Η ΑΡΠΑΓΗ
ΤΟΥ AΓΙΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ

Mια γκρανγκινιολική αφήγηση

 
 
Το 1123 ο βενετός κληρικός Cerbanus Cerbani, που υπηρετούσε στην Αυλή του αυτοκράτορα Ιωάννη Βʼ του Κομνηνού, ταξιδεύοντας από την Πόλη στους Άγιους Τόπους πιάστηκε αιχμάλωτος κοντά στη Ικαρία και οδηγήθηκε στη Χίο. Κατόρθωσε να δρααπετεύσει, έφτασε στη Ρόδο και ξαναγύρισε στη Χίο με το στόλο των βενετών κατά την εκστρατεία που κατέληξε στην κατάκτηση του νησιού. Εκεί, ο Cerbanus είχε την έμπνευση να κλέψει το λείψανο του Αγίου Ισιδώρου και να το μεταφέρει στη Βενετία.

Το χρονικό της απαγωγής περιέχεται στην έκθεση του καθολικού παππά προς τον πάτρωνά του, επίσκοπο Βονιφάτιο Φαλιέρο. Πρόκειται για ένα κείμενο που αποκαλύπτει ότι η αρπαγή λειψάνων Αγίων από την Ανατολή ήταν μια πολύ αποδοτική επιχείρηση και σε ορισμένες περιπτώσεις έπαιρνε τη μορφή πειρατικής επιδρομής.

Το ότι τα «Άγια Λείψανα» γίνονταν αντικείμενο συναλλαγής μαρτυρείται κι από ένα επεισόδιο επί φραγκικής πολιορκίας της Πόλης. Ο Βαλδουίνος Βʼ, διάδοχος του θρόνου, ταξιδεύει στη δυτική Ευρώπη «για συγκέντρωση στρατού και χρημάτων» ύστερα από την αποτυχία της πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης, που είχε επιχειρήσει το 1236 ο Ιωάννης Βατάτζης.

«Προστάται αυτού (του Βαλδουίνου) εγένοντο ο πάπας και ο της Γαλλίας βασιλεύς Λουδοβίκος Θʼ ο επικαλούμενος Άγιος. Ούτος, πλην της άλλης χρηματικής δωρεάς, ήν εδωρήσατο τω Βαλδουίνω, ηγόρασε παρʼ αυτού και το ιερώτατον και τιμιώτατον των κειμηλίων του λατινικού κράτους της Κωνσταντινουπόλεως, τον εξ ακανθών στέφανον του Σωτήρος, ον οι μεγιστάνες της εν Κωνσταντινουπόλει φραγκικής Αυλής είχον ενεχυριάσει εις τινα βενετόν αντί 13 χιλιάδων χρυσών, άτινα επλήρωσε νυν ο Λουδοβίκος, έδωσε δε και άλλην πολλώ μείζονα χρηματικήν ποσότητα προς αγοράν του κειμηλίου» (Παπαρρηγόπουλος, Τομ. Εʼ, σελ. 52, υποσ. 1).
 
 


 


Το ακάνθινο στεφάνι
του Ιησού
,
το οποίο αγόρασε
ο Λουδοβί
κος Θ΄ από τον
Βαλδουίνο, φυ
λάσσεται σήμερα
στην Παναγία
των Παρισίων
(βλ. παραπάνω φωτογραφία).


«Ο θαυμασμός των Παλαιολόγων για την αρετή του οσίου Λε-

οντίου ήταν μεγάλος και δωρίζουν στην Ιερά Μονή Παμμεγίστων
Ταξιαρχών Αιγιαλείας τα Άχραντα Πάθη του Σωτήρος Χριστού δη-
λαδή τεμάχια από το Τίμιο Ξύλο, το Ακάνθινο Στεφάνι (βλ. πα-
ραπάνω φωτογραφία)
, την Χλαμύδα, τον Κάλαμο, τον Σπόγγο,
τα καρφιά, τα
οποία σώζονται άθικτα μέχρι σήμερα». (dogma.gr).
 
Ολόκληρο ή μέρη του Ακάνθινου Στεφανιού του Ιησού επιδεικνύονται διαχρονικά
σε εκατοντάδες εκκλησίες και μοναστήρια Ανατολής και Δύσης.

 

 
 

Η έκθεση του Cerbanus έχει τον τίτλο «Μετακομιδή του θαυματουργού μάρτυρος Ισιδώρου από τη νήσο Χίο στην πόλη της Βενετίας, 1125». Αφού ιστορεί ο κληρικός τον βίο του Αγίου προχωρεί στην περιγραφή της αρπαγής. Καθώς η γαλέρα, φορτωμένη βενετικό στρατό ζύγωνε στη Χίο, ο παππάς εμπιστεύεται στον πλοίαρχο, στο ναύκληρο «και σε μερικούς άλλους ευγενείς» την ιδέα του να κλέψουν από τον ομώνυμο ναό το σκήνωμα του Αγίου, που αποτελούσε το καύχημα του νησιού.

«Αδελφοί, σ' αυτό το νησί που πάμε να παραχειμάσουμε, κρύβεται πολύτιμος και ξακουστός θησαυρος, το σώμα του αγίου και θαυματουργού μάρτυρος Ισιδώρου. Ας το πάρουμε, με τη βοήθεια της Θείας Πρόνοιας, με ευλάβεια βέβαια, αλλά προσεκτικά και κρυφά μη μας προλάβούν άλλοι».
 
 

 





Ο Άγιος Ισίδωρος
παρουσιάζεται στην ορθόδοξη εικονογραφία
πάνοπλος και με εντυπωσιακή στρατιωτική στολή
αν και στον
«Μέγα Συναξαριστή
της Ορθοδόξου Εκκλησίας
» αναφέρεται
ως «στρατιώτης, που είχε την θέσιν του εφεδρικού».
Γιωτάς, με τα σημερινά δεδομένα.
 
 
 

Η ιδέα ενθουσίασε όλους κι αμέσως ετέθη σε εφαρμογή το σχέδιο της αρπαγής. Την άλλη μέρα, Κυριακή, εορτή του αγίου Αμβροσίου, οι συνωμότες σπεύδουν στην εκκλησία και κλειδώνονται μεσα. Ο στρατός είναι απασχολημένος με την εξεύρεση καταλυμάτων και δεν υποπτεύεται κανείς τίποτα.

Εκεί, στην εκκλησία του Αγίου Ισιδώρου, η «θεοσεβής» συντροφιά με επικεφαλής τον κυνικό ιερέα, αφού έψαλε ύμνους και έκανε δεήσεις και μετάνοιες, αναμέτρησε και τους κινδύνους που συνόδευαν το εγχείρημα. Τίποτα δεν απέκλειε να αποκαλυφθεί η επιχείρηση. Έπειτα θʼ αντιμετώπιζαν και τη θεϊκή οργή. Αλλά ο πανούργος ρασοφόρος έλυσε το πρόβλημα με αυτό τον απλό συλλογισμό: «Αν η Θεία οικονομία και ο Άγιος συμφωνούν να μετακινηθεί το λείψανο, όλα θα πάνε καλά, οι στρατιώτες θα παρασυρθούν με θεϊκή ενέργεια μακριά από το ναό και η εργασία θα τελειώσει χωρίς καμία ενόχληση».

Αλλά έπρεπε πρώτα να ζητηθεί του Θεού η ευδοκία και του Αγίου η συγκατάθεση για την απαγωγή. Έπεσε, λοιπόν, κατά γης ο Cerbanus και με το πρόσωπο στο δάπεδο του ναού δεήθηκε στον Ύψιστο:

«Παντοδύναμε Θεέ, που χωρίς τη δική σου επίνευση, και το τελευταίο στρουθίο δεν μπορεί να πετάξει, και που με τη δική σου οικονομία έχουν μετακομισθεί τα πολύτιμα σώματα των Αποστόλων, του Μάρκου από την Αλεξάνδρεια στη Βενετία, του Ιακώβου από τα Ιεροσόλυμα στην Ισπανία, του Ματθαίου και του Βαρθολομαίου από την Αιθιοπία και την Ινδία στην Απουλία, ικετεύω με δάκρυα, μην εναντιωθείς στην επιθυμία της αμαρτωλής μου ψυχής, μην εμποδίσεις την ευχή των παρισταμένων δούλων σου. Κι αν ο οφθαλμός της δικαιοσύνης σου έκρινε ότι πρέπει να αρνηθεί δείξε σημάδι της θέλησής σου για να μη προχωρήσουμε στο έργο μας».

Από την πλευρά του Θεού καμία εκδήλωση διαφωνίας. Έπρεπε όμως να εξασφαλισθεί και η άδεια του Αγίου. Ο εφευρετικός βενετός ιερέας απευθύνεται και προς τον οσιομάρτυρα και προσπαθεί να τον πείσει με μια σειρά «λογικά επιχειρήματα» και δελεαστικές προτασεις να μη φέρει εμπόδια στην ευλαβική επιχείρηση της απαγωγής του:

«Αρκετά πια, ένδοξε και θαυματουργέ πρωτομάρτυς, σε χάρηκε η Ανατολή. Αρκετή η περηφάνεια και η τύχη της για την παρουσία του σκηνώματός σου. Τώρα, αν ευδοκήσει η θεϊκή σου μεγαλειότης, δέξου να μετακινηθείς και να εγνατασταθείς στη Δύση. Και εδώ, βέβαια, σε τιμούν και σε δοξολογούν. Αλλά εκεί, θα δοξαστείς με μεγαλοπρεπέστερες και συχνότερες λειτουργίες, με πανηγυρισμούς, τελετές και ψαλμωδίες και με λαϊκούς εορτασμούς. Επίσης εκεί, στη Βενετία, θα σε επισκέπτονται πιο συχνά οι πιστοί για να σε προσκυνήσουν
».

Του υπενθυμίζει, ότι στη Βενετία θα έχει λαμπρή συντροφιά Αποστόλων και πρωτομαρτύρων, που δεν έδειξαν καμιά δυσαρέσκεια για την μετοκομιδή τους:

«Εκεί αναπαύονται τα σεβάσμια σκηνώματα του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου, του ενδόξου πρωτομάρτυρος Στεφάνου, του μεγάλου και θαυματουργού Νικολάου και άλλων αγίων και ομολογητών από τη βασιλική πολιτεία της Αλεξάνδρειας. Θα τιμηθείς, όπως εκείνοι, και θα χαίρεσαι να βρίσκεσαι και σωματικώς μαζί τους
».

Και φυσικά, αν δεν επιθυμεί να μετακινηθεί, ας το δείξει: Ας μην επιτρέψει να εγγίσουν τον ταφο του.

«Γιʼ αυτό, μʼ όλο που με βαραίνουν τόσες αμαρτίες, ικετεύω την ευμένεια της Οσιότητός Σου αν αυτό που θα επιχειρήσω δεν αρέσει στο Θεό και σε Σένα, εξ αιτίας του ρύπου των αμαρτημάτων μου, ας φανερωθεί η Θεία Χάρη. Ας μην επιτραπεί ούτε να εγγίσουμε τον τάφο σου. Αν, όμως, φιλεύσπλαχνος και πολυέλεος όπως είσαι, ευδόκησες να συγκινηθείς από τις δεήσεις μας και να δεχθείς τη μετακίνησή σου, βοήθησε στο έργο μας και δος μας κουράγιο και δύναμη».

Καμία αντιδραση από τον Άγιο. Ούτε αστραπές, ούτε βροντές. Φώς φανερό η συγκατάβαση. Αρχίζουν, λοιπόν, βιαστικά οι έρευνες για την ανακάλυψη της κρύπτης με το σκήνωμα στα σκοτεινά υπόγεια του ναού:

«Κι όλοι μαζί, με κεριά αναμμένα στα χέρια, μπαίνουν στο υπόγειο. Αλλά οι κρύπτες έχουν κατασκευασθεί με τέτοια τέχνη και τέτοια επινοητικότητα, που είναι αδύνατο να φανταστεί κανείς, ότι κάτω από την πλάκα όπου γονατισμένος προσεύχεται ο ιερέας, βρίσκεται ο τάφος του Αγίου. Οι τεχνίτες έχουν συνδέσει τα μάρμαρα με τόση τέχνη, που νομίζεις πως πρόκειται για στερεό τοίχο πέτρινων όγκων και όχι για επικάλυμμα κρύπτης.

»Πήρε ο ιερέας ένα σφυρί, προχώρησε στο βάθος του υπογείου και άρχισε να γκρεμίζει τον τοίχο. Βρεθήκαμε μπροστά σε μια μαρμαρένια πλάκα. Την έσπασε και αυτή με το σφυρί. Τότε, μια γλυκειά ευωδία ξεχύθηκε από τον τάφο και ευφράνθηκαν οι ρώθωνες των παρισταμένων. Σκύβοντας, είδαν τα σώματα τριών αγίων και ενός παιδιού».

Δοξολόγησαν αμέσως κι ευχαρίστησαν το Θεό. Δεν έβλεπαν, όμως, καμία επιγραφή και δεν ήξεραν τι να κάνουν. Ύστερα από μια σύντομη σύσκεψη, ανέσυραν με ευλάβεια τις τρεις οθόνες, όπως ακριβώς βρίσκονταν στον τάφο.

«Ερευνώντας προσεκτικότερα τα τοιχώματα, ανακάλυψαν, με τη θέληση του Αγίου, τον μαρμάρινο ταφο του. Οι λαμπάδες που έκαιγαν επάνω στο πολύτιμο μνημείο ήταν η απόδειξη. Γιατί να χρονοτριβούν; Το τοίχωμα γκρεμίστηκε και μέσα στο άνοιγμα είδαν όλοι αυτό που λαχταρούσαν. Κι όταν ανασήκωσαν την ταφόπλακα, Μέγας είσαι Κύριε, τι γλυκειά ευωδία έλουσε όλους! Δοξάζοντας, λοιπόν, τον Θεό, όσο δυνατότερα επέτρεπε ο χώρος, πήραν το ασημένιο επιτάφιο με το όνομα και την εικόνα του Αγίου. Κι ο ιερέας, τρέμοντας και με ευλάβεια ανέσυρε το σώμα, το τύλιξε πρώτα σε μια πολυτελή σινδόνη κι ύστερα με πέπλο, και ψάλλοντας ύμνους το εναπόθεσε στην Αγία Τράπεζα.

»Κι ενώ συζητούσαν πώς θα κρύψουν το θησαυρό τους, βρέθηκαν ξαφνικά μπροστά τους τρία μεγάλα καλάθια. Αποφάσισαν, λοιπόν, να βάλουν τα καλάθια το ένα μέσα στο άλλο. Στο τρίτο τοποθέτησαν τον ένδοξο μάρτυρα του Χριστού, ώστε να μην αισθανθεί κανείς την οσμή, όταν θα έμπαιναν στο πλοίο.

»Γύρισαν στην πόλη, άφησαν τα δύο καλάθια σε μια εκκλησία, σφράγισαν το τρίτο με το σεβάσμιο σώμα του Αγίου και το παρέδωσαν στο ναύκληρο του πλοίου. Αλλά η ευωδία τύλιξε όλους τους επιβάτες του καραβιού, που έκπληκτοι ρωτούσαν τι ήταν αυτό που αποπνέει τόσο γλυκειά μυρωδιά.

»Τους απάντησαν, ότι το καλάθι ήταν γεμάτο σταφίδα. Κι ήταν μια απάντηση όχι του ανθρώπινου μυαλού, αλλά έμπνευση της Θείας Πρόνοιας».

Αλλά η αρπαγή δεν ήταν δυνατό να μείνει κρυφή. Κι έφτασε στʼ αυτιά του δούκα. Ο άρχοντας εξαγριώθηκε και μιλούσε για προσβολή. Γιατί;

«Ο δούκας είχε οργισθεί, επειδή, όπως είπε σε μεγάλη σύσκεψη που συγκροτήθηκε στο καράβι, ενώ σχεδίαζε κι αυτός να αρπάξει το άγιο λείψανο με κατάλληλο τέχνασμα, η αρπαγή έγινε χωρίς την τιμητική πομπή και λιτανεία που ταίριαζε στον μάρτυρα με επικεφαλής τους άρχοντες. Αλλά μια και διαπιστώθηκε ότι όλοι είχαν την ίδια επιθυμία, ο δούκας καταπραΰνθηκε και τους συγχώρεσε για το σφάλμα τους.

»Άλλωστε δεν είναι παράδοξο, που ο ένδοξος άγιος και οσιότατος μάρτυς, στον αμαρτωλό ιερέα (σ.σ. εννοεί τον εαυτό του) ενέβαλε την ιδέα της αρπαγής και τον βοήθησε περισσότερο. Ίσως επειδή τον αγάπησε πιο πολύ ευδόκησε να μην αφαιρέσουν το σώμα του άλλοι. Μήπως και ο Χριστός, όταν αναστήθηκε εκ νεκρών δεν ζήτησε να εμφανισθεί πρώτα στη Μαρία τη Μαγδαληνή και όχι στους Αποστόλους;».
 
 


 


 
Όταν οι βασανιστές του, έκοψαν το κεφάλι του Αγίου Ισιδώρου,
αντί για αίμα έτρεξε γάλα!

 

 
 
Την άλλη μέρα ανακάλυψαν οι χιώτες την αρπαγή του Αγίου τους. Λαϊκός οδυρμός και απελπισία.
 
«
Λησμόνησαν την άλωση της πολιτείας τους και την υποδούλωσή τους και  θρηνώντας ξεχύθηκαν στους δρόμους και τις πλατείες.

— Συμφορά μας, φώναζαν. Τι θα κάνουμε τώρα που μείναμε ορφανοί από τον πατέρα μας, τώρα που χάσαμε τον ποιμέναρχη μας;


»Μερικοί, όμως, που ήθελαν να βρούν στήριγμα παρηγοριάς έλεγαν:

— Καλά να πάθουμε οι αμαρτωλοί. Αν δεν ήθελε να φύγει δεν θα επέτρεπε να γίνουν όλα τόσο εύκόλα. Αυτός δεν καταβύθισε το στόλο των σαρακηνών, που ήθελαν να καταλάβουν τον τόπο μας και τους τύφλωσε όταν έφτασαν στο ναό για να μη βρουν την πόρτα;
(Σημ. Ο Cerbanus μπερδεύει τον Άγιο Ισίδωρο με τον Άγιο Νικόλαο. Σʼ αυτόν αναφέρεται το θαύμα του καταποντισμού του πλοίου του Χουμεϊντί, ναύαρχου του Αρούν αλ Ρασίντ). Είναι φανερό ότι ήθελε μόνος του να φύγει.

»Και οι βενετοί, για να μη πάθουν τίποτα οι χιώτες, επειδή έχασαν τέτοιο προστάτη, έδειξαν μεγαλοψυχία και άφησαν στο νησί τα άλλα τέσσερα λείψανα, που βρέθηκαν στην κρύπτη του Αγίου Ισιδώρου».
 
 


 


Φώτα τα μεσάνυκτα, χοροί, άγγελοι και τραγούδια.
Ο προ πολλού πεθαμένος Άγιος Ισίδωρος εμφανίστηκε ξανα-
ζωντανεμένος και με εντυπωσιακό σόου στην Αγία Μυρόπη.


 
 

Από την έρευνα που έγινε, γράφει ο Cerbanus, διαπιστώθηκε ότι ήταν τα σκηνώματα της αγίας Μυρόπης και του γιου της, της Ιλαρίας και της Άφρας. (Σημ. Τώρα, πώς βρέθηκαν στη Χίο τα λείψανα της Ιλαρίας κα της Άφρας που σύμφωνα με τα αγιολογικά κείμενα μαρτύρησαν στην Αυγούστα των Ουινδελίκων το 304, αυτό μονάχα ο πανούργος και εφευρετικός καθολικός παππάς γνωρίζει).

Αλλά η αρπαγή του Αγίου (σημ. το σκήνωμα του Αγίου Ισιδώρου θα ξαναγυρίσει στη Χίο ύστερα από 830 χρόνια, το 1965, με επίσημη συγκατάθεση της Καθολικής Εκκλησίας) είχε και συνέχεια.

Οι βενετοί, μετά την κατάληψη της Χίου, ξεχείμασαν στο νησί κι έσφαξαν όλα τα ζώα για τα ατέλειωτα γλεντοκόπια τους. Πολλά σφαχτάρια είχαν εγκαταλειφθεί στους δρόμους και στις πλατείες. Και την άνοιξη έπεσε επιδημία που προκάλεσε μεγάλο θανατικό στο στρατό των βενετών. Μήπως ήταν θεία δίκη για την αρπαγή του λειψάνου του Αγίου;

Όχι, βέβαια, γράφει στην έκθεσή του ο πολυμήχανος Cerbanus. Και να, ο συλλογισμός, που δικαιώνει τη θεάρεστη πράξη του:

«Ενώ ο στρατός που έφθασε με τα καράβια στη Χίο αφανίστηκε από την επιδημία, οι στρατιώτες που ταξίδευαν με το καράβι του Αγίου για τη Βενετία, δεν έπαθαν τίποτα. Αντίθετα, και οι πληγωμένοι και άρρωστοι βρήκαν την υγειά τους. Πρέπει, λοιπόν, να πιστεύουμε και να μην αμφιβάλλουμε διόλου, ότι ο Άγιος για ανταμοιβή της συνοδείας κατα το θαλασσινό ταξίδι, τους ευεργέτησε με την ευσπλαχνία του. Και μάλιστα, με τη μεσολάβησή του στον Ύψιστο θα τους χαρίσει και τα άπειρα δώρα της αιώνιας ζωής. Αμήν».

 
 

 
 Εμμανουήλ Ροΐδης.
Πνεύμα ανήσυχο και ανυπότακτο δεν δίστασε
να τα βάλει πολυεπίπεδα με τη (β)ρωμιοσύνη
της εποχής του, η οποία παραμένει όμοια
και απαράλλαχτη ως τις μέρες μας.
Μαστίγωσε αλύπητα εκτός από την Εκκλησία
και πολιτικάντηδες, δημοσιογράφους,
προγονόπληκτους, αλλά και νοοτροπίες,
ήθη, εθνικούς μύθους κ.λπ. κ.λπ..
(Διαβάστε στην «
Ελεύθερη Έρευνα»:
Πώς ο Ροΐδης αφόρισε  τη Ρωμιοσύνη).
 
 
 

Απόηχος της μεσαιωνικής εμπορίας των «αγίων λειψάνων» είναι και η καυστική σάτιρα του Εμμ. Ροΐδη «Πάπισσα Ιωάννα»:

«Οι φράγκοι ήρπαζον από των εκκλησιών της Ανατολής τα λείψανα των αγίων, ως οι απόγονοι αυτών τα συντρίμματα της αρχαίας τέχνης. Δάκτυλος του Αγίου Σεργίου ή κνήμη της Αγίας Φεβρωνίας επωλούντο τότε πολύ ακριβότερα ή σήμερον κεφαλή Ερμού ή βραχίων της Αφροδίτης. Του δε Αγίου Ιωάννου το κρανίον κατατεθέν εν τη Μονή του Αγίου Αγγέλου εχρησίμευε τοις κατοίκοις προς θεραπείαν του πυρετού αντί της κινίνης.

»...Εκεί παρέδιδον τας συστατικάς επιστολάς των και εζητούντο οδηγίαι ή βοηθήματα αντί των οποίων προσέφερον συνήθως τω επισκόπω ιερά τινα λείψανα αγίων του τόπου των καθ' ότι ήκμαζε παρά τοις τότε χριστιανοίς η συνήθεια της συλλογής αγίων λειψάνων πάσης χώρας και εποχής, ως πρό τινων ετών εν Αθήναις ή των γραμματοσήμων.
 
 

 
 
Ο μεσαίωνας
εξακολουθεί να επιβιώνει
έως και σήμερα
στους εγκέφαλους των ρωμιών.
 
 
 

»...Τριπλοί όνων ογκηθμοί απεκρίθησαν εις της νεάνιδος τας δεήσεις, και μετ' ου πολύ εφάνησαν και τα ζώα, κύπτοντα υπό το βάρος τριών πολυσάρκων καλογήρων. Είπετο δε και τέταρτος όνος σύρων μονότροχον άμαξαν εφʼ ης εφαίνοντο δύο επιμήκη κιβώτια, ευσεβώς διʼ αργυροκεντήτου υφάσματος κεκαλυμμένα. Οι τρείς ονοβάται ήσαν πατρώοι της Ιωάννας φίλοι, οι πανοσιώτατοι Ραλήγος, Ληγούνος και Ρενιβάλδος, μετακομίζοντες εις Μουλιγχείμην τα σώματα των αγίων μαρτύρων Πέτρου και Μαρκελλίνου.

»Οι καλοί ούτοι πατέρες διηγήθησαν ότι κατά διαταγήν του ηγουμένου αυτών Εγινάρδου μετέβησαν εις Ρώμην, ίνα αγοράσωσι «άγια λείψανα» αλλά μη δυνηθέντες να συμφωνήσωσι περί της τιμής εισήλθον τήν νύχτα, οδηγούμενοι υπό άγγέλου κρατούντος φανάριον, εις την υπόγειον εκκλησίαν του Αγίου Τιβουρκίου, και ανοίξαντες τους τάφους των εκεί αναπαυομένων αγίων Πέτρου και Μαρκελλίνου έκλεψαν τα οστά αυτών άτινα δια μυρίων κόπων και κινδύνων κατώρθωσαν να μετακομίσωσιν εις Γερμανίαν».




 
Σημείωση:

Το παραπάνω κείμενο αποτελείται από αποσπάσματα
από το βιβλίο του Κυριάκου Σιμόπουλου:
Ξένοι ταξιδιώτες στην Ελλάδα, έκδ. «Στάχυ»).
Ο τίτλος, οι φωτογραφίες και οι υπότιτλοι
έγιναν με μέριμνα της «Ελεύθερης Έρευνας».










O Κυριάκος Σιμόπουλος (1921-2001) ήταν δημοσιογράφος και ιστοριοδίφης. Έχει εκδόσει τα βιβλία:
Ξένοι ταξιδιώτες στην Ελλάδα,
Πως είδαν οι ξένοι την Ελλάδα του ΄21,
Η γλώσσα και το εικοσιένα,
Ιδεολογία και αξιοπιστία του Μακρυγιάννη,
Βασανιστήρια και εξουσία,
Ο μύθος των μεγάλων της ιστορίας,
Διανοούμενοι και καλλιτέχνες ευτελείς δούλοι της εξουσίας,
Μυθοπλαστία όλες οι θρησκείες της οικουμένης κ.ά..

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


16 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 44849

    4 Φεβ 2018

    ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΒΡΕ ΛΕΒΕΝΤΕΣ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΤΕΤΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ;

    ΔΕ ΜΠΑ ΝΑ ΛΙΩΝΟΥΝ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΠΟ ΚΑΡΚΙΝΟ, ΑΡΚΕΙ ΕΓΩ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ

    ΑΣ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΚΑΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΑΣ ΥΠΟΦΕΡΟΥΝ ΚΑΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΞΙΖΕ ΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΖΩΗ, ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛ-ΛΗΝΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΝΑ ΚΑΛΟΠΕΡΝΑΜΕ ΚΑΙ ΟΣΟ ΚΑΛΟΠΕΡΝΑΜΕ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΑΘΟΣ

    ΑΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ, ΘΑ ΠΑΝΕ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

    ΑΣ ΚΑΚΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΝΑΣ ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΤΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ, ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΛΑ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΕΙ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ ΚΑΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΘΕΟΣ, ΤΙ ΑΛΛΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΘΕΛΕΤΕ, ΑΣ ΑΦΗΝΕΙ ΑΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΘΥΜΑΤΑ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΝ ΘΑ ΚΑΤΑΛΕΙΞΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΝΕ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ, ΜΗΝ ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΛΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ

    ΑΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΣΤΕΓΟΙ Ή ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ, ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΚΑΛΟΠΕΡΝΑΜΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΓΙΑΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛ-ΛΗΝΑΣ ΘΕΟΣ

    ΤΟΣΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙ ΟΙ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΛΙΩΝΟΥΝ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΑΠΟ ΚΑΡΚΙΝΟ, ΚΑΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΚΑΙ ΝΑ ΖΟΥΝ ΜΙΚΡΟΨΥΧΟΙ, ΝΑ ΚΑΚΟΠΟΙΟΟΥΝΤΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ, ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΙΑΣΤΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ

    ΠΑΨΤΕ ΝΑ ΕΓΩΙΣΤΟΦΕΡΝΕΤΕ


    ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ

  • Ανώνυμος 38449

    2 Μαΐ 2016

    οτι εισαι μυοχαφτης φιλος αδελφικος τους

  • Bielidopoulos

    1 Μαΐ 2016

    ~
    Τί λες βρε μυγοχάφτη;
    lol

  • Ανώνυμος 38441

    1 Μαΐ 2016

    αληθεια το ΑΓΙΟ ζωντανοπτωμα του μπινε δεν θα το λατρέψετε;;
    ΑΦΟΥ ΜΑΤΣΕΝΤΟΝ ΣΛΑΥΒΕ ειναι οπως και και τα τζιχαντα χιμπραημ του. ρίξετε μια ματια στο ποσο ταπεινοφρων ητανε λεει οτι είναι
    Ψευτάκος, χαμέρπης, ωχβρεαδελφέ, κομπορρήμων, αμετανόητος μπαστουνόβλαχος, κωλοΣΛΑΥΒΟΣ που πάντα βρίσκει τρόπο να ελιχθεί κλεβοντας αλλων ονοματα τυπου ΜΑΚΕΝΤΟΝΣΚ ."
    Σκοπος ζωης του ο Θανατος των ΑΝΘΩΠΩΝ, από την μονη αμολυντη φυλη του: ΜΑΚΕΝΤΟΝΣΚ ΣΛΑΥΒΕΪΚ σε λατινικη γενεσημια του γραφη

  • Ανώνυμος 38431

    1 Μαΐ 2016

    Ζήτω η πτωματολατρεία!

  • Bielidopoulos

    30 Απρ 2016

    ~
    Τα αδέλφια μας στο Καράκας (Βενεζουέλα) και στο Ισλαμαμπάντ (Πακιστάν) καρτερούν αν ενωθούμε μαζί τους!

  • Bielidopoulos

    30 Απρ 2016

    ~
    http://www.iefimerida.gr/news/263959/poso-tha-kostisei-ston-forologoymeno-i-prosopiki
    -asfaleia-flampoyrari-gia-pasha-stin
    Και καλό Πάσχα!

    http://s28.postimg.org/5nvzyvd2l/2000_100_Drachmes.jpg
    http://s30.postimg.org/9uq64jdkx/108.jpg
    Τρελαίνομαι!

  • Ανώνυμος 38425

    30 Απρ 2016


    http://www.protagon.gr/epikairotita/ellada/i-apati-me-to-agio-fws-24216000000

  • Bielidopoulos

    30 Απρ 2016

    ~
    http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=4006
    Θίχτηκε κανείς;

  • Ανώνυμος 38423

    30 Απρ 2016

    ξέμεινε ο μπιντές από βοθρο λυματα
    τρεξε γερετζινα ταΐσε το αχορταγο

  • Ανώνυμος 38422

    30 Απρ 2016

    ενω οι ΜΑΤΣΕΝΤΟΝΣΚ ΣΛΑΥΒΕ;;

  • Ανώνυμος 38419

    30 Απρ 2016

    Και απο τα λείψανα περάσανε στις παντόφλες οι Ρωμιοί. Εξελίσσονται σιγά σιγά και αυτοί.

  • Bielidopoulos

    29 Απρ 2016

    ~
    Μια υπερβολικά ευσεβής ταινία για να δούμε πως τα πράγματα έχουν εξελιχτεί από τότε: God's Not Dead (2014).
    http://www.imdb.com/title/tt2528814/

    Και μια όχι και τόσο ευσεβής: The Ledge (2011).
    http://www.imdb.com/title/tt1535970/

  • Bielidopoulos

    29 Απρ 2016

    ~
    http://prnt.sc/ay7dqr

    Και μία πασχαλιάτικη:
    http://prnt.sc/ay7dt4

  • Ανώνυμος 38411

    29 Απρ 2016

    Που φυλάσσεται το καλσονάκι του αγίου Ισιδώρου;
    Πρέπει να το κρύψουμε καλά μην έρθει κανένας και το σκίσει τώρα που βγαίνουμε από τα μνημόνια.

    Πρώτη φορά απ' τ' αριστερά

  • Ανώνυμος 38409

    28 Απρ 2016

    Ρε παιδιά και εγώ σε μερικά θέματα ζητώ την έγκριση του θεού. Τον ρωτάω... Αν δεν μου απαντήσει πα να πει "ναι". Ε. Κάνω ότι μου κατέβει...Το κάνω 20 χρόνια κι ακόμη να με κάψει. Τι να πεις; Αναβλητικός

    Γερακίνα