ΚΡΙΤΙΚΗ
ΣΤΙΣ ΚΥΡΙΑΡΧΕΣ ΙΔΕΕΣ
ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ
ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ

Michel Foucault


Ο Μισέλ Φουκώ ήταν ένας γάλλος φιλόσοφος και ιστορικός του 20ού αιώνα, ο οποίος αφιέρωσε την καριέρα του ασκώντας κριτική στην εξουσία του σύγχρονου αστικού καπιταλιστικού κράτους, συμπεριλαμβανομένων και της αστυνομίας του, των δικαστηρίων, των φυλακών, των γιατρών και των ψυχιάτρων. Σκοπός του ήταν να ασχοληθεί με τίποτα λιγότερο από το πώς λειτουργούσε η εξουσία κι ύστερα να αλλάξει την κατεύθυνσή της προς μια μαρξιστική-αναρχική ουτοπία.

Παρ΄ όλο που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε βιβλιοθήκες και αίθουσες σεμιναρίων, αποτελούσε μια αφοσιωμένη επαναστατική εικόνα. Απέκτησε τεράστια δημοφιλία στους ελίτ, πνευματικούς κύκλους του Παρισιού. Ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ τον άκουγε πιστά και ακόμη διατηρεί μια ευρεία ακολουθία ανάμεσα σε νέους ανθρώπους που σπουδάζουν στο πανεπιστήμιο σε ευδαίμονες άκρες του κόσμου.


Το υπόβαθρο του, για το οποίο ήταν αρκετά απρόθυμος να συζητήσει και προσπαθούσε να αποτρέψει με όποιο κόστος τους δημοσιογράφους να ερευνήσουν, ήταν πολύ προνομιούχο. Και οι δυο του γονείς ήταν υπερβολικά πλούσιοι προερχόμενοι από μια μακριά γενεαλογία επιτυχημένων χειρουργών στην δυτική, κεντρική Γαλλία. Ο πατέρας του, δρ. Πωλ Φουκώ, έφτασε να αντιπροσωπεύει όλα όσα ο Μισέλ θα μισούσε για την αστική Γαλλία.

Ο Μισέλ κατείχε μια σταθερή, ανώτερης τάξεως εκπαίδευση. Πήγε σε ελίτ εκπαιδευτήρια Ιησουιτών, ήταν παπαδοπαίδι, κι οι γονείς του ήλπιζαν ότι θα γινόταν γιατρός. Αλλά ο Μισέλ δεν ήταν ακριβώς όπως τα άλλα αγόρια. Άρχισε να αυτοτραυματίζεται και να σκέφτεται διαρκώς την αυτοκτονία. Στο Πανεπιστήμιο, διακόσμησε το δωμάτιο του με εικόνες βασανισμού από τον Γκόγια. Όταν ήταν 22, προσπάθησε να αυτοκτονήσει και αναγκάστηκε από τον πατέρα του, παρά την θέληση του, να επισκεφτεί τον πιο διάσημο ψυχίατρο της Γαλλίας, τον Ζαν Ντελέ, στο νοσοκομείο Σαιντ-Ανν στο Παρίσι. Ο γιατρός ορθώς διέγνωσε ότι αρκετές από τις δυσφορίες του Μισέλ προέρχονταν από το ότι έκρυβε την ομοφυλοφιλία του και, συγκεκριμένα, το ενδιαφέρον του για τον ακραίο σαδομαζοχισμό από την επικριτική κοινωνία.

Σταδιακά, ο Φουκώ, μπήκε στην υπόγεια γκέι σκηνή στη Γαλλία, ερωτεύτηκε έναν διακινητή ναρκωτικών κι έπειτα ασχολήθηκε με τους τραβεστί. Για μεγάλες περιόδους στα 20 του, πήγε να ζήσει στο εξωτερικό στη Σουηδία, Πολωνία και Γερμανία, όπου αισθάνθηκε πως η σεξουαλικότητα του θα μπορούσε να καταπιεστεί λιγότερο.

Όλο αυτόν τον καιρό, ο Φουκώ εξελισσόταν στη γαλλική ακαδημαϊκή κλίμακα. Το σεισμικό γεγονός στην πνευματική καριέρα του ήρθε το καλοκαίρι του 1953, όταν ο Φουκώ ήταν 27 και σε διακοπές με έναν εραστή στην Ιταλία. Εκεί, βρήκε τυχαία το βιβλίο του Νίτσε "Ανεπίκαιροι Στοχασμοί", το οποίο περιέχει ένα δοκίμιο τιτλοφορούμενο "Περί των χρήσεων και καταχρήσεων της Ιστορίας για τη ζωή". Σ΄ αυτό, ο Νίτσε επιχειρηματολόγησε ότι οι ακαδημαϊκοί έχουν δηλητηριάσει την αίσθησή μας του πώς η Ιστορία θα έπρεπε να διαβάζεται και να συζητείται. Την έκαναν να φαίνεται λες και κανείς θα έπρεπε να διαβάζει Ιστορία με κάποιον αδιάφορο τρόπο, ώστε να διδαχθεί πώς ήταν όλα στο παρελθόν. Αλλά ο Νίτσε το απέρριψε με σαρκαστική οργή. Δεν υπήρχε κανένα νόημα να μαθαίνεις για το παρελθόν για το δικό του καλό. Ο μόνος λόγος να διαβάσεις και να μελετήσεις Ιστορία είναι για να ανακαλύψεις από το παρελθόν ιδέες, έννοιες και παραδείγματα, τα οποία θα μπορούσαν να συμβάλλουν στο να οδηγηθούμε σε μια καλύτερη ζωή στην εποχή μας.

Αυτό το δοκίμιο απελευθέρωσε πνευματικά τον Φουκώ, όπως τίποτα έως τότε. Αμέσως, άλλαξε την κατεύθυνση του έργου του κι αποφάσισε να γίνει ένα συγκεκριμένο είδος ιστορικού φιλοσόφου: κάποιος που θα μπορούσε να ανασκοπήσει το παρελθόν ώστε να βοηθήσει να επιλυθούν τα έκτακτα προβλήματα της δικής του εποχής. Οκτώ χρόνια αργότερα, ήταν έτοιμος να εκδώσει αυτό που αναγνωρίζεται ως το πρώτο του αριστούργημα: "Η Ιστορία της Τρέλας". Η σταθερή άποψη είναι ότι τώρα αντιμετωπίζουμε τους ψυχικά ασθενείς με περισσότερη ανθρωπιά απ΄ ότι κάναμε ποτέ στο παρελθόν. Στην τελική, τους τοποθετούμε σε νοσοκομεία, τους χορηγούμε φάρμακα και τους παρέχουμε την φροντίδα ανθρώπων με διδακτορικά. Αλλά αυτή ήταν ακριβώς η συμπεριφορά που ο Φουκώ ευχόταν να συνθλίψει στην "Ιστορία της Τρέλας". Στο βιβλίο, επιχειρηματολόγησε ότι τα πράγματα στην Αναγέννηση ήταν στην πραγματικότητα πολύ καλύτερα για τους ψυχικά ασθενείς, απ' ότι έγιναν στη συνέχεια. Στην Αναγέννηση, οι ψυχικά ασθενείς αισθάνονταν να είναι διαφορετικοί απ΄ ό,τι τρελοί. Θεωρούνταν πως κατείχαν ενός είδους σοφίας, καθώς επιδείκνυαν τα όρια της λογικής. Ήταν σεβαστοί από πολλούς κύκλους και τους επιτρεπόταν να κυκλοφορούν ελεύθερα. Αλλά τότε, όπως ανέδειξαν οι ιστορικές έρευνες του Φουκώ, στα μέσα του 17ου αιώνα, εμφανίστηκε μια νέα συμπεριφορά, η οποία αμείλικτα νοσήλευε και εισήγαγε σε ιδρύματα του ψυχικά ασθενείς. Δεν τους επιτρεπόταν, πλέον, να ζουν δίπλα στους αποκαλούμενους σώφρονες, απομακρύνθηκαν από τις οικογένειες του και κλειδώθηκαν σε άσυλα ως μοχθηροί άνθρωποι, τους οποίους προσπαθούσαν να θεραπεύσουν, παρά να ανεχθούν επειδή απλά ήταν διαφορετικοί.

Μπορείτε να αναγνωρίσετε μια πολύ παρόμοια υποβόσκουσα φιλοσοφία στο επόμενο εξαιρετικό βιβλίο του Φουκώ: "Η γέννηση της κλινικής". Ο στόχος του εδώ ήταν η Ιατρική πιο ευρέως. Συστηματικά επιτίθετο στους λίγους που πίστευαν ότι η Ιατρική είχε γίνει πιο ανθρώπινη με το πέρασμα των χρόνων. Παραδέχθηκε, πως σαφώς σήμερα έχουμε καλύτερα φάρμακα και θεραπείες, αλλά πίστευε πως στον 18ο αιώνα γεννήθηκε ο επαγγελματίας γιατρός κι ότι ήταν μια μοχθηρή φιγούρα, η οποία πάντα θα κοιτούσε τον ασθενή με αυτό που ο Φουκώ όνομασε, το "ιατρικό βλέμμα", δηλώνοντας μια αποκτηνωτική συμπεριφορά. Το βλέμμα στον ασθενή ως ένα σύνολο από όργανα και όχι ως ανθρώπινο ον. Ο άνθρωπος ήταν, υπό το ιατρικό βλέμμα, απλώς ένα δυσλειτουργικό νεφρό ή ήπαρ, όχι ένας άνθρωπος που θεωρούνταν ως ολότητα.

Επόμενο του Φουκώ: "Επιτήρηση και Τιμωρία". Εδώ, ο Φουκώ ασχολήθηκε με την κρατική ποινή. Ξανά, η κανονική απόψη ήταν πως οι φυλακές και τα ποινικά συστήματα στον σύγχρονο κόσμο ήταν πολύ περισσότερο ανθρώπινα απ΄ ότι στις μέρες όπου οι άνθρωποι απλώς συνηθίζονταν να κρέμονται σε δημόσιες πλατείες, υποστήριξε ο Φουκώ. Το πρόβλημα, είπε, είναι ότι η εξουσία σήμερα φαίνεται μαλθακή αλλά δεν είναι, ενώ στο παρελθόν ξεκάθαρα δεν ήταν ευγενής κι έτσι δύνατο να ενθαρρύνει ανοιχτή επανάσταση σε διαδήλωση. Ο Φουκώ σημείωσε πως στο παρελθόν, σε μια εκτέλεση, το σώμα του κατάδικου μπορούσε να γίνει εστία συμπόνοιας και θαυμασμού, ενώ ο εκτελεστής παρά ο κατάδικος, μπορούσε να γίνει αντικείμενο ντροπής. Ακόμη, οι δημόσιες εκτελέσεις συχνά οδηγούσαν σε αναταραχές προς στήριξη του φυλακισμένου, αλλά, με την εφεύρεση του σύγχρονου σωφρονιστικού συστήματος, όλα έγιναν ιδιωτικά, πίσω από κλειδωμένες θύρες. Κανείς δεν μπορούσε, πλέον να δει και ως εκ τούτου να αντισταθεί στην κρατική εξουσία. Αυτό ήταν που έκανε το σύγχρονο σύστημα ποινών τόσο βάρβαρο και δεόντως πρωτόγονο στα μάτια του Φουκώ.

Το τελευταίο έργο του ήταν η πολύτομη "Ιστορία της Σεξουαλικότητας". Στους ελιγμούς, μιλούσε σχετικά με το σεξ. Αντιτάχθηκε στην άποψη ότι σήμερα είμαστε όλοι βαθιά απελευθερωμένοι και άνετοι με το σεξ. Πρέσβευε ότι από τον 18ο αιώνα, έχουμε αμείλικτα νοσηλεύσει το σεξ, παραδίδοντας το σε επαγγελματίες ερευνητές του σεξ και επιστήμονες. Ζούμε σε μια εποχή που ο Φουκώ ονόμασε "Σεξουαλική Γνώση". Αλλά ο Φουκώ ανασκόπησε με αξιοσημείωτη νοσταλγία τις κουλτούρες της Ρώμης, Κίνας και Ιαπωνίας, όπου εντόπισε τον κανόνα μιας, όπως την ονόμασε, "Ars Erotica" ("Ερωτικής Τέχνης"), όπου όλη η έμφαση δίνονταν στο πώς να αυξηθεί η ηδονή στο σεξ, παρά απλώς να το καταλάβουμε και να το κατηγοριοποιήσουμε. Ξανά, η νεωτερικότητα κατηγορήθηκε ότι υποκρινόταν για την πρόοδο όταν στην πραγματικότητα αυτό ήταν μόνο η απώλεια του αυθορμητισμού και της φαντασίας. Έγραψε τον τελευταίο τόμο του έργου του ενώ πέθαινε από τον ιό του AIDS, τον οποίο είχε κολλήσει από ένα γκέι μπαρ στο Σαν Φρανσίσκο. Πέθανε το 1984, στην ηλικία των 58.

Οι τελευταίες συμβολές του Φουκώ είναι στον τρόπο που αντικρίζουμε την Ιστορία. Υπάρχουν αρκετά πράγματα στον σύγχρονο κόσμο που συνεχώς αποτυπώνονται ως "το φαντασιακό" και που προφανώς ήταν πολύ άσχημα στο παρελθόν. Για παράδειγμα, η εκπαίδευση ή τα ΜΜΕ ή ένα σύστημα επικοινωνιών. Ο Φουκώ μας ενθάρρυνε να ξεφύγουμε από την αισιόδοξη αυταρέσκεια του σήμερα και να γυρίσουμε πίσω να δούμε την ιστορία με αρκετούς τρόπους ως προς το πώς να κάνουμε πράγματα τα οποία πιθανώς ήταν ανώτερα. Ο Φουκώ δεν προσπαθούσε να μας κάνει να γίνουμε νοσταλγικοί, ήθελε να αποκομίσουμε κάποια μαθήματα από τα παλιά, ώστε να βελτιώσουμε τον σημερινό τρόπο ζωής.



Οι ακαδημαϊκοί ιστορικοί τείνουν να μισούν το έργο του Φουκώ. Πιστεύουν πως είναι ανακριβές και πως διαρκώς επισημαίνει πράγματα. Όντας αρκετά κατανοητός σε κάποιο κείμενο ή σε άλλο, αλλά ο Φουκώ δεν ενδιαφερόταν για την πλήρη ιστορική ακρίβεια. Η Ιστορία γι΄ αυτόν αποτελούσε απλώς μια αποθήκη καλών ιδεών και ήθελε να εισβάλλει σε αυτήν παρά να την κρατήσει άριστη και ανέγγιχτη.

Θα έπρεπε να αξιοποιήσουμε τον Φουκώ ως έμπνευση για να δούμε ενδελεχώς τις κυρίαρχες ιδέες και τους θεσμούς της εποχής μας, καθώς και να τα αμφισβητήσουμε αναπολώντας τις ιστορίες και τις εξελίξεις τους.

Ο Φουκώ έκανε κάτι αξιοσημείωτο: έκανε την Ιστορία να ενισχύσει την ζωή και να την ξαναεμπλουτίσει φιλοσοφικά. Μπορεί να αποτελέσει μια εικόνα έμπνευσης για τις δικές μας διεργασίες.




Πηγή:
«Michel Foucault»,
theschooloflife.com.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


12 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 51863

    28 Οκτ 2021

    Στο εδώλιο οι υπεύθυνοι επιχείρησης εμπορίας ιπποειδών για τα σκελετωμένα άλογα
    https://www.iefimerida.gr/ellada/aloga-edolio-epiheirisis-emporias-skeletomena

    Η ποινή είναι πολύ απλή: οριστικό κλείσιμο της επιχείρησης και απαγόρευσης εφόρου ζωής στους υπεύθυνους να ξαναασχοληθούν με ζώα ή να έχουν κατοικίδια. Έτσι θα παραδειγματιστούν και οι υπόλοιποι και δεν χρειάζεται καν φυλάκιση. Απειλή με δέκα χρονάκια αν παραβιάσουν τους περιορισμούς οποιαδήποτε στιγμή στο μέλλον.

    Στο μεταξύ:
    https://www.youtube.com/watch?v=WX2Wi0og4Ok

  • Ανώνυμος 51862

    28 Οκτ 2021

    https://www.youtube.com/watch?v=BBJTeNTZtGU

  • Ανώνυμος 51861

    28 Οκτ 2021

    https://www.youtube.com/watch?v=0AI-m0rhZG8

  • Ανώνυμος 51860

    28 Οκτ 2021

    Πέστα Τζόνι!
    Ο ένας στήριζε και προμόταρε τον άλλον και έκαναν όνομα.
    Ωραία όλα αυτά, αλλά η ουσία ποια είναι, ειδικά στη σημερινή άνευ ιστορικού προηγούμενου κατάσταση.
    Μήπως η επιστροφή στο κόψιμο χάλκινων και αργυρών νομισμάτων; Στην εναλλακτική ιατρική; Την αναρχία;
    Μπούρδες!

    ΥΓ: 2022 λέει η τρίτη σεζόν του Mandalorian..
    Φοβάμαι μην γίνει κάνα μπαμ με την παγκόσμια περιβαλλοντική κρίση και δεν βγουν οι συνέχειες κάποιων σειρών, κλαψ..

  • Ανώνυμος 51859

    28 Οκτ 2021

    51857
    "Γιάννη νομίζω ότι η περίπτωση του Φουκώ πάει πακέτο με των άλλων αριστερών γάλλων φιλοσόφων που κάποιοι ανακάλυψαν και μας σερβίρουν για να δικαιολογήσουν θεωρίες συνωμοσίας κατά των εμβολίων, κατά της συμβατικής ιατρικής, υπέρ των κομπογιαννίτικων μεθόδων "θεραπείας" και γενικά ένα ρεύμα αμφισβήτησης και άρνησης ημιμαθών και αμόρφωτων που δεν καταννοούν την πολυπλοκότητα του σύγχρονου κόσμου."

    Ναι, συμφωνώ ρε παλικάρι! Δεν θέλω να κάνω ψυχολογική ανάλυση, αλλά εδώ χρειάζεται. Εκτιμώ πως ένας βασικός λόγος που ωθεί τους ανθρώπους στη συνωμοσιολογία βρίσκεται στη παιδική τους και εφηβική ηλικία. Οι περισσότεροι από αυτούς είτε ένιωθαν μεγάλο φόβο για τον πατέρα τους είτε μεγάλο θαυμασμό. Κάποιοι από αυτούς είναι θρησκόληπτοι. Ζουν με τον φόβο του Κυρίου. Έτσι μετέφεραν αυτόν τον φόβο και στην εξουσία δίνοντας της μεταφυσικές ικανότητες. Την θεωρούν αλώβητη, ανίκητη, πανούργα, ικανή να προβλέπει τα πάντα και να σχεδιάζει τα πάντα με κάθε λεπτομέρεια. Ότι συμβαίνει στη ζωή μας, έχει κάποια λόγο, κάποιο σκοπό, έτσι πιστεύουν. Φυσικά, αυτός που βρίσκεται πίσω από τον σκοπό είναι οι εξουσιαστές, οι οποίοι μπορούν να διαθέτουν τεράστιες στρατιές από ανθρώπους σε όλα τα στρώματα, τους τομείς και φορείς της κοινωνίας, πάντοτε έτοιμοι να υπηρετήσουν τα αφεντικά τους και να μας οδηγήσουν σε ένα δυστοπικό μέλλον.
    Επόμενα, πρέπει να αντιδράσουμε σε όλο αυτό. Πρέπει να βρούμε τους δικούς μας ανθρώπους, που με την μεγάλη πνευματική ισχύ τους θα κινητοποιήσουν τους ανθρώπους ενάντια στο δυστοπικό μέλλον. Και αν δεν υπάρχουν, οφείλουμε να τους επινοήσουμε. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία ως γνωστόν.
    Οι αριστεροί Γάλλοι φιλόσοφοι "είναι μια κάποια λύσις".
    Μόνο που ο συνωμοσιολογικός χώρος είναι ένα συνονθύλευμα από αριστερούς, δεξιούς, άκρα αριστερούς, άκρα δεξιούς, εθνικιστές, ναζιστές, θρησκόληπτους, ιθαγενείς, αγνωστικιστές και πάει λέγοντας.
    (Φουκό, Σαρτρ και Κσμύ, επιχείρησα να τους διαβάσω γύρω στα τριάντα μου. Μου ήταν αδύνατον, μου φάνηκαν βαρετοί. Μόνο με τον Καμύ μπόρεσα να διαβάσω.. ενάμιση βιβλία του και τον παράτησα. Και όταν ο Τζόνι βαριέται έναν φιλόσοφο, τότε τα πράγματα δεν είναι καλά για τον φιλόσοφο.. :)
    Γιάννης

  • Ανώνυμος 51858

    28 Οκτ 2021

    Παραδόξως στο theschooloflife.com δεν υπάρχει άρθρο για τον Μπακούνιν, αλλιώς θα τον τρώγαμε στη μάπα και αυτόν τον μουρλάκια. Υπάρχει όμως για τον Μαρξ, το οποίο είναι πέντε φορές μεγαλύτερο από αυτό για τον Φουκώ, οπότε πέφτει λίγο βαρύ για να μεταφραστεί από τους φωστήρες του μαρξιστοαναρχισμού (sic). Με μια γρήγορη ματιά έπεσα στην κριτική του Μαρξ για την εξιδείκευση. Τί άλλη μπαρούφα θα διαβάσω, να γυρίσουμε δηλαδή σε ένα βουκολικό τρόπο ζωής όπου και τα 7,9 δις του πλανήτη θα γίνουν γεωργοί και βοσκοί. Έλεος με τις παπαριές του κάθε ημιμαθή, οι καταστάσεις αλλάζουν και παρασέρνουν τα πάντα στο διάβα τους. Αυτό που είμαστε σήμερα αποτελεί συνισταμένο αποτέλεσμα πολλών παραγόντων, ένας από αυτούς είναι και η εξιδείκευση, δεν μπορείς να αφαιρέσεις από την πραγματικότητα την εξιδείκευση και ό,τι απομείνει να το χαρακτηρίσεις καλύτερο. Αυτό οπου απομένει θα είναι κάτι νεκρό και μη-λειτουργικό. Αφού: δημιουργούμε τα εργαλεία και στη συνέχεια τα εργαλεία μας διαμορφώνουν, όπως είχε πει ο John Culkin. Δεν μπορεί ένας βουκολικός τρόπος ζωής να υποστηρίξει 7,9 δις ανθρώπων στη σημερινή κατάσταση που βρίσκονται, αυτός ο τρόπος ζωής ανήκει σε ένα παρελθόν με διαφορετικό τεχνολογικό, ιατρικό, οικονομικό και βιομηχανικό επίπεδο, σε ένα διαφορετικό πλανήτη. Επίσης ποιος σήμερα θα ήθελε να ζήσει για παράδειγμα στην Αναγένννηση χωρίς όλες τις ανέσεις και συνήθειες που έχουμε μάθει και μας έχουν διαμορφώσει από μικρά: internet, τάμπλετ και κινητά ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ηλεκτρονικά παντού ακόμα και στο διάστημα, στέγαση, εργασία, πρόνοια, σουπερμάρκετ, μετακινήσεις και ένα σωρό άλλα.

    Δεν έχω διαβάσει κάποιο από τα βιβλία του Φουκώ, αλλά από όσα έχουν γραφτεί εδώ θα ρισκάρω μια σούμα.
    Γεννημένος σε μια πολύ επιτυχημένη κοινωνικά, οικονομικά και επαγγελματικά οικογένεια δέχτηκε ασταμάτητη πίεση από μικρός να είναι στρέιτ, καλός χριστιανός και γιατρός χειρούργος, υιοθετώντας και συνεχίζοντας το κοινωνικό status της οικογένειας. Έλα όμως που ο τύπος ούτε στρέιτ ήταν (ήταν γκέι), ούτε κάποια κλίση είχε στην ιατρική και με το ζόρι δεν γίνεται δουλειά. Τα πρέπει, τα καθωσπρέπει και η αφόρητη πίεση του οικογενειακού του περιβάλλοντος τον στιγμάτισαν πιθανόν για το υπόλοιπο της ζωής του, γεννώντας μέσα του την ανάγκη να τους αναιρέσει σε θεωρητικό επίπεδο (αφού ενδεχομένως δεν μπορούσε να τους κοντράρει σε υλικό επίπεδο), κάτι που έγινε σκοπός ζωής. Και πού κατέφυγε; Στην ιστορική φιλοσοφία, ένα πεδίο παράδεισος για τους απανταχού ψευδοεπιστήμονες και ημιμαθείς, όπου μπορείς να απομονώσεις ό,τι γουστάρεις, ερμηνεύοντάς το όπως θέλεις (ελλείψει ιστορικής ακρίβειας και άμεσης παρατήρησης του παρελθόντος και των συνθηκών του) και να το πασάρεις όπως σε βολεύει. Για όσους δεν γνωρίζουν αυτό ονομάζεται: ψευδοεπιστήμη.

    Τί θέλουμε να αποδείξουμε; Θέλουμε να αποδείξουμε ότι το σωφρονιστικό σύστημα ήταν καλύτερο στο παρελθόν. Φέξε μου και σκόνταψα.. Και γιατί να αποδείξουμε ότι ήταν καλύτερο στο παρελθόν; Για να την πούμε στους γονείς μας και να ανατρέψουμε το σύστημα. Απομονώνουμε λοιπόν ό,τι μας βολεύει και αρχίζουμε. Αποφεύγουμε ότι μας αναιρεί, όπως για παράδειγμα όταν υπεισέρχονται και άλλοι παράγοντες στο φαινόμενο που μελετάμε ή όταν συγκρίνουμε άμεσα δύο διαφορετικές χωροχρονικές καταστάσεις (παρελθόν-παρόν) με αυθαίρετο τρόπο. Όταν αυτά γίνονται επίτηδες ονομάζονται: απάτη, όταν γίνονται εν αγνοία ονομάζονται: ημιμάθεια και ασχετίλα. Για παράδειγμα αποφεύγουμε να σχολιάσουμε ότι στο παρελθόν φυλακισμένοι σε ανήλιαγα, υγρά μπουντρούμια πέθαιναν από αρρώστιες όπως η φυματίωση. Υποκειμενικότητα, ημιμάθεια, αντιεπιστημονικές μέθοδοι ανάλυσης, φανατίλα, εμμονή, κόμπλεξ, προσωπικά κολλήματα και απώτεροι στόχοι (κρυφοί ή φανεροί) που θολώνουν τη σκέψη και μειώνουν την εγκυρότητα και την αμεροληψία του μελετητή. Μην παραξενεύεστε διότι αν ψάξετε αυτά θα τα βρείτε σε όλα τα βιβλία (περισσότερο ή λιγότερο) όλων των συγγραφέων, στοχαστών και φιλοσόφων. Προσθέστε στα παραπάνω και την φλυαρία και είστε κομπλέ.

    Κλείνω αναφέροντας μια μικρή ανακρίβεια στη μετάφραση, Προς το τέλος του άρθρου αναφέρεται:
    "Οι ακαδημαϊκοί ιστορικοί τείνουν να μισούν το έργο του Φουκώ. Πιστεύουν πως είναι ανακριβές και πως διαρκώς επισημαίνει πράγματα. Όντας αρκετά κατανοητός σε κάποιο κείμενο ή σε άλλο"
    Στο πρωτότυπο όμως αναφέρεται:
    "Academic historians have tended to hate Foucault’s work. They think it is inaccurate and keep pointing out things he hadn’t quite understood in some document or other."
    https://www.theschooloflife.com/thebookoflife/michel-foucault/
    Ο μεταφραστής παρέλειψε λοιπόν να αναφέρει ότι οι ιστορικοί εγκαλούν τον Φουκώ ότι όχι μόνο είναι ανακριβής, αλλά και ότι δεν καταλάβαινε κάποια θέματα από αυτά που έθιγε.

    Παράξενο πάντως ένας τύπος να μην ενδιαφέρεται για την πλήρη ιστορική ακρίβεια, όταν περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε βιβλιοθήκες και αίθουσες σεμιναρίων και είναι καριερίστας της ιστορικής φιλοσοφίας. Πώς το λέει η λαική ρήση: ό,τι του φανεί, του Λωλοστεφανή!

    *κομπλέ < γαλλική complet

  • Ανώνυμος 51857

    27 Οκτ 2021

    @51855
    Νομίζω τελικά το άρθρο είναι αρκούντως διαφωτιστικό για την περίπτωση του Φουκώ. Προερχόμενως από πάμπλουτη μεγαλοαστική οικογένεια, παπαδοπαίδι, ομοφιλόφιλος που όμως τον έπνιγε το μικροπεριβάλλον του, αφιέρωσε την καριέρα του στην ιστορική φιλοσοφία "ασκώντας κριτική στην εξουσία του αστικού καπιταλιστικού κράτους, αστυνομία, φυλακές, γιατροί, θέλοντας να αλλάξει την κατεύθυνσή της προς μία μαρξιστοαναρχική ουτοπία".

    Το να εμπνευστούμε από το παρελθόν είναι υποκειμενικό και ψευδοεπιστήμη, αν δεν συνυπολογίζουμε όλους τους παράγοντες που υπεισέρχονται. Ο κάθε ημιμαθής και κολλημένος σε μια ιδέα μπορεί να απομονώσει ό,τι τον συμφέρει από την ιστορία και να το κάνει σημαία. Ειδικά στην εποχή μας που πλέουμε σε αχαρτογράφητα νερά. Ποτέ στο παρελθόν η ανθρωπότητα δεν έχει βρεθεί στην τωρινή κατάσταση: Υπερπληθυσμός, αύξηση προσδόκιμου επιβίωσης για όλους, σχεδόν απόλυτη επιβολή και έλεγχος της φύσης, δικτύωση σε παγκόσμιο επίπεδο, ανέσεις άνευ προηγουμένου, ιατρικές θεραπείες άνευ προηγουμένου και βεβαίως περιβαλλοντική κρίση σε παγκόσμιο επίπεδο λόγω των ανθρώπινων δραστηριοτήτων.

    Ζούμε στο 2021, όχι στο Μάη του '68. Το ερώτημα που τίθεται είναι υπάρχει κάποια κρυμμένη γνώση στο έργο του Φουκώ που πρέπει να γνωρίζουμε. Πρέπει να διαβάσουμε κάποιο βιβλίο του, ο συντάκτης έχει διαβάσει κάποιο βιβλίο του. Αυτά.

    Γιάννη νομίζω ότι η περίπτωση του Φουκώ πάει πακέτο με των άλλων αριστερών γάλλων φιλοσόφων που κάποιοι ανακάλυψαν και μας σερβίρουν για να δικαιολογήσουν θεωρίες συνωμοσίας κατά των εμβολίων, κατά της συμβατικής ιατρικής, υπέρ των κομπογιαννίτικων μεθόδων "θεραπείας" και γενικά ένα ρεύμα αμφισβήτησης και άρνησης ημιμαθών και αμόρφωτων που δεν καταννοούν την πολυπλοκότητα του σύγχρονου κόσμου. Εδώ ο άλλος ο μπετόβλακας ασχολείται με μεσαιωνικές αλχημείες του στυλ γη, νερό, αέρας, φωτιά, αιθήρ και φαντασιώνεται ότι είναι θεραπευτής. Όπως είχα προειδοποιήσει: Από Οκτώβριο θα πέσουν πολλές φάπες στα ανθρωπόμορφα γίδια. ;)

  • Ανώνυμος 51856

    27 Οκτ 2021

    Εφόσον ο Φουκό ήθελε να αποκομίσουμε κάποια μαθήματα από το παρελθόν, ώστε να βελτιώσουμε το παρόν μας, τότε προφανώς πρώτος αυτός θα το έκανε πράξη. Δεν μπορεί, κάποιες προτάσεις θα έχει για εκείνες τις αξίες του παρελθόντος που μπορούν να μας βοηθήσουν να ζήσουμε πιο άξια.
    Δεν διάβασα στο κείμενο κάτι τέτοια. Αντ' αυτού διάβασα γενικολογίες.
    Τι μας λέει για την κρατική ποινή; Ότι ναι μεν σήμερα η εξουσία δεν απαγχονίζει δημόσια τους κατάδικους, όμως τους κλείδωσε σε φυλακές και τους έκανε αόρατους. Άρα, η βαρβαρότητα της εξουσίας έγκειται στο ότι ο κόσμος δεν μπορεί να δει τις συνθήκες των καταδίκων, άρα δεν μπορεί να αντισταθεί στην εξουσία. Και αυτό είναι βάρβαρο και πρωτόγονο. Μα το σύγχρονο σωφρονιστικό σύστημα προέκυψε σαν απαίτηση όλων αυτών που κάποτε αγανακτούσαν να βλέπουν να διασύρεται δημόσια ο κατάδικος και να εκτελείται με φρικτό τρόπο. Άλλωστε, από την εποχή του Φουκό, μέχρι σήμερα το σωφρ. σύστημα έχει βελτιωθεί περαιτέρω. Η θανατική ποινή στην Ευρώπη έχει καταργηθεί, οι συνθήκες στις φυλακές έχουν βελτιωθεί, οι διαδικασίες απονομής δικαιοσύνης και υπεράσπισης του κατηγορουμένου έχουν επίσης βελτιωθεί κλπ.
    Και όλα αυτά, χωρίς καμία αντίσταση ή σύγκρουση στην εξουσία. Ποια είναι η αιτία; Διαφοροποιήθηκε ο τρόπος σκέψης των πολιτών. Αρχίσαμε να βλέπουμε τον κατάδικο όχι ως αποδιοπομπαίο τράγο, αλλά σαν μια προειδοποίηση προς τον καθένα μας: να πού μπορεί να καταλήξεις αν παραβείς τους νόμους.. Αλλάζει ο συνολικός τρόπος σκέψης μας. Ο φανατισμός υποχωρεί. Το καλό και το κακό, ως δύο άκρα στη θεωρεία των θρησκειών υποχωρούν και αντιμετωπίζονται ως δύο συμπεριφορές που συχνά συνυπάρχουν και αλληλο εμπλέκονται. Η υποκρισία της ηθικής, έχει υποχωρήσει σε κάποιο βαθμό.
    Δείτε τις περισσότερες μουσουλμανικές χώρες. Οι κατάδικοι διασύρονται, βασανίζονται και όμως, θεωρείται φυσιολογικό.
    Φαίνεται πως ο Φουκό, παρ' ότι το άρθρο μας λέει πως εγκατέλειψε το κομμουνιστικό κόμμα, ποτέ του δεν ξεπέρασε το δίπολο εξουσία - αντι εξουσία. Έβλεπε την εξέλιξη της κοινωνίας με ένα εν υπνώσει μαρξιστικό βλέμμα: πρέπει να συγκρούεσαι μα την εξουσία έως ότου την φέρεις στα μέτρα σου.
    Μόνο που όταν συγκρούεσαι μαζί της, τότε χωρίς αμφιβολία μια μέρα θα γίνεις και εσύ εξουσία. Και τότε, θα κληθείς να αντιμετωπίσεις όλα τα προβλήματα που υπάρχουν στη ζωή και γεννιούνται κάθε στιγμή.
    Τα ίδια λέει και στα ζητήματα της τρέλας και της σεξουαλικότητας.
    Είναι εμφανές πως επηρεάστηκε από το έργο του Νίτσε "Ανεπίκαιροι Στοχασμοί". Τον κατάλαβε, όπως ήθελε αυτός.
    "Παρ΄ όλο που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε βιβλιοθήκες και αίθουσες σεμιναρίων, αποτελούσε μια αφοσιωμένη επαναστατική εικόνα. Απέκτησε τεράστια δημοφιλία στους ελίτ, πνευματικούς κύκλους του Παρισιού."
    Αν είχε διαβάσει συνολικά τον Νίτσε, θα ήξερε πως ο Γερμανός έλεγε πως δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι καμία ιδέα που σού 'ρχεται στο μυαλό όταν βρίσκεσαι σε ένα δωμάτιο. Ούτε πρέπει να διαβάζεις πολύ, γιατί είναι σαν ακούς να σε μιλάει κάποιος συνεχώς, χωρίς να προλαβαίνεις να σκέφτεσαι εσύ ο ίδιος.
    Νομίζω, πως με τον Φουκό συνέβη ότι συνέβη και με άλλους φιλοσόφους μετά τον Β' Παγκ. Πόλεμο. Η Ευρώπη ήθελε να δείξει στον εαυτό της και στους άλλους, ότι εξακολουθεί να "παράγει" σπουδαίους φιλοσόφους, και όχι μόνον φιλοσόφους, και τους υπερεκτίμησε.

    Γιάννης

  • Ανώνυμος 51855

    27 Οκτ 2021

    @ 51851
    Όποιος έχει διαβάσει το «Επιτήρηση και Τιμωρία» του Φουκώ μένει με την απορία: τι προτείνει ο «ποιητής». Θα σας πω εγώ τι προτείνει: τίποτα. Ο «κριτικός» της εξουσίας και των θεσμών δεν αντιπροτείνει απολύτως τίποτα. Το όλο σύγγραμα είναι μια «αρχαιολογία» της ιστορίας της φυλακής και τίποτα άλλο. Περισσότερα θα μάθετε διαβάζοντας Cesare Beccaria παρά Φουκώ.

  • Ανώνυμος 51854

    27 Οκτ 2021

    " Η σταθερή άποψη είναι ότι τώρα αντιμετωπίζουμε τους ψυχικά ασθενείς με περισσότερη ανθρωπιά απ΄ ότι κάναμε ποτέ στο παρελθόν. Στην τελική, τους τοποθετούμε σε νοσοκομεία, τους χορηγούμε φάρμακα και τους παρέχουμε την φροντίδα ανθρώπων με διδακτορικά. Αλλά αυτή ήταν ακριβώς η συμπεριφορά που ο Φουκώ ευχόταν να συνθλίψει στην "Ιστορία της Τρέλας". Στο βιβλίο, επιχειρηματολόγησε ότι τα πράγματα στην Αναγέννηση ήταν στην πραγματικότητα πολύ καλύτερα για τους ψυχικά ασθενείς, απ' ότι έγιναν στη συνέχεια. Στην Αναγέννηση, οι ψυχικά ασθενείς αισθάνονταν να είναι διαφορετικοί απ΄ ό,τι τρελοί. Θεωρούνταν πως κατείχαν ενός είδους σοφίας, καθώς επιδείκνυαν τα όρια της λογικής. Ήταν σεβαστοί από πολλούς κύκλους και τους επιτρεπόταν να κυκλοφορούν ελεύθερα. Αλλά τότε, όπως ανέδειξαν οι ιστορικές έρευνες του Φουκώ, στα μέσα του 17ου αιώνα, εμφανίστηκε μια νέα συμπεριφορά, η οποία αμείλικτα νοσήλευε και εισήγαγε σε ιδρύματα του ψυχικά ασθενείς. Δεν τους επιτρεπόταν, πλέον, να ζουν δίπλα στους αποκαλούμενους σώφρονες, απομακρύνθηκαν από τις οικογένειες του και κλειδώθηκαν σε άσυλα ως μοχθηροί άνθρωποι, τους οποίους προσπαθούσαν να θεραπεύσουν, παρά να ανεχθούν επειδή απλά ήταν διαφορετικοί."

    Αυτό δεν κολλάει, είναι πολύ υποκειμενικό και θα εξηγήσω γιατί.
    Στην ταινία Breathe (2017) με τον Andrew Garfield που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, ένας βρετανός τη δεκαετία του '50 μένει παράλυτος από πολυομυελίτιδα. Ο τύπος με βοήθεια φτιάχνει έναν φορητό αναπνευστήρα με φορητό αναπηρικό αμαξίδιο και μπαταρία. Πάει στη Γερμανία στο κορυφαίο κέντρο φροντίδας παράλυτων όπου όλα ήταν "αποστειρωμένα" και οι παράλυτοι ναι μεν διατηρούνταν σε καλή κατάσταση και καθαροί, αλλά ήταν σαν φυλακή, ζούσαν μέσα σε δωμάτια σαν φέρετρα. Παθαίνει σοκ με αυτά που βλέπει από τους προοδευτικούς γερμανούς, αλλά βλέποντας οι άλλοι παράλυτοι ότι ο βρετανός είχε μια σχετική ελευθερία και αυτονομία παρόλη την παράλυσή του, θέλουν και αυτοί αυτό το νέο φρούτο.

    Τί θέλω να πω με αυτό: Στην Αναγέννηση και πιο παλιά οι παράλυτοι που δεν μπορούσαν να αναπνεύσουν απλώς πέθαιναν. Όταν η ιατρική εξελίχτηκε αρκετά να τους κρατά ζωντανούς, τότε δημιουργούνται νέες αχαρτογράφητες απαιτήσεις και επιδιώξεις. Οι γερμανοί έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν και ένιωθαν εκείνη την εποχή και με βάση την κουλτούρα τους και την εμμονή τους στο πρόγραμα και την πειθαρχία. Όταν μπαίνουμε σε αχαρτογράφητα νερά απαιτείται χρόνος για να σταθμίσει μια κατάσταση, δεν μπορούμε να πατήσουμε ένα κουμπί και όλα τα αρνητικά της νέας κατάστασης να εξαφανιστούν ως διά μαγείας. Κάθε νέα εξέλιξη, π.χ. αναπνευστήρας για παράλυτους, δημιουργεί θετικά και αρνητικά, τα οποία κάποια στιγμή μπορεί να λυθούν. Συμπερασματικά τα επιχειρήματα του Φουκώ δεν έχουν ισχύ, είναι υποκειμενικά, απομονώνει αυτό που τον συμφέρει, αλλά δεν βλέπει τη συνολική εικόνα. Ίσως διότι αυτό που τον ενδιαφέρει δεν είναι η καλυτέρευση της κοινωνίας στην οποία ζει, αλλά η ανατροπή του καθεστώτος από άλλο καθεστώς (μαρξιστικό). Λες και το νέο καθεστώς δεν θα έχει ακριβώς τα ίδια προβλήματα να λύσει με το προηγούμενο. Δεν θα υπάρχουν παραβατικές συμπεριφορές, κατάχρηση εξουσίας στις φυλακές, κακοποιήσεις σε ένα μαρξιστικό καθεστώς; Προφανώς και θα υπάρχουν, αλλά κάποιοι επιμένουν να φαντασιώνονται με επιχειρήματα της πλάκας.

    Breathe (2017)
    https://www.imdb.com/title/tt5716464/

    Τέλος για όσους αναρωτιούνται πού έχουν ξαναδεί τον νεαρό πρωταγωνιστή του Dune (2021), καλούνται να δουν το The King (2019).

  • Ανώνυμος 51853

    27 Οκτ 2021

    «Ο κύριος Τζανακόπουλος επισκέφθηκε την οικογένεια Ρομά και δήλωσε ότι θα διεκδικήσει από το κράτος "να αναλάβει την ευθύνη για την στήριξη της οικογένειας του, των τριών παιδιών του και της συζύγου του." Δεν είδα την ίδια ευαισθητοποίηση για τον πατέρα μου, Μανώλη Καντάρη», σημειώνει η Ανδριάνα Καντάρη στο μήνυμά της.
    «Δέκα χρόνια μετά από τον άδικο θάνατο του μπαμπά μου, κανείς δεν μας έχει επισκεφθεί και ουδέποτε λάβαμε καμία απολύτως βοήθεια από το κράτος. Τέτοιες κινήσεις μας αποδεικνύουν πως η ευαισθητοποίηση είναι επιλεκτική και πως επικρατεί το θέατρο του παραλόγου», καταλήγει η κόρη του δολοφονηθέντος.
    Η δολοφονία Καντάρη, τον Μάιο του 2011, είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο. Δύο άτομα αφγανικής καταγωγής ηλικίας 20 και 27 ετών, τότε, είχαν συλληφθεί από την αστυνομία καθώς ομολόγησαν την άγρια δολοφονία του 44χρονου Μανώλη Καντάρη, στο κέντρο της Αθήνας. άτυχος υπάλληλος φαρμακευτικής εταιρίας δέχθηκε επίθεση με μαχαίρι για μια κάμερα στην οδό 3ης Σεπτεμβρίου ενώ κατευθυνόταν με τη σύζυγό του στο μαιευτήριο για να φέρει στον κόσμο το τέταρτο παιδί του. Όπως είπαν οι δράστες στους αστυνομικούς μετά το έγκλημα πούλησαν την κάμερα στο Μοναστηράκι για το ποσό των 120 ευρώ.
    https://www.iefimerida.gr/ellada/i-kori-toy-manoli-kantari-xespa-den-eida-tin-idia-eyaisthitopoiisi-gia-ton-patera-moy

    Ωχ και τώρα τί απαντάνε. Είναι συριζαίοι αυτοί, δεν χρειάζεται να απολογηθούν.
    Στο μεταξύ:
    https://www.youtube.com/watch?v=8k0X91aWYHA
    Προσέξτε στο 12ο δευτερόλεπτο ο ματατζής πετάει ένα καδρόνι με κοκκινόμαυρη σημαία (μαντέψτε σε ποιους ανήκει).

  • Ανώνυμος 51851

    27 Οκτ 2021

    "Ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ τον άκουγε πιστά και ακόμη διατηρεί μια ευρεία ακολουθία ανάμεσα σε νέους ανθρώπους που σπουδάζουν στο πανεπιστήμιο σε ευδαίμονες άκρες του κόσμου."

    Αυτό λέει πολλά, κρίνοντας από τα σχόλια εδώ:
    https://www.freeinquiry.gr/articles/geniki-kritiki/o-anthropos-poy-ekane-moda-ti-filosofiki-skepsi/4804.html

    Είναι σαφέστατα καλύτερο να θυσιάζει κανείς προσωπικό χρόνο, τουλάχιστον μία εβδομάδα, να ψάχνει στο διαδίκτυο διαβάζοντας σχετικά άρθρα ακόμα και γιατί όχι κάνα βιβλίο του Michel Foucault και κατόπιν να γράψει ένα κείμενο για αυτόν αφού τον ενδιαφέρει ο χαρακτήρας, παρά να καταφεύγει σε μια μετάφραση από το theschooloflife.com. Αυτό προτείνω στον συντάκτη. Θα δώσω ένα παράδειγμα: αν ο συντάκτης έκανε μία πλήρης μετάφραση το αγγλόφωνο λήμμα της wikipedia για τον Foucault, το άρθρο θα ήταν πολύ πιο πλήρες και λιγότερο αποσπασματικό και εξιδανικευμένο. Ακόμα καλύτερα αν είχε γράψει ένα δικό του κείμενο, αφού πρώτα είχε διαβάσει και μελετήσει και το λήμμα της wikipedia και αυτό του theschooloflife.com και μερικά ακόμα. Αυτό λέγεται κοινή λογική Γαλανέ, αντί να προσπαθείς με υπονοούμενα να ξεπλύνεις την εμμονή σου με τον μαρξισμό. Όταν υποστηρίζεις σταθερά κάτι δεν το κάνεις με ανούσια υπονοούμενα, αυτό ονομάζεται επίσης κοινή λογική.

    "Θα έπρεπε να αξιοποιήσουμε τον Φουκώ ως έμπνευση για να δούμε ενδελεχώς τις κυρίαρχες ιδέες και τους θεσμούς της εποχής μας, καθώς και να τα αμφισβητήσουμε αναπολώντας τις ιστορίες και τις εξελίξεις τους."

    Καλά τα ευχολόγια, αλλά τί σημαίνει αυτό πρακτικά. Ωραίες οι ιδέες μέχρι όταν πας να τις εφαρμόσεις... Είδαμε και με τον Σαρτρ και τους αριστερούς γάλλους διανοούμενους που φιλοσοφούσαν περί σεξουαλικής ελευθερίας των ενηλίκων με ανήλικους και πού κατέληξε το πράγμα. Ουσιαστικά νομιμοποιούσαν για τους εαυτούς τους την ασυδοσία και την αυθαιρεσία με το έτσι θέλω σε βάρος της ψυχικής υγείας των άλλων, διότι: η ελευθερία σου σταματάει εκεί που ξεκινάει η ελευθερία των άλλων. Παραπέμπω επαυτού στο σχόλιο 51760 από το άρθρο για τον Σαρτρ.

    Είναι προφανές ότι πάντα υπάρχει και η κριτική, ο αντίλογος και ο πολυγραφότατος Foucault δεν μπορεί να αποτελεί εξαίρεση:
    https://en.wikipedia.org/wiki/Michel_Foucault#Critiques_and_engagements

    Αλλά δεν νομίζω ότι ο σκοπός του συντάκτη ήταν να γράψει ένα κείμενο για τον χαρακτήρα και το έργο του Foucault. Έκανε μια μεταφρασούλα από το theschooloflife.com με σκοπό αυτό εδώ:
    "Ο Μισέλ Φουκώ ήταν ένας γάλλος φιλόσοφος και ιστορικός του 20ού αιώνα, ο οποίος αφιέρωσε την καριέρα του ασκώντας κριτική στην εξουσία του σύγχρονου αστικού καπιταλιστικού κράτους, συμπεριλαμβανομένων και της αστυνομίας του, των δικαστηρίων, των φυλακών, των γιατρών και των ψυχιάτρων. Σκοπός του ήταν να ασχοληθεί με τίποτα λιγότερο από το πώς λειτουργούσε η εξουσία κι ύστερα να αλλάξει την κατεύθυνσή της προς μια μαρξιστική-αναρχική ουτοπία."
    Τρεις γραμμές όλες κι όλες. Έλεος με τον κάθε κολλημένο. Τη μία με τον Αχιλλέα οι μαρξιστές έψαχναν να βρουν επιχειρήματα στην Ιλιάδα για να την πουν στους δεξιούς για την αριστεία (!), τώρα πετάνε άσφαιρα με Σαρτρ και Foucault.

    Ένα μικρό σχόλιο για τις φυλακές:
    "Η φυλάκιση κάποιου ο οποίος διέπραξε ένα έγκλημα με βάση την κοινή λογική έχει δυο σκοπούς. Ο πρώτος είναι ο σωφρονισμός του εγκληματία προκειμένου να μην το επαναλάβει και ο δεύτερος η τιμωρία κατά τρόπο ανάλογο του εγκλήματος προκειμένου το θύμα (και η κοινωνία) να μην αισθάνεται αδικημένο ή απροστάτευτο και αναζητήσει διέξοδο στην αυτοδικία. "
    https://www.capital.gr/o-kostas-stoupas-grafei/3591043/tote-exoume-problima

    Αυτός είναι ο θεμελιώδης λόγος που οι κοινωνίες έχουν φυλακές. Κοινωνίες χωρίς φυλακές δεν υπάρχουν, αλλιώς θα υπήρχε αναρχία και οι κοινωνίες θα διαλύονταν ελλείψει κοινωνικής συνοχής. Διευκρινίζω ότι αυτό ισχύει για τις πολύπλοκες κοινωνίες όπως οι σημερινές. Για τις λιγότερο πολύπλοκες και λιγότερο πολυπληθείς κοινωνίες του παρελθόντος, προφανώς οι κρεμάλες στις πλατείες και οι δημόσιες εκτελέσεις ήταν αρκετές και φαντάζουν και περισσότερο ανθρώπινες σε κάποιους σήμερα. Μην παραλείπουμε όμως σε τί κατάσταση ήταν η ανθρωπότητα μέχρι πριν έναν αιώνα και σε τί άνευ προηγουμένου κατάσταση βρίσκεται τώρα. Ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε παρόμοια κατάσταση με την σημερινή: υπερπληθυσμός, παγκόσμια δικτύωση, τεχνολογίες και νέες τεχνολογίες, ανηλεής και άνευ προηγουμένου επέμβαση στη φύση, βιομηχανικές επαναστάσεις, ιατρική κ.λπ. Κύριοι πότε επιτέλους θα καταλάβετε ότι η ανθρωπότητα πλέει σε αχαρτογράφητα νερά. Το μέλλον είναι απρόβλεπτο και κανείς μπουρδοφιλόσοφος ή νομπελίστας παπάρας οικονομολόγος μπορεί να το προβλέψει (Ρουμπινί, δόκτωρ ντουμ και τρίχες κατσαρές, ο τυπάκος είναι για τα πανηγύρια, αν είναι μέντιουμ να πάει να δουλέψει στις μυστικές υπηρεσίες). Και ας σταματήσουν κάποιοι με νοημοσύνη οκτάχρονου να παλιμπαιδίζουν με μεσαιωνικές αμπελοφιλοσοφίες γη, αέρας, νερό, φωτιά, κατά φαντασία θεραπευτές. Αυτά έχουν ξεπεραστεί, δεν θα επανα-ανακαλύπτουμε τον τροχό ξανά και ξανά επειδή κάποιοι είναι για το αμόρφωτοι, φαντασιομανείς μπουρτζόβλαχοι.

    Σκασμός και μουσικό διάλειμμα:
    https://www.youtube.com/watch?v=uCdXjAq3bNg