Η ΕΠΟΧΗ
ΤΗΣ ΜΕΤΑ-ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Πώς διαμορφώνεται πλέον
η κοινή γνώμη


Το λεξικό της Οξφόρδης δίνει ως ορισμό της μετά-αλήθειας το ουσιαστικό που είναι σχετικό με ή δηλώνει συνθήκες στις οποίες τα αντικειμενικά γεγονότα έχουν λιγότερη επιρροή στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης από την επίκληση του συναισθήματος και των προσωπικών πεποιθήσεων.

Η έννοια της μετά-αλήθειας (post truth), επομένως, θέτει στο περιθώριο τα αντικειμενικά και πραγματικά γεγονότα και δίνει προτεραιότητα και βάση στα προσωπικά πιστεύω και στο συναίσθημα προκειμένου να διαμορφώσει τη λεγόμενη κοινή γνώμη. Με άλλα λόγια, το πνευματικό και πολιτικό φαινόμενο που ονομάζεται «μετά-αλήθεια» είναι η αποδοχή ως «αλήθειας», κάποιας υπόθεσης που μοιάζει με πραγματική ή που «θα θέλαμε να ήταν πραγματική».

Έτσι λοιπόν, τη στιγμή που τα γεγονότα, κάποτε, αποτελούσαν αναγκαίο θεμέλιο για τη λήψη αποφάσεων, στη λεγόμενη «εποχή της μετά-αλήθειας», οι αποδείξεις, η κριτική σκέψη και η ανάλυση αντικαθίστανται από τα συναισθήματα και τη διαίσθηση, ως κριτήρια για τη λήψη αποφάσεων και την ανάληψη δράσης. Είναι πια εμφανές ότι οι δημοσιογράφοι χάνουν την αποκλειστικότητα που είχαν στην καθοδήγηση της κοινής γνώμης, καθώς πλέον δύο νέοι ―κυρίως― παίχτες έρχονται να προστεθούν στο «παιχνίδι» της διαμόρφωσης της κοινής γνώμης: το Facebook και το Twitter.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι, για πολλούς, οι τελευταίες αμερικανικές εκλογές θεωρήθηκαν εκλογές του Twitter. Ο D. Trump έχει 12,5 εκατομμύρια χρήστες να τον ακολουθούν στο Twitter, η H. Clinton 9,8 εκατομμύρια και ο B. Obama 78 εκατομμύρια.

Το 2016 ήταν αναμφισβήτητα η χρονιά που η «μετα-αλήθεια» μονοπώλησε την παγκόσμια πολιτική σκηνή. Οι συντάκτες του όρου καταγράφουν ότι η χρήση της «μετα-αλήθειας» έχει αυξηθεί κατά περίπου 2.000% το 2016 σε σχέση με το προηγούμενο έτος.

Ο Donald Trump είναι ο κορυφαίος εκφραστής της post truth πολιτικής. Προεκλογικά μίλησε για ένα κόσμο όπου ο Obama είχε πλαστογραφημένο πιστοποιητικό γέννησης, ίδρυσε τον ISIS, οι Clintons ήταν δολοφόνοι και ο πατέρας ενός αντιπάλου του ήταν με το Lee Harvey Oswald λίγο πριν πυροβολήσει τον John F. Kennedy.

Αυτό που αξίζει να σημειωθεί είναι ότι ακόμα και όταν τα ψέματά του καταρρίπτονταν το ένα μετά το άλλο, η κοινή γνώμη δεν τον εγκατέλειπε, αλλά, αντιθέτως, εκλάμβανε την έξαλλη και ψευδή ρητορική του ως απόδειξη της προθυμίας του να σηκώσει το ανάστημά του εναντίον της ελίτ εξουσίας.


Βετεράνοι σχολιαστές και αξιόλογοι δημοσιογράφοι, όπως ο William Kristol της Weekly Standard επιρρίπτουν τις ευθύνες γι’ αυτήν την κατάσταση σε τρείς, κυρίως, παράγοντες:

Ο πρώτος αφορά την τεράστια εξάπλωση και δύναμη που έχουν πλέον τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καθώς η τεράστια ποικιλία απόψεων που διανθίζει σ’ αυτά έχει ως άμεσο αποτέλεσμα να μην υπάρχει καλή διάκριση των ποιοτικών χαρακτηριστικών κάθε άποψης.

Ο δεύτερος παράγοντας έχει να κάνει με τη δημαγωγία του Donald Trump και την ταλαντούχα ―ομολογουμένως― επικοινωνιακή του ομάδα, οι οποίοι δε δίστασαν να χρησιμοποιήσουν κάθε επικοινωνιακό μέσο για να διαστρεβλώσουν και να παρουσιάσουν την πραγματικότητα όπως ακριβώς τους εξυπηρετούσε. Είναι εκπληκτικό πως ο ίδιος με λεξιλόγιο και συντακτικό που σύμφωνα με ορισμένους επικριτές του «θύμιζε 11χρονο Αμερικανό» κατάφερε να πείσει τους οπαδούς του ότι η αλήθεια είναι κάτι σχετικό.

Ο τρίτος και τελευταίος παράγοντας αφορούσε την αδυναμία που έδειξαν τα ΜΜΕ να επηρεάσουν τα πολιτικά συναισθήματα των Αμερικανών. Είναι γεγονός ότι τα ΜΜΕ παρουσιάζουν μία αποξένωση από την κοινωνία και τις ανάγκες της , ενώ η αρχισυντάκτρια της ψηφιακής έκδοσης της Huffington Post, Lydia Polgreen, δε διστάζει να αναφέρει ότι στη σημερινή εποχή βιώνουμε την κατάρρευση της ενσυναίσθησης στη δημοσιογραφία. (Ενσυναίσθηση είναι η συναισθηματική ταύτιση με ένα άλλο άτομο. Η αναγνώριση και η κατανόηση της θέσης, του συναισθήματος, των σκέψεων ή της κατάστασης κάποιου άλλου).

Καθοριστικός παράγοντας, επομένως, για την επικράτηση της «μετά-αλήθειας» είναι η αλλαγή στον τρόπο που ενημερώνεται, πια, ο κόσμος. Αξίζει να σημειωθεί, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, πλέον, επιλέγει και αρκείται στους 140 χαρακτήρες ενός tweet, για να διαμορφώσει πολιτική άποψη. Παλιότερα, οι άνθρωποι παρακολουθούσαν πολιτικές ομιλίες και πολύωρες αναλύσεις για τα πρόσωπα που απασχολούσαν την πολιτική σκηνή, κάτι που δε συμβαίνει πια. Οι αντιδράσεις της κοινής γνώμης διαμορφώνονται μέσα σε λίγα λεπτά από τα social media, ενώ οι πολίτες, πλέον, παύουν να λειτουργούν κριτικά και να επεξεργάζονται λογικά μία θέση, αλλά, αντιθέτως παρακολουθούν «οπαδικά» κάθε πρόταση ή γεγονός.

Ένα δεύτερο χαρακτηριστικό παράδειγμα της μετά-αλήθειας είναι η νίκη του στρατοπέδου που τάχθηκε υπέρ της εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ στο βρετανικό δημοψήφισμα. Οι Βρετανοί, κόντρα στις προειδοποιήσεις των ειδικών και της κυβέρνησης για τις συνέπειες που μπορεί να έχει το Brexit, αποφάσισαν να ψηφίσουν και να στηρίξουν την έξοδο της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το στοίχημα της κυβέρνησης της Theresa May είναι να πείσει την κοινή γνώμη ότι διαπραγματεύεται με τις Βρυξέλλες και ότι δεν προσπαθεί παρασκηνιακά να σταματήσει το Brexit, όπως πρότεινε κάποτε ο πρώην πρωθυπουργός Tony Blair. Είναι σαφές πια, ότι, δύσκολα, σήμερα, μιλάει κάποιος δημόσια εναντίον του Brexit, ενώ όσοι το κάνουν εμπλέκονται για πολλούς σε σενάρια συνωμοσίας για «προδοσία» του δημοψηφίσματος και του βρετανικού λαού.


Aφίσα της οργάνωσης υπέρ του Brexit «Vote Leave», χαρακτηριστική της μετά-αλήθειας πολιτικής.


«Κάποτε είχαμε αλήθειες και ψέματα» γράφει στο βιβλίο του «The Post-Truth Era» ο καθηγητής Ralph Keyes. «Τώρα έχουμε αλήθειες, ψέματα, σχεδόν αλήθειες, βελτιωμένες αλήθειες, περίπου ψέματα και πολλές ανακρίβειες. Στην εποχή της “μετά-αλήθειας” είναι θολά τα όρια μεταξύ αλήθειας και ψέματος, τίμιου και ανέντιμου, πραγματικού και φανταστικού. Η εξαπάτηση των άλλων γίνεται πρόκληση, παιχνίδι και τελικά συνήθεια. Η “μετά-αλήθεια” χτίζει εύθραυστες κοινωνίες με δομικό υλικό την επιφυλακτικότητα και διαβρώνει τα θεμέλια της εμπιστοσύνης που κρύβονται πίσω από κάθε υγιή πολιτισμό. Όταν πολλοί από εμάς πλασάρουν την φαντασία τους ως πραγματικότητα και την επιθυμία τους ως γεγονός, κάποια στιγμή όλοι θα αντιμετωπίζουν όλους ως το ίδιο αληθινούς όσο και υποκριτές και η κοινωνία θα καταρρεύσει».

Κάπως έτσι καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι το σύστημα των κοινωνικών δικτύων συμβάλει σημαντικά στην «κατάργηση» των γεγονότων, οδηγώντας μας και αναγκάζοντάς μας να ζήσουμε σε μια κατάσταση που ονομάζεται εποχή της «μετα-αλήθειας».


Donald Trump:
Ανάλυση κοινωνικού δικτύου (Facebook)


Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, η νίκη του Trump στις προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στο φαινόμενο της μετα-αλήθειας. Η δύναμη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης σε συνδυασμό με την αποδοχή αληθοφανών υποθέσεων ως πραγματικών, οδήγησαν, εν τέλει, στην μη αναμενόμενη ―για πολλούς― εκλογή του Donald Trump. Πολλοί αναλυτές δεν δίστασαν να υποστηρίξουν ότι οι εκλογές αυτές, ουσιαστικά ήταν ένας διαδικτυακός πόλεμος μεταξύ των υποψηφίων (Hilary Clinton και Donald Trump), με τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης (Twitter και Facebook) να διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην ανάδειξη του τελικού νικητή των εκλογών.

Με βάση τα παραπάνω, θα παρουσίαζε ιδιαίτερο ενδιαφέρον η προσέγγιση και η ανάλυση του κοινωνικού δικτύου της επίσημης σελίδας του Donald Trump στο Facebook, όσον αφορά τη σύνδεσή της με άλλες σελίδες, καθώς έτσι θα μπορούσαμε να καταλήξουμε σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα, όπως ποιοι «ακολούθησαν» και κατ’ επέκταση στήριξαν την υποψηφιότητά του.


Το κοινωνικό δίκτυο του Trump.
Ο δημοφιλής παίχτης στο δίκτυο.


Η ανάλυση του κοινωνικού δικτύου του Trump (βλ. σχήμα επάνω αριστερά) πραγματοποιήθηκε με δεδομένα (αριθμός χρηστών, σελίδων), τα οποία εξήχθησαν στις 10 Μαρτίου του 2017. Το δίκτυο του Trump αποτελείται από 21 κόμβους και 140 ακμές και οι κόμβοι αντιπροσωπεύουν τις σελίδες και οι ακμές τα «likes» που έχουν κάνει οι σελίδες μεταξύ τους. Το δίκτυό του, παρά τα 22.029.489 «likes» χρηστών του Facebook δεν παρουσιάζει ιδιαίτερη πολυπλοκότητα, ωστόσο μπορούν να βγουν κάποια συμπεράσματα μέσω της ανάλυσης κάποιων μετρικών βαθμών του γράφου.

Με τη βοήθεια του Gephi βρίσκουμε ότι ο πιο δημοφιλής παίχτης στο δίκτυό μας είναι η επίσημη σελίδα της Ivanka Trump με In-Degree 11, δηλαδή η σελίδα έχει λάβει «likes» από 11 σελίδες του δικτύου. Επομένως η σελίδα της Ivanka Trump έχει τα περισσότερα «likes» στο δίκτυο (βλ. σχήμα πάνω δεξιά).
IMAGE DESCRIPTION
Επιπλέον, έχει ενδιαφέρον να εξετάσουμε και να σχολιάσουμε τη σημασία και τη σημαντικότητα των κόμβων του γράφου μας. Υπάρχουν διάφορες μετρικές κεντρικότητας (Centrality Measures), οι οποίες εκφράζουν τι σημαίνει ένας κόμβος για το δίκτυο και πόσο σημαντικός είναι ο κόμβος αυτός. Σημαντικός τύπος κεντρικότητας είναι ο Betweenness Centrality. Ο Betweenness Centrality εκφράζει πόσο σημαντικός είναι ένας κόμβος από την άποψη ότι διαμεσολαβεί και συνδέει άλλους κόμβους. Είναι ξεκάθαρο ότι η σελίδα του Donald Trump έχει τη μεγαλύτερη κεντρικότητα ενδιαμέσου ίση με 95.9. Είναι αυτονόητο ότι η σελίδα αυτή έχει τόσο υψηλή τιμή, διότι λειτουργεί ως ενδιάμεσος (local bridge), όπως φαίνεται στο σχήμα δεξιά.

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά συμπεράσματα που παρατηρείται κατά την ανάλυση του δικτύου του Αμερικανού Προέδρου είναι ότι οι κόμβοι που συγκροτούν το δίκτυο του, αντιστοιχούν σε σελίδες που αφορούν είτε τις επιχειρήσεις του είτε τις επίσημες προσωπικές σελίδες μελών της οικογένειας και συνεργατών του, πράγμα το οποίο αποδεικνύει ότι είναι ένα ιδιαίτερα κλειστό κοινωνικό δίκτυο. Από τη δραστηριότητα της σελίδας του αντιλαμβανόμαστε ότι ο Trump παρουσιάζεται περισσότερο ως επιχειρηματίας παρά ως πολιτικός.

Επιπροσθέτως, παρατηρούμε ότι παρ’ όλο που ο Αμερικανός Πρόεδρος έχει κάνει «like» σ’ όλες τις σελίδες που απαρτίζουν το δίκτυο του, ο ίδιος έχει δεχτεί «likes» αποκλειστικά και μόνο από κάποιες από τις επιχειρήσεις του (Trump International hotel Las Vegas, Trump International Golf Club Palm Beach, Trump National Golf Club Washington, Trump International Hotel & Tower Chicago, Trump International Golf Links Scotland, Trump National Golf Club Los Angeles, Trump Hotels, Trump National Doral Miami) από τη γυναίκα του Melania (Melania Trump) και από την κόρη του (Ivanka Trump).

Όπως είναι πια γνωστό και έχει ήδη επισημανθεί, η προεκλογική εκστρατεία του Donald Trump στηρίχθηκε στη δημαγωγία και σε μία ρητορική απλή και οικεία προς τα λαϊκά στρώματα, μη διστάζοντας να χρησιμοποιήσει πολλές φορές ακόμα και λέξεις της καθομιλουμένης, κερδίζοντας έτσι την εμπιστοσύνη και την στήριξη ενός μεγάλου ποσοστού των Αμερικανών, που θεώρησαν ότι ο άνθρωπος αυτός είναι αυθεντικός, ειλικρινής και «ένας από αυτούς».

Η αλήθεια είναι ότι η επιλογή του Trump να ξεφύγει από το συνηθισμένο ξύλινο λόγο που συνηθίζουν να χρησιμοποιούν οι πολιτικοί, του έδωσε το πλεονέκτημα να φανεί προς τα έξω ως ένας άνθρωπος, ο οποίος θα μπορούσε να αντιληφθεί, να στηρίξει και να ικανοποιήσει τα αιτήματα των Αμερικανών πολιτών. Κάποιοι από τους υποστηρικτές του, μάλιστα, ακόμα κι όταν αποδεικνυόταν ότι τα λεγόμενά του περιείχαν ψέματα και ανακρίβειες για τους πολιτικούς του αντιπάλους αλλά και όσον αφορά το πολιτικό του σχέδιο, δεν τον εγκατέλειψαν, καθώς εκλάμβαναν αυτή την ψευδή και πολλές φορές ακραία ρητορική του ως απόδειξη της επιλογής του να σηκώσει το ανάστημα του και να εναντιωθεί απέναντι στην ελίτ πολιτική και οικονομική εξουσία.


Το δίκτυό του, όμως, δεν παρουσιάζει την εικόνα που ο ίδιος θέλησε να περάσει στους ψηφοφόρους και παρ’ όλο που έχει καταφέρει να προσελκύσει, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, 22.029.489 «likes» χρηστών, δεν έχει καταφέρει να προσελκύσει καμία σελίδα κινήματος ή οργανισμού πολιτών, μαθητών, σπουδαστών που να στηρίζουν την εκλογή του. Στο κοινωνικό του δίκτυο συμπεριλαμβάνονται οι σελίδες του επιχειρηματικού του ομίλου και οι προσωπικές σελίδες κάποιων μελών της οικογένειάς του.




Με βάση αυτό θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι αναφερόμαστε σ’ έναν μεγιστάνα που αντιλαμβάνεται τη διακυβέρνηση της χώρας του ως τη διοίκηση μίας επιχείρησης και τη θέση του προέδρου της χώρας ως τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου μίας επιχείρησης. Από το κοινωνικό του δίκτυο απορρέει μία εικόνα που προωθεί το success story ενός επιχειρηματία, ο οποίος, ακολουθώντας κατά γράμμα το αμερικάνικο όνειρο κατάφερε να γίνει ένας μεγιστάνας.




Σημείωση:
Το παραπάνω κείμενο αποτελείται από αποσπάσματα
από τη μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία της κ. Χριστίνας Χαραλαμπίδου
με τίτλο: «Hoaxes και ψευδείς ειδήσεις: Ο οικονομικός, κοινωνικός και πολιτικός
αντίκτυπος που δημιουργεί η ύπαρξή τους και η αναγκαιότητα επαλήθευσης
της πληροφορίας
» στο Πάντειο Πανεπιστήμιο / Σχολή Διεθνών
Σπουδών, Επικοινωνίας και Πολιτισμού (pandemos.panteion.gr).
Οι φωτογραφίες και οι υπότιτλοι προστέθηκαν με μέριμνα της «Ελεύθερης Έρευνας».




ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


14 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 47420

    7 Μαΐ 2019

    - Το σύμπαν διέπεται, με βάση την κβαντομηχανική, από τυχαιότητα. Θεωρείτε ότι μέσα σε αυτή την τυχαιότητα οι άνθρωποι έχουμε πραγματικά ελεύθερη βούληση; 
    - Μα αν αυτό (το Σύμπαν) ήταν ένα κουρδισμένο πορτοκάλι, αν όπως έλεγε ο Νεύτων κάποιος το κούρδισε και δουλεύει και πηγαίνει έτσι, τότε προφανώς δεν θα είχαμε ελεύθερη βούληση. Μα εδώ, στη βάση της καινούργιας φυσικής, της κβαντομηχανικής στον μικρόκοσμο, είναι ακριβώς η έννοια της πιθανότητας και του τυχαίου, που μάς δίνει τη δυνατότητα να έχουμε πραγματικά ελεύθερη βούληση. Έχει σαφέστατη απάντηση σε αυτό το θέμα η κβαντική φυσική.
    Αλλά η τυχαιότητα βεβαίως συνεπάγεται και την έλλειψη συμπαντικού σκοπού… Κι όπως έλεγε κι ο Καμί και ο Σαρτρ, ο καθένας μας δίνει τον σκοπό στη ζωή του, δεν υπάρχει κανένας σκοπός που είναι γραμμένος κάπου με φωτεινά γράμματα, ότι αυτό έχουμε γεννηθεί να κάνουμε. Ο καθένας γεμίζει τη ζωή του με τον δικό του σκοπό…
    Ο καινούργιος Διαφωτισμός, με αυτά που είπαμε προηγουμένως για τυχαιότητα και έλλειψη σκοπού, νομίζω πως λύνει τα χέρια των ανθρώπων με ανοιχτά μυαλά και τους οδηγεί σε ένα καινούργιο ξέφωτο. Και δεν μιλάω μόνο για το ξέφωτο που στηρίζεται πάνω στην τεχνολογία, μιλάω για εσωτερικό ξέφωτο, που το βλέπεις, το καταλαβαίνεις και λες, "είμαι αυτό, είμαι από εδώ μέχρι εκεί".
    https://www.iefimerida.gr/tehnologia/nanopoylos-mayres-trypes-kai-skoylikotrypes

    Τα αυτονόητα αναφέρει με απλοικό τρόπο ο Νανόπουλος στα συγκεκριμένα αποσπάσματα.
    Προφανώς έπεσε από τα σύννεφα ο δημοσιογράφος όταν του είπε ότι ο ντετερμινισμός είναι αυτός που δεν συμπορεύει με την έννοια της ελεύθερης βούλησης και όχι η τυχαιότητα της κβαντομηχανικής. Εξυπακούεται ότι ελλείψει της αυστηρής αιτιοκρατίας δεν υφίσταται η έννοια της πρώτης αρχής και ταυτόχρονα ούτε η νομοτέλεια και η τελεολογία (απώτερο σκοπός).
    Αλλά καλύτερα να σταματήσω εδώ διότι οι αμόρφωτοι σε βασικές φιλοσοφικές έννοιες θα τα βρίσκουν ακαταλαβίστικα. Αναφέρομαι κυρίως στα θύματα της διανόησης του βόθρου των Εξαρχείων.

  • Ανώνυμος 47106

    17 Μαρ 2019

    Για το τί είναι αληθινό η πρώτη στροφή του tao te ching από την μετάφραση του Ron Hogan:

    If you can talk about it, it ain’t Tao. If it has a name, it’s just another thing.
    Tao doesn’t have a name. Names are for ordinary things.
    Stop wanting stuff; it keeps you from seeing what’s real. When you want stuff, all you see are things.
    Those two sentences mean the same thing. Figure them out, and you’ve got it made.
    https://ttc.tasuki.org/display:Code:gff,sm,jhmd,jc,rh

    Και μουσικό διάλειμμα:
    https://www.youtube.com/watch?v=Vg5oNHK_iPo

  • Ανώνυμος 47087

    11 Μαρ 2019

    Μια και ο τίτλος του άρθρου αναφέρει την αλήθεια, νομίζω ήρθε η ώρα να το επεκτείνουμε το θέμα. Ένα οδοιπορικό στο τί εστί αλήθεια. Πάμε λοιπόν βρε ρωμιοί τω πνεύματι!

    The map–territory relation describes the relationship between an object and a representation of that object, as in the relation between a geographical territory and a map of it. Polish-American scientist and philosopher Alfred Korzybski remarked that "the map is not the territory" and that "the word is not the thing", encapsulating his view that an abstraction derived from something, or a reaction to it, is not the thing itself. Korzybski held that many people do confuse maps with territories, that is, confuse models of reality with reality itself. The relationship has also been expressed in other terms, such as Alan Watts's "The menu is not the meal."
    https://en.wikipedia.org/wiki/Map–territory_relation

    He argued that human knowledge of the world is limited both by the human nervous system and the languages humans have developed, and thus no one can have direct access to reality, given that the most we can know is that which is filtered through the brain's responses to reality. His best known dictum is "The map is not the territory".
    https://en.wikipedia.org/wiki/Alfred_Korzybski

    "All methodologies, even the most obvious ones, have their limits." - Paul Feyerabend.
    Philosopher of religion Alan Watts criticized science for operating under a materialist model of the world that he posited is simply a modified version of the Abrahamic worldview, that "the universe is constructed and maintained by a Lawmaker" (commonly identified as God or the Logos). Watts asserts that during the rise of secularism through the 18th to 20th century when scientific philosophers got rid of the notion of a lawmaker they kept the notion of law, and that the idea that the world is a material machine run by law is a presumption just as unscientific as religious doctrines that affirm it is a material machine made and run by a lawmaker.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Criticism_of_science#Philosophical_critiques

    Epistemological anarchism is an epistemological theory advanced by Austrian philosopher of science Paul Feyerabend which holds that there are no useful and exception-free methodological rules governing the progress of science or the growth of knowledge. It holds that the idea of the operation of science by fixed, universal rules is unrealistic, pernicious, and detrimental to science itself.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Epistemological_anarchism

    Ο επιστημονικός ρεαλισμός, ή αφελής εμπειρισμός, συνίσταται στην αντίληψη ότι το Σύμπαν είναι έτσι ακριβώς όπως το περιγράφουν οι επιστημονικές θέσεις και δηλώσεις. Οι ρεαλιστές πιστεύουν πως αντικείμενα και δομές όπως τα ηλεκτρόνια ή τα μαγνητικά πεδία πράγματι υπάρχουν όπως τα φανταζόμαστε. Ο ρεαλισμός είναι αφελής, υπό την έννοια ότι αποδέχεται τα επιστημονικά μοντέλα «τοις μετρητοίς»: αυτή είναι η φιλοσοφική στάση που οι περισσότεροι επιστήμονες ενστερνίζονται.
    Κατ' αντιδιαστολή με τον ρεαλισμό, ο ινστρουμενταλισμός υποστηρίζει πως η αντίληψή μας, οι επιστημονικές μας ιδέες και θεωρίες δεν απεικονίζουν απαραιτήτως τον αληθινό κόσμο επακριβώς, αλλά είναι χρήσιμα εργαλεία για να εξηγήσουν, να προβλέψουν και να ελέγξουν τις εμπειρίες μας. Για έναν ινστρουμενταλιστή, τα ηλεκτρόνια και τα μαγνητικά πεδία αποτελούν απλώς χρήσιμες ιδέες και αξιοποιήσιμα μοντέλα που μπορεί στην πραγματικότητα να αντιστοιχούν σε υπαρκτά φυσικά αντικείμενα ή δομές, αλλά μπορεί και όχι. Για τους ινστρουμενταλιστές, η εμπειρική παρατήρηση μπορεί μόνο να αποδείξει πως οι θεωρίες είναι λογικά συνεπείς και συμβατές με τα φαινόμενα, αλλά όχι να «αποκαλύψει» κάποια «αυθεντική» φυσική πραγματικότητα. Ο ινστρουμενταλισμός βασίζεται κυρίως στη φιλοσοφία του Τζον Ντιούι και, ευρύτερα, στον πραγματισμό, ο οποίος ήταν επηρεασμένος από φιλόσοφους όπως ο Ουίλιαμ Τζέιμς και ο Τσαρλς Σάντερς Περς.
    https://el.wikipedia.org/wiki/Φιλοσοφία_της_επιστήμης#Επιστημονικός_ρεαλισμός_και_ινστρουμενταλισμός

    In the philosophy of science, instrumentalism is the view that concepts and theories are merely useful instruments and progress in science cannot be couched in terms of concepts and theories somehow mirroring reality. Instrumentalist philosophers often define scientific progress as nothing more than an improvement in explaining and predicting phenomena. Instrumentalism does not state that truth does not matter, but rather provides a specific answer to the question of what truth and falsity mean and how they function in science.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Pragmatism#Philosophy_of_science

    Early scientific thought often portrayed the universe as deterministic – for example in the thought of Democritus or the Cārvākans – and some thinkers claimed that the simple process of gathering sufficient information would allow them to predict future events with perfect accuracy. Modern science, on the other hand, is a mixture of deterministic and stochastic theories. Quantum mechanics predicts events only in terms of probabilities, casting doubt on whether the universe is deterministic at all, although evolution of the universal state vector is completely deterministic. Current physical theories cannot resolve the question of whether determinism is true of the world, being very far from a potential Theory of Everything, and open to many different interpretations.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Free_will#Quantum_physics

    https://en.wikipedia.org/wiki/Philosophy_of_science#Defining_science
    https://en.wikipedia.org/wiki/Reality#Realism_and_locality_in_physics
    https://en.wikipedia.org/wiki/World_view#Philosophy
    https://en.wikipedia.org/wiki/Belief
    https://en.wikipedia.org/wiki/Cognitive_science
    https://en.wikipedia.org/wiki/Certainty#Foundational_crisis_of_mathematics

    https://www.iefimerida.gr/news/484253/test-deite-ehete-iq-pano-apo-151-apantontas-se-10-erotiseis
    ;)

  • Ανώνυμος 47083

    11 Μαρ 2019

    Το πραγματισμός το δέχομαι, αλλά τα άλλα που έγραψες είναι δικά σου: εφαρμογή ταοισμού, επέμβαση στη μοίρη, μοιρολατρία.

    Μια και αναφέρθηκε η μοιρολατρία:
    https://el.wikipedia.org/wiki/Φαταλισμός
    https://el.wikipedia.org/wiki/Ελεύθερη_βούληση

    Περισσότερη ανάγνωση για όσους τους ενδιαφέρει η φιλοσοφία:
    https://el.wikipedia.org/wiki/Φιλοσοφία_της_επιστήμης#Επιστημονικός_ρεαλισμός_και_ινστρουμενταλισμός
    https://el.wikipedia.org/wiki/Αιτιοκρατία#Η_αμφισβήτηση

    Άσχετο μουσικό διάλειμμα:
    https://www.youtube.com/watch?v=qz_dydsNneg

  • Ανώνυμος 47081

    11 Μαρ 2019

    47079
    Ταοϊάσου με τον στυγνό πραγματισμό σου

  • Ανώνυμος 47079

    11 Μαρ 2019

    @47076
    Η βλακεία σου χτύπησε κόκκινο. Διονυσιάσου με μπούρδες.

  • Ανώνυμος 47076

    11 Μαρ 2019

    Πώς έφθασες στο συμπέρασμα ότι με ενόχλησαν αυτά που έγραψες; Ουδόλως!
    Διονυσιασμός, δεν είναι μόνο μέθη από κρασί. Είναι πολύ περισσότερα. Δεν έχει νόημα να σου τα παραθέσω..
    Η προσπάθεια σου να εφαρμόσεις τον ταοϊσμό, σε μετέτρεψε σε Κέρβερο του πραγματισμού, όπου ό άνθρωπος είναι τυφλό έρμαιο των περιστάσεων και του περιβάλλοντος, και απουσιάζει τελείως η θέληση τπου ανθρώπου να επέμβει στην μοίρα του. "Σύγχρονη" μοιρολατρεία που χαρακτηρίζει την Ανατολή. Εγγύς και πέρα.

  • Ανώνυμος 47069

    10 Μαρ 2019

    "Ασθενής έμαθε ότι θα πεθάνει μέσω ρομποτικής βιντεοκλήσης"
    https://www.iefimerida.gr/news/484240/adianoito-asthenis-emathe-oti-tha-pethanei-meso-rompotikis-vinteoklisis-vinteo

    Έγραφα κάτι για τη ραγδαία εισχώρηση της τεχνολογίας σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας.
    Στο μέλλον το νομοθετικό έργο θα το αναλάβει η τεχνητή νοημοσύνη. Έχει γίνει εξάλλου τόση μεγάλη και περίπλοκη η νομοθεσία, που οι βουλευτές όταν ψηφίζουν δεν προλαβαίνουν καν να τη διαβάσουν. Έτσι τους νόμους θα τους συνθέτουν οι μηχανές, φυσικά με βάση κάποιες κατευθυντήριες γραμμές και directives και ακολούθως οι βουλευτές και η κυβέρνηση θα επιλέγουν και θα ψηφίζουν όπως κάνουν και τώρα. Επίσης η τεχνητή νοημοσύνη θα δυσκολέψει πολύ τα βολέματα, τους φωτογραφικούς νόμους και τα σχετικά, αν και πάντα θα υπάρχουν παραθυράκια (hacking, επιλογή κατευθυντήριων γραμμών κ.λπ.).
    Προτεινόμενη ταινία: Minority Report (2002).
    (In a future where a special police unit is able to arrest murderers before they commit their crimes, an officer from that unit is himself accused of a future murder.)

  • Ανώνυμος 47067

    10 Μαρ 2019

    "Αν οι όροι: απολλώνειο και διονυσιακό σε ενοχλούν, μπορείς να χρησιμοποιήσεις δικούς σου όρους"
    Άκυρο. Εσένα σε ενόχλησαν αυτά που έγραψα, όχι εμένα οι όροι.
    Γυναικείος διονυσιασμός, όπως λέμε γυναίκες μεθυσμένες.

    Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι αν κάποιος θέλει να γράψει πάνω σε κάτι, π.χ. τον Τραμπ, γιατί να μην συλλέξει πληροφορίες από όπου θέλει και να συντάξει ένα κείμενο που να βγάζει αυτό που θέλει (ασχέτως αν ισχύει ή δεν ισχύει), αλλά θα πρέπει να αναρτήσει απόσπασμα διπλωματικής. Δεν έχει λογική. Στη διπλωματική ο φοιτητής πρέπει να δείξει στον καθηγητή ότι ξέρει το ένα και το άλλο, ξέρει π.χ. να χρησιμοποιηθεί το τάδε εργαλείο ή το τάδε μοντέλο. Εμάς όμως τους αναγνώστες τί μας νοιάζει; Κάποιοι βλέπουν κάτι διαγράμματα και τους τρέχουν τα σάλια.
    Αναφέρεται ότι το facebook του Τραμπ μοιάζει με αυτό επιχειρηματία παρά πολιτικού. Ε και πού είναι το παράξενο. Ο Τραμπ δεν είναι πολιτικός, είναι επιχειρηματίας, δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με την πολιτική. Το πολιτικό του χαρτί στις ΗΠΑ είναι ότι είναι μεγαλοεπιχειρηματίας. Μιλάμε για τις ΗΠΑ, ο ναός της δημιουργίας επιχειρήσεων και του καπιταλισμού μαζί με τη Βρετανία. Δεν μιλάμε για σοσιαλοκομμουνιστικές κοινωνίες τύπου ρωμιοσύνης. Όταν δεν καταλαβαίνει κάποιος τους γενικότερους και βασικότερους παράγοντες που υπεισέρχονται, τότε δεν τον σώζει κανένα μοντέλο και κανένα διάγραμμα. Σημασία έχει τί λέει αυτό το διάγραμμα. Και δεν λέει τίποτε. Τελικά πολύ βλακεία κυκλοφορεί.

    Can we get serious now?
    https://www.youtube.com/watch?v=N1fVL4AQEW8

  • Ανώνυμος 47065

    9 Μαρ 2019

    Όχι όχι με φτιάχνουν εμένα αυτοί οι όροι. (Άλλος είμαι εγώ, δεν είμαι ο 47063).
    Δώσε δώσε πράμα!!!

    Αρχαιο-ρωμιο-βλαμμένος

  • Ανώνυμος 47064

    9 Μαρ 2019

    Το έρθρο έστω και σύντομα, εν ριπή οφθαλμού, πάει μακρύτερα από τον Τραμπ, και κάνει σύντομη αναφορά στην αλήθεια και την διαμόρφωση της κοινής γνώμης (κοινή γνώμη: μια από τις σύγχρονες αρρώστιες της ανθρωπότητας). Τέλος πάντων, ίσως κακώς, αλλά δεν μ' ενδιαφέρει ο Τραμπ, δεν "μου βγαίνει"..
    Όσο αφορά το αρσενικό στοιχείο, το "επιθετικό", "το επιβλητικό" κλπ, από μόνοι τους αυτοί οι χαρακτηρισμοί δεν μου φαίνονται να έχουν νόημα. Αν αντιπαραθέσεις το απολλώνειο στοιχείου του άνδρα (όχι πως δεν έχει και το διονυσιακό) με τον γυναικείο διονυσιασμό, τότε θα δεις ότι το επιθετικό, επιβλητικό, το δύσκαμπτο στοιχείο του αποκτά νόημα, καθώς εξασφαλίζει ισορροπία επειδή αποτρέπει την γυναικεία κυριαρχία με την σαγηνευτικότητα, το ύπουλο, την αστείρευτη ευμετοβλητότητα, τις "άπειρες" διονυσιακές μάσκες της.
    Αν οι όροι: απολλώνειο και διονυσιακό σε ενοχλούν, μπορείς να χρησιμοποιήσεις δικούς σου όρους..

  • Ανώνυμος 47063

    9 Μαρ 2019

    Κακώς δεν σε ενδιαφέρει ο Τραμπ, διότι το απόσπασμα της διπλωματικής που παρατίθεται στο άρθρο αναφέρεται αποκλειστικά σε αυτόν.
    Αριστερίστικη φιλολογία μου μυρίζει με δόση από Μουαμάρ Ιγνάτιο..
    Όπως έχω ξαναγράψει οι διπλωματικές δεν προσφέρονται για άρθρα. Υπάρχει ένα τεράστιο απόθεμα διπλωματικών που αν ήταν τόσο σημαντικές θα αναφερόμασταν συνέχεια σε αυτές, κάτι που όμως δεν συμβαίνει. Τώρα θα μου πείτε τα διδακτορικά σου κάνουν; Ούτε, διότι είναι πάνω σε πολύ εξειδικευμένα θέματα που δεν ενδιαφέρουν τον μέσο αναγνώστη.
    Αν κάποιος θέλει να γράψει κάτι πάνω σε ένα θέμα, μπορεί να συλλέξει πληροφορίες από κάποιο βιβλίο, το διαδίκτυο και γιατί όχι από διπλωματικές εργασίες.
    Η παράθεση αποσπασμάτων από διπλωματικές για τη δημιουργία άρθρων είναι χαζή ιδεά.
    Προφανώς κάποιος προσπαθεί να πει κάτι αλλά δεν του βγαίνει, οι φαπούλες όμως δρομολογούνται.

    "«Κάποτε είχαμε αλήθειες και ψέματα» γράφει στο βιβλίο του «The Post-Truth Era» ο καθηγητής Ralph Keyes. «Τώρα έχουμε αλήθειες, ψέματα, σχεδόν αλήθειες, βελτιωμένες αλήθειες, περίπου ψέματα και πολλές ανακρίβειες. Στην εποχή της “μετά-αλήθειας” είναι θολά τα όρια μεταξύ αλήθειας και ψέματος, τίμιου και ανέντιμου, πραγματικού και φανταστικού. Η εξαπάτηση των άλλων γίνεται πρόκληση, παιχνίδι και τελικά συνήθεια. Η “μετά-αλήθεια” χτίζει εύθραυστες κοινωνίες με δομικό υλικό την επιφυλακτικότητα και διαβρώνει τα θεμέλια της εμπιστοσύνης που κρύβονται πίσω από κάθε υγιή πολιτισμό. Όταν πολλοί από εμάς πλασάρουν την φαντασία τους ως πραγματικότητα και την επιθυμία τους ως γεγονός, κάποια στιγμή όλοι θα αντιμετωπίζουν όλους ως το ίδιο αληθινούς όσο και υποκριτές και η κοινωνία θα καταρρεύσει»."

    Δηλαδή πριν τα κοινωνικά δίκτυα δεν υπήρχαν μισές αλήθειες, μισά ψέμματα και ανακρίβειες; Μα καλά πού ζούσε ο κος καθηγητής στο παρελθόν, σε κάποιο απομονωμένο νησί. Μάλλον στον κόσμο του ζούσε. Πριν ήταν η τηλεόραση που υπερκέρασε το ραδιόφωνο. Και τότε πολλοί είχαν βγει και είχαν πει ότι η οπτικοακουστική δυνατότητα που προσφέρει η τηλεόραση και τα τηλεοπτικά κανάλια, μπορεί να διαπαιδαγωγήσει και επιμορφώσει τον άνθρωπο, δημιουργώντας έναν νέο, εξελιγμένο τύπο ανθρώπου. Όμως οι περισσότεροι άνθρωποι όταν επιστρέφουν από την εργασία τους δεν θέλουν να βλέπουν ντοκυμαντέρ και επιστημονικές εκπομπές, αλλά ριάλιτυ, μαγειρική, talk show και τα σχετικά. Τώρα, με την ραγδαία εισχώρηση της τεχνολογίας σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας έχει διαμορφωθεί η δυνατότητα ο καθένας να κυκλοφορεί με ένα κινητό και να συνδέεται ασύρματα σε ένα παγκόσμιο δίκτυο ανθρώπων με όλα όσα αυτό συνεπάγετα, όπως για παράδειγμα τα κοινωνικά δίκτυα. Η εξαπάτηση των άλλων υπήρχε και πριν την έλευση του διαδικτύου. Τώρα όμως, χάρει στην τεχνολογία, αυτό μπορεί να λάβει χώρα σε μεγαλύτερες διαστάσεις, όχι τοπικές, αλλά παγκόσμιες. Υγιής πολιτισμός και τρίχες κατσαρές.. Μπουρδολογίες κάποιου που τα παίρνει χοντρά για να φαντασιώνεται.

    ΥΓ: Ο Νίτσε το πάλεψε, αλλά δεν το προχώρησε. Παρέμεινε κατά βάθος αρκετά γερμανός μέχρι το τέλος και αυτό φαίνεται στο ύφος των βιβλίων του. Είναι σαν κάποιος γερμανός που δεν του αρέσει να ζει στη Γερμανία, πηγαίνει σε άλλη χώρα να ζήσει και τρώει καθημερινά δύο ντουζίνες λουκάνικα Φρανκφούρτης. Πολέμησε τις θεμελιώδεις αρχές του γερμανικού ιδεαλισμού και γενικότερα της Δύσης, αλλά τί αποτελέσματα να έχεις όταν πρώτον μιλάς για Διόνυσο και Απόλλωνα και δεύτερον είσαι προσηλωμένος στο αρσενικό στοιχείο, το επιθετικό, το επιβλητικό, το δύσκαμπτο, το μονοδιάστατο. Δεν έζησε αρκετά, είχε κρίσεις από την ασθένειά του, είχε την ασφυκτική πίεση από την οικογένεια και δεν ταξίδεψε πέρα από τη νότια Ιταλία. Αν ζούσε τις μεγάλες επιστημονικές εξελίξεις του 20ού αιώνα και είχε ταξιδέψει ακόμα πιο νότια, θα είχε αναιρέσει και αυτά που θεωρούσε ως επαναστατικά.

    Μουσικό διάλειμμα με δύο φωνές, μία βάρβαρη, βραχνή, επιθετική και μία απαλή, υποχωρητική, διπλωματική:
    https://www.youtube.com/watch?v=elOCBVUKd2A

    Πιάνει πουλιά στον αέρα:
    https://www.iefimerida.gr/news/484066/klama-me-ta-nea-skitsa-toy-arka-o-prothypoyrgos-poy-pianei-poylia-ston-aera-eikones

  • Ανώνυμος 47060

    8 Μαρ 2019

    Περί της εκλογικής νίκης του Τραμπ, δεν ενδιαφέρομαι διόλου. Ζω στην Ευρώπη, και μ' εναδιαφέρει αυτή.
    Θέλω να γράψω κάτι για τον τίτλο και τον υπότιτλο τού άρθρου, από το έργο του Νίτσε " Ο Αντίχριστος" : "Ας μη υποτιμήσουμε και τούτο: εμείς τα ελεύθερα πνεύματα, είμαστε ήδη μία "επαναξιολόγηση όλων των αξιών", μια προσωποποιημένη διακήρυξη πολέμου και θριάμβου πάνω σ' όλες τις παλιές αντιλήψεις για "αληθινό", για το "αναληθές". Οι πιο πολύτιμες συλλήψεις αποκαλύφθηκαν τελευταίως: αλλά οι πιο πολύτιμες συλλήψεις είναι οι μέθοδοι. Ολες οι μέθοδοι, όλες οι προϋποθέσεις της τωρινής επιστημονικής οπτικής είχαν εναντίον τους για χιλιάδες χρόνια την πιο βαθιά περιφρόνηση. Για χάρη τους, άνθρωποι από την συντροφιά "έντιμων" ανθρώπων - θεωρήθηκαν "εχθροί του Θεού", καταφρονητές της αλήθειας, και δαιμονισμένοι. Οποιος είχε κλήση προς την επειστήμη ήταν Τσαντάλα... Είχαμε εναντίον μας ολόκληρο το πάθος της ανθρωπότητας - την άποψη της γι' αυτό που έπρεπε να 'ναι αλήθεια, γι' αυτό που έπρεπε να είναι η υπηρεσία της αλήθειας: κάθε "οφείλεις" κατευθυνόταν μέχρι τώρα εναντιον μας.. Τα αντικείμενα μας, οι πρακτικές μας, οι ήρεμοι, προσεκτικοί, φιλύποπτοι τρόποι μας - όλα αυτά έμοιαζαν εντελώς ποταπά, εντελώς ανάξια λόγου. Στο τέλος, θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί με το δίκαιο του μήπως αυτό που κράτησε για τόσο πολύ καιρό την ανθρωποτητα σε μία τέτοια κατάσταση δεν ήταν παρά μία αισθητική λεπτότητα: ζητούσε να έχει η αλήθεια ένα γραφικό αποτέλεσμα, απαιτούσε απ' τον εραστή της γνώσης να προκαλεί μια ισχυρή εντύπωση στις αισθήσεις. Η μετριοφροσύνη μας δυσαρεστούσε για πάρα πολύ καιρό την καλαισθησία των άνθρώπων.. Ω, πόσο καλά το 'χαν μαντέψει αυτοί οι κούρκοι του Θεού!"
    Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, οι αισθήσεις μας δέχονται αναρίθμητα ερεθίσματα από το περιβάλλον τα οποία μάς τα μεταδίδουν με ένα τρόπο που δεν ανταποκρίνεται απόλυτα στην πραγματικότητα. Κανείς δεν γνωρίζει την "αληθινό" κόσμο. Με κάποια δόση υπερβολής, θα μπορούσε κάποιος να πει πως ο άνθρωπος είναι "γεννημένος" για να πιστεύει στο ψέμμα και στο αναληθές. Μάς είναι πιο εύκολο να γνωρίζουμε ποιο είναι το ψέμμα, αλλά πολύ δυσκολότερο ποια είναι η αλήθεια. Συχνά το ψέμμα ταυτίζεται με την ηδονή, αλλά η αλήθεια είναι "μανίκι". Αυτό, όσοι διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, το γνωρίζουν και ξέρουν να ψεύδονται με ηχους" που προκαλούν ευχαρίστηση στους ανθρώπους.
    Είναι και κάτι ακόμη που θέλω να αναφέρω: ο άνθρωπος ακόμη κι όταν γνωρίζει ότι του λένε ψέμματα, όταν δεν έχει εναλλακτική λύση, υποκύπτει σ' αυτό. Συνεπώς, αυτός που θέλει να κατεδαφίσει την αναλήθεια και να υψώσει στην θέη της το αληθές, πρέπει να έχει μία άλλη πρόταση που να "εγείρει" τους ανθρώπους..

  • Ανώνυμος 47059

    8 Μαρ 2019

    Μετα-αλήθεια, αναλύσεις του κώλου και τρίχες κατσαρές.
    Τα κοινωνικά δίκτυα εκτόπισαν την τηλεόραση και τις πολύωρες συζητήσεις ξύλινου λόγου. Ε και; Χέστηκε η γελάδα στ΄αλώνι.
    Κύριοι ζείτε σε μια συνεχώς μεταβαλλόμενη πραγματικότητα, Το μόνο που δεν σταματά ποτέ είναι η μεταβολή.
    Δηλαδή θέλατε για πάντα να επηρεάζει την κοινή γνώμη η τηλεόραση, πιο πριν ήταν το ραδιόφωνο.
    Ε, δεν γίνεται. Ζούμε στην εποχή της ραγδαίας εισχώρησης της τεχνολογίας σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας.
    Το ότι το θεωρούμε δεδομένο και αυτονόητο δεν σημαίνει ότι το έχουμε συνειδητοποιήσει κιόλας.
    Στην εποχή της ταχύτητας και της συντόμευσης. Στην εποχή της υπερπληροφόρησης και άρα και της παραπληροφόρησης.
    Ο καθένας μέσω ενός smartphone μπορεί να συνδεθεί επιτόπου με το διαδίκτυο και να πληροφορηθεί για κάποιο θέμα από μια online εγκυκλοπαίδεια, αντί να τρέχει σε κάποια αραχνιασμένη βιβλιοθήκη με δερματόδετους τόμους που τυπώθηκαν 20 χρόνια πριν.

    Ο Τραμπ είναι πασίγνωστο ότι ως μπίζνεσμαν η εταιρία που τώρα διοικεί ως πρόεδρος ονομάζεται: USA.
    Δεν απαιτείται καμία μεροληπτική, υποκειμενική, αποσπασματική μπουρδοανάλυση για να καταλάβει κανείς κάτι τέτοιο.
    Ο Τραμπ εκλέκτηκε με το σύνθημα να κάνει την Αμερική πάλι μεγάλη. Δηλαδή να φέρει πίσω τις χαμένες θέσεις εργασίας.
    Αυτό προσπαθεί να το καταφέρει με εμπορικό πόλεμο. Ο εμπορικός πόλεμος του Τραμπ έχει σκοπό να εκβιάσει τις αμερικανικές εταιρίες (όχι τις κινέζικες ή τις ευρωπαικές) να επαναπατρίσουν τα εργοστάσιά τους (μέσω αυξήσεων των δασμών για τις ξένες εταιρίες). Αυτό είναι όλο. Νομίζετε ότι η γηρασμένη, διεφθαρμένη Χίλαρι θα τα πήγαινε καλύτερα από τον Τραμπ. Πολύ αμφιβάλλω, κάνα πόλεμο θα έκανε, όπως ο άντρας της.
    Σε τέτοια θέματα το ζητούμενο είναι η οικονομία της χώρας. Εκεί ακριβώς στοχεύει ο Τραμπ. Είναι σωστή η μέθοδος που ακολουθεί ή υπάρχουν και άλλοι τρόποι; Αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Πολλά μπορούν να λεχθούν θεωρητικά, αλλά όταν πας να κάνεις κάτι πράξη αλλάζει το πράγμα.

    "Η αμερικανική οικονομία δεν θα μπορεί να στηρίζεται αιωνίως στην τεχνολογία. Τι άλλο υπάρχει;"
    http://www.capital.gr/bloomberg-view/3346221/i-amerikaniki-oikonomia-den-tha-mporei-na-stirizetai-aionios-stin-texnologia-ti-allo-uparxei

    Δεν υπάρχει κάτι άλλο. Διάστημα, ανακύκλωση, πράσινη τεχνολογία, φορητά γκάτζετ, όλα από την τεχνολογία εξαρτώνται σε μια κοινωνία που στηρίζεται πλήρως στην τεχνολογία όπως η δική μας.