ΜΕΘΥΣΟΣ
ΚΑΙ ΦΙΛΟΙΝΟΣ

Μέγ. Αλέξανδρος:
Ο μεγαλύτερος
πότης της Ιστορίας


Στη συμπεριφορά του Μεγ. Αλεξάνδρου σημαντικό ρόλο έπαιξε η οινομανία και τα μεθοκοπήματά του —έπασχε από αλκοολισμό— όπως προκύπτει από τα αρχαία κείμενα. Ύστερα από κάθε πολεμική επιχείρηση, μετά τις σφαγές, τους εμπρησμούς και τους εξανδραποδισμούς, κατέφευγε, σχεδόν καθημερινά, σε ξέφρενα ξεφαντώματα.

Η αρχή έγινε μετά το ολοκαύτωμα της Θήβας, το 336 π.Χ.. Το ξεθεμέλιωμα της πόλης και το σκλαβωμό των κατοίκων θα ακολουθήσει πανηγυρική ευωχία στο Δίον, που κράτησε εννιά μέρες. Όπως ιστορεί ο Διόδωρος Σικελιώτης (ΙΖ, 16), ο Αλέξανδρος έστησε μια πελώρια σκηνή για εκατό κλίνες και κάλεσε για εορταστικό επινίκιο φαγοπότι τους φίλους και αξιωματικούς, προσφέροντας συγχρόνως και στους στρατιώτες διασκέδαση με όλα τα απαραίτητα για το συμπόσιο.

Το οινοποτικό του πάθος ήταν πασίγνωστο και παροιμιώδες στην αρχαιότητα. Ο Αιλιανός γράφει ότι ο Αλέξανδρος ήταν ο μεγαλύτερος πότης της Ιστορίας (Ποικίλη Ιστορία, ΧΙΙ, 26). Στην κωμωδία του Μένανδρου «Κόλαξ», ο Στρουθίος, ακόλουθος του στρατιωτικού Βία, λέει στον αυθέντη του που καυχιέται πως στην Καππαδοκία ήπιε μονορούφι τρεις φορές μια χρυσή κούπα με τρεις κοτύλες κρασί:

Μα εσύ ήπιες περισσότερο κι από τον βασιλιά Αλέξανδρο.

Ναι, όχι λιγότερο, μα την Αθηνά, απάντησε ο Βίας.

Μεγάλο κατόρθωμα, λέει ο Στρουθίος — μέγα γε.

Στάθηκε αδύνατο, σχολιάζει ο Αρριανός, να δαμάσει τα δυο του πάθη, «ανάξια για σώφρονα άνθρωπο», τον αχαλίνωτο θυμό και την οινοφλυγία. (Δ, 9,1). Έπινε τόσο πολύ, γράφει ο ιστοριογράφος Έφιππος —έλαβε μέρος στην ασιατική εκστρατεία— που κοιμόταν ύστερα επί δύο μερόνυχτα. (Αθήναιος, Χ, 434b).

Οι συνέπειες της καθημερινής κραιπάλης του καταγράφονται και στις «Βασίλειες Εφημερίδες», το ημερολόγιο εκστρατείας που τηρούσαν ο αρχιγραμματέας του Ευμένης ο Καρδιανός και ο Διόδοτος ο Ερυθραίος.


Ιδού ένα απόσπασμα:

Στις 5 του μηνός Δίου (Νοεμβρίου) έπινε στον Εύμαιο, στις 6 κοιμόταν «εκ του πότου», στις 7 έπινε και πάλι στου Περδίκκα,
στις 8 κοιμόταν... στις 10 του αυτού μηνός έπινε και την επομένη «τα ειθισμένα εκ του πότου».

Αιλιανός, ΙΙΙ, 231.


Και ένα απόσπασμα από τις «Βασίλειες Έφημερίδες», που παραθέτει ο Αρριανός:

Ήπιε στον Μήδειο και χοροπηδούσε από το μεθύσι. Σηκώθηκε ύστερα και πήγε για ύπνο.
Ξαναγυρίζει για δείπνο στον Μήδειο και πίνει ως αργά τη νύχτα.

Αρριανός, Ζ, 25,1.



Και ο Πλούταρχος στα «Συμποσιακά» του αναφέρεται στα αδιάκοπα μεθοκοπήματα του Αλέξανδρου, που καταγράφονταν στις «Βασιλικές Έφημερίδες»:

«Συνεχέστατα, γέγραπται και πλειστάκις» ότι «τήνδε την ημέραν εκ του πότου καθεύδων» έστι δ΄ ότε «και την εφεξής».

Πλούταρχος, «Συμποσιακά», 1, 6.


Η Νικοβούλη γράφει ότι σε ένα συμπόσιο απάντησε στις προπόσεις είκοσι συνδαιτυμόνων κατεβάζοντας ισάριθμες κύλικες. (F. Jacoby, Die Fragmente der Griechischen Historiker, IIb, 27).

Ήταν τόσο αχαλίνωτα τα μεθύσια του, γράφει ο Καρύστιος ο Περγαμηνός στο έργο του «Ιστορικά Υπομνήματα», που ξεφώνιζε και τραγουδούσε πάνω σε γαϊδουράμαξο. (Αθήναιος, 506 Ε).

Επειδή η οινοποσία συνεχιζόταν ως το πρωί, την άλλη μέρα κοιμόταν ως το μεσημέρι ή ως το βράδυ. Ήταν κρασολάγνος — «προς οίνον καταφερής» (F. Jacoby, ό.π. ΙΙ, D, σ. 405).

Τα βράδια ξάπλωνε τριγυρισμένος από αυλητρίδες και αυλητές κι έπινε ως την αυγή — «άχρι της έω» (Αθήναιος, ΧΙΙ, 55, 539 Α).

Ο Πλούταρχος γράφει για κρασοπότια του Αλέξανδρου στην Περσέπολη με τους φίλους του και γυναίκες που γλεντούσαν με τους εραστές τους! (Αλέξανδρος, 38,1).

«Μέθυσον και φίλοινον» αποκαλεί τον Αλέξανδρο και ο αυτοκράτορας Ιουλιανός (Συμπόσιον ή Κρονιάς, 330 C).

Κατά τον Έφιππο, ο Αλέξανδρος, μεθυσμένος στις βακχικές παραλυσίες του, φορούσε ιερατικές στολές, εμφανιζόμενος ως θεός. Άλλοτε με την περιβολή του Άμμωνα Δία, με «πορφυρίδα και κέρατα», και άλλοτε της Αρτέμιδας και του Ερμή — «τα τε πέδιλα και τον πέτασον εν τη κεφαλή και το κηρύκειον εν τη χειρί». Συνήθιζε επίσης στα μεθύσια του να ντύνεται με τη «λεοντή» του Ηρακλή! Έρραινε το δάπεδο με μύρα και γύρω του καίγονταν «σμύρνα και άλλα θυμιάματα». Κι ενώ παραληρούσε από το κρασοβόλι, νεκρική σιγή επικρατούσε γύρω του γιατί όλοι έτρεμαν μήπως, μέσα στην παραφορά του, ξεσπάσει εναντίον τους σφάζοντας κάποιον. Γιατί ήταν αχαλίνωτος, χωρίς κανένα φραγμό και αιμοχαρής. (Αθήναιος, ΧΙΙ, 537Ε-538Β).


Κάθε τόσο καλούσε τους αυλικούς και φίλους σε «αγώνα ακρατοποσίας», αντοχής δηλαδή στο κρασί. Στο νικητή του «διαγωνισμού», τον μεγαλύτερο πότη, απονεμόταν από τον Αλέξανδρο χρυσός στέφανος αξίας ενός ταλάντου — «νικητήριον στέφανον ταλαντιαίον»! Σε έναν απ΄ αυτούς τους «αγώνες» βραβεύτηκε, όπως αφηγείται ο Πλούταρχος, κάποιος Πρόμαχος, που ήπιε άκρατον οίνον «χοών τεσσάρων» — δεκατρία κιλά. Αλλά πέθανε σε τρεις μέρες. Κατά τον Χάρη τον Μυτιληναίο, τελετάρχη του Αλέξανδρου, υπέκυψαν από την πολυποσία και άλλοι 41 — η μέθη προκάλεσε θανατηφόρο ρίγος (70, 1).

Ο Αιλιανός γράφει ότι ο Αλέξανδρος όρισε ως πρώτο βραβείο πολυποσίας ένα τάλαντο, ως δεύτερο 30 μνας και ως τρίτο 10 (Ποικίλη Ιστορία, Β, 4). Κατά τους περίφημαυς ομαδικούς γάμους στα Σούσα, χάρισε στον καθένα από τους 9.000 προσκεκλημένους μια χρυσή κούπα για το πιοτό!

Ακόμα και κατά τις στρατιωτικές μετακινήσεις μεθοκοπούσε. Η πορεία της στρατιάς διαμέσου της Καρμανίας, γράφει ο Πλούταρχος, ήταν ένα ατέλειωτο χαροκόπι με άγρια οινοποσία. Ο Αλέξανδρος ταξίδευε πάνω σε μια τετράγωνη ξύλινη εξέδρα, ανοιχτή από όλες τις πλευρές, που έσερναν οχτώ άλογα και γλεντοκοπούσε μέρα-νύχτα — «ευωχούμενος συνεχώς ημέρας και νυκτός». Ακολουθούσαν πολυπληθείς άμαξες με κόκκινα και πλουμιστά παραπετάσματα —«αλουργοίς και ποικίλοις περιβολαίοις»— όπου διασκέδαζαν πίνοντας οι φίλοι και οι στρατηγοί. Δεν φαινόταν πουθενά ασπίδα, περικεφαλαία, σάρισσα. Μόνο «φιάλες», «ρυτά», «θηρίκλεια» (κεραμικά κύπελλα του περίφημου κορίνθιου καλλιτέχνη Θηρικλή), πιθάρια γεμάτα κρασί και γυναίκες. Πλάι στις άμαξες αντηχούσαν σύριγγες και αυλοί, τραγούδια από τους βακχικούς χορούς γυναικών και παιγνίδια ακολασίας. (Πλούταρχος, Αλέξανδρος, 67).

Αυτός ο οινοφλυγικός παροξυσμός παρέσυρε τον Αλέξανδρο, διεφθαρμένο ήδη και διεστραμμένο, σε βάρβαρες και καταστροφικές πράξεις σε βάρος των κατακτημένων λαών και του μακεδονικού στρατεύματος και σε φόνους συνεργατών και άλλα στυγερά έγκλήματα.

Και τι να πει κανείς για την οινομανία του, που όλο και χειροτέρευε;

Τίτος Λίβιος, Ρωμαϊκή Ιστορία, ΙΧ, 18


Αυτό το ασυγκράτητο και νοσηρό μεθοκόπημα θα προκαλέσει, όπως προκύπτει από τις περισσότερες αρχαίες πηγές, και το θάνατό του. Και μόνο ο Πλούταρχος, που τον ανυμνεί στη νεανική μυθοπλαστική πραγματεία του «Περί της Αλεξάνδρου τύχης ή αρετής», περιορίζεται να σημειώσει ότι τον κατηγορούν μερικοί για οινομανία και παραφορά κατά τα μεθοκοπήματά του — «ω μέθην τινές εγκαλούσιν και οίνωσιν». Προσθέτει όμως, για να αποκαταστήσει το γόητρο και τη λάμψη του, μια φράση θυμίαμα, που πλαστογραφεί χονδροειδέστατα την ιστορική αλήθεια. «Μ΄ όλα αυτά», γράφει, «ήταν μέγας, και απέφευγε κατάχρηση της δύναμής του» (Β, 337 F). Στη βιογραφία του Αλέξανδρου επιχειρεί να δικαιολογήσει τον αλκοολισμό του αποδίδοντάς τον σε οργανικά αίτια. Η κράση του σώματός του ήταν πολύ ζεστή και φλογερή — «πολύθερμος και φλογώδης». Κι αυτή η θερμότητα του κορμιού τον κατέστησε μέθυσο και οξύθυμο — «ποτικόν και θυμοειδή παρείχεν»!


Θάνατος από κατάχρηση οινοποσίας

Ένα περίπου χρόνο μετά το θάνατο του Ηφαιστίωνα ήλθε το τέλος του Αλέξανδρου. Σύμφωνα με τις περισσότερες αρχαίες πηγές πέθανε ύστερα από πυρετικό παροξυσμό, που προκάλεσε πολυήμερη οινοποσία.

Ο Κλείταρχος αφηγείται ότι ο Αλέξανδρος, αχαλίνωτος πότης και μέθυσος, κατά τη διάρκεια ενός συμποσίου —τον είχε προσκαλέσει για διασκέδαση ο θεσσαλός φίλος του Μήδειος— ήπιε πολύ κρασί... προς τιμήν του Ηρακλή και στο τέλος, αφού γέμισε ένα μεγάλο ποτήρι, το κατέβασε μονορούφι. Ξαφνικά αναστέναξε, ξεφώνισε —«μέγα βοήσας»— σα να δέχτηκε ισχυρό χτύπημα (Διόδωρος, ΙΖ, 1-2) και υποβασταζόμενος μεταφέρθηκε στην κλίνη του.

Ο Πλούταρχος γράφει ότι, μεθυσμένος ύστερα από οινοποσία που κράτησε ένα μερόνυχτο, δέχτηκε πρόσκληση του Μήδειου να συνεχίσουν το ξεφάντωμα στην κατοικία του. Εκεί θα συνεχίσει το κρασοπότι και την άλλη μέρα —«κακεί πιών όλην την επιούσαν ημέραν»— μ΄ όλο που είχε πυρετό. Ξαφνικά, ένοιωσε ισχυρό πόνο στη ράχη σα να πληγώθηκε από λόγχη (Αλέξανδρος, 75). Και σε άλλο έργο του ο Πλούταρχος αποδίδει τον θάνατο του Αλέξανδρου στην οινοφλυγία του (Υγιεινά Παραγγέλματα, Ηθικά 124c).

Κατά τον Αριστόβουλο, επειδή δίψασε πολύ, ήπιε κρασί και τον κατέβαλε φρενίτις (Πλούταρχος, Αλέξανδρος, 75).

Ο Έφιππος, εταίρος και ακόλουθός του, γράφει ότι ο Αλέξανδρος συναγωνιζόταν μια μέρα στο πιοτό με τον μακεδόνα φίλο του Πρωτέα. Άδειασαν διαδοχικά μια κύλικα τριών λίτρων. Ξαφνικά, έγειρε στο προσκέφαλο, έπεσε το κρασοπότηρο από το χέρι, αρρώστησε και πέθανε (Αθήναιος, Χ 44, 434 Α-Β). Και προσθέτει ότι αυτό οφείλεται στην οργή του Διονύσου —«μηνίσαντος αυτώ»— επειδή κατέστρεψε την πατρίδα του τη Θήβα.

Γενική πάντως ήταν η παραδοχή ότι ο Αλέξανδρος έπεσε θύμα του πασίγνωστου παράφορου αλκοολισμού του.


Για την οινομανία και τα οργιώδη μεθοκοπήματά του γράφει ο Κούρτιος Ρούφος:

Το πάθος για το κρασί ήταν το κυριότερο ελάττωμά του.

Κούρτιος Ρούφος , Χ, V.


O Έφιππος γράφει ότι οι συμπότες και συνδαιτυμόνες παρακολουθούσαν πάντοτε έντρομοι και σιωπηλοί τα αχαλίνωτα μεθύσια του, την παρανοϊκή συμπεριφορά και τις κωμικές επιδείξεις του, επειδή γνώριζαν πως ήταν ικανός να θανατώσει οποιονδήποτε επιτόπου (Αθήναιος, ΧΙΙ, 537).

Οι σημερινές ιατρικές διερευνήσεις των ιστορικών πηγών γύρω από το θάνατο του Αλέξανδρου συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για αιθυλική δηλητηρίαση ύστερα από κατάχρηση οινοποσίας, που προκάλεσε ηπατική κρίση και τρομώδη παραφροσύνη — delirium tremens. Την άποψη αυτή υποστήριξαν το 1920 ο Lewis Lewin (Die Gifte in der Weltgeschichte, Βερολίνο, 1920, σ. 177) και ο J. Μ. Ο΄ Brien το 1980 (Annals of the Queen΄s College, Νέα Υόρκη). Μερικοί νεότεροι ιστορικοί αποδίδουν το θάνατο του Αλέξανδρου σε ελονοσία κι άλλοι σε λευχαιμία. (F. Schachermeyer, Alexander in Babylon, σ. 68, σημ. 120).

Υπάρχει όμως και η μάλλον απίθανη εκδοχή της δολοφονίας. Κατά τον Πλούταρχο η άποψη για δολοφονία με δηλητηρίαση εμφανίσθηκε έξι χρόνια μετά τον θάνατό του (Αλέξανδρος, 77). Ο Διόδωρος δεν αναφέρει τίποτα περί δολοφονίας, σε αντίθεση με τον Αρριανό (Ζ, 27) και τον Κούρτιο Ρούφο (Χ,Χ, 14). Ο Πομπήιος Τρόγος αποδίδει το θάνατο του Αλέξανδρου αποκλειστικά σε δολοφονία (ΧΙΙ, ΧΙΙΙ,6). Την εκδοχή της δολοφονίας υιοθέτησαν επίσης ο Τάκιτος (Annales, II, 73), ο Πλίνιος (Naturalis Historia, XXX, 149), ο Βιτρούβιος (De Architectura, VIII, 16) και ο Δίων Κάσσιος (LXXVIII, 7, 3). Άλλοι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι ο θάνατός του ήταν συνέπεια ξαφνικής αρρώστιας: Ο Στράβων (XVI, 1, 15), ο Λουκιανός (Αλέξανδρος ή Ψευδομάντις, 16) και ο Κορνήλιος Νέπως (De Regibus, II, 1).

Για τη «φαρμακεία» κατηγορείται ο Αντίπατρος, τοποτηρητής του μονάρχη στη Μακεδονία, που μισούσε τον Αλέξανδρο ύστερα από τον φόνο του Φιλώτα και του Παρμενίωνα. Αρχαίοι συγγραφείς διατυπώνουν την εικασία ότι ο Αριστοτέλης εισηγήθηκε στον Αντίπατρο την εξόντωση του «κατακτητή της Ασίας». Και φρονούν ότι αμφότεροι είχαν συνειδητοποιήσει, ως πολιτικοί και πνευματικοί εκπρόσωποι των μακεδόνων, ότι ο γιος του Φίλιππου απεργάζεται τον όλεθρο της πατρίδας του.

Ο Αλέξανδρος είχε διορίσει τον Κρατερό αντιβασιλέα - κυβερνήτη της Μακεδονίας και κάλεσε τον Αντίπατρο στην Ασία με νεοστρατολογημένες μονάδες. Κατά τον Πομπήιο Τρόγο, ο Αντίπατρος «βλέποντας τους στενούς φίλους του μονάρχη να δολοφονούνται από τον ίδιο, υποπτεύθηκε ότι τον ανακάλεσε για να τον θανατώσει και για να προλάβει έστειλε το γιο του Κάσσανδρο στη Βαβυλώνα για να τον δηλητηριάσει» (Επιτομή Ιουστίνου, ΧΙΙ, 14).

IMAGE DESCRIPTIONΚατά τον Πλούταρχο, το δηλητήριο προμήθευσε στον Αντίπατρο ο Αριστοτέλης που φοβόταν τον Αλέξανδρο εξαιτίας του Καλλισθένη. (Αλέξανδρος, 77 και Πλίνιος, ΧΧΧ, 149). Ο Κάσσανδρος, θανάσιμος εχθρός της πολιτικής του Αλέξανδρου, μετέφερε το φαρμάκι κρυμμένο στην οπλή ημιόνου, επειδή ήταν τόσο ισχυρό, που δεν άντεχε κανένα σκεύος, ούτε σιδερένιο, και το παρέδωσε στον αδελφό του Ιόλλα, οινοχόο του Αλέξανδρου. (Διόδωρος, ΙΖ, 118, 1-2). Αυτός, άλλωστε, θα θανατώσει την Ολυμπιάδα, τη μητέρα του Αλέξανδρου και θα την πετάξει άταφη. Προηγουμένως η Ολυμπιάδα είχε δώσει εντολή να ξεθάψουν τον Ιόλλα, που είχε στο μεταξύ πεθάνει, και να διασκορπίσουν το λείψανά του (Πλούταρχος, Αλέξανδρος, 77).

Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, τη δολοφονία οργάνωσε ο Μήδειος, εραστής του Ιόλλα. Εκείνος, άλλωστε, είχε προτείνει στον Αλέξανδρο να ξεφαντώσουν (Αρριανός, Ζ΄, 27).

Κατά τον Πομπήιο Τρόγο, οι μακεδόνες της στρατιάς είδαν τον θάνατο του Αλέξανδρου σα λύτρωση. Χάρηκαν, όπως στην περίπτωση του χαμού ενός εχθρού, επειδή είχαν απαυδήσει από τους ατέλειωτους και πολυαίμακτους κατακτητικούς πολέμους, που αποτελούσαν «έμμονη ιδέα» του μονάρχη τους.

Προκάλεσε όμως μεγάλη αναστάτωση στο εσωτερικό του στρατεύματος. Οι απλοί στρατιώτες ενδιαφέρονταν να περισώσουν τα λάφυρά τους, οι αρχηγοί, όμως και αξιωματούχοι ανησυχούσαν για τη διαδοχή και την εξουσία. Σε ποιον θα περιέλθει ο θρόνος; Ποιοι θα κληρονομήσουν τους θησαυρούς; Εννοείται, εκείνους που είχαν απομείνει. Γιατί τα αυτοκρατορικά πλούτη, που υπολογίζονταν σε εκατομμύρια τάλαντα, είχαν κατασπαταληθεί από τον Αλέξανδρο σε φαντασμαγορικές επιδείξεις μεγαλείου και χλιδής, σε ασωτίες, δωροδοκίες κ.λπ.. Μετά το θάνατό του είχαν απομείνει στο βασιλικό θησαυροφυλάκιο μόνο 50.000 τάλαντα! (Πομπήιος Τρόγος, ΧΙΙΙ, 1, 9).

Καθώς διεκδικούσαν όλοι την πρωτοκαθεδρία και μερίδιο από την εξουσία, ήρθαν στην επιφάνεια οι ανταγωνισμοί και το μίση που υπέβοσκαν. Οι στρατιώτες αποζητούσαν την απαγκίστρωση και την ελευθερία τους. Και ήταν άγνωστο και αμφίβολο ποιους ηγέτες θα υπάκουαν. Και επειδή κανένας από τους μνηστήρες της εξουσίας δεν ένοιωθε κατώτερος των άλλων, προετοιμάζονταν όλοι, ακόμα και για βίαιη αναμέτρηση κατά τη φάση της διαδοχής (ό.π. ΧΙΙΙ, 1, 7).

Στους ασιάτες όμως μεγιστάνες, που θεωρούσαν τον Αλέξανδρο διάδοχο του Δαρείου και είχαν κερδίσει την εύνοιά του, ο θάνατός του προκάλεσε θλίψη και απογοήτευση. Λέγεται, πως η μητέρα του πέρση μονάρχη Συσίγγαμβρις αυτοκτόνησε μόλις πληροφορήθηκε τον θάνατό του — ο Αλέξανδρος την προσφωνούσε «μητέρα» (Διόδωρος, ΙΖ, 37, 6).

Στις ελληνικές πόλεις η είδηση του θανάτου προκάλεσε γενική αγαλλίαση. Ήταν ενα λυτρωτικό μήνυμα. Στην Αθήνα ο Υπερείδης προτείνει τιμητικό ψήφισμα για τον Ιόλλα, τον υποτιθέμενο δολοφόνο, όπως πριν 13 χρόνια ο Δημοσθένης για τον φονέα του Φίλιππου. Δυσαρεστήθηκαν και ανησύχησαν μόνο οι ολιγαρχικοί και οι πράκτορες της μακεδονικής δυναστείας. (Πλούταρχος, Βίοι των δέκα ρητόρων, Ηθικά, 849 F).

Ο Δημάδης, όταν γνωστοποιήθηκε ο θάνατος, είπε: «Αδύνατο, θα βρωμούσε από το κουφάρι του ολόκληρη η γη».




IMAGE DESCRIPTION

Σημείωση:
Το παραπάνω κείμενο αποτελείται από αποσπάσματα από το βιβλίο
του Κυρ. Σιμόπουλου: «Ο μύθος των "μεγάλων" της Ιστορίας», έκδ. «Στάχυ».


Διαβάστε ακόμα
στην «Ελεύθερη Έρευνα» το σχετικό
με την Μακεδονία και την εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου Αφιέρωμα:

Για πλιάτσικο στην Ασία. (Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες της εκστρατείας του Μεγ. Αλεξάνδρου)
.



O Κυριάκος Σιμόπουλος (1921-2001) ήταν δημοσιογράφος και ιστοριοδίφης. Έχει εκδόσει τα βιβλία:
Ξένοι ταξιδιώτες στην Ελλάδα,
Πως είδαν οι ξένοι την Ελλάδα του ΄21,
Η γλώσσα και το εικοσιένα,
Ιδεολογία και αξιοπιστία του Μακρυγιάννη,
Βασανιστήρια και εξουσία,
Ο μύθος των μεγάλων της ιστορίας,
Διανοούμενοι και καλλιτέχνες ευτελείς δούλοι της εξουσίας,
Μυθοπλαστία όλες οι θρησκείες της οικουμένης κ.ά..

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


2 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 48203

    26 Νοε 2019

    https://en.wikipedia.org/wiki/Alexander_the_Great#Personality

  • Ανώνυμος 48200

    25 Νοε 2019

    Μπα, τους ξέρετε όλους τους αλκοολικούς της ιστορίας και βγάλατε τέτοιο συμπέρασμα; Ή επειδή το γράφουν κάποιοι τέσσερις, πέντε ή και έξι αιώνες μετά το θάνατό του το θεωρείτε ως ιστορικό δεδομένο -πως ήταν ο μεγαλύτερος πότης της ιστορίας; Μα πόσα κιλά ιστορία τελικά ξέρετε;