χρηματοδοτηθεί από γερμανικές τράπεζες.

• Οι γερμανοτουρκικές επιχειρήσεις στη Γερμανία ανέρχονται σε 80.000.

• Μόνο το 2019 οι γερμανικές εξαγωγές όπλων προς την Τουρκία έφταναν σχεδόν τα 400 εκατ. δολ.

• Ο όγκος του εμπορίου μεταξύ των δύο χωρών ανήλθε περίπου στα 40 δισ. δολάρια (2017) αντιπροσωπεύοντας περίπου το 1,5% του γερμανικού διεθνούς εμπορίου και το 10% του αντίστοιχου τουρκικού.

• Οι συνολικές εξαγωγές της Γερμανίας (2017) ανήλθαν σε περίπου 1,4 τρισ. δολάρια, ενώ οι τουρκικές εξαγωγές, αντίστοιχα, σε 156 δισ. δολάρια.

• Το 2019 οι γερμανικές εξαγωγές προς την Τουρκία προσέγγισαν τα 22 δισ. δολ.

• Το 2019 η Τουρκία παρέμεινε ο Νο 1 εισαγωγέας γερμανικών όπλων, παρά το γεγονός ότι η Ε.Ε. ψήφισε τον περιορισμό των πωλήσεων όπλων στην Τουρκία. Μόνο τους πρώτους οκτώ μήνες του έτους οι συμβάσεις ήταν ύψους 250,4 εκατ. ευρώ. Σύμφωνα με «διαρροές» στον γερμανικό Τύπο, για το σύνολο του 2019 η Τουρκία παρέλαβε όπλα αξίας 388,6 εκατ. δολ.

Το ενδεχόμενο επιβολής ευρωπαϊκών κυρώσεων στην Τουρκία, το οποίο η Γερμανία ούτε καν θέλει να συζητήσει, όπως φάνηκε και στην τελευταία σύνοδο κορυφής, θα αποτελούσε σημαντικό πλήγμα για την οικονομία της, αλλά η Ε.Ε. ανησυχεί κυρίως για τις συνέπειες στις ευρωπαϊκές τράπεζες, που βρίσκονται εκτεθειμένες στο διαρκώς διωγκούμενο τουρκικό χρέος.

IMAGE DESCRIPTIONΟ γερμανικός Τύπος ακόμη ανησυχεί για ένα ντόμινο κρίσης σε μεγάλες τράπεζες της Ευρώπης που έχουν επενδύσει στο τουρκικό χρέος, με απόδοση 12%-14%, αλλά και στις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην Τουρκία. Ο γερμανικός τραπεζικός τομέας, πάντως, είναι λιγότερο εκτεθειμένος στην Τουρκία, σε σχέση με τη Γαλλία ή την Ισπανία.

Η συνολική έκθεση των διεθνών τραπεζών σε τουρκικά κρατικά ομόλογα και εταιρείες ήταν κατά το πρώτο τρίμηνο του 2020 πάνω από 180 δισ. δολ. σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (ΒΙS), με τις ευρωπαϊκές τράπεζες να έχουν το μεγαλύτερο κομμάτι.

Οι ισπανικές τράπεζες έχουν επενδύσει 62 δισ. δολάρια, οι γαλλικές 29 δισ. δολ, οι βρετανικές 12, οι γερμανικές 11 και οι ιταλικές 9 δισ. δολ. Αντίστοιχα είναι τα ποσά και των άμεσων εταιρικών επενδύσεων, όπου οι γερμανικές διατηρούν τα πρωτεία.


Οι γερμανοτουρκικές γεωπολιτικές και οικονομικές σχέσεις ανάγονται από την εποχή των αυτοκρατοριών, της Γερμανικής και της Οθωμανικής, και συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Οι σχέσεις αυτές είναι πολιτικές, στρατιωτικές και οικονομικές. Η μία είχε ανάγκη την άλλη καθώς:

Συνοψίζοντας, η Ιστορία μας διδάσκει, πως όποτε η Γερμανική Αυτοκρατορία προσπαθούσε να ανταγωνιστεί τις μεγάλες δυτικές δυνάμεις, Αγγλία και Γαλλία, χρειαζόταν την Οθωμανική, κυρίως γεωστρατηγικά. Από την άλλη, όποτε η Οθωμανική Αυτοκρατορία προσπαθούσε να αποφύγει την πολιτική και οικονομική κατάρρευση, απευθυνόταν στη Γερμανία να τη βοηθήσει. Ο πρώτος οικονομικός εταίρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη ήταν η Γερμανία.

Τον Ιούλιο του 1941, αθετώντας υποχρεώσεις που είχε αναλάβει έναντι άλλων ευρωπαϊκών χωρών μέσω επίσημων συνθηκών, η Τουρκία υπέγραψε σύμφωνο φιλίας με τη ναζιστική Γερμανία. Εξάλλου, ο Χίτλερ αλλά και ο Μουσσολίνι είχαν ως πολιτικό τους πρότυπο τον Κεμάλ Ατατούρκ.

Ο Falih Rıfkı Atay ήταν ένας τούρκος συγγραφέας και δημοσιογράφος, στενά συνδεδεμένος με τον Κεμάλ Αττατούρκ και τους επιγόνους του. Τα απομνημονεύματα του με τίτλο Çankaya δημοσιεύτηκαν το 1961. Çankaya λέγεται ο λόφος στην Άγκυρα,
όπου χτίστηκε το Προεδρικό Μέγαρο του Κεμάλ. Στην σελίδα 319 του βιβλίου του, ο Atay αναφέρει:

Στα πεντηκοστά του γενέθλια επισκεφθήκαμε τον Χίτλερ με μια τουρκική αντιπροσωπεία.

Ο Χίτλερ, κατεχόμενος από την μανιακή υπερηφάνεια του, είπε:

Ο Μουσταφά Κεμάλ (…) ο Μουσολίνι ήταν ο πρώτος του μαθητής κι εγώ [ο Χίτλερ] είμαι ο δεύτερος μαθητής του.


Σύμφωνα με τον Altay, αυτά ήταν τα ακριβή λόγια του Χίτλερ τον Απρίλιο του1939.

Επί Κεμάλ, η Τουρκία τυπικά διακήρυττε ουδετερότητα, αλλά πίσω από την κουρτίνα διαπραγματευόταν την ένταξή της στον πόλεμο στο πλευρό της Γερμανίας έναντι εδαφικών ανταλλαγμάτων. Συγκεκριμένα, από τα ελληνικά εδάφη ζητούσε να πάρει τα Δωδεκάνησα, τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, την Κύπρο, το λιμάνι της Θεσσαλονίκης κ.λπ.. Παρόμοια παζάρια έκανε και με τους άγγλους, αφού δεν ήξερε ποιος τελικά θα επικρατούσε στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Έχοντας κάνει ό,τι μπορούσε για να εξασφαλίσει τη στήριξη των γερμανικών στρατευμάτων στη διάρκεια του πολέμου, στις 23 Φεβρουαρίου 1945, όταν δηλαδή η συντριβή των ναζί ήταν γεγονός, η Τουρκία κήρυξε τον πόλεμο κατά της Γερμανίας για να εξαπατήσει τους συμμάχους και να μην υποστεί αντίποινα.

Συνεπώς, καλό είναι οι ρωμιοί να μην παραμυθιάζονται από την κάθε κυβέρνηση που ισχυρίζεται πως «η Ελλάδα έχει στο πλευρό της την Ε.Ε».

Η αλήθεια είναι πως η Τουρκία είναι ένας πολύ σημαντικός παίκτης στην γεωπολιτική σκακιέρα και οι ευρωπαίοι το γνωρίζουν αυτό πολύ καλά.



ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


14 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 49553

    16 Οκτ 2020

    "Τώρα σε αντίθεση με τα χωρικά ύδατα στα ζητήματα υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ η γενικά τάση, τουλάχιστον με βάση τις διαφορές που έχουν φτάσει ενώπιον διεθνών δικαιοδοτικών οργάνων, είναι περισσότερο προς το συμβιβασμό παρά προς την «κατά γράμμα» τήρηση του διεθνούς δικαίου."
    https://www.in.gr/2020/10/16/politics/ta-6-kai-12-naytika-milia-yfalokripida-kai-anazitisi-kokkinis-grammis-gia-tin-elliniki-eksoteriki-politiki/

  • Ανώνυμος 49539

    14 Οκτ 2020

    Καλοοοο!

  • Ανώνυμος 49537

    14 Οκτ 2020

    Από το twitter του Τραμπ:
    https://pbs.twimg.com/media/EkQQBmaWoAArYw1?format=jpg&name=small

    XD

  • Ανώνυμος 49536

    14 Οκτ 2020

    49535,
    ουσιώδες, το σχόλιο σου. Πράγματι ο Ερντογάν έχει ανοίξει πολλά μέτωπα με σκοπό να δείξει στο εσωτερικό και εξωτερικό ότι είναι περιφερειακή υπερδύναμη, αλλά όσο περνάει ο χρόνος, ίσως αυτό αποδειχθεί μπούμερανγκ.

  • Ανώνυμος 49535

    14 Οκτ 2020

    Μην ξεχνάμε Γιάννη ότι και η Ελλάδα έχει γεωπολιτική αξία, εισέπραξε βοήθεια από την ΕΕ, την μεγαλύτερη οικονομική βοήθεια στην παγκόσμια ιστορία, εισπράττει κάθε λίγο και λιγάκι κονδύλια για το μεταναστευτικό, πρόσφατα μάλιστα 700 εκατομμύρια με μικρά αποτελέσματα, με συνέπεια την τελευταία φορά (κάψιμο Μόριας) αντί οι ευρωπαίοι να δώσουν λεφτά, έστελναν σκηνές και υποδομές στη ρωμιοσύνη. Αγανάκτησαν οι άνθρωποι. Πρώτα έδιναν λεφτά απευθείας στις κυβερνήσεις. Όταν είδαν ότι αυτές τα έκαναν προσλήψεις και συντάξεις, άρχισαν να δίνουν στις ΜΚΟ. Όταν διαπίστωσαν ότι τις ΜΚΟ τις επανδρώνουν πρώην δημόσιοι υπάλληλοι και συγγενείς αυτών και είναι βιτρίνες για να τρώνε τα κονδύλια για το μεταναστευτικό, άρχισαν να δίνουν σκηνές και υλικά. Να δούμε τί θα δώσουν τελικά την επόμενη φορά, με τους ρωμιούς που έχουν μπλέξει. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Κυριάκος ξεκίνησε έρευνα για τις παράνομες ΜΚΟ, μπας και τους καθησυχάσει ότι η ρωμιοσύνη είναι ευρωπαική χώρα και όχι μπουρδέλο. Τα ακούνε αυτά οι ρωμιοί;

    Το τί θέλει ο Ερντογάν είναι γνωστό, τα έχει αναφέρει αμέτρητες φορές: λεφτά για το μεταναστευτικό, ευρωπαική βίζα για τους τούρκους πολίτες, μεγαλύτερη πίτα στην περιοχή μεταξύ Ρόδου και Κύπρου (εκεί που βρίσκεται το Καστελόριζο). Ξέρει ότι όταν ανακινεί πολλά θέματα συγχρόνως (μαζί με το κυπριακό) όλο και κάτι θα πάρει σε κάτι. Αυτή η τακτική έχει γίνει συνήθειο για τους τούρκους όταν έχουν εσωτερικά οικονομικά και πολιτικά προβλήματα. Θέλει να δείξει στο λαό ότι παράγει έργο και εργάζεται για τα εθνικά συμφέροντα και το μέλλον της χώρας. Σε εθνικά θέματα ακόμα και η τουρκική αντιπολίτευση στέκει σούζα. Αυτή τη φορά του έκοψε τη φόρα η γρήγορη αντίδραση της ελληνικής διπλωματίας, που έπεισε τους ευρωπαίους να συζητηθεί μόνο το θέμα των θαλάσσιων ζωνών. Ο Ερντογάν θέλει να μπουν τα πάντα στο τραπέζι για να πάρει κάτι, κάπου, που να αξίζει. Για αυτό και έβγαλε ξανά το πλοίο στο Αιγαίο. Και γενικά προβλέπεται να συνεχίσει τις προκλήσεις. Αν η Τουρκία ήταν μέλος της ΕΕ θα είχε κάποια άλλη τακτική για να εκβιάζει ανταλλάγματα και χρήμα. Πάντως ο Ερντογάν έχει ανοίξει πολλά μέτωπα, Ρωσία, Αρμενία, Ατζερμπαιτζάν, κούρδοι, Συρία, Ελλάδα, Κύπρος, ΕΕ, ΗΠΑ, προφανώς τα παίζει όλα για όλα, βλέποντας την οικτρή κατάσταση της τουρκικής οικονομίας.

    Όσον αφορά το ρόλο της Τουρκίας στον Β' ΠΠ το έπαιξε ουδέτερη και περίμενε να δει τί θα γίνει, περίπου όπως ο Φράνκο στην Ισπανία. Τόσες και τόσες φορές του είχε ζητήσει ο Χίτλερ να επιτεθεί στο Γιβραλτάρ, δίπλα του είναι και ποτέ δεν το έκανε. Το Γιβραλτάρ παρέμεινε σε βρετανικά χέρια επί Β' ΠΠ. Η δε Τουρκία θα έμπαινε στον πόλεμο στο πλευρό της Γερμανίας μόνο και όταν οι γερμανικές φάλαγγες έφταναν στα τουρκικά σύνορα..

    Στο μεταξύ:

    "Επίσης βοήθησε το ότι μπορούσα να τους μιλήσω για την ελληνική ιστορία, την οποία σπούδασα στο πανεπιστήμιο. Οι Χρυσαυγίτες λατρεύουν να μιλάνε για τους αρχαίους Έλληνες."
    https://popaganda.gr/people/pos-egina-chrisavgitis-gia-exi-evdomades/

  • Ανώνυμος 49534

    14 Οκτ 2020

    49526,
    πράγματι το άρθρο κάνει αυτό που επισήμανες στο σχόλιο σου, αλλά δεδομένης της χρονικής στιγμής που το επιχειρεί και σε σχέση με την φράση προς το τέλος του: " Συνεπώς, καλό είναι οι ρωμιοί να μην παραμυθιάζονται από την κάθε κυβέρνηση που ισχυρίζεται πως «η Ελλάδα έχει στο πλευρό της την Ε.Ε", θέλησα να το συνδυάσω με την διένεξη Ελλάδος και Τουρκίας και προσπάθησα όσο μπορούσα να δείξω πως παρ' όλα αυτά - που είναι λίγο πολύ γνωστά - ο λόγος που η Ελλάδα δεν μπορεί να έχει στο πλευρό της την ΕΕ, είμαστε μάλλον αυτή η ίδια.

  • Ανώνυμος 49533

    14 Οκτ 2020

    Αν υποθέσουμε πως οι σχέσεις μας με την Τουρκία ήταν φυσιολογικές, όσο φυσιολογικές μπορεί να έχουν δύο κράτη μέσα σε ένα κόσμο που το παράλογο (στην πολιτική του διάσταση) έχει το πάνω χέρι, είναι αυτονόητο πως δεν θα μάς ένοιαζαν και πολύ, οι σχέσεις ¨αγάπης¨ ή μίσους μεταξύ Γερμανίας και Τουρκίας. Αν ήθελαν, ας έβαζαν στο παιχνίδι και την Αυστρία για ένα.. "τρίο".
    Ούτε χρειάζονταν να έρθουν στην επιφάνεια οι σχέσεις των δύο κρατών για να ξέρουμε πως η ΕΕ δεν έχει ενιαία εξωτερική πολιτική, γιατί απλούστατα ποτέ δεν τέθηκε έως τα σήμερα τέτοιο ζήτημα. Η απουσία ενιαίας εξωτερικής πολιτικής, υφίσταται από ιδρύσεως της.
    Κάθε κράτος, οφείλει να μπορεί να έχει τις δυνατότητες να επιβάλλει όσο το δυνατόν με μεγαλύτερη ισχύ την εξωτερική του πολιτική, δηλαδή τα συμφέροντα του. Και από αυτόν τον κανόνα δεν εξαιρούνται τα κράτη της ΕΕ, τουλάχιστον μέχρι και αν αποκτήσει ποτέ αυτή μια μορφή περίπου ανάλογη με τις ΗΠΑ.
    Η συχνή επίκληση της Ελλάδος για συμπαράσταση της ΕΕ, έχει κυρίως δύο αιτίες: πρώτον έχει την νοοτροπία του προτεκτοράτου και δεύτερον δεν πιστεύει όσο θέλει να δείχνει στις θέσεις της, για το ζήτημα με την Τουρκία.
    Τι έκανε όλο αυτό το διάστημα σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο; Παντού όπου βρεθεί, μιλά αόριστα "ότι το διεθνές δίκαιο είναι με το μέρος της". Από την άλλη η Τουρκία έδειξε μια περισσότερη κινητικότητα και με τον αέρα της αυτοπεποίθησης, υποδαυλίζει τα δικαιώματα μας τα οποία εμείς θεωρούμε αυτονόητα ή παριστάνουμε πως τα θεωρούμε τέτοια.
    Άρα η όποια σχέση της Γερμανίας με την Τουρκία είναι βέβαια μέρος του όλου ζητήματος και όχι το μείζον.
    Στο κάτω κάτω η Γερμανία πρωτοστάτησε να υπάρξει διάλογος ανάμεσα στις δύο χώρες, περιορίζοντας έστω προς το παρόν την πολεμική σύγκρουση που αν συμβεί, θα έχει καταστροφικές συνέπειες για την χώρα μας (όπως και για την Τουρκία, αλλά εμάς μάς ενδιαφέρει η δική μας πλευρά).
    Η Ελληνική κυβέρνηση αυταπατάται - αν το πιστεύει πράγματι - πως επειδή έχει το δίκαιο με το μέρος της(;), η διεθνής κοινότητα θα σταθεί σθεναρά στο πλευρό της, αποκρούοντας τις επιθετικές διαθέσεις της γειτονικής χώρας.
    Σε ένα κόσμο όπου το στοιχείο που κυριαρχεί είναι οι συνεχείς συγκρούσεις συμφερόντων, και ορισμένες φορές με πολεμικά μέσα, τέτοιες απόψεις είναι ψευδαισθήσεις. Ποτέ, ή σχεδόν ποτέ, δεν εξυπηρετήθηκε το συμφέρον κανενός "με βάση το διεθνές δίκαιο". Συνήθως το συμφέρον του ισχυρού κατοχυρώνεται σαν δίκαιο.
    Όπως λέει και στο τέλος το άρθρο: " Η αλήθεια είναι πως η Τουρκία είναι ένας πολύ σημαντικός παίκτης στην γεωπολιτική σκακιέρα και οι ευρωπαίοι το γνωρίζουν αυτό πολύ καλά."
    Αυτό, σε συνδυασμό με την μιζέρια της Ρωμιοσύνης και την άρνηση της να παραδεχθεί την ιδιαιτερότητα αυτού του προβλήματος, είναι οι καθοριστικοί παράγοντες που θα δρομολογήσουν τις εξελίξεις και ίσως διευκολύνουν τον Ερντογάν να πετύχει ακόμη και τους πιο επιθετικούς και υπερβολικούς του σκοπούς.
    Δεν φροντίσαμε ποτέ να γίνουμε ένα ισχυρό και σοβαρό κράτος, παρά σιτιζόμασταν από το πρυτανείο των κουτόφραγκων και τώρα ζητάμε από τους άλλους να βγάλουν τα κάστανα από την φωτιά, λες και τον Ισπανό ή τον Ολλανδό του καίγεται καρφάκι αν εμείς θα επεκτείνουμε τα έξη μίλια σε δώδεκα ή όχι.
    Το Μακεδονικό, δεν μάς βοήθησε να αντιληφθούμε ότι δεν είμαστε το κέντρο του κόσμου..
    Γιάννης
    .

  • Ανώνυμος 49532

    14 Οκτ 2020

    Αστον, εχει παει ρωσια, να κανει το εμβολιο για τον κορονοιο

  • Ανώνυμος 49531

    14 Οκτ 2020

    Γιατί ο Μπινελόπουλος δεν υπογράφει με το όνομά του; Αυτός ο επαγγελματίας σχολιαστής που σχολιάζει ακόμα και τον εαυτό του, τα ίδια του τα άρθρα, τα σώβρακά του, το μαλλί του και τη φωτογραφία που έχει στο κομοδίνο του όταν ήταν μικρός και έπαιζε με κούκλες; Τι να του συνέβη άραγε;
    Είχα μήνες να μπω στη σελίδα και σήμερα που μπήκα, άργησα να τον βρω μιας και δεν υπογράφει πια τα σχόλιά του. Μπινελόπουλε, μόνο επιταγές υπογράφεις πια βρε μπαγάσα; Το άρθρο δεν μου άρεσε. Λέει πράγματα γνωστά. Τίποτα το καινούργιο. Θέλω να διαβάσω άρθρο του Μπινελόπουλου για τη ριζική αποτρίχωση. Το έχω υποσχεθεί σε μια φίλη που έχει πολύ μουστάκι για γυναίκα. Άντε ρε Μπινελόπουλε, κάνε το ψυχικό!
    -Disco Tsoutsouni-

  • Ανώνυμος 49530

    14 Οκτ 2020

    Μια και γνωρίζω πόσο πολύ αρέσει ο Χίτλερ και ο Γκαίμπελς στους ρωμιούς (μνημονεύονται συχνά-πυκνά ακόμα και από ρωμιούς πολιτικούς, αριστερούς και δεξιούς) και επίσης πόσο ανιστόρητοι και γενικά αμαθείς είναι οι ρωμιοί, θα αναφέρω και το εξής:

    Μετά τη μάχη του Στάλιγκραντ, όλοι γνώριζαν ότι ο πόλεμος είχε τελειώσει και η Γερμανία τον είχε χάσει. Ο Χίτλερ το γνώριζε, το επιτελείο του επίσης, οι σύμμαχοι το γνώριζαν, Τσώτσιλ, Ρούζβελτ, Στάλιν το γνώριζαν. Η Γερμανία είχε ξεκινήσει τον πόλεμο με αποθέματα πετρελαίου ικανά για κάμποσους μήνες πολεμικών επιχειρήσεων. Το πετρέλαιο από το Πλοέστι της Ρουμανίας στέρευε (σήμερα δεν υπάρχει πλέον). Το σχέδιο ήταν να ελέγξουν το πετρέλαιο της Σοβιετικής Ένωσης (Μπακού) και ταυτόχρονα να αποικίσουν το ευρωπαικό τμήμα της. Ο μηχανοκίνητος πόλεμος (τανκς, αεροπλάνα, υποβρύχια) απαιτεί πετρέλαιο, η γερμανική βιομηχανία βασιζόταν κυρίως στον άνθρακα ως πηγή ενέργειας. Χωρίς πετρέλαιο ο επιθετικός πόλεμος δεν μπορούσε να συνεχιστεί. Η Βέρμαχτ από την επίθεση πέρασε στην άμυνα.

    Μάλιστα αρχές του 1944 η παραγωγή συνθετικού πετρελαίου άγγιξε το εκπληκτικό ποσοστό του 60% της συνολικής γερμανικής παραγωγής, αλλά τότε ήταν που οι αγγλοαμερικανοί ξύπνησαν και αντί να βομβαρδίζουν πόλεις και αμάχους με ναπάλμ, άρχισαν να βομβαρδίζουν εργοστάσια και διυλιστήρια συνθετικού πετρελαίου. Το αποτέλεσμα ήταν να εξαφανιστεί η γερμανική αεροπορία από τους ουρανούς και να εγκαταλείπονται τανκς άθιχτα λόγο έλλειψης καυσίμου.

    Γιατί όμως ο Χίτλερ αφού γνώριζε ότι δεν μπορεί να νικήσει, συνέχισε τον πόλεμο αντί να συνθηκολογήσει; Ένας λόγος ήταν η κομματική ιδεολογία. Ο Χίτλερ έθεσε πάνω από την πατρίδα και τους πολίτες, την κομματική ιδεολογία, τον εθνικοσοσιαλισμό. Ήλπιζε ότι μπορούσε να πείσει τους δυτικούς να παραμείνει στην εξουσία και να παίζει τον ρόλο της ανάσχεσης των σοβιετικών και ταυτόχρονα να διασώσει το κόμμα και την ιδεολογία του. Γιαυτό και προς το τέλος του πολέμου όταν πλέον όλα είχαν χαθεί, αναθεμάτισε τα waffen SS που δεν μπορούσαν να κρατήσουν τον άξονα Βουδαπέστη-Βιέννη-Πράγα, στενούς του συνεργάτες όπως ο Χίμλερ και ο Γκαίρινγκ, τον γερμανικό λαό διότι δεν αποδείχθηκε άξιος των προσδοκιών και διέταξε τον Σπέερ να εφαρμόσει τακτική καμμένης γης στο γερμανικό έδαφος (κάτι που ο Σπέερ τελικά δεν έκανε). Ταυτόχρονα οι σύμμαχοι έμειναν σταθεροί στις απαιτήσεις τους: παράδοση της Γερμανίας άνευ όρων και παράδοση Χίτλερ και Χίμλερ. Το αποτέλεσμα ήταν η καταστροφή των υποδομών της Ευρώπης από τον πολυετή πόλεμο και ο διαμοιρασμός της μεταξύ σοβιετικών και αμερικανών.

    Στο μεταξύ εν Ελλάδι:

    "Ιερέας στη Θεσσαλονίκη κατά της μάσκας: Δεν την επιτρέπω στην εκκλησία, είναι εμπαιγμός στο Αγιο Πνεύμα"
    https://www.iefimerida.gr/ellada/iereas-sti-thessaloniki-kata-tis-hrisis-maskas

    "Οι άνθρωποι του λαού θεωρούσαν το μπάνιο αμαρτία, γιατί με αυτό κινδύνευε να εξαφανιστεί το μύρο από τη βάφτισή τους."
    https://www.freeinquiry.gr/articles/vivliokrisia/osa-den-gnorizate/4323.html

    Και το μουσικό μας διάλειμμα:
    https://www.youtube.com/watch?v=p4ovLrvq2do

  • Ανώνυμος 49528

    14 Οκτ 2020

    (Συνέχεια από το 49527)

    Επιπρόσθετα, εκείνη την εποχή η άντληση πετρελαίου από την αραβική χερσόνησο (Σαουδική Αραβία, Κατάρ κ.λπ.) δεν είχε ξεκινήσει ακόμη. Πετρέλαιο εκεί ανακαλύφθηκε μόλις λίγο πριν την έναρξη του Β΄ΠΠ από τους αμερικανούς και η μαζική άντληση προφανώς ξεκίνησε μετά τον Β΄ΠΠ. Μέχρι λοιπόν πριν τον Β΄ΠΠ πετρελαιοπηγές υπήρχαν στις ΗΠΑ (Τέξας, Καλιφόρνια, Αλάσκα αργότερα), Βενεζουέλα (Αρούμπα), μέση ανατολή (Συρία, Ιράκ, Ιράν), Ινδονησία και οι ρώσοι είχαν στη περιχοχή του Καυκάσου το τρίδυμο Μαικόπ-Γκρόζνυ-Μπακού, εκ των οποίων το Μπακού στις όχθες της Κασπίας διέθετε και διαθέτει τεράστια αποθέματα πετρελαίου (και φυσικού αερίου).

    Ο βασικός στόχος των γερμανών κατά τον Β΄ΠΠ ήταν η ενέργεια (πετρέλαιο) για τον μηχανοκίνητο πόλεμο και τις βιοχανίες τους και συγκερκιμένα η κατάληψη του Μπακού από την ομάδα στρατιών Νότος. Εναλλακτικά υπήρχαν φωνές μέσα στο επιτελείο του Χίτλερ που υποστήριζαν την επέκταση προς τη μέση ανατολή, αντί την πορεία προς ανατολάς. Εκεί είχαν στείλει τον Ρόμελ, ο οποίος κατάφερε να φτάσει μέχρι έξω από την Αλεξάνδρεια, αλλά ποτέ ο Χίτλερ δεν υποστήριξε αρκετά αυτή την οδό. Ο στόχος του και η προπαγάνδα του ήταν πάντα η πορεία προς ανατολάς, δηλαδή προς τα σιτηρά και μέταλλα της Ουκρανίας και το πετρέλαιο του Καυκάσου. Ο φον Μανστάιν κατάφερε να καταλάβει το Μαικόπ, το οποίο είχε και τη μικρότερη παραγωγή σε πετρέλαιο από το τρίδυμο και να πατήσει την κορυφή του Καυκάσου, αλλά δεν μπόρεσε να προχωρήσει διότι χάθηκε η μάχη του Στάλινγκραντ (η σημαντικότερη μάχη του Β΄ΠΠ) και άρχισε η υποχώρηση. Αν οι γερμανοί νικούσαν στο Στάλιγκραντ, ο δρόμος προς τον Καύκασο ήταν ανοιχτός και οι πετρελαιοπηγές στο Μπακού θα έλυναν μια και για πάντα το πρόβλημα της ενέργειας. Με όλο αυτό το πετρέλαιο θα ήταν ασταμάτητοι και προφανώς θα κατακτούσαν όλο τον πλανήτη όπως ήθελε ο Χίτλερ. Μάλιστα η κατάσταση ήταν τόσο επείγουσα, που οι δυτικοί σύμμαχοι ετοίμαζαν μυστικά επιχείρηση βομβαρδισμού του Μπακού σε περίπτωση που οι γερμανοί νικούσαν στο Στάλιγκραντ. Μετά την απρόσμενη ανακατάληψη του Χαρκόβου από τον φον Μανστάιν, οι γερμανοί πίστεψαν ότι είχαν άλλη μια ευκαιρία να πιέσουν προς τον βόρειο Καύκασο. Η δεύτερη πιο σημαντικότερη μάχη του Β'ΠΠ έγινε στο Κουρσκ όπου έχασαν πάλι και πλέον στο ανατολικό μέτωπο ξεκίνησε η μεγάλη υποχώρηση και η πρωτοβουλία κινήσεων πέρασε στον σοβιετικό οδοστρωτήρα.

    Σήμερα το Μαικόπ ανήκει στη Ρωσία, το Γκρόζνυ είναι η πρωτεύουσα της Τσετσενίας και ανήκει στη Ρωσία, και το Μπακού είναι η πρωτεύουσα του Ατζερμπαιτζάν. Νομίζω ότι τώρα αρχίζετε να πονηρεύεστε, έτσι;

    https://www.kathimerini.gr/economy/international/220741/azermpaitzan-to-oneiro-kathe-petrelaikis/

    Υπογραφή: E και αυτό το μαντεύετε.
    ;)

  • Ανώνυμος 49527

    14 Οκτ 2020

    Η Βρετανία χρησιμοποιεί κυρίως πολωνούς και ρουμάνους για εργατικά χέρια, όχι πακιστανούς που αναφέρει ο συντάκτης, η Ισπανία μαροκινούς και ρουμάνους, η Ελλάδα κυρίως αλβανούς και πακιστανούς κοκ. Κάθε χώρα έχει μετανάστες και σε κάθε χώρα οι αναλογίες διαφέρουν. Στη Γερμανία ζουν 4 εκατομμύρια τούρκοι, αλλά και 1 εκατομμύριο στη Γαλλία (συν τους ισπανούς, πορτογάλους και ιταλούς μετανάστες). Η Γαλλία, ο έτερος πόλος της ΕΕ, υποστηρίζει την Ελλάδα, δεν υπάρχει αμφιβολία επαυτού νομίζω. Είναι η γνωστή τακτική του αυστηρού και του ήπιου ή του καλού και του κακού (Γερμανία-Γαλλία) προκειμένου να κρατούνται κάποιες ισορροπίες. Επενδύσεις έχουν κάνει οι ξένες τράπεζες ένα σωρό στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, μιλάμε για πολλά κεφάλαια, όχι μόνο στην Τουρκία. Η αδυναμία προσαρμογής των τούρκων στην Ευρώπη είναι γενικό πρόβλημα και χαρακτηριστικό των αραβικών/μουσουλμανικών πληθυσμών.
    Τώρα, οι λόγοι που η Γερμανία δεν θέλει να πιέσει την Τουρκία και αφήνει την Γαλλία να μπει μπροστά είναι δύο: τα 4 εκατομμύρια τούρκων που ζουν στη Γερμανία και που βεβαίως δεν μπορεί να τους αγνοήσει και το ότι έχει μεταφέρει τις βιομηχανίες όχλησης στην Τουρκία. Τα πράγματα είναι σχετικά απλά, αλλά ο συντάκτης μοιάζει του στυλ τί θέλω να δείξω, αυτό και αυτό, οπότε απομονώνω ό,τι με συμφέρει και η υπόλοιπη εικόνα ας πάει στο καλό. (Μουαμάρ Ιγνάτιε εσύ;)

    ΥΓ: Η ιστορία της σύνδεσης των συμφερόντων Γερμανίας-Τουρκίας ξεκινά από παλιά, όταν η Γερμανική αυτοκρατορία αναζητούσε τρόπους να απεμπλακεί από το μπραντεφέρ της Βρετανικής αυτοκρατορίας και οι τούρκοι από τους ρώσους και τους βρετανούς για τον έλεγχο της αραβικής χερσονήσου και της Αιγύπτου και εκεί τα βρήκαν με τη δημιουργία του σιδηροδρόμου Βερολίνου-Βαγδάτης. Κάτι σαν γεωπολιτικό πήδημα του βατράχου, όπως για παράδειγμα οι σοβιετικοί πύραυλοι στην Κούβα το 1962. Με την ολοκλήρωση του σιδηρόδρομου οι γερμανοί πίστευαν ότι θα είχαν πρόσβαση στη Μεσοποταμία και στον Περσικό κόλπο, μια παρεμβολή στον βρετανικό άξονα: Γιβραλτάρ, Μάλτα, Κάιρο, Σουέζ, αποικίες στην Ινδία, Σιγκαπούρη, Ινδονησία. Για να το πούμε απλά: οι γερμανοί εφόσον ήθελαν πρόσβαση σε πρώτες ύλες και ενέργεια, η μόνη χερσαία δύναμη που μπορούσαν να προσεγγίσουν εκείνη την εποχή ήταν η Οθωμανική αυτοκρατορία, δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Οι βρετανοί ήταν θαλάσσια δύναμη και έλεγχαν τις θάλασσες, σχεδόν ο μισός πλανήτης ήταν αποικίες τους, άμεσα ή έμμεσα. Η αθρόα εισροή σχετικά φθηνών πρώτων υλών από τις αποικίες δημιούργησε τη βρετανική μεσαία τάξη και γέμισε την Αγγλία με τα γνωστά δίπατα βικτωριανά σπίτια.

    Had it been completed earlier, the Berlin-Baghdad (and ultimately Basra) railway would have enabled transport and trade from Germany through a port on the Persian Gulf, from which trade goods and supplies could be exchanged directly with the farthest of the German colonies, and the world. The journey home to Germany would have given German industry a direct supply of oil. This access to resources, with trade less affected by British control of shipping, would have been beneficial to German economic interests in industry and trade, and threatening to British economic dominance in colonial trade.
    The railway also threatened Russia, since it was accepted as axiomatic that political influence followed economic, and the railway was expected to extend Germany's economic influence towards the Caucasian frontier and into north Persia where Russia had a dominant share of the market.
    By the late 19th century the Ottoman Empire was weak, and cheap imports from industrialised Europe and the effects of the disastrous Russo-Turkish War (1877–78) had resulted in the country's finances being controlled by the Ottoman Public Debt Administration, composed of and answerable to the Great Powers. The Europeans saw great potential to exploit the resources of the weakening empire, irrigation could transform agriculture, there were chromium, antimony, lead and zinc mines and some coal. Not least there were potentially vast amounts of oil.
    As early as 1871 a commission of experts studied the geology of the Tigris and Euphrates rivers and reported plentiful oil of good quality, but commented that poor transportation made it doubtful these fields could compete with Russian and American ones. During 1901 a German report announced the region had a veritable "lake of petroleum" of almost inexhaustible supply.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Berlin%E2%80%93Baghdad_railway#Overview

  • Ανώνυμος 49526

    14 Οκτ 2020

    Απ' ότι αντιλαμβάνομαι, ο σκοπός του αρθρογράφου δεν είναι να καταδείξει ποιος έχει δίκιο ή άδικο στη διένεξη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Μάλλον επιχειρεί να αιτιολογήσει γιατί η Γερμανία ήταν, είναι και θα είναι πάντα στο πλευρό της Τουρκίας. Και δεν είναι μόνο η Γερμανία. Ήταν και η πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ και μάλιστα ο ίδιος ο Λένιν που χρηματοδότησε την επανάσταση του Κεμάλ με χρυσό και όπλα. Το αυτό ισχύει και για την Ιταλία αλλά και την Ισπανία, χώρες στις οποίες η Τουρκία συνεχώς παραγγέλνει οπλικά συστήματα. Το άρθρο θα έπρεπε να είναι πιο διευρυμένο και να καταγράφει και τους λοιπούς Ευρωπαίους συμμάχους των Τούρκων και όχι μόνο τη Γερμανία.

  • Ανώνυμος 49525

    14 Οκτ 2020

    Το άρθρο δεν κάνει καμία αναφορά περί ταμπακιέρας. Εννοώ, ότι δεν λέει λέξη για την φύση της διένεξης. Συμφωνεί με τις Ελληνικές θέσεις; Έχει πράγματι η Ελλάδα με το πλευρό της το διεθνές δίκαιο; Έχει μια ρεαλιστική στάση ή είναι υπερβολικά απρόθυμη και άκαμπτη, απέναντι στις θέσεις της Τουρκίας;
    Αν για παράδειγμα, η Τουρκική προπαγάνδα μπορεί να προκαλεί διεθνώς ερωτηματικά για το δίκαιο της Ελλάδας, τότε οι χώρες της ΕΕ έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στην ντε φάκτο υποστήριξη των συμφερόντων ενός κράτους μέλους της και την λογική προσέγγιση ενός προβλήματος όπου τα πράγματα είναι περισσότερο περίπλοκα και χρήζουν προσεχτικής εκτίμησης.
    Σε κάθε περίπτωση, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε - και μπορεί να αποδειχθούν πολύ σοβαρά - είναι αποτέλεσμα απροθυμίας πολλών δεκαετιών από την πλευρά μας, να τα λύσουμε με διάλογο μία και καλή , αποκομίζοντας το μεγαλύτερο δυνατόν όφελος. Επειδή όταν δύο πλευρές ερίζουν, τότε η ειρηνική λύση προβλέπει υποχώρηση και από τις δύο πλευρές.
    Μπορούσαμε να το λύσουμε το ζήτημα, πολύ νωρίτερα, όταν ήμασταν σε πιο πλεονεκτική θέση απέναντι στην Τουρκία, απ' αυτήν που βρισκόμαστε τώρα.
    Όταν είσαι οικονομικά σχεδόν κατεστραμμένος, τότε είσαι ευάλωτος, με συνήθως, λίγους φίλους.
    Γιάννης