ΟΤΑΝ
ΛΥΜΑΙΝΟΝΤΑΝ
ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ

Δεν λήστευαν τους οθωμανούς
γιατί τους φοβούνταν,
αλλά πάντα απλούς χριστιανούς


IMAGE DESCRIPTIONΗ ρωμέικη ιστοριογραφία αντιπαρήλθε τη ληστρική δράση των κλεφταρματολών και τους ενέταξε σε σπουδαία θέση στο ηρώο της «εθνικής μυθολογίας» παρουσιάζοντάς τους ως δήθεν αγωνιζόμενους με εθνικούς σκοπούς ενάντια στον «τουρκικό ζυγό».

Η ιστορική αλήθεια όμως, όπως προκύπτει από τις μαρτυρίες των ίδιων των κλεφταρματολών εκείνης της εποχής, είναι εντελώς διαφορετική. Βασική επιδίωξή τους ήταν η λεηλασία. Δεν είχαν καμία εθνική συνείδηση ή άλλο ευγενές κίνητρο. Απέφευγαν κατά κανόνα μάλιστα, να ληστεύουν τους οθωμανούς και τους κοτζαμπάσηδες, γιατί τους φοβόντουσαν. Λήστευαν κυρίως τους φτωχούς κι αδύναμους χριστιανούς.

Γιʼ αυτό, ο περιβόητος «χαλασμός των κλεφτών», λίγα χρόνια πριν το ΄21, έγινε με τη συνεργασία ρωμιών, τούρκων, Εκκλησίας και οθωμανικής εξουσίας, ενώ το ξεκλήρισμα της οικογένειας του Θ. Κολοκοτρώνη έγινε με τη συνεργασία των προκρίτων, της Εκκλησίας και σύσσωμου του τοπικού χριστιανικού πληθυσμού, που είχαν υποφέρει πολύ από τις ληστρικές τους επιδρομές.

Ε.Ε.




Τότε λυμαίνονταν οι κλέφτες, οι αδελφοί Κολοκοτρωναίοι, ο Θεόδωρος κι ο Ιωάννης, ο Γιώργης από τον Αετό της Τριφυλίας και πάντοτε λήστευαν τους ομοφύλους τους χριστιανούς. Το άσυλό τους το είχαν στα Πηγάδια και τη Μάνη κι ανάγκαζαν δια της ληστείας τους προεστούς κατά καιρούς να τους διορίζουν αρματολούς με μπουγιουρδί του πασιά, προκειμένου δήθεν να εμποδίζουν τη ληστεία και τη ζωοκλοπή από τον τόπο. Αλλά όταν τους έκοβαν αυτά τα χάρτζια, δηλαδή τους λουφέδες τους, θύμωναν κι άρχισαν την παλιά τους τέχνη με περισσότερη επίταση.

Ο πασιάς, με την προτροπή των προεστών, τους διόριζε όλους αυτούς αρματολούς με σκοπό να τους βάλουν στο χέρι με πλάγια μέσα και να τους φονεύσει, αλλά αυτοί το καταλάβαιναν και περιφέρονταν συσσωματωμένοι. Ποτέ δεν έμπαιναν σε κάποια πόλη, όπου ήταν πολλοί τούρκοι κι έτσι τρέφονταν με τις ελπίδες. Όταν τους έπαυαν όμως, γινόντουσαν θηριωδέστεροι κι άρχιζαν και τους προεστούς, οι οποίοι τους προστάτευαν για να είναι πάντοτε ένα φόβητρο για τους τούρκους.

Κατά το έτος 1805, οι κλέφτες αυτοί έπιασαν τον πρωτοσύγκελλο προεστό της επαρχίας Τριφυλίας στη θέση του Ραψοματέικου βουνού, καθώς ερχόταν από την Τρίπολη και συνοδευόταν από τον μπελούμπαση με 13 τούρκους. Οι κλέφτες, 17 τον αριθμό, είχαν στήσει ενέδρα σ΄ αυτό το μέρος κι άρχισαν πόλεμο με τους τούρκους. Ο πρωτοσύγκελλος βλέποντας αυτή τη συμπλοκή χτύπησε το άλογο του να φύγει, οι κλέφτες όμως τουφέκισαν το άλογο, το σκότωσαν και τον έπιασαν, οι δε τούρκοι πυροβολούμενοι και πυροβολούντες έφυγαν αβλαβείς.

Αφού τον αιχμαλώτισαν, του ζητούσαν τα λεγόμενα χάρτζια πάλι για να είναι αρματολοί και συγχρόνως λύτρα 10.000 γροσίων. Τον κράτησαν σαράντα μέρες έως ότου παρέλαβαν τα λύτρα και τον απέλυσαν με την υπόσχεση πάντοτε να τους κάνει και αρματολούς.

Σκληρυθέντος του πράγματος από αυτή την αιχμαλωσία, τους παράγγειλαν οι προεστοί, κρυφά πάντοτε, να φύγουν και να πάνε στη Ζάκυνθο, όπου οι άγγλοι ζητούσαν τέτοιους για στρατιώτες στη δούλεψή τους.

Βρίσκονταν τότε οι κλέφτες, έως 150 τον αριθμό, στο Μελιγαλά, όπου οι τούρκοι οι ανδρουσανοί ξεκίνησαν εναντίον τους με όλους τους ραγιάδες, όσους είχαν άρματα έως 1.500 τον αριθμό. Τους έκλεισαν στο παλιό φρούριο στο χωριό Αλητούργι κι αφού πολέμησαν ηρωικά, έτρεψαν αυτή τη στρατιά σε φυγή και τους πέταξαν στον ποταμό της Μαυροζούμαινας, όπου πνίγηκαν ουκ ολίγοι τούρκοι. Τότε σκοτώθηκε κι ο Αγγελής Πέτροβας, παλικάρι ονομαστό του καιρού εκείνου από την Γαράντζα, από αυτούς τους κλέφτες που περιφέρονταν δημόσια με μπαϊράκια.

Οι τούρκοι σκλήρυναν, ανέφεραν στο πασιά τα γεγονότα κι εκείνος βρίσκοντας τους προεστούς ευδιάθετους για την καταδίωξη των κλεφτών, αποφάσισε με φιρμάνι την καταδίωξή τους. Έφεραν και συνοδικό του τότε Πατριάρχη: «Όσοι τους περιθάλπουν και τους τροφοδοτούν να είναι αφορισμένοι, εάν δεν τους φανερώσουν στις αρμόδιες αρχές».

Και τότε πάλι οι προεστοί έστειλαν άνθρωπο οικείο των κλεφτών, που βρίσκονταν στους Λάκκους, να τους ειδοποιήσει για την απόφαση εναντίον τους, συμβουλεύοντάς τους να περάσουν στη Ζάκυνθο πριν αρχίσουν να τους κυνηγούν, υποσχόμενοι να τους δώσουν ακόμα και τα έξοδά τους. Αλλά αυτοί σε απάντηση σκότωσαν τον απεσταλμένο, αν και ήταν συγγενής τους.

Ύστερα απ΄ όλα αυτά, αποφασίστηκε η καταδίωξή τους αποτελεσματικά. Διορίστηκε κεχαγιάμπεης του πασιά με 1.500 τούρκους στρατιώτες, που ήρθε στο χωριό Σκάλα με παλούκια ετοιμασμένα επί τούτου. Άρχισε πρώτα από τους γιατάκηδες, που τους έκρυβαν και τους τροφοδοτούσαν. Παλούκωσε πάνω από τριάντα και τότε χύθηκε ο τρόμος σε όλους.

Οι κλέφτες τότε αισθάνθηκαν την ανάγκη, αφού δεν έβρισκαν τροφές ούτε γιατάκηδες να τους κρύψουν ούτε κι οι μανιάτες τους δέχθηκαν πλέον, να χωριστούν σε μπουλούκια μικρά από τρεις-τέσσερις έως πέντε, προκειμένου να μπορέσουν να κρυφτούν, γιατί και τα παράλια πιάστηκαν, ώστε δεν ήταν δυνατόν πλέον να περάσουν στη Ζάκυνθο. Όπως μπορούσε ο καθένας κρυβόταν πλέον σε τρύπες, αλλά τροφή πλέον δεν έβρισκαν, εξαιτίας του τρόμου των παλουκωμένων, τους οποίους άφηναν στο παλούκι πολλές μέρες, για να φοβούνται όλοι.

Έπεσαν και στους Μύλους, αλλά τους συνελάμβαναν κι εκεί, ώστε δεν έμεινε κανένας τους. Όλους τους σκότωσαν οι γιατάκηδες, που άλλοτε τους τροφοδοτούσαν και τους έκρυβαν.

Ο δε Γιάννης Κολοκοτρώνης, ο Σίμος και ο Κουντάνης πρωτοκλέφτες και ο Γιώργης από τον Αετό, όλοι επτά τον αριθμό, κατέφευγαν απο τόπο σε τόπο και πήγαν να κρυφτούν στο μοναστήρι των Αιμυαλών κοντά στο Ζυγοβίστι. Αλλά οι καλόγεροι δεν τους δέχθηκαν μέσα στο μοναστήρι, αλλά τους έβαλαν σ΄ ένα ληνό θολογύριστο στο αμπέλι τους μέσα. Τους έδωσαν και ψωμί από το μύλο τους που έχουν εκεί κοντά κι έφαγαν, αφού ήταν πεθαμένοι της πείνας.

Ειδοποίησαν όμως ο καλόγεροι τους δημητσανίτες που είναι κοντά στο μοναστήρι, ότι οι κλέφτες βρίσκονται κρυμμένοι στο ληνό. Οι δημητσανίτες τους επιτέθηκαν και τους πολιόρκησαν στενά. Δοκίμασαν να φύγουν, αλλά δεν τα κατάφεραν κι επέστρεψαν πίσω. Τότε τους έβαλαν πολλά θειάφια στην πόρτα του ληνού κι έτσι ένας-ένας βγαίνοντας να παραδοθεί, τον σκότωναν. Τέτοιο τέλος είχαν κι οι επτά, προκειμένου να μη μείνει κανένας ζωντανός κι αρχίσει να μαρτυρά πού στέκονταν και ποιοι τους έτρεφαν.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πήγε μόνος του μεταμφιεσμένος στου Παλούμπα στους Κολιαίους ή Πλαπουταίους, που ήταν συγγενής τους. Τον έβαλαν μέσα σε μια τρύπα και τον τροφοδοτούσε μόνος ο Παρασκευάς χωρίς να το ξέρει άλλος από την οικογένεια. Ειδοποίησαν όμως το γερο-Δεληγιάννη, που δεν θέλησε να τον φανερώσει και διαδόθηκε ότι σκοτώθηκε κι αυτός. Αφού κατευνάστηκε η καταδίωξη και δεν ακούστηκε να έμεινε κανένας ζωντανός, τότε μεταμφιεσμένος μπάρκαρε στο Ρουφιά σε κάποιο καΐκι, που τον έβγαλε στη Ζάκυνθο. Εκεί μεταμφιεσμένος για πολύ καιρό δεν αναγνωριζόταν. Αλλά φανερώθηκε επί τέλους στον Αναγνωσταρά, ο οποίος, επειδή είχε αντιληφθεί την καταστροφή τους, έφυγε εγκαίρως για τη Ζάκυνθο, όπου μπήκε στη δούλευση των άγγλων, που τον είχαν ως μαγγιόρο αξιωματικό. Μπήκε κι ο Κολοκοτρώνης στην αγγλική δούλευση, προόδευσε κι έγινε κι εκείνος αξιωματικός κι έμεινε εκεί.

Τέτοιο τέλος είχαν όλοι οι κλέφτες, που λυμαίνονταν πάντοτε τους χριστιανούς. Σε τούρκο ποτέ δεν έβαζαν χέρι, γιατί σκληρύνονταν και τους κατεδίωκαν. Ευχαριστούνταν και οι τούρκοι, γιατί οι κλέφτες λήστευαν τους ομοθρήσκους τους χριστιανούς και δεν τους έμελλε τίποτε. Αλλά όταν έβαλαν χέρι και στους προεστούς, τότε επήλθε και η καταστροφή τους.

Εκείνη την εποχή, περί το Νοέμβριο μήνα του 1805, μετά την καταστροφή των κλεφτών, προσκλήθηκαν και οι προεστοί των επαρχιών να πάνε στην Τρίπολη για κοινές υποθέσεις του Μοριά, αλλά και για να συγχαρούν τον πασιά για την εξάλειψη των κλεφτών.





ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

IMAGE DESCRIPTIONΟ Παναγιώτης Παπατσώνης επιχείρησε πολλές φορές, κατά διάφορα χρονικά διαστήματα να γράψει τις αναμνήσεις του
αναφερόμενος στη δράση της οικογένειάς του, στη συμβολή του ίδιου και των αδελφών του στα γεγονότα του ΄21
και κυρίως στα όσα έλαβαν χώρα στην Πελοπόννησο.

Οι γραμματικές του γνώσεις ήταν λίγες. Του άρεσε να γράφει τις αναμνήσεις του χρησιμοποιώντας την καθαρεύουσα,
της οποίας δεν ήταν εντριβής, γι΄ αυτό και τα κείμενά του παρουσιάζουν σολοικισμούς και ανορθογραφίες.

Το παραπάνω κείμενο είναι από το βιβλίο του:
«Απομνημονεύματα από των χρόνων της Τουρκοκρατίας μέχρι της βασιλείας Γεωργίου Α΄»,
Βιβλιοθήκη Γενικών Αρχείων του Κράτους, Αθήνα, 1960. Έχει γίνει προσαρμογή του
στην καθομιλουμένη, καθώς και προσθήκη τίτλου, εικόνων και υπότιτλων με μέριμνα της «Ελεύθερης Έρευνας»



IMAGE DESCRIPTIONΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
στην «Ελεύθερη Έρευνα»
άλλα άρθρα για την οθωμανική περίοδο
και το 1821, στο Αφιέρωμα:

1821:
Η ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ
ΤΩΝ ΡΩΜΙΩΝ

Το άγνωστο ΄21


Η οικογένεια Παπατσώνη ήταν παλιά οικογένεια επιφανών προκρίτων της Μεσσηνίας, που συμμετείχαν στα γεγονότα του ΄21 κι ασχολήθηκαν με την πολιτική.
Ο Παναγιώτης Παπατσώνης ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Διορίστηκε Έφορος Εμπλακίων στις 17 Ιουνίου 1821. Εξελέγη παραστάτης της ίδιας επαρχίας στη Β΄ Εθνική Συνέλευση και στη συνέχεια χρημάτισε βουλευτής μέχρι την άφιξη του Ι. Καποδίστρια. Ονομάστηκε επαρχιακός δημογέροντας Εμπλακίων. Το 1841 εξελέγη δήμαρχος του δήμου Εύας κι έμεινε στην αρχή μέχρι το 1862.
Έκτοτε, χαρακτηρίστηκε ως οθωνικός και παρέμεινε εκτός οποιουδήποτε αξιώματος αντιμαχόμενος το κόμμα του Κουμουνδούρου, μέχρι το 1880, οπότε νίκησε στις εκλογές κι επέβαλε δήμαρχο Εύας τον πρωτότοκο γιο του Δημήτριο.
Πέθανε σε βαθύ γήρας το έτος 1888.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


10 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 50661

    1 Απρ 2021

    Ένα άσχετο σχόλιο εννοιολογικού περιεχομένου:
    Ληστεύω: Για να ληστέψω κάποιον πρέπει αυτός να έχει κάτι για να του πάρω. Αν αυτά που έχει είναι κότες είμαι απλά "κλεφτοκοτάς". Αν είναι βόδια (κάτι μεγαλύτερο) χρειάζεται να έχει αντίστοιχους χώρους όπως στάβλους, εκτάσεις πεδινές κτλ. άρα είναι κτήμονας. Αν είναι γρόσια και είναι πολλά προφανώς είναι πλούσιος. Αν κάποιος είναι κατ επάγγελμα Ληστής σημαίνει ότι υπάρχει σημαντική λεία για να ληστεύει. Και αναρωτιέμαι: Είναι Τουρκοκρατία, δεν είμαι Τούρκος αλλά έχω "λεφτά", τι είμαι? Για να βοηθηθώ, σκέφτομαι ιστορικά ανάλογα: Είναι Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, δεν είμαι Ρωμαίος όμως βγάζω λεφτά και είμαι πλούσιος τι είμαι ? Είναι Λατινοκρατία, δεν είμαι Λατίνος όμως βγάζω λεφτά και είμαι πλούσιος τι είμαι? Είναι Γερμανική κατοχή, δεν είμαι Γερμανός αλλά βγάζω λεφτά και είμαι πλούσιος, τι είμαι? Με βάση τον συλλογισμό μου "φίλος των κατοχικών δυνάμεων", "μαυραγορίτης" κτλ κτλ! Που είναι "περίεργη" υπόθεση που οδήγησε στο αφοριστικό συμπέρασμα ? Στην άποψη ότι η Τουρκοκρατία ήταν σαν Ρωμαϊκή, Λατινική, Γερμανική κατοχή. Αν κάποιος θεωρεί ότι αντίθετα η Τουρκοκρατία ήταν ένα καθεστώς "κανονικότητας", "ισονομίας", "δικαιοσύνης" κτλ κτλ, τότε προφανώς οι έχοντες καλώς είχαν και κακώς τους λήστευαν. Αν θεωρήσουμε ότι η Τουρκοκρατία ήταν "κατοχικό", "δεσποτικό", "θεοκρατικό", "παράνομο" καθεστώς τότε η ληστεία μπαίνει σε άλλη κριτική!
    Κατά την δική μου συλλογιστική, η Τουρκοκρατία ήταν ένα "μη-κανονικό" καθεστώς, καθότι οι "πολίτες" ήταν χωρισμένοι σε αυστηρές τάξεις, κυρίως βάση θρησκεύματος και προσωπικής σχέσης με τον Σουλτάνο . Συνεπώς η Ληστεία ήταν άλλη μια εκδήλωση της μη κανονικότητας, ως ένδειξη της γενικότερης "έκπτωσης" των αξιών. Προφανώς όσο πιο απροστάτευτα τα υποψήφια θύματα τόσο πιο επιλέξιμα για ληστεία. Τη ευθύνη την είχε το διεφθαρμένο καθεστώς. Ίσως μάλιστα την ληστεία Χριστιανών από Χριστιανούς την υπόθαλπτε για δικούς της εκφοβιστικούς λόγους, επιβραβεύοντας τους κλέφτες με το αξίωμα του Αρματολού, ενώ μετά τους ξεπάστρευε για να επαναφέρει την "Οθωμανική" Ειρήνη. (Να σε κάψω Γιάννη να σ' αλείψω μέλι)
    Μια "λαϊκιστική" άποψη αγαπητή στους "τρομοκράτες" : Η Ληστεία είναι αντίσταση απέναντι στο διεφθαρμένο καθεστώς και σε όσους το υπηρετούν, ανεξάρτητα αν είναι στην κορυφή ή στο πάτο της εξουσίας, κάτι σαν την πυρπόλυση της ΜΑΡΦΙΝ, την δολοφονία αστυνομικών ή φυλάκων κτλ κτλ.
    Μια "καθεστωτική" άποψη: Η ευθύνη βαραίνει τα "παλιόπαιδα", τα "λαμόγια", τους "ταραξίες" που χαλάν την κοινωνική γαλήνη και ενίοτε είναι πληρωμένοι πράκτορες ξένων δυνάμεων που επιβουλεύονται το Κράτος και την ακεραιότητα της Πολιτείας. Αυτή για παράδειγμα είναι η άποψη του Ερντογανικού, αλλά και Κεμαλικού Κράτους της σύγχρονης Τουρκίας. Αναλογικά δε, τόσο ο Κεμάλ όσο και ο Ερντογάν είναι πολύ λιγότερο "απολυταρχικοί" ηγέτες από τους Σουλτάνους.
    Το Ζήτημα των Κλεφτών που γινόντουσαν τούρκοι αξιωματούχοι ως Αρματολοί θα πρέπει να εξεταστεί με πολύ προσοχή, όχι τόσο για το αν ήταν "καλοί" ή "κακοί" για τους υπόδουλους όσο γιατί ένα καθεστώς σαν το Οθωμανικό τους χρησιμοποιούσε και γιατί είχε ανάγκη "ταραχοποιά" στοιχεία.
    Ας μη ξεχνάμε ότι την μεγαλύτερη περίοδο το Οθωμανικό καθεστώς στηρίζονταν στο τιμαριωτικό σύστημα, δηλαδή η γη άνηκε στο Σουλτάνο, που την παραχωρούσε μαζί με τον αγροτικό πληθυσμό σε αξιωματούχους, τους Τιμαριούχους, με στόχο να μαζεύουν χρήμα και Στρατό για τον Σουλτάνο. Δεν υπάρχει η έννοια της "έννομης" τάξης που υπάρχει ακόμη και στα μετα-μεσαιωνικά κράτη της Δύσης. Μοιάζει, κατά την άποψή μου, με ένα αποικιακό κράτος της μετακολομβιακής εποχής, όπου ακόμη και οι μουσουλμάνοι είναι "αντικείμενα" του Σουλτάνου. Οπότε το ζήτημα των Ληστών ακόμη και ως " Ρομπεν Χουντ" ακούγεται αστείο. Ήταν απλά ΧΑΟΣ!!!

  • Ανώνυμος 50621

    26 Μαρ 2021

    "Δεν λήστευαν τους οθωμανούς
    γιατί τους φοβούνταν,
    αλλά πάντα απλούς χριστιανούς" κατι σαν τους σημερινους Συριζανελους δλδ, ξυλο στους συνταξιουχους στις διαδηλωσεις και προσκυνημα στην Μερκελ

  • Ανώνυμος 50562

    21 Μαρ 2021

    Κατά την προσφιλή συνήθεια των στρατευμάτων μιας αυτοκρατορίας, πρώτοι παρατάχθηκαν οι «πολίτες» των αποικιών (Έλληνες, Σικελοί και Κορσικανοί) ως «αναλώσιμο υλικό» και τελευταίοι οι Άγγλοι. Όταν πλησίασαν οι Έλληνες, δέχθηκαν τα φονικά πυρά των Γάλλων. Ο Κολοκοτρώνης, από φόβο μήπως η μεγαλύτερη φθορά πέσει στους συμπατριώτες του, τους διέταξε να πέσουν κάτω. Τα εχθρικά πυρά θέρισαν τους Άγγλους, οι οποίοι βρέθηκαν ξαφνικά χωρίς την ανθρώπινη ασπίδα τους. Πριν προλάβουν οι Γάλλοι να ξαναγεμίσουν τα πυροβόλα τους, οι Έλληνες (χρησιμοποιώντας σιδερένια καρφιά) είχαν ήδη αναρριχηθεί στις επάλξεις. Εξαιτίας των αγγλικών απωλειών, ο Κολοκοτρώνης πέρασε στρατοδικείο. Εκεί όμως έθεσε σε εφαρμογή όλη του την πανουργία. Είπε, δήθεν, ότι τέτοια ήταν πάντα η ελληνική τακτική. Κατά την έφοδο, δηλαδή, να πέφτουν κάτω ξαφνικά, ώστε να αποφεύγουν τα εχθρικά πυρά και αμέσως μετά να επιτίθενται. Οι στρατοδίκες, όχι μόνον τον αθώωσαν, αλλά επιπλέον τον επαίνεσαν!
    https://www.in.gr/2021/03/21/life/stories/panourgia-tou-kolokotroni-otan-oi-aggloi-esteilan-elliniko-soma-os-provata-sti-sfagi/

    XD

  • Ανώνυμος 50522

    18 Μαρ 2021

    @50521
    Ως συνήθως για τα πανηγύρια. Απόλαυσε μια κρεμούλα στο παράλληλο σύμπαν σου ημιμαθή κακομοίρη.

  • Ανώνυμος 50521

    18 Μαρ 2021

    @ 50250

    Kαι μονο που αντεδρασες σαν αγ@μητη παρθενα, μου ηταν αρκετο να καταλαβω το ποσο δικιο ειχα. Κοιτα συντομα να γ@μηθεις, μπας και ξελαμπικαρει το μυαλο σου.

  • Ανώνυμος 50520

    17 Μαρ 2021

    @50519
    Στον κόσμο σου ανόητε! Εννοείται ότι ο Κολοκοτρώνης που ήταν μισθοφόρος και οπλαρχηγός (κλέφτης) δεν θα σφουγγάριζε ούτε θα έσκαβε, μωρέ πριτς! Εσύ ο ανόητος διαστρεβλώνεις την κοινή λογική και νομίζεις ότι επιχειρηματολογείς, αλλά είσαι μπούφος. Και φυσικά δεν ήταν ο μόνος που κατέφυγε στα Επτάνησα ή μπήκε στη δούλεψη των ξένων (άγγλων, ρώσων, γάλλων, ενετών).

    Ήταν στο επάγγελμα ληστοκλέφτης αρχικά, όπως και ο πατέρας του, κατόπιν ζούσε επαγγελλόμενος τον κάπο, ένα είδος αρχισεκιουριτά της εποχής, επικεφαλής ενός ιδιωτικού στρατού που τον πλήρωναν οι προύχοντες προκειμένου να προστατέψουν την περιουσία τους, το βιος τους, τα πράγματά τους. Μετά δούλεψε ως μισθοφόρος. Ήταν ένας άνθρωπος των όπλων σε όλη του την προεπαναστατική ζωή.
    Ήταν 51 χρονών όταν πέρασε στην Επανάσταση. Σίγουρα, βέβαια, ήταν ένας σπουδαίος στρατηγός του κλεφτοπολέμου και κατάφερε να χρησιμοποιήσει όλη την εμπειρία του που είχε αποκτήσει ως κλέφτης προς όφελος της Επανάστασης, γιατί ήξερε όλα τα κατατόπια, ήξερε το κάθε πέρασμα, ήξερε την κάθε κρυψώνα. Σε αντίθεση με τον Καραϊσκάκη, ο οποίος ήταν επικεφαλής των παλικαριών του, ο Κολοκοτρώνης δεν το έκανε ποτέ αυτό το πράγμα, ανέβαινε στα πιο ψηλά σημεία κι αγνάντευε τι θα γίνει, προσπαθούσε να καταλάβει από πού θα περάσει ο εχθρός για να τον κλείσει, να κάνει την ανάλογη κίνηση.
    «Όλα τα στρατεύματα, τα Καπετανάτα, τα κλέφτικα της Ρούμελης είχαν καταφύγει εις την Επτάνησον από τον ίδιον κατατρεγμόν τον εδικόν μου».
    Όλοι αυτοί οι οπλαρχηγοί, αρματολοί, κάποι και άλλοι, όταν δεν είχαν δουλειά, όταν δεν λήστευαν στα βουνά και δεν μάζευαν τους φόρους για λογαριασμό του σουλτάνου, δούλευαν στον στρατό των Βενετσιάνων, των Άγγλων, των Γάλλων, των Ρώσων, ως μισθοφόροι. Και ποιους πολεμούσαν; Μεταξύ τους πολεμούσαν! Ούτε αυτό είναι κάτι που έχει φωτιστεί, που έχει επισημανθεί. Ξέρουμε ότι ο Κολοκοτρώνης ανήκε στον μισθοφορικό στρατό των δυνάμεων κατοχής στα Επτάνησα, αλλά ποιους πολεμούσε; Έλληνες πολεμούσε κατά κύριο λόγο. Όταν ήταν με τους Άγγλους, πολεμούσε ενάντια στους Έλληνες και στους Αλβανούς που ήταν οι μισθοφόροι των Γάλλων.
    https://www.lifo.gr/culture/vivlio/kolokotroneiko-ena-entelos-diaforetiko-biblio-gia-ton-kolokotroni

  • Ανώνυμος 50519

    17 Μαρ 2021

    @ 50514

    Δεν εχουν νοημα αυτα που γραφεις για τον Κολοτρωνη, Δεν τον πηραν οι Αγγλοι ως εργοδοτες να τους σκαβει τα χωραφια.. Τον πηραν ως αξ/κο με οτι αυτο συνεπαγεται,

    Απλα μαθηματικη λογικη ειναι.

  • Ανώνυμος 50514

    16 Μαρ 2021

    Να συμπληρώσω κάποια πράγματα κατά τη γνώμη σε αυτά που έγραψε ο Γιάννης (50513).
    Δεν ήταν μόνο οι κλέφτες που δεν είχαν και πολύ μυαλό. Όλοι θα ήταν λίγο αφελείς εκείνη την εποχή, ζώντας στην παρυφή της παρακμάζουσας οθωμανικής αυτοκρατορίας. Εδώ συνυπολογίστε και τα Ορλωφικά του 1770 που επιβεβαίωναν την παραπαίουσα κατάσταση της αυτοκρατορίας της και τις τάσεις απόσχισης. Πολλοί νόμιζαν ότι διώχνοντας τον σουλτάνο από την Πελοπόννησο θα μπορούσαν να μοιράσουν τις ανεξάρτητες πλέον περιοχές και να ζουν από τη συλλογή φόρων ή την κλεψιά. Ζούσαν προφανώς σε παράλληλο σύμπαν (όπως σήμερα οι συριζαίοι), διότι αγνοούσαν ως ένα βαθμό ότι πρώτον ήταν η εποχή των εθνών -κρατών, που σημαίνει ότι: ανεξάρτητη πολιτεία σημαίνει έθνος-κράτος και τίποτε άλλο. Δεύτερον αγνοούσαν την παρουσία και τη σημασία στο διεθνές στερέωμα των μεγάλων δυνάμεων της εποχής και της τεράστιας δυναμικής τους. Εν ολίγης όσοι ονειρεύονταν τσιφλίκια και δυναστείες ζούσαν κυριολεκτικά στον κόσμο τους απομονωμένοι από την πραγματικότητα και τον εξωτερικό κόσμο. Ήταν απλά θέμα χρόνου και ζυμώσεων να προκύψει έθνος-κράτος. Οι ζυμώσεις αυτές ήταν προιόν αλληλεπίδρασης μεταξύ: οπλαρχηγών, λόγιων και χαρτογιακάδων όπως Μαυροκορδάτος, Κωλέττης, φιλελληνικού ρεύματος, ξένων δυνάμεων που είχαν λόγο στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, δηλαδή Γαλλίας, Αγγλίας, Ρωσίας, Ενετών. Ενδεχομένως αρχικά θα ήταν προτιμότερο να ήταν ένα αυτόνομο κρατίδιο φόρου υποτελείας στον σουλτάνο, αλλά και αυτό θα ήταν απλά μια μεταβατική κατάσταση, ξεκάθαρα πράγματα.

    Όσον αφορά για τη στράτευση του Κολοκοτρώνη δεν με παραξενεύει, ούτε παραπέμπει σε πρακτοριλίκι. Οι άγγλοι και οι ενετοί ήταν οι εργοδότες της εποχής στα Επτάνησα και ο Κολοκοτρώνης ήταν επαγγελματίας των συγκρούσεων, μισθοφόρος. Πρέπει να πάψουν οι ρωμιοί να φαντασιώνονται θεωρίες συνωμοσίας εναντίον τους και να συνυπολογίζουν όλους τους παράγοντες που υπεισέρχονται σε ένα ζήτημα με αμερόληπτο τρόπο, αντί να εστιάζουν σε ένα πολύ μικρό κομμάτι της πραγματικότητας και να ανακυκλώνουν το σκατό τους.

    Παρεμπιπτόντως τα Επτάνησα παραχωρήθηκαν από τους ξένους:
    "Η πρώτη επέκταση των συνόρων του ελληνικού κράτους ήρθε σε περισσότερα από τριάντα χρόνια μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του. Δεν υπήρξε αποτέλεσμα καμιάς από τις αλυτρωτικές εξεγέρσεις του ελληνικού κράτους ούτε συντελέστηκε σε βάρος του μόνου μέχρι το 1878 εχθρού, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με τη συνθήκη που υπογράφτηκε στις 17/29 Μαρτίου 1864 ανάμεσα στις τρεις Δυνάμεις, την Αγγλία, τη Γαλλία και τη Ρωσία, και στο ελληνικό βασίλειο τα Επτάνησα πέρασαν οριστικά στην ελληνική κυριαρχία στις 21 Μαΐου."
    https://el.wikipedia.org/wiki/Επτάνησα

  • Ανώνυμος 50513

    16 Μαρ 2021

    Από αυτά που διάβασα έβγαλα το συμπέρασμα πως οι κλέφτες δεν πρέπει να είχαν και πολύ μυαλό. Ενώ η ασφάλεια τους οφείλονταν μάλλον στην απροθυμία των προεστών να τους κυνηγήσουν, εφόσον κι αυτοί τους χρειάζονταν για να προκαλούν φόβο στους Τούρκους, άρα μεγάλωνε η αξία της παρουσίας των προεστών σαν προστατευτικό δίχτυ, αυτών τα μυαλά (των κλεφτών) πήραν αέρα. Φαντάστηκαν πως έχουν μεγαλύτερη δύναμη από αυτήν που πράγματι είχαν και στράφηκαν εναντίον των προεστών, που ήταν - ανεπίσημα - το στήριγμα τους.
    Δεν κόβεις το κλαδί που στηρίζεσαι, ως γνωστόν..
    Η πρόταση των προεστών να πάνε στη Ζάκυνθο και να καταταγούν στον Αγγλικό στρατό, μάλλον ήταν η σοφότερη. Και ο τόπος θα ησύχαζε από τις ληστρικές επιδρομές και αυτοί θα συνέχιζαν την ζωή τους με σίγουρο μισθό.
    Αλλά οι κλέφτες, δεν ήθελαν να δουλεύουν, ήθελαν να είναι τα μοναδικά αφεντικά. Έτσι διέπραξαν την ανοησία να στραφούν εναντίον των προεστών, οπότε και αυτοί συναίνεσαν στον αφανισμό τους από τον οθωμανικό στρατό.
    Τελικά, ο μόνος διασωθείς, Θ. Κολοκοτρώνης, αναγκάστηκε να κάνει σύμφωνα με την συμβουλή των προεστών.

    Τελικό συμπέρασμα: Αντιπαραθέτοντας τις ιστορικές αφηγήσεις Παπατσώνη για τους κλέφτες με αυτές που μαθαίνουμε στο σχολείο, αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ο κανόνας που λέει πως η Ρωμιοσύνη έχει χίλιους λόγους να κρύβει την ιστορική αλήθεια από τον ίδιο τον εαυτό της, και άλλους τόσους λόγους να αυτοπαραμυθιάζεται.
    Όταν παραποιείς το ιστορικό παρελθόν σου, τότε δεν είσαι σε θέση να καταλάβεις πως οι αιτίες που καθορίζουν το μέλλον σου - το οποίο είναι φυσική συνέχεια, φυσική ροή του παρελθόντος - βρίσκονται ήδη στο αληθινό παρελθόν σου.
    Αντ' αυτού, στην θέση αυτών των αιτίων τοποθετείς φανταστικές και ανύπαρκτες αιτίες και που θα αναιρέσουν - υποτίθεται - την κακή φορά των γεγονότων και στρέφεσαι προς τους "από μηχανής θεούς", σε φανταστικές θεωρίες περί του ξανθού γένους, της επέμβασης του θεού, των αγνών ηρώων του '21, την μηχανορραφίας των ξένων που πάντα καταφέρνουν και ανατρέπουν με δόλια μέσα την ένδοξη πορεία των Ρωμιών κλπ κλπ.
    Σχεδόν πάντα, τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά και όχι τόσο πολύπλοκα όσο τα θέλουμε.
    Η ανάγκη μας για πολυπλοκότητα είναι αποτέλεσμα της ανάγκης μας, για μετατροπή της απωθητικής ιστορικής αλήθειας σε ιστορικές ψευδαισθήσεις αυτοθαυμασμού και εθνικής ηρωικής θυσίας.(π.χ μετατρέψαμε κοινούς ληστές σε συνειδητούς συνεχιστές των αρχαίων Ελλήνων, την στιγμή που οι περισσότεροι δεν είχαν ακούσει καν την λέξη "Ελληνας").

    Επανασύνδεση της φυσικής ροής που υπάρχει ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον, σήμερα!
    Και αυτό θα γίνει με την αντικατάσταση του ψεύδους από την αλήθεια. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος..

    Γιάννης

  • Ανώνυμος 50511

    16 Μαρ 2021

    Πως δεχθηκαν οι Αγγλοι εναν κλεφτη σαν τον Κολωτρωνη στον στρατο τους? Δεν στεκει λογικα να δινουν αξια στον καθε κλεφτη ανευ λογου και αιτιας, Εκτος αν του ειχαν "υποχρεωση" γιατι δουλευε κρυφα για αυτους κα επρεπε να τον "τακτοποιησουν".