“ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑ”:
ΤΟ ΤΕΛΟΣ
ΜΙΑΣ ΣΠΟΥΔΑΙΑΣ
ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ
(Β΄ MEΡΟΣ)

 

Επιστρέψτε στο Α΄ μέρος τού άρθρου

κάνοντας κλικ εδώ.

 

Στο παλάτι τής Κωνσταντινούπολης η Θεοδώρα, λόγω της ελλειπούς παιδείας της, δεν θα καταφέρει να μορφώσει το γιό της, Μιχαήλ. Ο διεφθαρμένος αδελφός της Βάρδας, που είχε αναλάβει την κηδεμονία τού Μιχαήλ, οδήγησε τον νεαρό βασιλέα στην πλήρη διαφθορά. Ο Μιχαήλ έμεινε γνωστός με το προσωνύμιο, Μέθυσος. Λίγα έτη αργότερα ο Μιχαήλ, με προτροπή του θείου του Βάρδα θα στασιάσει, δίνοντας εντολή στον άλλο θείο του (αδελφό τού Βάρδα), τον Πετρωνά, να κουρέψει την μητέρα του Θεοδώρα και τις αδελφές του και να τις κλείσει σε μοναστήρι. Εκεί η βασίλισσα θα πεθάνει απαρηγόρητη λίγα χρόνια αργότερα. 



     Αμέσως μετά την ανάληψη τής εξουσίας, η Θεοδώρα αναστήλωσε τις εικόνες. Η Εκκλησία απέφυγε οριστικά τον κίνδυνο τής μεταρρύθμισης, τής υποταγής της δηλαδή στην κρατική εξουσία. Η Θεοδώρα ανακηρύχτηκε αγία και γιορτάζεται στις 11 Φεβρουαρίου. Στην εικόνα φαίνεται μικρογραφία από το Μηνολόγιο τού αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ με παράσταση τής εικονόφιλης Θεοδώρας (Ρώμη, Βατικανή Βιβλιοθήκη).


Έκτοτε μέχρι και σήμερα, κάθε χρόνο γιορτάζεται η αναστήλωση των εικόνων την Κυριακή των Νηστειών με την ονομασία «Κυριακή τής Ορθοδοξίας», όπου στις εκκλησίες αναθεματίζονται ο ελληνικός πολιτισμός, οι μεταρρυθμιστές, τα γράμματα και πάσα γνώση και πρόοδος με επτά συνοπτικούς αναθεματισμούς.


   

     Μετά την αναστήλωση των εικόνων τον Μάρτιο τού 843 και την καταδίκη τής Εικονομαχίας, κατά την ημέρα τής γιορτής τής Κυριακής τής Ορθοδοξίας (πρώτη Κυριακή των Νηστειών) κάθε χρόνο έως και σήμερα, στο νεοβυζαντινό προτεκτοράτο τής Ρωμιοσύνης, οι ρωμιοί ιερείς βρίζουν και καταριούνται χυδαία μέσα στις εκκλησίες τους και εν μέσω ψαλμών τα γράμματα, τις τέχνες, το θέατρο, τη φιλοσοφία και κάθε τι, που έχει σχέση με την αρχαία Ελλάδα και τον πολιτισμό.


Κρίσεις για τους μεταρρυθμιστές αυτοκράτορες

Ο Παπαρρηγόπουλος γράφει: «Από τα προαναφερόμενα συνάγεται, ότι δεν είναι αληθή τα πολλά υπό των νεωτέρων ιστορικών λεχθέντα περί τής μεγάλης αμαθείας, που δήθεν επικρατούσε επί των λεγομένων εικονομάχων βασιλέων, και περί τής χρηματικής πενίας, που απ΄ τον έκτο αιώνα δημιούργησαν, λόγω τού κακού φορολογικού συστήματος. Αντιθέτως και ζήλος μεγάλος υπήρχε για την παιδείαν και πολλά διδακτήρια δημιουργήθησαν, που προήγαγαν τις επιστήμες και τις τέχνες» (σελ. 516). 

   


Κατά τη διάρκεια τής εικονομαχίας, ο θρησκευτικός φανατισμός προκάλεσε ακρότητες και από τις δύο πλευρές των αντιπάλων παρατάξεων. Σήμερα, ενώ υπάρχουν πλείστες απεικονίσεις, που δείχνουν βιαιότητες των εικονομάχων, δεν έχει «διασωθεί» καμμία, που να δείχνει κάποια ακρότητα των εικονολατρών. (Η φωτογραφία είναι από ψαλτήρι περίπου τού 830.)

Άρα, οι ρωμαίοι μεταρρυθμιστές αυτοκράτορες τού 6ου και 7ου  αιώνα, δεν έκαιγαν ούτε κατέστρεφαν έργα τέχνης (εικόνες ζωγραφικής, αντικείμενα, ανάγλυφα κ.ά.), όπως η ρωμαίικη ψευδοϊστορία μας ισχυρίζεται μέχρι σήμερα, αντιθέτως τα προήγαγαν. Οι μεταρρυθμιστές θεωρούσαν λογικό, ότι το να λατρεύεις και να φιλάς τα ξύλα, τα αντικείμενα και τα κόκκαλα των νεκρών ψευτοαγίων, ήταν μία ανόητη πράξη ειδωλολατρίας, που σκοπό είχε τον πλουτισμό των κληρικών και τη μετάλλαξη τού λαού σε δουλικό «ποίμνιον», πράξη, που συνεχίζεται με αμείωτη ένταση και στη σημερινή εποχή. Έτσι, η μοναδική περίοδος καλλιέργειας των τεχνών, των γραμμάτων και των επιστημών κατά την βυζαντινή περίοδο, συνέβη μόνο κατ΄ εξαίρεση τη μικρή χρονική περίοδο τής διακυβέρνησης των μεταρρυθμιστών αυτών αυτοκρατόρων, που ήθελαν να επαναφέρουν σε ισχύ, αλλά εν μέρει, την ελληνική παιδεία.

Το Πανδιδακτήριο τής Κωνσταντινούπολης, αλλά και τα των άλλων πόλεων, που αρκετοί βυζαντινιστές και εθνικιστές υπερηφανεύονται, ότι αποτελούσαν τα κέντρα σπουδών των Βυζαντινών ρωμιών, ήταν έργα των μεταρρυθμιστών αυτοκρατόρων, που μετά την οριστική εξόντωσή τους απ΄ το ιερατείο υποβαθμίστηκαν και μετεβλήθησαν σε θεολογικές σχολές.

Εκτός αυτών, κάποιες φωτεινές παρουσίες (Φώτιος, Γραμματικός, Ψελλός, Πλήθων κ.ά.) μέσα στο «βυζαντινό» μεσαίωνα, ήταν οι χαμένες εξαιρέσεις, τού ορθόδοξου θεοκρατικού κανόνα.


Και άλλες αποτυχούσες μεταρρυθμίσεις

Πίσω απ΄ τους ανθρώπους, που εμπνεύστηκαν και πραγματοποίησαν τη θρησκευτική αυτή μεταρρύθμιση βρισκόταν ένα κρυφό υπόγειο ρεύμα μορφωμένων ανθρώπων, που με την βοήθεια τής ελληνικής παιδείας στήριξαν τη μεταρρύθμιση σε όλη την διάρκειά της. Το ρεύμα αυτό μέσω τής γνώσης και τής παιδείας θα προσπαθήσει για μισή σχεδόν χιλιετία την πολιτιστική αναβάθμιση τής θεοκρατικής Nova Roma. Αυτό βέβαια δεν επιτεύχτηκε ποτέ, παρά την προσπάθεια ανάδειξης των γραμμάτων και των τεχνών κατά την περίοδο των 6ου, 7ου και 8ου αιώνων με τη διακυβέρνηση των Ισαύρων μεταρρυθμιστών αυτοκρατόρων.

Η τελευταία αναλαμπή τής αυτοκρατορίας θα είναι επί τού Βασιλείου Β΄, τού χυδαίως ονομαζομένου ακόμη και σημερα ως Βουλγαροκτόνου, κατά το τέλος τού  10ου  και αρχές του 11ου αιώνα. Έκτοτε αρχίζει και η μεγάλη παρακμή και η συρρίκνωσή της. Τον τελευταίο αιώνα πριν την πτώση τής αυτοκρατορίας, οι ιερείς τής Ορθοδοξίας πρόδωσαν και παρέδωσαν τη διαλυμένη αυτοκρατορία στους τούρκους.



     Ο Μαρτίνος Λούθηρος γεννήθηκε το 1483 μ.Χ.  στη Σαξωνία τής Γερμανίας από φτωχή οικογένεια. Ανατράφηκε μέσα σ΄ ένα ευσεβές και αυστηρό οικογενειακό περιβάλλον. Η ίδια αυστηρότητα επικρατούσε και στο λατινικό σχολείο, στο οποίο φοίτησε. Υπήρξε πολυσπούδαστος. Σπούδασε λατινικά φιλολογία, ρητορική, φιλοσοφία. Απαρνήθηκε τον κόσμο κι έγινε μοναχός. Το 1507 σπούδασε θεολογία, ενώ χειροτονήθηκε ιερέας. Το 1512 ονομάστηκε διδάκτορας τής φιλολογίας κι ανέλαβε στο ίδιο πανεπιστήμιο την έδρα τής Βιβλικής φιλολογίας. Μια επίσκεψή του στη Ρώμη τον ανάγκασε να αναθεωρήσει τις απόψεις του σχετικά με την παπική Εκκλησία βλέποντας τη διαφθορά, που επικρατούσε εκεί σχετικά με τα συγχωροχάρτια και την «ειδική» για ιερωμένους πορνεία.

     Ο Λούθηρος εμπνεύστηκε τη θρησκευτική μεταρρύθμισή του απ'  τους Ίσαυρους αυτοκράτορες τής Νέας Ρώμης (Βυζαντίου). Προσπάθησε να περιορίσει την ειδωλολατρία, τον πλουτισμό, την «ειδική» πορνεία, την ομοφυλοφυλία και τα συγχωροχάρτια τής Καθολικής Εκκλησίας. Το 1517 θυροκόλλησε στην εξώπορτα τού μητροπολιτικού ναού τής Βιτεμβέργης τις «95 Θέσεις» του, που ουσιαστικά αποτελούσαν ανοιχτή επίθεση εναντίον τού γερμανικού παπισμού. Σύντομα, ο Λούθηρος κλήθηκε σε απολογία ενώπιον τού επιτετραμένου τού Πάπα στη Γερμανία. Εκεί αρνήθηκε να ανακαλέσει και φυγαδεύτηκε νύχτα από φίλους του.

     Η μεταρρύθμισή του βρήκε ιδιαίτερη απήχηση στις επαρχίες τής Γερμανίας μεταξύ των φτωχών αγροτών, αλλά και σε άλλες χώρες τής βόρειας κυρίως Ευρώπης. Το 1520 ο πάπας Λέων Ι΄ εξέδωσε τη Βούλα Exsurge Domine καταδικάζοντας ως αιρετικές 41 από τις “95 Θέσεις” τού Λούθηρου, τον οποίο κάλεσε να τις αποκηρύξει δημόσια μέσα σε 60 μέρες, ενώ οι απανταχού πιστοί διατάχθηκαν να κάψουν όλα τα βιβλία του, ώστε να μην αφορισθούν, συλληφθούν, και τιμωρηθούν ως αμετανόητοι αιρετικοί.

     Αντιδρώντας στην είδηση, πως στα πανεπιστήμια τού Παρισίου και τής Κολωνίας κάηκαν δημόσια τα βιβλία του, ο Λούθηρος έκαψε δημόσια την Παπική Βούλα και απάντησε γράφοντας το βιβλίο “Ενάντια στη Βλάσφημη Βούλα τού Αντίχριστου”. Τον Ιανουάριο τού 1521, ο Πάπας εκδίδει δεύτερη Βούλα, με την οποία ο Λούθηρος αφορίζεται.

     Τον Ιούνιο τού 1524 ξέσπασε ο λεγόμενος Πόλεμος των Χωρικών, ο οποίος εξαπλώθηκε ταχύτατα από την νότια Γερμανία μέχρι την Θουριγγία και είχε ως βασικά αιτήματα την κατάργηση τής δουλοπαροικίας, την ελάφρυνση των φορολογικών μέτρων και γενικά την αποτίναξη τής άρχουσας τάξης και τής Παπικής Εκκλησίας. Ο Λούθηρος, στις 6 Μαίου τού 1525 γράφει την “Προτροπή προς Ειρήνευση”, στην οποία υποστηρίζει την ειρηνική διευθέτηση, ενώ κατηγορεί την άρχουσα τάξη ως υπεύθυνη για την καταπίεση που ασκούσε στους χωρικούς και συμβουλεύει τους τελευταίους να αποφύγουν τις εκδικητικές πράξεις. Όμως, η βιαιότητα των εξεγερμένων κάνει τον Λούθηρο να γράψει το τετρασέλιδο φυλλάδιο “Κατά των ληστρικών και δολοφονικών ορδών” των χωρικών, με την οποία ζητά από τους ευγενείς να καταστείλουν το κίνημα των χωρικών. Οι βιαιοπραγίες τελειώνουν το Μάιο τού 1525, με την καταστολή και την εκτέλεση των ηγετών τού κινήματος. Έκτοτε, ο Προτεσταντισμός, η νέα αίρεση τού Χριστιανισμού, που προέκυψε απ΄ τη μεταρρύθμιση αυτή, εκτράπηκε σε θρησκευτικούς φανατισμούς ισάξιους τής Καθολικής και τής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

 

Θα ακολουθήσουν κινήματα μεταρρυθμιστικά και διασπαστικά, όπως τού Μαρτίνου Λούθηρου, τού Καλβίνου, τού Ζβίγγλιου, των Νεοβαπτιστών κ.α., εμπνευσμένα απ΄ τη θρησκευτική μεταρρύθμιση των Ισαύρων, που δεν ολοκληρώθηκε στο Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος, ρεύματα, που θα πολεμήσουν και θα περιορίσουν την ειδωλολατρία, τον πλουτισμό, την δεισιδαιμονία και τη δύναμη τής Καθολικής Εκκλησίας στην γηραιά ήπειρο. Η εξελικτική αυτή πορεία προς την κάθαρση, που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ (διότι εκτράπηκε προς άλλες χειρότερες κατευθύνσεις θρησκευτικού φανατισμού) και οι αδυσώπητοι εμφύλιοι χριστιανικοί πόλεμοι, θα απομυθοποιήσουν το Χριστιανισμό μέχρι τα τέλη τού 19ου αιώνα. Τέλος, οι αρχές τής γαλλικής επανάστασης θα καταφέρουν να περιορίσουν το Χριστιανισμό, με αποτέλεσμα τον χωρισμό του απ΄ την πολιτική σκηνή των ευρωπαϊκών κρατών και την οριστική περιθωριοποίησή του.


 
Η ειδωλολατρία και ο τοτεμισμός αποτελούσαν κι ακόμα αποτελούν ένα ακόμα μελανό σημείο τού νεοορθόδοξου βυζαντινισμού. Οι σύγχρονοι δεισιδαίμονες Ρωμιοί εικονολάτρες, όμοιοι με τούς προγόνους τους βυζαντινούς, αποδεικνύουν σε κάθε χριστιανική γιορτή, αλλά και σε κάθε πράξη τής ζωής τους την άκρατη ειδωλομανία τους. Οι λατρευτικές εικόνες και τα είδωλα των αγίων τής Ορθοδοξίας βρίσκονται και λατρεύονται σε κάθε σημείο, όπου μπορεί κάποιος να φανταστεί...

 

Στη χώρα μας, τη σημερινή Ρωμιοσύνη, ο χωρισμός κράτους εκκλησίας και η πολιτιστική μεταρρύθμιση δεν ήρθαν ποτέ. Τα χίλια περίπου χρόνια σκλαβιάς και εξαφάνισης κάθε ελληνικού στοιχείου απ΄ τους ρωμιούς - βυζαντινούς και τα τετρακόσια χρόνια υπό την εξουσία των τούρκων, δημιούργησαν ένα απ΄τα χείριστα είδη ανθρώπων τους Τουρκο-ρωμιούς.  Απ΄ το 1821 και μέχρι σήμερα, με την από το πουθενά δημιουργία τού νέου σχιζοφρενικού δήθεν ελληνοχριστιανικού κράτους, τα περιθώρια για θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις είναι ανύπαρκτα. Η άρρωστη τουρκο-ρωμιο-χριστιανική μας συνείδηση, δεν αφήνει κανένα περιθώριο πνευματικής προόδου και εξέλιξης σ΄ αυτό τον τόπο.

Ας προσέξουμε εδώ, ότι σήμερα στη χώρα μας το σημαντικότερο προϊόν μιας υγιούς κοινωνίας, όπως η παιδεία, νοσεί βαρέως όσο και εκείνη την εποχή. Στην κλασική εποχή τα τέσσερα βασικότερα μαθήματα των ελληνοπαίδων ήταν η γλώσσα, η γυμναστική, η μουσική και η ιστορία. Σήμερα, αλλά όπως και στην χιλιετή περίοδο τής Ρωμιοσύνης, «Βυζάντιο», γυμναστική και μουσική έχουν εξαφανιστεί, ενώ η γλώσσα έχει υποβαθμιστεί σε σημείο γελοιότητας.



   Η σύγχρονη βυζαντινορθόδοξη ειδωλολατρία βασίζεται σε λατρεία κοκκάλων, σκελετών, ταριχευμένων πτωμάτων, τριχών, ακόμα και αποξηραμένων δερμάτων. Η ρωμαίικη φρικαλεότητα σε όλο της το μεγαλείο...


Το μεγάλο όπλο τής Ρωμιοσύνης και τού ιερατείου της, των σύγχρονων εικονολατρών, ήταν, είναι και θα είναι, η αντιμεταρρύθμιση, που περιλαμβάνει πάσα αλλοίωση και παραποίηση τής παιδείας, κάθε γνώσης και ιστορικής αλήθειας. Ακόμα και οι ίδιοι οι ιστορικοί τής Ρωμιοσύνης όπως ο Παπαρρηγόπουλος (που δείξαμε παραπάνω) αλλοιώνονται και παραποιούνται ανάλογα με το φιάσκο, που έχουν αποφασίσει οι εξουσιαστές μας. Έτσι το πνεύμα τής σάπιας και παραπαίουσας Ρωμιοσύνης ζει και βασιλεύει μέσα σε όλους τους συνάνθρωπους μας, αφού έχει ποτίσει σε βάθος κάθε κύτταρο τού σώματος μας. Η διασάλευση τής λογικής, η αποβλάκωση, η σχιζοφρένεια και ο φόβος, οδηγούν τον ψυχισμό τού σύγχρονου ρωμιού στην πλήρη υποβάθμισή του και στην απόλυτη παρακμή. Όσο για την κάθε είδους μεταρρύθμιση πολιτική, πολιτιστική και κοινωνική, αυτό ήταν, είναι και θα είναι, ένας διαχρονικός εφιάλτης για τους ταγούς τής Ρωμιοσύνης, που δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ