ΣΥΓΧΡΟΝΗ
ΧΗΜΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ
ΕΝΑΝΤΙΟΝ
ΑΡΧΑΙΑΣ ΚΛΑΣΙΚΗΣ
ΟΛΙΣΤΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ

Η Ιπποκράτεια Ιατρική
ως κλάδος της Φιλοσοφίας

  Η σύγχρονη Ιατρική σχολή κατά την χρονική διάρκεια της ανασύστασης και δημιουργίας της κατά τις αρχές του 20ου αιώνα οικειοποιήθηκε τον τίτλο «Κλασική». Όπως θα δούμε όμως στο παρόν άρθρο ο τίτλος αυτός είναι στην κυριολεξία παραπλανητικός και δεν έχει ουδεμία σχέση με την ιατρική των Ελλήνων Κλασικών ιατρών του 7ου έως και 4ου π.Χ. αιώνα και φυσικά ούτε των μετέπειτα κατά την Αλεξανδρινή περίοδο. Μάλιστα ως παραδοχή αυτής της άποψης έρχεται να ταυτιστεί και η προσπάθεια που έχει γίνει επανειλημμένως από τα κέντρα αποφάσεων των Φαρμακοβιομηχανιών, ώστε να καταργηθεί ο όρκος του Ιπποκράτη και νʼ αντικατασταθεί απʼ την προσευχή του Μαϊμονίδη, ενός γιατρού του δωδέκατου αιώνα. Ένας κύριος ακόμα βασικός λόγος είναι, ότι αφʼ ενός δεν τηρείται σχεδόν τίποτα απʼ τα γραφόμενα του όρκου του μεγάλου αυτού ιατρού και αφʼ ετέρου η φιλοσοφία και η μεθοδολογία της σύγχρονης Ιατρικής Σχολής έχει πραγματικά πολύ μικρή σχέση με την αρχαία Κλασική Ιατρική σχολή.

     Στο άρθρο «Φαρμακοβιομηχανίες: Η παγκόσμια απειλή» είδαμε τη ζημιά, που έχει προξενήσει στην ανθρωπότητα η σύγχρονη Ιατρική σχολή με τα χημικά φάρμακα και τις βίαιες μεθόδους, που χρησιμοποιεί ανεξέλεγκτα χωρίς φειδώ και λογική.

     Έτσι θα μπορούσαμε να ορίσουμε το εξής: Στο ανθρώπινο όν, την ενεργειακή αυτή οντότητα, κάποια χρονική στιγμή η ζωτική του δύναμη σοφά κρίνει, επιλέγει και δημιουργεί την αντίδραση εκείνη, που όλοι λανθασμένα αντιλαμβανόμαστε και ονομάζουμε νόσο, αρρώστεια ή ασθένεια. Η αντίδραση αυτή είναι  μία προσπάθεια εξισορρόπησης και ομοιόστασης, που δημιουργείται απʼ την ίδια την ζωτική δύναμη του οργανισμού. Η σωτήρια αυτή αντίδραση είναι η μόνη ιαματική βοήθεια, που μπορεί να δώσει ο οργανισμός στα προβλήματα υγείας του, δηλαδή στην πραγματική αιτία-ασθένεια που τον πλήττει και που θα τον βοηθήσει να έλθει ξανά σε ισορροπία, δηλαδή σε κατάσταση υγείας. Όποια άλλη αντίθετη ενέργεια επιτίθεται και σταματάει την αυτοθεραπευτική αυτή προσπάθεια του οργανισμού, δημιουργεί την αύξηση και την ανάπτυξη βαθύτερης παθολογίας, εξουδετερώνοντας σταδιακά το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού. Και μιλάμε βέβαια για την λανθασμένη «αντί» μέθοδο, που χρησιμοποιεί η σύγχρονη Ιατρική σχολή. Η λάθος αυτή αντίληψη της σύγχρονης Ιατρικής σχολής και οι βίαιες μεθοδολογίες της απειλούν πλέον μεσοπρόθεσμα την ίδια την επιβίωση του ανθρώπινου είδους.    


Η ολιστική φιλοσοφική θεώρηση της ζωής

  Γιατί όμως να υπάρχει αυτή η τόσο λανθασμένη και εκτροχιασμένη πορεία της σύγχρονης Ιατρικής σχολής; Και είναι πραγματικά έτσι;

     Μέχρι σήμερα στην σύγχρονη Ιατρική σκέψη δεν έχει προκύψει κάποια σοβαρή προσπάθεια παρουσίασης ενός θεωρητικού και φιλοσοφικού μοντέλου για την φύση του ανθρώπινου όντος και κατʼ επέκταση για τον τρόπο λειτουργίας του στην υγεία και στην αρρώστεια. Όπως είδαμε παραπάνω, αλλά και στο άρθρο που προαναφέραμε, οι αντιλήψεις της σύγχρονης Ιατρικής σχολής για το τι είναι η ανθρώπινη φύση η υγεία και η αρρώστεια, βασίζονται σχεδόν εξʼ ολοκλήρου στην επιφανειακή οπτική αντίληψη και σʼ ένα αποκλειστικά υλικό επίπεδο.

     Θα προσπαθήσουμε λοιπόν να προσεγγίσουμε την ουσία του ανθρώπινου οργανισμού ολιστικά μέσα από την φιλοσοφική αντίληψη των Ελλήνων Κλασικών φιλοσόφων και θα προσπαθήσουμε να βρούμε τις διαφορές ή τις ομοιότητες της αρχαίας Κλασικής Ιατρικής με την σύγχρονη Ιατρική.

     Ο ανθρώπινος οργανισμός είναι τόσο σύνθετος και πολύπλοκος στην λειτουργία του, που κάθε προσπάθεια για να δοθεί μία ακριβής και ολοκληρωμένη απάντηση με την μηχανιστική ή την φυσικοχημική εξήγηση της σύγχρονης Ιατρικής σχολής θεωρείται αδύνατη. Η Ανατομία, η Φυσιολογία και η Παθολογία είναι οι απαραίτητοι επιστημονικοί κλάδοι, που ασχολούνται με την υλική φύση, τη λειτουργία και την παθολογία του ανθρώπινου σώματος αποκλειστικά σε υλικό επίπεδο. Υπάρχουν όμως κι άλλες πολλές περισσότερες και πολύ πιο πολύπλοκες λειτουργίες που γίνονται σʼ ένα άλλο επίπεδο του οργανισμού, το ενεργειακό, και συσχετίζονται άμεσα με αυτές που γίνονται στο υλικό επίπεδο, δηλαδή στο σώμα. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος αυτό ας αναλογιστούμε, ότι κάθε δευτερόλεπτο που περνά υπολογίζεται, ότι γίνονται στο σώμα μας 1,5 εκατομμύριο λειτουργίες διαφόρων ειδών και σε διάφορα επίπεδα, τέλεια συντονισμένες και εναρμονισμένες μεταξύ τους! Και φυσικά οι πλείστες εξʼ αυτών μας είναι παντελώς άγνωστες.

     Η σύγχρονη Κβαντική Φυσική και η Θεωρία των Υπερχορδών έχουν από κοινού αποδείξει, πως ο,τιδήποτε υπάρχει μέσα στο σύμπαν στο οποίο ζούμε αποτελείται από ενεργειακές συμπυκνώσεις, όποια μορφή κι αν αυτό έχει. Κάθε φυσικό σύστημα ή αντικείμενο περιέχει (ή εναλλακτικά αποθηκεύει) μία ποσότητα έργου, που ονομάζεται ενέργεια. Η ενέργεια χαρακτηρίζεται σήμερα από τους διάφορους επιστημονικούς κλάδους τόσο στη θεωρία όσο και στη πράξη, περισσότερο ως μια λογιστική έννοια παρά ως μία υπαρκτή πραγματικότητα. Η έννοια αυτή της ενέργειας μας δίνει τη δυνατότητα να προβλέψουμε την εξέλιξη ή την κίνηση ενός συστήματος. Ορίζεται δε σαν το ποσό του έργου που απαιτείται προκειμένου το κάθε σύστημα να πάει από μια αρχική κατάσταση σε μια τελική. Ανάλογα με τον τρόπο που έχει αποκτηθεί, ανταλλαχθεί ή αποθηκευτεί, μπορούμε να μιλήσουμε για πολλές μορφές ενέργειας: Κινητική, δυναμική, ακτινοβολίας, πυρηνική, θερμική, ηλεκτρική, φωτεινή, χημική, αλλά και άλλες πιο λεπτοφυείς μορφές της ενέργειας, που ακόμα δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε.

     Eπομένως με τα στοιχεία της σύγχρονης Φυσικής και την έννοια της ενέργειας, ο ανθρώπινος οργανισμός δεν είναι τίποτε άλλο από μία εξαιρετικά πολύπλοκη ενεργειακή οντότητα. Ο μικρόκοσμος του σώματός μας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα σύμπαν, που μέσα του εξελίχθηκε και εναρμονίστηκε αυτό που όλοι λέμε ζωή. Η άποψη αυτή των αναλογιών διασώζεται στα γραπτά του φιλοσόφου και διδασκάλου της Αιγύπτου Ερμού του Τρισμεγίστου σε μία φράση: «Το προς τα κάτω αναλογεί με το προς τα άνω, και το προς τα άνω είναι ανάλογο με το προς τα κάτω» («Σμαράγδινος Πίναξ», παρ.2).

     Οι Ίωνες φυσικοί φιλόσοφοι υπήρξαν οι πρώτοι που έδωσαν μία ενεργειακή και ταυτόχρονα ανακυκλώσιμη θεωρία για την γέννηση και την δημιουργία της ζωής. «Απʼ τους πρώτους που φιλοσόφησαν οι περισσότεροι θεώρησαν ως μοναδικές αρχές όλων των πραγμάτων αυτές που έχουν υλική μορφή. Διότι αυτό απʼ το οποίο αποτελούνται όλα, το πρώτο απʼ το οποίο όλα γίνονται και το τελευταίο στο οποίο διαλύονται και του οποίου η ουσία παραμένει πάντα σταθερή αλλάζοντας μόνο ιδιότητες, αυτό θεωρούν πως είναι το βασικό στοιχείο για την αρχή των όντων. Για τον λόγο αυτό πιστεύουν ότι τίποτα δεν γεννιέται και τίποτα δεν χάνεται, αφού αυτή η φυσική ουσία υπάρχει πάντα». (Διογένης Λαέρτιος «Μαρτυρίες» κεφ. Θαλής παρ. 12).

     Για την Πυθαγόρεια και την Ηρακλείτεια αντίληψη το «πυρ» είναι εκείνο το κοσμογονικό στοιχείο που «εποίησε» τον κόσμο. «Τον κόσμο τούτο τον κοινό για όλους μήτε θεός μήτε άνθρωπος τον εποίησε, μα ήταν είναι και θα είναι πυρ αείζωον που ανάβει και σβήνει με μέτρο» (Ηράκλειτος «Απόσπασμα 30»).





Στο έργο του περιπατητικού φιλοσόφου Θεόφραστου, μαθητή του Αριστοτέλη, διασώζεται καθαρά μία διαφορετική έννοια του πυρός, αυτή της πρωταρχικής ενέργειας που βρίσκεται διάχυτη στο σύμπαν και την ονομάζει «θερμότητα της πρώτης σφαίρας».

     Τι είναι όμως αυτό το πυρ; Πρόκειται για το στοιχείο της φωτιάς που όλοι γνωρίζουμε; Ο διαχωρισμός έρχεται απʼ τον Περιπατητικό φιλόσοφο Θεόφραστο:  «Αυτό είναι που έλεγαν και οι παλαιοί, ότι το πυρ ζητεί πάντοτε τροφή και δεν ενδέχεται να διατηρείται χωρίς την καύσιμη ύλη. Γιʼ αυτό φαίνεται άτοπο να το χαρακτηρίζουμε πρωταρχική ουσία και αρχή, αν δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ύλη. Διότι ούτε ως απλό στοιχείο, ούτε προηγούμενο του υποκειμένου και της καύσιμης ύλης μπορεί να είναι (το πυρ), εκτός αν υπάρχει τέτοια φύση στην πρώτη σφαίρα, η οποία είναι αμιγής και καθαρή θερμότητα. Έτσι δεν θα καίει καθόλου. Αυτή όμως είναι η φύση του πυρός (το να καίει), πλην εάν υπάρχουν πολλές και διαφορετικές φύσεις του πυρός. Και η μεν πρώτη φύση είναι καθαρή και αμιγής, η δε περί της γήινης σφαίρας αναμεμειγμένη (με άλλα στοιχεία) και πάντοτε σε διαδικασία γένεσης» («Περί Πυρός» παρ. 4).

     Αλλά και ο δάσκαλός του Θεοφράστου ο Αριστοτέλης κάνει την ίδιο διαχωρισμό: «Από μία άποψη υπάρχει το πυρ ως στοιχείο (που είναι ίσως αυτό καθʼ εαυτό το άπειρον ή κάτι άλλο παρόμοιο), από μία άλλη άποψη όχι, διότι πυρ και στοιχείο δεν είναι το ίδιο. Το πυρ είναι στοιχείο θεωρούμενο σαν κάτι το φυσικό, το όνομα όμως σημαίνει τι έχει συμβεί σʼ αυτό, δηλαδή γίνεται κάτι εξʼ αυτού ως πρώτου ενυπάρχοντος» («Μετά τα Φυσικά» σελ. 1052, παρ. 9).

     Δηλαδή το πρώτο «ενυπάρχον πυρ» του Αριστοτέλους και «η θερμότητα της πρώτης σφαίρας» του μαθητή του Θεοφράστου, μας δίνουν ξεκάθαρα μία άλλη διαφορετική ποιότητα του πυρός, ως ένα είδος ενέργειας, που αναγεννάται και ανακυκλώνεται συνεχώς. Είδαμε ότι και ο Ηράκλειτος αναφέρει, ότι το «πυρ» είναι η ενέργεια που «ήταν, είναι και θα είναι». Αλλά και ο Θαλής αναφέρει για μία πρωταρχική ουσία που «δεν γεννιέται… δεν χάνεται… και υπάρχει πάντα».

     Η καθαρή αυτή φύση του πυρός είναι η άπειρη και αείζωη (αθάνατη) ενέργεια που βρίσκεται παντού μέσα στο σύμπαν. Ο Διογένης ο Απολλωνιάτης λέει για την αφθαρσία της ενέργειας: «Τίποτε δεν γίνεται εκ του μη υπάρχοντος και τίποτε υπάρχον δεν καταστρέφεται» (Διογένης Λαέρτιος ΙΧ 57, βλ. «Από το νόμο αφθαρσίας της ύλης στην γκιλοτίνα»). Παρόμοια μιλούν για την ενέργεια αυτή οι Πυθαγόρειοι, ο Εμπεδοκλής, ο Αναξαγόρας, ο Πλάτων κ.ά.


Ο Ιπποκράτης και η Φύσα

  Ας έρθουμε όμως στον Ιπποκράτη τον σπουδαίο ιατρό της αρχαιότητας στον οποίο ορκίζονται και οι σημερινοί γιατροί, για να δούμε τι αναφέρει και εκείνος για την ενέργεια αυτή: Το «Περί Φυσών» είναι ένα έργο του που εξηγεί για την ενέργεια που διέπει όλο το σύμπαν. Γιʼ αυτόν η αιτία της κάθε ασθένειας είναι καθαρά ενεργειακής υπόστασης. Αναφέρει χαρακτηριστικά: «Υπάρχει για όλες τις ασθένειες μία μόνη και η ίδια ιδέα, μία μόνη και η ίδια αιτία» (παρ.2). Αυτή η πρωταρχική αιτία είναι η ενέργεια που διακυμαίνεται και μεταλλάσσεται συνεχώς. Την ονομάζει: «Αήρ ή φύσα».

  

     «Είναι ανάγκη να πούμε πως οι αρρώστειες δεν είναι δυνατόν να οφείλονται κάπου αλλού παρά μόνον στην μιασμένη και νοσηρή διείσδυση της φύσας στο σώμα» («Περί Φυσών, παρ. 5). Η «φύσα» διαπερνά το εξωτερικό και εσωτερικό του σώματος κάθε όντος, το περιβάλλει και το κυβερνά. Για τον Ιπποκράτη «ο αήρ ή φύσα» έχει έναν καθολικό κοσμικό ρόλο παρουσιάζεται παντού και συντελλεί στη δημιουργία των εποχών και των κλιματολογικών συνθηκών, την κίνηση των άστρων, την ζωή και τις ασθένειες των θνητών. Βλέπουμε, ότι και η λέξη «φύσα» είναι η ίδια με την λέξη «φύση» που εννοιολογικά ταυτίζεται με την ενέργεια. Επομένως όλη η Φύση δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας απέραντος ωκεανός ενέργειας.

     Αργότερα οι Στωικοί έδωσαν στην «φύσα» την ονομασία «πνεύμα» ενώ οι αλχημιστές του Μεσαίωνα την ονόμασαν «ζωτική δύναμη». Η λέξη «πνεύμα» ήταν εκείνη που κυριάρχησε στην σύγχρονη εποχή. Ουσιαστικά όμως όπως είδαμε και η λέξη «πνεύμα» δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά την «φύσα» ή «φύση», δηλαδή την ενέργεια.

     Επομένως μπορούμε ως εδώ να συμπεράνουμε: Ο άνθρωπος είναι μία ενεργειακή οντότητα, που κυβερνάται από ένα είδος ουσίας-ενέργειας η οποία υπάρχει παντού διάχυτη στο σύμπαν. Η ενέργεια αυτή δεν γεννιέται, δεν χάνεται και ανακυκλώνεται συνεχώς. Μεμιασμένη ενέργεια-φύσα με την ονομασία ασθένεια μπορεί να προσβάλλει έναν οργανισμό από έξω ή και να δημιουργηθεί από μέσα του.

     Απαραίτητο όμως για να προσβληθεί ο κάθε οργανισμός είναι ο παράγοντας της ευπάθειας ή της ευαισθησίας. Γιʼ αυτό βλέπουμε σε μία επιδημία κάποιοι να προσβάλλονται απʼ αυτήν και κάποιοι άλλοι όχι. Όσοι λοιπόν είναι ευαίσθητοι σʼ αυτό το επίπεδο θα νοσήσουν, όσοι δεν είναι απλά δεν θα νοσήσουν. Αυτό συμβαίνει γιατί κάποιοι άνθρωποι διατηρούν την ευαισθησία τους σε κάποιο επίπεδο (βαθύτερο ή πιο επιφανειακό). Σύμφωνα με την ολιστική φιλοσοφία όλων των εναλλακτικών θεραπευτικών συστημάτων ο ανθρώπινος οργανισμός διαχωρίζεται και αποτελείται από κάποια επίπεδα-στρώματα. Κάθε ασθένεια ανταποκρίνεται σε κάποιο απʼ αυτά τα επίπεδα, π.χ. τα δερματικά προβλήματα αντιστοιχούν στο πρώτο επίπεδο, οι γρίπες και γενικά οι λοιμώξεις του αναπνευστικού ανταποκρίνονται στο δεύτερο επίπεδο, οι ασθένειες του αίματος και του σκελετού στο τρίτο επίπεδο, τα όργανα και τα σπλάχνα στο τέταρτο επίπεδο, τα καρδιακά νοσήματα στο πέμπτο επίπεδο, τα νοσήματα του Κ.Ν.Σ. (Kεντρικού Nευρικού Συστήματος) στο έκτο επίπεδο κ.ο.κ. Σε όσο πιο μεγάλος βάθος βρίσκεται η ευαισθησία του κάθε οργανισμού τότε εμφανίζονται όλο και πιο βαριές διαταραχές σε πιο σημαντικά όργανα, περιοχές και συστήματα του οργανισμού.

      Έτσι όταν μία ασθένεια πλήττει έναν οργανισμό το ανοσοποιητικό του σύστημα δημιουργεί μία αντίδραση-αντιρρόπηση σε ένα όσο πιο εξωτερικό επίπεδο του οργανισμού γίνεται. Ο οργανισμός το κάνει αυτό, διότι αν η αντίδραση-διαταραχή εκτυλιχθεί στα πιο εσωτερικά πεδία του οργανισμού τότε θα πληγούν και τα βαθύτερα και σημαντικότερα όργανά του δηλαδή η καρδιά, ο εγκέφαλος, το νευρικό σύστημα κ.ά. Εκεί οι βλάβες θα είναι ανεπανόρθωτες. Γιʼ αυτό σοφά η φύσα-ζωτική δύναμη σπρώχνει την αντίδραση-διαταραχή (που είναι και η μοναδική μέθοδος θεραπείας του) προς τα πιο εξωτερικά μέρη του οργανισμού. Αν πρέπει να θυσιαστεί στην μάχη αυτή κάποιο μέρος φροντίζει αυτό να είναι πιο εξωτερικό και όχι τόσο απαραίτητο για την ζωή π.χ. αρθρώσεις, βλεννογόνοι, δέρμα, αναπνευστικό σύστημα κ.ά.


«Πόλεμος εστί πατήρ πάντων βασιλεύς»

  Ο άνθρωπος όπως είδαμε βρίσκεται πάντοτε σε ένα είδος αναλογίας με την φύση-σύμπαν, δηλαδή ανάμεσα στον μικρόκοσμο και στον μακρόκοσμο. Η φύσα-ενέργεια διαθέτει ένα είδος νοημοσύνης, αφού είναι εκείνη που δημιουργεί την υγεία και την διαταραχή στον οργανισμό. Η διαταραχή της φύσας έχει ως αποτέλεσμα τον πόλεμο! Άλλωστε με τον πόλεμο έρχεται η ειρήνη-ισορροπία δηλαδή η υγεία.

     «Ο πόλεμος είναι ο πατέρας των πάντων και βασιλεύς, και άλλους θεούς ανέδειξε άλλους ανθρώπους, άλλους δούλους εποίησε και άλλους ελεύθερους» (Ηράκλειτος Απόσπασμα 53). Εδώ ο Ηράκλειτος μας λέει, ότι παντού στο σύμπαν και σε όλα τα επίπεδά του υπάρχει και συντελείται ένας ατελείωτος πόλεμος. Είναι τόσο μεγάλη η σπουδαιότητα του βασιλιά-πολέμου μέσα στον κόσμο μας, που είναι αυτός που αναδεικνύει θεούς και ανθρώπους, δούλους και ελεύθερους, την ζωή και τον θάνατο, την υγεία και την αρρώστεια. (Βλ. «Η φυσική έννοια πόλεμος και η θεοκρατική της αλλοίωση».)

     Στο σύμπαν ο πόλεμος είναι καταστροφέας και δημιουργός. Οι μεγαλύτεροι γαλαξίες καταβροχθίζουν τους μικρότερους, μαύρες τρύπες εξαφανίζουν ολόκληρα ηλιακά συστήματα ή πλανήτες, ενώ καταστροφές πλανητών γίνονται από συγκρούσεις με μετεωρίτες.

     Αλλά και μέσα στον οργανισμό μας υφίσταται διαρκώς ένας ανηλεής πόλεμος σε μοριακό επίπεδο καθʼ όλη την διάρκεια της ζωής μας. Το φυσικό σύστημα άμυνας του οργανισμού μας είναι έτσι φτιαγμένο πάντοτε έτοιμο να αντισταθεί και να πολεμήσει τους εξωγενείς παράγοντες που μας επιτίθενται, όπως και τους ενδογενείς. Τα βακτηρίδια, οι ιοί και οι άλλες ουσίες, που η Ιατρική Παθολογία ονομάζει αντιγόνα (οι εξωγενείς παράγοντες που μας επιτίθενται) και τα αυτοαντιγόνα (οι ενδογενείς παράγοντες και ιοί, που γεννώνται απʼ το ίδιο το σώμα μας), είναι το αποτέλεσμα της μάχης, που γίνεται στο εκάστοτε επίπεδο που επιλέγει ο οργανισμός σύμφωνα με το συμφέρον του. Το δέρμα, οι βλεννογόνοι αδένες με την βλέννα, το στόμα με το σάλιο, είναι τα πρώτα φράγματα οι πρώτες γραμμές αμύνης. Όταν αυτά τα φράγματα πέφτουν οι μάχες διεξάγονται σε βαθύτερα επίπεδα (αρθρώσεις, σκελετός, αίμα, αναπνευστικό σύστημα κ.ά.). Συντονιστής αυτής της πολεμικής τακτικής είναι το ανοσοποιητικό σύστημα του κάθε οργανισμού, δηλαδή η ενέργεια-φύσα. Εδώ απλά πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, ότι ο πόλεμος αυτός είναι σωτήριος και αποτελεί την μοναδική πορεία προς την ίαση και την υγεία.

     Αλλά πόλεμος υφίσταται και στο ψυχικό επίπεδο του κάθε ανθρώπου. Ο Πλάτων στους «Νόμους» αναφέρει για τον ψυχικό εσωτερικό πόλεμο, που αντιστοιχεί στο ενεργειακό μας επίπεδο και σχετίζεται με τις ανώτερες και κατώτερες ορμές μας, τα πάθη μας. Το να υπερισχύσει κάποιος σʼ αυτόν τον εντός του διεξαγόμενο πόλεμο αποτελεί την μέγιστη νίκη και ο νικητής αναδεικνύεται «κρείττων εαυτού»: «Η πιο σημαντική νίκη που μπορεί να πετύχει κάθε άνθρωπος είναι αυτή επί του εαυτού του, ενώ αντιθέτως πολύ ταπεινωτικό είναι να νικιέται κάποιος απʼ τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτό δείχνει ότι μέσα σε κάθε άνθρωπο μαίνεται ένα πόλεμος ενάντια στον εαυτό του» (Πλάτων «Νόμοι» 626 Ε΄). Η εσωτερική ρήξη σύγκρουση που γίνεται μέσα μας καθʼ όλη την διάρκεια της ζωής μας και η κληρονομικότητα που όλοι κουβαλάμε  είναι δύο απʼ τα βασικά αίτια των περισσοτέρων ασθενειών που προσβάλλουν τους ανθρώπους.

     Μόνιμα και συνεχόμενα πάθη, που κατατρώγουν εσωτερικά τον άνθρωπο όπως λύπη, νοσταλγία, άγχος, ζήλεια, φθόνος, μίσος, στρέφονται αργά και σταθερά κατά της υγείας του ίδιου του οργανισμού μας, δημιουργώντας τις χρόνιες παθολογίες. Εδώ λοιπόν βλέπουμε την σύνδεση του ψυχολογικού με το σωματικό επίπεδο και την κοινή διαταραχή τους.

     Ο Πλάτων στον διάλογό του («Χαρμίδης» παρ.156e) αναφέρει για την σύνδεση των δύο επιπέδων του οργανισμού σωματικού και ψυχικού: «Όπως ακριβώς δεν πρέπει να επιχειρούμε να θεραπεύουμε τα μάτια χωριστά απʼ το κεφάλι και το κεφάλι χωρίς το σώμα, κατʼ αυτόν τον τρόπο δεν πρέπει να επιχειρούμε να θεραπεύουμε το σώμα χωριστά απʼ την ψυχή. Εξʼ άλλου αυτό ήταν και η αιτία που οι πλείστες των ασθενειών δεν γίνονταν κατανοητές απʼ τους ιατρούς που βρίσκονταν κοντά στους Έλληνες, το ότι δηλαδή δεν γνώριζαν το σύνολο που έπρεπε να φροντίσουν και το οποίον αν δεν ήταν σε καλή κατάσταση, καθιστούσε αδύνατον να είναι σε καλή κατάσταση το μέρος. Διότι τα πάντα απʼ την ψυχή ξεκινούν και τα άσχημα και τα καλά, τόσο στο σώμα όσο και ολόκληρο τον άνθρωπο, αφού άλλωστε από εκεί τα πάντα απορρέουν».


Φιλοσοφική και Ιπποκρατική αντίληψη για την ασθένεια

  Κατά τον Ιπποκράτη όλες οι ασθένειες προκαλούνται απʼ την ανισορροπία των τεσσάρων χυμών που υπάρχουν στο σώμα, που ρέουν ως συγκοινωνούντα δοχεία πάντοτε μέσα στον άνθρωπο. «Το σώμα του ανθρώπου περιέχει αίμα, φλέγμα, ξανθή χολή και μαύρη χολή. Ιδού από τι αποτελείται η φύση του σώματος, ιδού ότι ευθύνεται για την ασθένεια ή την υγεία. Με αυτές τις συνθήκες υπάρχει πλήρης υγεία όταν οι χυμοί βρίσκονται σε σωστή αναλογία μεταξύ τους τόσο από άποψη ποιότητας όσο και ποσότητας και όταν η ανάμειξή τους είναι αρίστη. Η νόσος εμφανίζεται όταν ένας από αυτούς τους χυμούς βρίσκεται σε πολύ μικρή ή πολύ μεγάλη ποσότητα και απομονώνεται μέσα στο σώμα αντί νʼ αναμειχθεί με όλους τους άλλους». («Περί Φύσιος Ανθρώπου», κεφ. 4).

     Οι χυμοί του σώματος είναι ουσιαστικά τέσσερις διαφορετικού τύπου και ποιότητας ενέργειες. Σχετίζονται με τις τέσσερις εποχές και τα τέσσερα στοιχεία που συνθέτουν την ίδια την Φύση (πυρ, ύδωρ, αήρ, γη). Επομένως ο άνθρωπος αποτελεί μία δυναμική και εξελίξιμη αρμονία τεσσάρων αντιθέτων ενεργειακών φυσικών δυνάμεων.

  


     Σύμφωνα με την ελληνική Κλασική φιλοσοφία το ανθρώπινο σώμα αποτελείται από τα τέσσερα γνωστά στοιχεία: φωτιά, αέρας, γη, ύδωρ. Το πέμπτο στοιχείο που τα ζωογονεί είναι ο αιθήρ. Τα στοιχεία αυτά  είναι διαφορετικών ποιοτήτων συμπυκνώσεις της απεριόριστης συμπαντικής ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας.

     Κατά τον Ιπποκράτη «οι αρρώστειες δεν προσβάλλουν τους ανθρώπους ξαφνικά, αλλά συσσωρεύονται σταδιακά μέσα στο σώμα και ξεσπούν απότομα με την παθολογική κρίση». («Περί Διαίτης» παρ.2).

     Επομένως η αρρώστεια και τα συμπτώματά της είναι η συσσώρευση διαφόρων καταστάσεων κυρίως ψυχολογικών, με αποτέλεσμα το ξέσπασμα του πόλεμου δηλαδή την ανισορροπία που δημιουργεί πολύ σοφά ο οργανισμός για νʼ αντιρροπήσει την ανισορροπία που έχει δημιουργηθεί. Αποτέλεσμα της νίκης αυτής είναι η ίαση και η υγεία και της αποτυχίας ο θάνατος. Σε οξείες καταστάσεις η έντονη διαταραχή (ο πολύς μεγάλος πυρετός, η έντονη αφυδάτωση, η αιμορραγία και τα διάφορα άλλα συμπτώματα που δημιουργεί ο οργανισμός για να θεραπευτεί) μπορεί να σκοτώσει τον ασθενή αντί να τον θεραπεύσει. (βλ. «''Ασθένεια''... Ο μοναδικός δρόμος για την ίαση και την υγεία».

     Εδώ οι εναλλακτικές θεραπείες επιφέρουν την ίαση με ασφαλή τρόπο βοηθώντας ουσιαστικά την φύσα στο έργο της, όμως η σύγχρονη Ιατρική σχολή το μόνο που καταφέρνει με τις επιθετικές έναντι του οργανισμού μεθόδους της (χημικά φάρμακα, χειρουργεία, ακτινοβολίες) είναι να σταματήσει τα συμπτώματα με αποτέλεσμα νʼ απομακρύνει προσωρινά, να κουκουλώσει πρόχειρα και τελικά να καταπιέσει, χωρίς να μπορέσει να θεραπεύσει την ανισορροπία. Επίσης με την λήψη χημικών φαρμάκων προστίθεται στον οργανισμό μία νέα ανόμοια ασθένεια, αυτή των φαρμάκων. «Σχετικά με τις ασθένειες ο ιατρός πρέπει νʼ αποβλέπει σε δύο πράγματα: Αν δεν μπορεί να ωφελήσει τον ασθενή τουλάχιστον ας μην τον βλάψει» («Επιδημιών Α΄» παρ.1-3).

   Ο Ιπποκράτης στο («Περί Φύσιος ανθρώπου» παρ.2) περιγράφει με λεπτομέρεια τους τέσσερις βασικούς μεσημβρινούς, που διατρέχουν κάθετα και σπειροειδώς το σώμα, ανοδικά ή καθοδικά. «Οι μεγαλύτερες φλέβες έχουν την ακόλουθη διάταξη: υπάρχουν τέσσερα ζεύγη στο σώμα. Το ένα απʼ αυτά τα ζεύγη έχοντας αφετηρία το πίσω μέρος της κεφαλής περνάει απʼ τον τράχηλο, διατρέχει από πίσω την ράχη και φθάνει απʼ την δεξιά και αριστερή πλευρά στα ισχύα και στα σκέλη. Έπειτα περνώντας απʼ τις κνήμες καταλήγει στα εξωτερικά σφυρά και τους άκρους πόδες». Στο ίδιο έργο του αναφέρει ότι υπάρχουν και άλλα είδη μεσημβρινών. Στο σύνολό τους οι μεσημβρινοί, που διατρέχουν το ανθρώπινο σώμα είναι δώδεκα, δηλαδή έξη μεσημβρινοί για την κάθε πλευρά του σώματος. Οι μεσημβρινοί αυτοί συνδέονται και μεταξύ τους έτσι ώστε η ζωτική ενέργεια ρέει από μεσημβρινό σε μεσημβρινό και στο σημείο, που τελειώνει ο ένας μεσημβρινός αρχίζει ένας άλλος.

   Με βάση τα λόγια του θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε το ανθρώπινο ον ως μία ενεργειακή οντότητα που διατρέχεται από ενεργειακές δυνάμεις (μεσημβρινούς) που διοχετεύονται από το σύμπαν και από την γη. Οι αρχαίοι πρόγονοί μας γνώριζαν καλά την ενεργειακή μας υπόσταση. «Γης παις ειμί και ουρανού αστερέοντος…» δηλαδή «Είμαι παιδί της γης και του έναστρου ουρανού…» (Ορφική πινακίδα Πετηλίας).

     «Οι ασθένειες που βαδίζουν ομαλά προς την κρίση ή έχουν κριθεί οριστικά, δεν πρέπει να εμποδίζονται στην πορεία τους από νεωτεριστικές μεθόδους ούτε με καθαρτικά, ούτε με άλλα ερεθιστικά μέσα, παρά να αφήνονται και νʼ ακολουθούν την φυσιολογική τους εξέλιξη» («Αφορισμοί» 20). Δηλαδή πρέπει να μην καταπιέζουμε τις ασθένειες, αλλά να αφήνουμε την φυσιολογική τους εξέλιξη, πόσο μάλλον αν ενισχύσουμε αυτές στην την πορεία τους προς την ίαση, όπως είδαμε με τις ολιστικές εναλλακτικές μεθόδους θεραπείας. Ο Ιπποκράτης εδώ μας υποδεικνύει τον αφύσικο δρόμο που ακολουθεί η σύγχρονη Ιατρική σχολή, που ισχυρίζεται, ότι οι γιατροί της με τις βίαιες μεθόδους τους (χημικά αντί φάρμακα, εγχειρήσεις, ακτινοβολίες) θεραπεύουν τους ασθενείς. Αλλά και στο επόμενο χωρίο ο Ιπποκράτης είναι πάλι αντίθετος με την πρακτική της σύγχρονης Ιατρικής σχολής: «Η τέχνη της θεραπείας απαιτεί να σχηματίσει ο γιατρός μία ιδέα για την αρρώστεια με σκοπό να την θεραπεύσει περισσότερο με φρόνηση παρά με τόλμη, και με τρόπο κυρίως ήπιο παρά βίαιο» («Περί Αρχαίης Ιητρικής» παρ.11).

     Ο Ιπποκράτης μας λέει, ότι δεν πρέπει ποτέ να πηγαίνουμε κόντρα στο έργο της  φύσας-ζωτικής δύναμης παρά να το βοηθάμε να το ενισχύσουμε για να νικά στον πόλεμο που δημιουργεί με αποτέλεσμα να ξεπερνάει την πραγματική ασθένεια όλος ο οργανισμός: «Η φύση είναι πάντοτε ο μόνος ιατρός των ασθενειών. Η φύση βρίσκει τους τρόπους θεραπείας χωρίς να σκέπτεται» («Επιδημιών VI» 5,1). Δηλαδή η Φύση-φύσα είναι αποκλειστικά και μόνον ο ιατρός των ασθενειών και όχι ο ιατρός και τα αντί χημικά φάρμακα. Ο γιατρός πρέπει απλά να είναι ο συνοδοιπόρος του ασθενούς στον δρόμο προς την ίαση.

     Ναι μα θα πει κανείς ότι αν δεν σταματήσουμε τον πόλεμο-διαταραχή της φύσας-ενέργειας μπορεί και να πεθάνουμε. Όμως με την μεθοδολογία, που λειτουργεί η σύγχρονη Ιατρική σχολή δεν μπορούμε να επιφέρουμε θεραπεία. Φανταστείτε όμως, άν αντί να την σταματήσουμε καταφέρουμε να ενισχύσουμε την διαταραχή αυτή με κάποιον ασφαλή τρόπο. Αυτό γίνεται σε ένα βαθύτερο ενεργειακό επίπεδο, όπου η ενίσχυση αυτή δεν θα δημιουργήσει επιδείνωση των σωματικών συμπτωμάτων. Τότε τι θα έχουμε; Πραγματική ίαση-θεραπεία.

     Οι αρχαίοι ιατροί γνώριζαν αυτές τις γνώσεις αφού και οι σημερινοί εναλλακτικοί θεραπευτές απʼ αυτούς τις κληρονόμησαν. Ο Ιπποκράτης αναφέρει: «Όμοια ομοίοις εισίν ιάματα», δηλαδή το όμοιο στο όμοιο επιφέρει ίαση. Πρόκειται για την δημιουργία της Ομοιοπαθητικής. Στο έργο του («Περί τόπων των κατʼ άνθρωπον» παρ. 42) αναφέρει: «Με τα όμοια αρρώστεια γίνεται και με τα όμοια πάλι οι άνθρωποι γίνονται καλά, όπως για παράδειγμα η στραγγουρία (ούρηση) σταματά χωρίς να υπάρχει πλέον (…) και κατά τον ίδιο τρόπο ο βήχας σταματά όπως και η στραγγουρία αφού με τον ίδιο τρόπο που δημιουργείται έτσι και σταματά». Εδώ βλέπουμε μία ενίσχυση των συμπτωμάτων της ασθένειας-διαταραχής φυσικά με όμοιο φάρμακο και όχι με αντίθετο, βοηθώντας ουσιαστικά την προσπάθεια του οργανισμού να θεραπευτεί μέσω της ενίσχυσης της διαταραχής του. (Βλ. «Ομοιοπαθητική: Η διαχρονική ολιστική θεραπευτική τέχνη των Ελλήνων κλασικών ιατροφιλοσόφων».)

     Εδώ πρέπει νʼ αρχίσουμε νʼ αντιλαμβανόμαστε τι είναι ασθένεια, υγεία και τι πρέπει να κάνουμε. Ναι, μα θα πει κάποιος, πως και το «ενάντια εναντίοις» είναι ανακάλυψη των αρχαίων ιατρών και του Ιπποκράτη. Φυσικά και είναι, αλλά ο νόμος αυτός χρησιμοποιούταν με διαφορετικό ήπιο τρόπο, με φυσικά μόνο μέσα και με σκοπό να καταπραΰνει την διαταραχή της φύσας και όχι να την σταματήσει. Η πρώτη φαρμακολογία καθιερώθηκε 500 έτη αργότερα απʼ την εποχή του Ιπποκράτη  απʼ τον Διοσκουρίδη.

     Πως μπορεί να θεραπευτεί π.χ. η έντονη λύπη σε έναν ασθενή από την απώλεια ενός σημαίνοντος προσώπου, που δημιουργεί στο σώμα του έλκος; Το έλκος εδώ αποτελεί την αντίδραση στην αιτία που είναι η λύπη. Αν προχωρήσουμε σε εγχείρηση που προτείνει σʼ αυτές τις περιπτώσεις η Ιατρική σχολή τι αποτέλεσμα θα έχουμε; Συρραφή του έλκους και αντιβίωση για να κλείσει η πληγή. Όμως η λύπη που δημιούργησε αντιρροπικά το έλκος θεραπεύτηκε με αυτή την μεθοδολογία; Φυσικά και όχι. Το αποτέλεσμα σε κάποιο χρονικό διάστημα θα είναι να ξαναεμφανιστεί το έλκος, ή και κάτι χειρότερο.

    Την ίδια ακριβώς αντίληψη είχαν και οι Κλασικοί ιατροί και ο Ιπποκράτης: «Σε περιπτώσεις ψυχασθένειας μανιακής μορφής ή εμφάνιση δυσεντερίας ή ύδρωπος είναι καλό σημάδι» («Αφορισμός» 5). «Στους ψυχοπαθείς άν εμφανιστούν κιρσοί ή αιμορροΐδες αυτό δείχνει ότι η μανία θα γιατρευθεί» («Αφορισμός» 21). Εδώ βλέπουμε το «ενιαίο των νόσων» ως μία διαταραχή που μπορεί να ξεκινήσει από μία απλή ακμή, να εξελιχθεί σταδιακά σε κιρσούς κι αιμορροΐδες και να καταλήξει τελικώς σε ψυχοπάθεια. Δηλαδή αν κλείσουμε την βαλβίδα ασφαλείας της ασθένειας εκείνη θα εμφανιστεί αργότερα σʼ ένα βαθύτερο επίπεδο του οργανισμού. Η πορεία της ασθένειας προς την νοσηρότητα και τον θάνατο είναι αυτή που κινείται απʼ τα πιο εξωτερικά όργανα προς τα πιο εσωτερικά δηλαδή η αντίθετη κατεύθυνση απʼ αυτήν που λέει και ο Ιπποκράτης. «Σʼ εκείνον που πάσχει από στηθάγχη αν παρουσιαστεί οίδημα και ερύθημα στο στήθος είναι καλό σημάδι, διότι μας δείχνει ότι το νόσημα φεύγει προς τα έξω» («Αφορισμός» 49). Δηλαδή ένα καρδιοαναπνευστικής φύσεως πρόβλημα π.χ. η στηθάγχη θα αποκτήσει πορεία προς την ίαση, όταν παρουσιαστεί οίδημα και ερύθημα στο στήθος, δηλαδή, όταν απʼ την καρδιά και την αναπνοή πάει προς τους βλεννογόνους και το δέρμα. Έτσι επέρχεται η θεραπεία σταδιακά περνώντας απʼ το βαθύτερο επίπεδο στο πιο εξωτερικό και όχι όταν παίρνουμε ολόκληρα κουτιά με φάρμακα, ή χειρουργούμε το μέρος που πάσχει κουκουλώνοντας προσωρινά την διαταραχή.

     Αν π.χ. κάποιος έχει αποκτήσει καρκίνο από νοσταλγία για την πατρίδα του πως μπορεί να θεραπευτεί αν του κόψουν τον όγκο και του καυτηριάσουν το μέρος που είχε προσβληθεί απʼ τον όγκο; Ουσιαστικά  ο καρκινικός όγκος δεν είναι τίποτε άλλο απʼ το αντιρροπικό αποτέλεσμα του οργανισμού για να μπορέσει να θεραπευτεί. Επομένως και η απρόσκοπτη αφαίρεση του όγκου δηλαδή του αποτελέσματος της αντιρρόπησης δεν πρόκειται ποτέ να επιφέρει θεραπεία. Το πραγματικό αίτιο-ασθένεια δηλαδή η νοσταλγία αν δεν θεραπευτεί θα του δημιουργήσει ξανά καρκίνο μέσα σε κάποιο χρονικό διάστημα και τότε οι γιατροί θʼ αποφανθούν: Δυστυχώς έγινε μετάσταση! Είναι δηλαδή αυτό που όλοι λέμε κοροϊδευτικά: «Η εγχείρηση πέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε».

     Εδώ θα μπορούσαμε να δούμε και να αιτιολογήσουμε την παγκόσμια αύξηση της νοσηρότητας, τόσο σε ποσοτική αύξηση των ασθενειών όσο και σε ποιοτική, εννοώντας βαρύτερες και ανίατες πλέον ασθένειες που πλήττουν ασταμάτητα την ανθρωπότητα. 


Το σύμπαν, στο οποίο ζούμε και κινούμαστε είναι ένας απέραντος ωκεανός ενέργειας, που αλλάζει και μετασχηματίζεται  συνεχώς. Κι εμείς ως μέρος του είμαστε απλά ενεργειακά αντίγραφά του.

Φιλοσοφία και Ιατρική

  Εδώ τίθενται πολλαπλά ερωτήματα όπως:

  • Γιατί η σύγχρονη Ιατρική σχολή δεν θέλει να δει με κανένα τρόπο την ενεργειακή υπόσταση και θεραπεία των όντων, που αναφέρουν ως βασική διδασκαλία τους οι αρχαίοι ιατροί;
  • Γιατί η σύγχρονη Ιατρική σχολή δεν έλαβε ποτέ υπʼ όψη αυτή την σύνδεση σώματος-ψυχής, που αναφέρει η Φιλοσοφία και ο Ιπποκράτης;
  • Γιατί επιμένει να ονομάζεται «Κλασική»  Ιατρική και να αναφέρεται ως τέκνο του Ιπποκράτη και οι γιατροί της να ορκίζονται στο όνομά του;
  • Γιατί αφού ισχυρίζεται, ότι ακολουθεί την μεθοδολογία του ουσιαστικά αγνοεί σχεδόν τα πάντα απʼ την φιλοσοφία του, αλλά και τα λίγα που ακολουθεί τα κάνει με λάθος τρόπο;

     Μάλιστα για τον μέγιστο αυτόν ιατροφιλόσοφο-θεραπευτή της αρχαίας εποχής η Ιατρική αποτελεί ένα κλάδο της φιλοσοφίας και όσοι δεν γνωρίζουν Φιλοσοφία δεν μπορούν να είναι ιατροί: «Ορισμένοι ιατροί και φιλόσοφοι υποστηρίζουν, ότι κανένας δεν μπορεί να κατανοήσει την ιατρική αν δεν γνωρίζει τι είναι άνθρωπος και πως αυτό πρέπει πρωτίστως να μάθει καλά όποιος θέλει να θεραπεύει σωστά τους ανθρώπους. Ο λόγος τους βέβαια προσεγγίζει τον τομέα της φιλοσοφίας όπως δηλαδή έχουν γράψει ο Εμπεδοκλής και άλλοι για την φύση ξεκινώντας απʼ το τι είναι άνθρωπος, πως δημιουργήθηκε αρχικά και ποια τα συστατικά που τον αποτελούν» («Περί Αρχαίης Ιητρικής» παρ. 20). Παρομοίως αναφέρεται και στο («Περί Ευσχημοσύνης» παρ. 5): «Λαμβάνοντας υπʼ όψη κανείς τα όσα προαναφέραμε πρέπει να ανάγει την φιλοσοφία σε ιατρική και την ιατρική σε φιλοσοφία».

   Άρα λοιπόν σύμφωνα με τα λόγια του Ιπποκράτη, η σύγχρονη Ιατρική σχολή αν και αρέσκεται να αυτοαποκαλείται «Κλασική» δεν έχει ουδεμία σχέση με τον τίτλο αυτόν, διότι δεν γνωρίζει τις βασικές αρχές της Κλασικής φιλοσοφίας και δεν μπορεί νʼ ακολουθήσει την ολιστική αυτή γραμμή. Και φυσικά η μεθοδολογία της δεν έχει καμία σχέση με αυτήν των αρχαίων Κλασικών ολιστικών ιατρών. Γιατί όπως είδαμε επιγραμματικά ο ίδιος ο Ιπποκράτης και οι άλλοι φιλόσοφοι μέσα από το έργα τους ανατρέπουν όλα όσα ακολουθεί η σύγχρονη Ιατρική σχολή.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ