Η ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ
ΤΩΝ ΨΗΦΟΦΟΡΩΝ

Γιατί ο Σωκράτης
μισούσε τη δημοκρατία


IMAGE DESCRIPTIONΈχουμε συνηθίσει να έχουμε σε υψηλή εκτίμηση τη Δημοκρατία και κατ΄ επέκταση την αρχαία Αθήνα, τον πολιτισμό που ανέδειξε τη Δημοκρατία.

Ο Παρθενώνας αποτελεί πλέον, συνώνυμο των δημοκρατικών αξιών. Αυτός είναι και ο λόγος που σύγχρονοι ηγέτες δημοκρατιών θέλουν να φωτογραφηθούν εκεί.

Είναι, λοιπόν, ιδιαίτερα εντυπωσιακό το να ανακαλύπτεις ότι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της Ελλάδας, η Φιλοσοφία, ήταν ιδιαίτερα καχύποπτη για το άλλο της επίτευγμα: τη Δημοκρατία.

Ο Σωκράτης απεικονίζεται στους πλατωνικούς διαλόγους ως ιδιαίτερα απαισιόδοξος όσον αφορά ολόκληρη την υπόθεση της Δημοκρατίας. Στο 6ο βιβλίο της Πολιτείας, ο Πλάτωνας περιγράφει μια συζήτηση του Σωκράτη με τον Αδείμαντο, και την προσπάθειά του να τον κάνει να δει τα ψεγάδια της Δημοκρατίας.


Συγκρίνοντας την κοινωνία με ένα πλοίο, λέει ο Σωκράτης:

Αν έβγαινες για ένα ταξίδι στη θάλασσα, ιδανικά ποιον θα προτιμούσες να ορίζει τον κυβερνήτη του σκάφους; Τον οποιοδήποτε ή μήπως ανθρώπους εκπαιδευμένους στους κανόνες και τις προκλήσεις της ναυσιπλοΐας;

Προφανώς το δεύτερο, απαντά ο Αδείμαντος.

Τότε γιατί, ρωτάει ο Σωκράτης, συνεχίζουμε να θεωρούμε ότι κάθε τυχαίο άτομο βρίσκεται σε θέση να κρίνει το ποιος θα έπρεπε να κυβερνήσει μια χώρα;

IMAGE DESCRIPTIONΗ άποψη του Σωκράτη είναι ότι η ψήφος στις εκλογές είναι επιδεξιότητα και όχι μία τυχαία διαίσθηση. Και όπως όλες οι δεξιότητες, χρειάζεται να καλλιεργείται συστηματικά στους πολίτες.

Το να επιτρέπεις στους πολίτες να ψηφίζουν χωρίς να έχουν εκπαιδευτεί, είναι τόσο ανεύθυνο όσο το να θέτεις καπετάνιο μιας τριήρους που πάει στη Σάμο εν μέσω καταιγίδας.


Ο Σωκράτης κατέληξε να βιώσει από πρώτο χέρι την καταστροφική εμπειρία της ηλιθιότητας των ψηφοφόρων. Το 399 π.Χ., ο φιλόσοφος δικάστηκε με την ψευδή κατηγορία της διαφθοράς της αθηναϊκής νεολαίας. Οι ένορκοι, πεντακόσιοι αθηναίοι πολίτες, προσκλήθηκαν να εκτιμήσουν την υπόθεση και αποφάσισαν, κατά μικρή πλειοψηφία, ότι ο φιλόσοφος ήταν ένοχος. Καταδικάστηκε να πιει κώνειο.

Σημειωτέον, ο Σωκράτης δεν ήταν ελιτιστής με τη στενή έννοια του όρου. Δεν υποστήριζε ότι λίγοι εκλεκτοί και μόνο θα έπρεπε να ψηφίζουν. Υποστήριζε όμως, ότι μονάχα εκείνοι που σκέφτονταν λογικά και σε βάθος έπρεπε να πλησιάζουν στις κάλπες.

Έχουμε λησμονήσει αυτή τη διαφορά μεταξύ της διανοητικής Δημοκρατίας και της Δημοκρατίας ως δικαίωμα. Έχουμε επιτρέψει την ψήφο σε όλους χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη μας τη σοφία. Και ο Σωκράτης γνώριζε ακριβώς πού θα κατέληγε αυτό. Σε ένα σύστημα που οι έλληνες φοβόντουσαν περισσότερο από όλα: Τη δημαγωγία.


Η αρχαία Αθήνα είχε επίπονες εμπειρίες με δημαγωγούς. Για παράδειγμα, ο Αλκιβιάδης, ένας πλούσιος, χαρισματικός, γλυκομίλητος, εύπορος άντρας, κατακρεούργησε τις βασικές ελευθερίες και βοήθησε στην ώθηση της Αθήνας στις καταστροφικές στρατιωτικές της περιπέτειες στη Σικελία.

Ο Σωκράτης ήξερε πόσο εύκολα υποψήφιοι για εκλογή θα μπορούσαν να πατήσουν στην ανάγκη μας για εύκολες απαντήσεις. Ζήτησε να αναρωτηθούμε πάνω σε ένα debate μεταξύ δύο υποψηφίων. Ο ένας ήταν γιατρός και ο άλλος ζαχαροπλάστης.

IMAGE DESCRIPTIONΟ ζαχαροπλάστης θα έλεγε για τον αντίπαλό του:

Ο άνθρωπος αυτός έχει προκαλέσει διάφορα κακά πάνω σας, σας πονάει, σας πλασάρει πικρά ελιξήρια, και σας λέει να μην τρώτε και να πίνετε ότι θέλετε! Δεν θα σας δώσει ποτέ συμπόσια αμέτρητων και ευχάριστων αγαθών, όπως εγώ.

Ο Σωκράτης μας ζήτησε να αναλογιστούμε την ανταπόκριση του κοινού:

Πιστεύετε ότι ο γιατρός θα είναι σε θέση να απαντήσει επιτυχώς;

Η πραγματική απάντηση, «σας προκαλώ δυσφορία και αντιτίθεμαι στις επιθυμίες με στόχο να σας βοηθήσω», θα προξενούσε έντονες αντιδράσεις του κοινού, δεν νομίζετε;

Έχουμε ξεχάσει κάθε προειδοποίηση του Σωκράτη απέναντι στη Δημοκρατία.
Προτιμήσαμε να τη θεωρούμε ξεκάθαρο αγαθό, αντί για κάτι το οποίο είναι μόνο τόσο επιτυχές όσο και το εκπαιδευτικό σύστημα που την περιβάλλει.

Ως επακόλουθο, έχουμε εκλέξει αμέτρητους ζαχαροπλάστες και ελάχιστους γιατρούς.




Πηγή:
The School of Life:
«Why Socrates hated democracy»,
youtube.com/theschooloflifetv.



ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


12 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 49524

    13 Οκτ 2020

    Μην είσαι ταπεινόφρων, φάε την εσύ. Την κέρδισες με την αξία σου.

  • Ανώνυμος 49523

    13 Οκτ 2020

    «Μετά την μεγάλη προεκλογική ομιλία του ’81 στο Σύνταγμα οι επαφές μας ήταν πυκνές και εγκάρδιες. Μια φορά με φώναξε για φαγητό, παρήγγειλε λευκό κρασί, με κοίταξε και μου είπε: Αν υπήρχε μετάλλιο σκηνοθεσίας θα σου το έδινα» είχε πει σε παλαιότερη συνέντευξή του στο News247 ο Τάσος Μπιρσίμ. Ο σκηνοθέτης που εισήγαγε την πολιτική στην τηλεοπτική εποχή και σφράγισε με τη δική του τηλεοπτική κουλτούρα τις συγκεντρώσεις του ΠΑΣΟΚ είχε αποκαλύψει πως: «Με τον Ανδρέα επιλέγαμε μαζί ακόμα και το κοστούμι, το πουκάμισο και τη γραβάτα που θα φορούσε».
    https://thecaller.gr/callers-choice/o-andreas-zei-kai-o-mpirsim-episis-deite-to-vinteo-poy-eftiaxe-gia-ta-100-chronia-apo-tin-gennisi-papandreoy/

  • Ανώνυμος 49521

    13 Οκτ 2020

    Καλύτερα να φας καμία κρεμούλα.
    ;)

  • Ανώνυμος 49520

    13 Οκτ 2020

    " στον Τσιόδρα", διορθώνω

  • Ανώνυμος 49519

    13 Οκτ 2020

    Το tao te ching αναφέρει ανάμεσα στα άλλα:
    "Αν θέλεις να απαλλαγείς από κάτι, πρέπει πρώτα να το αφήσεις να εξαπλωθεί." Κάποιος, ας το πει στον Τσιάδρα και στους άλλους...

    "Ο σκληρά εργαζόμενος δεν είναι πάντα τόσο σκληρά εργαζόμενος, που και που κάνει καμιά απατεωνιά, ακόμα και για να μην αισθάνεται μειονεκτικά όταν μαθαίνει τις απατεωνιές των άλλων και ο απατεώνας τελικά έχει και θετικά χαρακτηριστικά και όλα αυτά αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου και περιπλέκονται."
    Για όσους "τρελαίνονται" με τους Ρωμιούς..
    Γιάννης

  • Ανώνυμος 49518

    13 Οκτ 2020

    Αγαπητέ, στο σχόλιό μου 49513 αναφερόμουν μόνο στο αποσπασματάκι από το σχόλιό σου (49512), διότι το υπόλοιπο σχόλιο το θεωρώ φλύαρο και επιδερμικό σε σύγκριση (και μόνο σε σύγκριση) με το σχόλιό μου 49511.
    Η πραγματικότητα, η φύση, το σύμπαν είναι συμπληρωματικά.
    Για αυτό στο tao te ching αναφέρεται:

    Όταν οι άνθρωποι ονομάζουν κάτι όμορφο, κάτι άλλο γίνεται άσχημο.
    Όταν οι άνθρωποι ονομάζουν κάτι καλό, κάτι άλλο γίνεται κακό. (2)

    Αν θέλεις να μαζέψεις κάτι, πρέπει πρώτα να το σκορπίσεις.
    Αν θέλεις να αποδυναμώσεις κάτι, πρέπει πρώτα να το δυναμώσεις.
    Αν θέλεις να απαλλαγείς από κάτι, πρέπει πρώτα να το αφήσεις να εξαπλωθεί.
    Αν θέλεις να δώσεις τέλος σε κάτι, πρέπει πρώτα να το ξεκινήσεις.
    Αυτό ονομάζεται αντίληψη του πώς είναι πραγματικά τα πράγματα. (36)

    Για αυτό και ο σοφός αποφασίζει επιτόπου αναλόγως την περίσταση, χωρίς ταμπού, ιδεοληψίες και προκαθορισμούς, ποιο είναι το σωστό και το λάθος.

    Για παράδειγμα έγραψες: "τι σημαίνει όταν εσύ είσαι ένας άνθρωπος που εργάζεται σκληρά, χωρίς ρουσφέτια και απάτες και ενώ εγώ, είμαι ένας κλασικός Ρωμιός, κρατικοδίαιτος και απατεώνας, αλλά η ψήφος μας μετράει το ίδιο;". Όμως σου λέω ότι και αυτό σχετικό είναι. Ο σκληρά εργαζόμενος δεν είναι πάντα τόσο σκληρά εργαζόμενος, που και που κάνει καμιά απατεωνιά, ακόμα και για να μην αισθάνεται μειονεκτικά όταν μαθαίνει τις απατεωνιές των άλλων και ο απατεώνας τελικά έχει και θετικά χαρακτηριστικά και όλα αυτά αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου και περιπλέκονται.

  • Ανώνυμος 49517

    13 Οκτ 2020

    Τι θα πει " Βλέπω Γιάννη εξελίσσεσαι"; Παρόμοιες απόψεις έχω γράψει σ' αυτή την ιστοσελίδα, αλλά και σε άλλες. Αδυνατώ να θυμηθώ πότε και πού έκανα τέτοια σχόλια για να ανατρέξω και να τ παραθέσω. Δεν είμαι τόσο παλιός σχολιαστής στην ΕΕ όπως εσύ, αλλά αυτές οι απόψεις τις έχω από παλαιότερα. Ίσως, με τον καιρό να γίνονται σαφέστερες, ελπίζω..

    Ειρήσθω εν παρόδω να πω κάτι γι' αυτούς που πιστεύουν πως η δημοκρατία χρειάζεται από καιρό σε καιρό κάποια σοκ, για να κατακτά νίκες επί των κάθε είδους αντιπάλων της. Ένα είδος αναζοωγόνησης.
    Σε αυτό το πλαίσιο διαβάσαμε και ακούσαμε από αναλυτές στα ΜΜΕ πως η θυσία του Φύσσα δεν πήγε χαμένη, επειδή ο θάνατος του έγινε αφορμή να γίνει η δημοκρατία δυνατότερη. Πρέπει να πώ, πως ασφαλώς και ο θάνατος του πήγε χαμένος; Πως ο Φύσσας, προφανώς δεν είχε καμία διάθεση να θυσιαστεί; Πως κανείς δεν πρέπει να θυσιάζεται για ιδέες;
    Επειδή οι άνθρωποι έχουν τόση εμμονή με ιδέες "καθ" αυτό", αναλλοίωτες ιδέες, με αιώνιες αξίες, έφθασαν στο συμπέρασμα πως εφόσον είναι "αιώνιες", άρα είναι ανώτερες από τον άνθρωπο που σε αντίθεση μ' αυτές είναι θνητός, άρα οφείλει να δίνει για χάρη τους και την σύντομη ζωή του.
    Σκέφτομαι πως μαζί μ' αυτό το λιβάνισμα των ανώτερων αξιών και της δημοκρατίας, μάλλον, πρέπει να αναζητήσουμε και έναν άλλο λόγο σ' αυτή την λαγνεία για "θυσίες".
    Πιθανόν να συνυπάρχει και μια πολύ παλαιότερη συνήθεια από διάφορες θρησκευτικές τελετές, κατά τις οποίες κάποιος η κάποιοι - συνήθως δούλοι ή αιχμάλωτοι - θυσιάζονταν ώστε να εξευμενιστεί ένας αιμοδιψείς και πολύ απαιτητικός θεός, προστάτης της κοινότητας, ώστε να πάνε όλα καλά για την κοινότητα ή ομάδα.
    Απλώς ο αιμοδιψείς θεός, αντικαταστάθηκε από την αιώνια Αλήθεια, το δόγμα, το κόμμα, την επανάσταση, τα εξ ορισμού ανώτερα ιδανικά της Αριστεράς, την δημοκρατία κλπ, παρ' ότι, αυτή η θυσία δεν γίνεται από την κοινότητα μέσου του εχθρού, αλλά το αίμα πρέπει να προέρχεται από την κοινότητα ώστε να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για την αθωότητα της.
    Γιάννης

  • Ανώνυμος 49515

    13 Οκτ 2020

    Το πρωινό της 11ης Αυγούστου του 1990 ο χώρος έξω από το Μέγαρο του Αρείου Πάγου ήταν γεμάτος από οπαδούς του ΠΑΣΟΚ. Κάποια στιγμή το αγανακτισμένο πλήθος άρχιζε να φωνάζει ρυθμικά την ιαχή «αίσχος – αίσχος», για να ακολουθήσει το «ποτέ θα κάνει ξαστεριά» και ως αποκορύφωμα ο… εθνικός ύμνος.
    «Βαφτίζοντας» το καλαμπόκι ελληνικό, οι εμπλεκόμενοι στη συναλλαγή επιχείρησαν να αποφύγουν την εισφορά ύψους 182 εκατ. δραχμών προς την ΕΟΚ και παράλληλα να επωφεληθούν από την υψηλή τιμή της πώλησης και την καταβολή κοινοτικών επιδοτήσεων. Το φορτίο ανήκε στην κρατική εμπορική εταιρεία ITCO, η οποία είχε ιδρυθεί επί ΠΑΣΟΚ, με σκοπό να διαμορφώνονται οι τιμές στην αγορά.
    Ήταν τότε που ο Νίκος Αθανασόπουλος ξεστόμισε μια ατάκα που θα εξελισσόταν σε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής, επικαλούμενος το κοντράστ των «κουτόφραγκων» με τους υπέρτερους διανοητικά Έλληνες. «Όταν εμείς οι Έλληνες χτίζαμε Παρθενώνες, εσείς οι βάρβαροι τρώγατε βελανίδια», είπε με περισσή περιφρόνηση στον Βέλγο Εμίλ Μένενς, προϊστάμενο του Τμήματος Καταπολέμησης της Απάτης (σημερινό OLAF) της τότε ΕΟΚ.
    Η προηγούμενη κυβέρνηση είχε αρνηθεί - δια στόματος του τότε Υπουργού Εξωτερικών Κάρολου Παπούλια – το σκάνδαλο, αψηφώντας την πίεση των Βρυξελλών για περαιτέρω εξηγήσεις. Το αποτέλεσμα ήταν να προσφύγει η Κομισιόν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο εναντίον της Ελλάδας. Στη δική που έγινε στις 9 Μαΐου 1989 στη Χάγη, 40 ημέρες πριν από τις βουλευτικές εκλογές, η Ελλάδα δικάστηκε και καταδικάστηκε ερήμην, βγαίνοντας ζημιωμένη κατά 600 εκατ. δραχμές!
    Τον Σεπτέμβριο του 1990, αν και εξέτιε την ποινή φυλάκισής του, εξελέγη στην Κεντρική Επιτροπή, στο 2ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Στις εκλογές του 1993, με τις οποίες επανήλθε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, εξελέγη πανηγυρικά βουλευτής της Β’ Αθηνών με 116.474 σταυρούς! Τελικά ο Νίκος Αθανασόπουλος έμεινε στις φυλακές Κορυδαλλού μόνο για 19 μήνες. Στις 19 Ιανουαρίου του 1994 το όνομα του αποκαταστάθηκε και με τη βούλα. Έχοντας φυσικά πράσινη πλειοψηφία, η Βουλή υπερψήφισε την απονομή χάριτος υπέρ του για το σκάνδαλο του καλαμποκιού. Η «νομιμοποίηση» του σκανδάλου εκ μέρους τη κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ δεν θα μπορούσε να μην εκληφθεί ως ένα… χαρμόσυνο μήνυμα από τους επίδοξους μιμητές του Αθανασόπουλου. Η διασπάθιση του δημόσιου χρήματος είχε συνδεθεί με την ατιμωρησία και την κομματική «ηρωοποίηση» ενός πολιτικού. Οι Φράγκοι θα συνέχιζαν να το παίζουν… κουτοί για λίγο καιρό ακόμα, προτού στείλουν με τόκο τη λυπητερή.
    https://www.ethnos.gr/istoria/128329_otan-htizame-parthenones-eseis-trogate-belanidia-poios-kai-giati-eipe-ti-frasi

    Ατίθαση ρωμιοσύνη!
    Πάμε σκληρό ροκ:

    ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΞΕΡΟ ΨΩΜΙ
    https://www.youtube.com/watch?v=8ahVghkW5WI

    Αφιερωμα 90ς ΠΑΣΟΚ
    https://www.youtube.com/watch?v=F_AFBp7K3Jc

    Ο Ήλιος ο πράσινος- N Carkade
    https://www.youtube.com/watch?v=HvsTfkzxRwM

    Κάρμινα Μπουράνα
    https://www.youtube.com/watch?v=_1fLYWj9wME
    (Ενδιαφέροντα σχόλια!)

    Χαιρετισμός (μετά αποδοκιμασιών) Β. Λεβέντη στο ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής
    https://www.youtube.com/watch?v=42A05hEKHXg

  • Ανώνυμος 49514

    13 Οκτ 2020

    Η αύξηση των καταστροφών που οφείλονται στην κλιματική αλλαγή τις δύο πρώτες δεκαετίες αυτού του αιώνα καθώς και η πανδημία του κορονοϊού αποδεικνύουν ότι οι πολιτικοί ηγέτες αποτυγχάνουν να σταματήσουν τη μετατροπή του πλανήτη σε «μια μη κατοικήσιμη κόλαση» για εκατομμύρια ανθρώπους, κατήγγειλε ο ΟΗΕ σήμερα.
    «Είμαστε σκόπιμα καταστροφικοί. Αυτό είναι το μόνο συμπέρασμα στο οποίο μπορώ να καταλήξω», βλέποντας τις δράσεις για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής να καθυστερούν, σχολίασε η Μάμι Μιζουτόρι, της Διεθνούς Στρατηγικής του ΟΗΕ για τη μείωση του κινδύνου καταστροφών (UNSDIR). «Η covid-19 δεν είναι παρά η πιο πρόσφατη απόδειξη ότι οι πολιτικοί και επιχειρηματικοί ηγέτες δεν έχουν κατανοήσει τον κόσμο γύρω τους», τόνισε σε ανακοίνωσή της.
    «Η covid-91 πραγματικά ευαισθητοποίησε τις κυβερνήσεις και την κοινή γνώμη για τους κινδύνους που μας περιβάλουν. Μπόρεσαν να δουν ότι αν η covid-19 είναι τόσο φοβερή, η κλιματική έκτακτη ανάγκη μπορεί να είναι ακόμη χειρότερη», τόνισε η Μιζουτόρι στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου. «Χωρίς πράσινη ανάκαμψη, απλώς θα αυξήσουμε την κλιματική έκτακτη ανάγκη», προειδοποίησε.
    Η Γκούχα- Σάπιρ προειδοποίησε ότι αν τα ακραία καιρικά φαινόμενα εξακολουθήσουν να αυξάνονται με τον ίδιο ρυθμό τα επόμενα 20 χρόνια, «το μέλλον της ανθρωπότητας μοιάζει πολύ ζοφερό».
    https://www.ethnos.gr/kosmos/128177_oie-mi-katoikisimi-kolasi-o-planitis-logo-klimatikis-allagis-kai-koronoioy

    Για ποιους χτυπά η καμπάνα!
    Όπως έχω ξαναγράψει σε σχόλιά μου, πανδημίες και οικονομικές κρίσεις θα φαντάζουν παιδική χαρά συγκριτικά με την επικείμενη παγκόσμια περιβαλλοντική κρίση.
    Και για του λόγου το αληθές ας κάνουμε μια αναδρομή σε παλιά σχόλια.
    Είστε έτοιμοι; Πάμε!

    Οικονομικές κρίσεις, οικονομικοί πόλεμοι, πανδημίες, συγκρούσεις, μετανάστευση, αποτελούν πρόβα τζενεράλε κάτι πολύ χειρότερου, της παγκόσμιας περιβαλλοντικής κρίσης. Μέρος της συλλογικής ευθύνης για τη δικτυωμένη ανθρωπότητα είναι πολλά πράγματα: σεβασμός στα άλλα ζώα, πράσινες τεχνολογίες, αποφυγή σπατάλης και υπερκατανάλωσης, μείωση των προσδοκιών, έλεγχος του παγκόσμιου πληθυσμού/γεννήσεων κ.λπ. Δεν υπάρχει "planet B".
    https://www.freeinquiry.gr/articles/erevnes/ta-fanera-sxoleia/4634.html

    Παρεμπιπτόντως όλοι τούτοι οι βολεμένοι όλο προβλέψεις και προφητείες αμολούν, μπας και πείσουν ότι είναι προφήτες και δικαιολογήσουν καρέκλες και συνέδρια, αλλά για την παγκόσμια περιβαλλοντική κρίση δεν βγάζουν κιχ. Είτε δεν γνωρίζουν, είτε δεν θέλουν να χάσουν το ποίμνιο που τους ακούει και διαβάζει με γουρλωμένα μάτια. Και ως γνωστόν το ποίμνιο δεν θέλει να ακούει για συνέπειες των πράξεών του και αλλαγή του τρόπου ζωής του, μόνο ασυνάρτητα, γενικόλογα, αμφίσημα και βαρύγδουπα.
    https://www.freeinquiry.gr/articles/erevnes/ta-fanera-sxoleia/4634.html

    Και φυσικά μια πιθανή παγκόσμια περιβαλλοντική κρίση θα κάνει οποιαδήποτε πανδημία να μοιάζει με ευχάριστο παραμύθι, οι συνέπειες θα ήταν άνευ προηγουμένου.
    https://www.freeinquiry.gr/articles/geniki-kritiki/skianthropoi/4639.html

    Η προσκόλληση και η εμμονή στις επιθυμίες είναι το πρόβλημα. Και το φαντασιακό των επιθυμιών, των επιδιώξεων και οραμάτων το τροφοδοτεί η κοινωνία συνεχώς και ασταμάτητα.
    Για τη βιόσφαιρα, φιλοσοφία, τέχνη, θρησκεία, επιστήμη, δίκαιο, αποτελούν πλεονασμό.
    Όταν η παγκόσμια περιβαλλοντική κρίση χτυπήσει ηχηρά την πόρτα της ανθρωπότητας, καμία επίκληση σε υψηλές αρχές, ιδανικά και πανανθρώπινες διαχρονικές αξίες δεν πρόκειται να την σώσει. Ή θα προσαρμοστεί στις λειτουργίες και διαδικασίες της φύσης ή θα εξαφανιστεί.
    Απλά και προφανή όλα αυτά, που όμως συνεχώς τα ξεχνάμε μέσα σε ένα σύννεφο διανοητικής πορδίτσας και θεωρητικοποίησης των πάντων.
    https://www.freeinquiry.gr/articles/geniki-kritiki/grammes/4497.html

    Στην εποχή μας πλέον το τί νομίζει ο κάθε άνθρωπος θα έρθει σε δεύτερη μοίρα όταν η παγκόσμια περιβαλλοντική κρίση δείξει τα δόντια της. Τότε καμία επίκληση σε "πανανθρώπινες", "διαχρονικές", "απαράβατες" αξίες και ιδανικά δεν πρόκειται να σώσει την ανθρωπότητα, η ευθύνη είναι συλλογική και η αλλαγή του τρόπου ζωής επίσης. Μια πολύ μικρή γεύση παίρνει τώρα η ανθρωπότητα με την πανδημία και τα μέτρα που έχουν ληφθεί που μας αναγκάζουν να αλλάξουμε τρόπο ζωής και συμπεριφοράς σε κάποια θέματα.
    https://www.freeinquiry.gr/articles/gegonota/ena-doro-apo-ton-oyrano/4599.html

    Υπάρχουν πολλές post-apocalyptic ταινίες, μία είναι ίσως η πιο εμβληματική/συμβολική: The Road (2009).
    Υπάρχει και το πρόσφατο Light of My Life (2019).

  • Ανώνυμος 49513

    12 Οκτ 2020

    "Βεβαίως, λέξεις όπως η αγάπη, αλήθεια, συμφέρον, δικαιοσύνη κλπ είναι διαχρονικές, αλλά το νόημα το οποίο τις προσδίδουν οι άνθρωποι είναι παροδικό και διαφέρει ανά τις εποχές, ακόμα, μέσα και σε πιο σύντομο διάστημα."

    Βλέπω Γιάννη εξελίσσεσαι.
    ;)

    ΥΓ: Το μόνο που θέλω να προσθέσω επαυτού είναι ότι το δίκαιο και οι νόμοι αφορούν αποκλειστικά τις σχέσεις μεταξύ των ατόμων μιας κοινωνίας ενσυνείδητων όντων. Δεν υπάρχει λόγος σώνει και καλά το ανθρώπινο δίκαιο να αντανακλάται ή να βασίζεται σε κάποιο φυσικό φαινόμενο ή φυσικό "νόμο" ή κάποια φυσικομαθηματική θεωρία. Είναι δικά μας θέματα και τα αλλάζουμε και τα προσαρμόζουμε κατά το δοκούν και το συμφέρον μας.
    (δοκέω-δοκῶ < από τη ρίζα -δοκ που προήλθε από μετάπτωση από τη ρίζα -δεκ < από την πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα -dek̑)

  • Ανώνυμος 49512

    12 Οκτ 2020

    Οι περισσότεροι άνθρωποι καθώς παρατηρούν τον κόσμο γύρω τους, καθώς προσπαθούν να ερμηνεύσουν την ζωή, φθάνουν στο συμπέρασμα: "δεν μπορεί, κάτι πολύ σημαντικό υπάρχει πίσω από όλα αυτά, κάτι το οποίο πρέπει να το παίρνουμε πολύ στα σοβαρά. Σίγουρα υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος, για τον οποίο υπάρχει το ανθρώπινο γένος, έχει κάποια ιδιαίτερη αποστολή για μια ανώτερη πορεία."
    Και καταλήγουν στο συμπέρασμα πως η ανθρωπότητα για να πετύχει αυτή την αποστολή, οφείλει να υιοθετήσει μερικά ιδανικά που θα την οδηγήσουν σε μία τέλεια κοινωνία.
    Ανάμεσα σ' αυτά είναι και η αρετή της λογικής και του ορθολογισμού, κλασικός εκπρόσωπος της οποίας υπήρξε ο Σωκράτης.
    Με βάση τον ορθολογισμό του πίστεψε ότι θα μπορούσε να παίξει τον ρόλο της μύγας που ενοχλεί την Αθήνα (φοράδα). Έτσι με την λογική του προσπάθησε να δώσει τον ορισμό στην αρετή, στην αλήθεια, στην δικαιοσύνη και στην αδικία, στην αγάπη για την πατρίδα, στην εντιμότητα, στον έρωτα κλπ. Ξέρουμε πως ο Σωκράτης απέτυχε να ανατρέψει την παρακμή της Αθήνας, όχι γιατί αποδείχθηκε "λίγος", αλλά για τον λόγο πως η πίστη στην λογική πάση θυσία είναι κι αυτή παρακμή, μια φυγή από την πραγματικότητα. Η λογική είναι μια μέθοδος για να μπορούμε να συμβιώνουμε μεταξύ μας χωρίς να κανιβαλίζουμε ο ένας τον άλλο, να λύνουμε βασικά προβλήματα με τον διάλογο και όχι με βία, αλλά δεν μπορεί να μάς εγγυηθεί ότι κάποτε θα είμαστε σε θέση να ανακαλύψουμε κάποιες Απόλυτες αξίες, αξίες καθ' αυτό. Και ο λόγος δεν είναι ότι η λογική είναι μια λάθος επιλογή. Ο λόγος είναι πως δεν υπάρχουν τέτοιες αξίες, πουθενά στο σύμπαν. Βεβαίως, λέξεις όπως η αγάπη, αλήθεια, συμφέρον, δικαιοσύνη κλπ είναι διαχρονικές, αλλά το νόημα το οποίο τις προσδίδουν οι άνθρωποι είναι παροδικό και διαφέρει ανά τις εποχές, ακόμα, μέσα και σε πιο σύντομο διάστημα.
    Πχ αυτό που για κάποιον είναι συμφέρον ή δίκαιο, μπορεί να αποδειχθεί για κάποιον άλλο άδικο ή καταστροφικό. Αυτό που τώρα θεωρείται λογικό, αύριο ίσως να είναι παράλογο και ακόμη και καταστροφικό αν θεωρηθεί θέσφατο.
    Η λογική είναι μια μέθοδος με όρια και όχι πανάκια.
    Η δημοκρατία αν μπορεί να λύνει προβλήματα και να εγγυάται μια στοιχειώδη ποιότητα ζωής, είναι χρήσιμη, αν όχι, τότε πρέπει να τεθεί ως ερώτημα. Και φυσικά, θα πρέπει να την απαλλάξουμε από διάφορες.. υπερφυσικές ικανότητες που υποτίθεται ότι έχει: την ισότητα των ανθρώπων (τι σημαίνει όταν εσύ είσαι ένας άνθρωπος που εργάζεται σκληρά, χωρίς ρουσφέτια και απάτες και ενώ εγώ, είμαι ένας κλασικός Ρωμιός, κρατικοδίαιτος και απατεώνας, αλλά η ψήφος μας μετράει το ίδιο;) , την πίστη πως η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα, η πλειοψηφία έχει πάντα δίκαιο κλπ
    Το ζήτημα της παιδείας είναι από μόνο του ένα μεγάλο θέμα. Ποιά παιδεία; Ακόμη και η δημοκρατία είναι εξουσία, και η εξουσία θέλει την παιδεία ένα πυλώνα που θα συνδράμει στην αναπαραγωγή της.
    Γιάννης

  • Ανώνυμος 49511

    12 Οκτ 2020

    Ο Σωκράτης δεν συμπαθούσε τη δημοκρατία λόγω προφανώς της εμπειρίας των αρνητικών της που γνώριζε από πρώτο χέρι (π.χ. δημαγωγία).
    Ο Πλάτωνας όταν πήγε στη Σικελία δεν συμπάθησε τους ολιγαρχικούς και έστησε ένα δικό του σύστημα (φωτισμένη δεσποτεία).
    Δεν υπάρχει τέλειο σύστημα, το πρόβλημα το έχουν οι φιλόσοφοι που ονειρεύονται τέλειες πολιτείες θεμελιωμένες σε κάποιες απαράβατες αρχές.
    Μόνο που δεν υπάρχουν θεμελιώδεις αρχές στη φύση. Το μόνο σταθερό στη φύση είναι ότι τίποτε δεν μένει σταθερό.

    "Δεν υποστήριζε ότι λίγοι εκλεκτοί και μόνο θα έπρεπε να ψηφίζουν. Υποστήριζε όμως, ότι μονάχα εκείνοι που σκέφτονταν λογικά και σε βάθος έπρεπε να πλησιάζουν στις κάλπες."

    Καλά αυτά στη θεωρία. Στην πράξη τίποτε δεν μένει σταθερό, όλα αλλάζουν συνεχώς, λογικοί άνθρωποι που γίνονται παράλογοι, λύκοι που γίνονται αρνάκια, αρνάκια που μετατρέπονται σε λύκους. Και δεν είναι μόνο αυτά, αλλά πολλά άλλα ακόμη, π.χ. οι άνθρωποι αλλάζουν όταν αποκτούν πλούτο ή φήμη ή δόξα ή τραβάνε την προσοχή του κοινού. Επιπλέον ο ανθρώπινος ψυχισμός είναι ανίκανος να διαχειριστεί την υπερβολική δημοσιότητα. Τα πράγματα αλλάζουν, αυτό που θεωρείται ευλογία, αύριο μετατρέπεται σε κατάρα. Είδαμε και ο πολύς καθηγητάκος εκ Χάρβαρντ και αέναος μπουρδολόγος Παπανδρέου τί έκανε εν Ελλάδι. Όταν μίλαγε, οι ρωμιοί τον άκουγαν και τους έτρεχαν τα σάλια, τώρα τα άπλυτά του θα τα πληρώνουν για τρεις γενιές.

    Αποσπάσματα από tao te ching:

    Όταν η φορολογία είναι υπερβολική και οι άνθρωποι πεινούν, τελικά θα επαναστατήσουν.
    Το ίδιο και όταν οι κυβερνήτες δεν ξέρουν πώς να δρουν αβίαστα.
    Φρόντισε το καλό των ανθρώπων και εμπιστέψου τους – άφησέ τους ήσυχους.
    Μόνο αυτοί που δεν νοιάζονται για τα αγαθά της ζωής, νοιάζονται πραγματικά για τη ζωή. (75)

    Οι αρχαίοι σοφοί δεν προσπαθούσαν να γεμίσουν τους ανθρώπους στείρες γνώσεις.
    Όταν οι άνθρωποι νομίζουν ότι ξέρουν πολλά, είναι δύσκολο να τους οδηγήσεις στην αρετή.
    Όταν όμως αναγνωρίζουν την άγνοιά τους, μπορούν να βρουν μόνοι τους το δρόμο τους.
    Αν θέλεις να κυβερνήσεις, μη στηρίζεσαι στην εξυπνάδα ή στα πλούτη σου.
    Ο δρόμος της απλότητας είναι πάντα ο καλύτερος.
    Αν είσαι αυτάρκης και αρκείσαι σε μία απλή ζωή, θα δείξεις και σε όλους τους ανθρώπους το δρόμο.
    Που θα ακολουθήσουν για να επιστρέψουν στη φύση τους. (65)

    Όσο περισσότερες οι απαγορεύσεις, τόσο φεύγει η αρετή από τους ανθρώπους.
    Όσο περισσότερα όπλα μαζεύεις, τόσο πιο ανασφαλείς θα νιώθουν.
    Όσο περισσότερες επιδοτήσεις δίνεις, τόσο λιγότερο αυτάρκεις θα γίνονται.
    Όσο πιο λεπτομερείς γίνονται οι νόμοι, τόσο περισσότερο θα εγκληματούν. (57)