ΔΕΝ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ
Η ΧΙΡΟΣΙΜΑ
ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ
ΤΗΣ ΙΑΠΩΝΙΑΣ


Οι περισσότεροι πιστεύουν, ότι ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος έληξε χάρη στην ατομική βόμβα.

Η βόμβα της Χιροσίμας όμως, δεν ήταν το κύριο αίτιο της παράδοσης της Ιαπωνίας. Ούτε η βόμβα στο Ναγκασάκι. Η σοβιετική παρέμβαση ήταν αυτή, που συνέβαλε τα μέγιστα στην ήττα των ιαπώνων.

Οι αμερικάνοι ισχυρίστηκαν, πως μόνοι τους έριξαν την Ιαπωνία. Ξέγραψαν το ρόλο της Σοβιετικής Ένωσης στη νίκη.

Ήταν χρήσιμο και για την Ιαπωνία αυτό. Αναγνωρίστηκε ως θύμα, ξεχάστηκαν οι θηριωδίες της και μετά τον πόλεμο, απαλλάχθηκαν όλοι από τις ευθύνες με πρώτο τον Χιροχίτο.

Ο αυτοκράτορας —την ώρα που οι στρατιωτικοί έκαναν χαρακίρι— προτίμησε να παραδόσει τη χώρα στους αμερικάνους, προκειμένου να διατηρηθεί στη θέση του, όπως πονηρά σκεπτόμενοι, του είχαν υποσχεθεί. Βλέπετε, οι σοβιετικοί δεν δέχονταν αυτοκράτορες.



Σε άθλια θέση η Ιαπωνία

Το καλοκαίρι του 1945 τελείωνε ο εφιάλτης για χιλιάδες στρατιώτες.

Στην Ιαπωνία η κατάσταση ήταν απελπιστική. Η Αυτοκρατορία του Ανατέλλοντος Ήλιου δεν είχε τα μέσα να συνεχίσει. Δεν θα σταματούσαν τους Συμμάχους.

Τα βιομηχανικά κέντρα τους είχαν βομβαρδιστεί, οι γραμμές ανεφοδιασμού είχαν αποκοπεί. Δεν υπήρχαν ακτοπλοϊκές γραμμές, η χώρα είχε αποκλειστεί. Δεν είχαν ούτε κάρβουνο, ούτε πετρέλαιο, ούτε ρύζι. Τρόφιμα μοιράζονταν με δελτία, γίνονταν εναέριες επιδρομές. Ο πληθυσμός είχε πολύ πεσμένο ηθικό.


Ένας νεαρός έγραψε:

Οι περισσότεροι δεν πιστεύουν στη νίκη.

Κι αν δεν πιστεύουν, δεν υπάρχει περίπτωση να κερδίσουμε.


Ο λαός της Ιαπωνίας ετοιμαζόταν για το αδιανόητο. Το ίδιο κι όσοι κυβερνούσαν. Πολλοί ηγέτες είχαν αποδεχθεί, πως ο πόλεμος είχε χαθεί. Οι υπουργοί δεν δέχονταν τη ντροπή και τους κινδύνους μιας παράδοσης άνευ όρων. Ο αυτοκράτορας έπρεπε να μείνει ως η ψυχή της Ιαπωνίας μαζί με τις στρατιωτικές παραδόσεις που εκπροσωπούσε με οποιοδήποτε κόστος.

Επί μήνες στέλνονταν απεσταλμένοι σε ουδέτερες χώρες, για να γίνει διαπραγμάτευση με τις ΗΠΑ. Είχαν προσεγγίσει ακόμα και το Βατικανό.

IMAGE DESCRIPTIONΑλλά η χώρα ήταν διχασμένη. Πολλοί επιθυμούσαν μια έντιμη ειρήνη, ο στρατός όμως, αρνιόταν να υψώσει λευκή σημαία. Ο πόλεμος ήταν τιμή, ο θάνατος καθήκον, ο πατριωτισμός αρετή. Όπως στις ένδοξες ημέρες του Περλ Χάρμπορ, η προπαγάνδα αναπαρήγαγε επιθετικά σλόγκαν. Ο πρωθυπουργός, στρατηγός Τότζο, ήταν ανελέητα πολεμοκάπηλος.

Με μια λέξη του ο αυτοκράτορας θα μπορούσε να σταματήσει τον πόλεμο. Τα λόγια του ήταν νόμος. Αλλά ο Χιροχίτο παρέμενε σιωπηλός και απόμακρος. Ο Γιος του Ουρανού δεν μιλούσε.

Η αυτοκρατορία του είχε χάσει Φιλιππίνες, Βόρνεο, Βιρμανία. Έπεσαν και τα νησιά Ίβο Τζίμα και Οκινάμα. Η Ιαπωνία είχε ακόμη τις Ινδοκίνα, Μαλαισία, Ινδονησία και Κορέα, καθώς και μια μεγάλη περιοχή της ανατολικής Κίνας. Είχε επίσης στην Μαντζουρία.

Στα σύνορα Ρωσίας-Κίνας βρίσκονταν οι πιο εντυπωσιακές δυνάμεις. 700.000 άνδρες με την ακλόνητη πίστη ότι η θυσία ενός στρατιώτη αλλάζει την πορεία της Ιστορίας.

Ήταν μια ψευδαίσθηση. Ο ιαπωνικός στρατός ήταν σκιά του εαυτού του. Το ναυτικό της Ιαπωνίας πέθαινε. Η αεροπορία είχε χάσει τα καλύτερα αεροσκάφη. Το πεζικό είχε μεγάλες ελλείψεις. Το χειρότερο, οι ανεκπαίδευτοι νεοσύλλεκτοι δεν είχαν την ενέργεια των μεγαλύτερων.

Στην αρχή του πολέμου οι ιάπωνες διοικητές ήταν επιθετικοί. Τα στρατεύματα πήγαιναν από τη μία νίκη στην άλλη. Αυτοί οι θρίαμβοι όμως, ήταν πια παρελθόν. Η ανωτερότητα των Συμμάχων τώρα ήταν αδιαμφισβήτητη. Η Αυτοκρατορία του Ανατέλλοντος Ήλιου ήταν τώρα σε άμυνα.


Πριν αφήσει τη θέση του, ο στρατηγός Τότζο είπε:

Μη ζήσετε στη ντροπή σαν αιχμάλωτοι!

Πεθάνετε.

Καλύτερο από το να αφήσετε μόνο ατίμωση!


Από τότε, οι αποστολές αυτοκτονίας αυξήθηκαν. Χιλιάδες πιλότοι ήταν έτοιμοι για την ύψιστη θυσία.


Προγραμματισμός αμερικάνικης απόβασης

Με τόσο αποφασισμένο εχθρό, οι ΗΠΑ εστίασαν σε πόλεμο φθοράς. Ήταν πεπεισμένοι ότι ο χρόνος ήταν με το μέρος τους. Βομβαρδιζόμενη συνεχώς και χωρίς τρόφιμα, η αυτοκρατορία ήταν καταδικασμένη.

Στα κεντρικά του στρατού των ΗΠΑ στην Ασία, ο στρατηγός Μακάρθουρ ήθελε να βάλει τέλος σε όλα αυτά. Αρκετά είχε κρατήσει. Ετοιμαζόταν να εισβάλει στην Ιαπωνία. Με μια τεράστια απόβαση θα ερχόταν γρήγορα η νίκη. Αλλά οι μελέτες έδειχναν πως θα χρειάζονταν τρεις μήνες και 400.000 στρατιώτες θα πέθαιναν. Ήταν μεγάλο το τίμημα.

Ο πρόεδρος Τρούμαν κωλυσιεργούσε: «Να εισβάλουμε στην Ιαπωνία; Βομβαρδισμοί ή πολιορκία; Ποτέ δεν υπήρξε μια πιο δύσκολη απόφαση», έγραψε τα απομνημονεύματά του.

Ο Τρούμαν ήταν άνθρωπος ήπιων τόνων. Μικροκαμωμένος, δεν είχε χάρισμα, ήταν μέτριος ρήτορας. Τίποτα πάνω του δεν θύμιζε τολμηρό παίκτη του πόκερ. Αλλά τα σιγανά ποτάμια να φοβάστε. Στην πραγματικότητα, ήταν εξαιρετικός παίκτης. Το χαρτί που έπαιξε, το απέδειξε αυτό.

Μετά από ατελείωτες συζητήσεις, ο Μακάρθουρ κέρδισε. Προγραμματίστηκε τεράστια απόβαση για το φθινόπωρο. Οι αμερικάνοι βασίζονταν σε ένα τρομερό σύμμαχο: Τη Σοβιετική Ένωση. Ένα χρόνο πριν, ο Στάλιν υποσχέθηκε να τους στηρίξει στον Ειρηνικό με τον όρο ότι θα έπαιρνε τα νησιά Κουρίλ και Σακάλιν, που είχαν καταλάβει οι ιάπωνες το 1905.

Ο ηγέτης του Κρεμλίνου δεν τήρησε το λόγο του ακόμη, μα θα το έκανε με τον τρόπο του χωρίς να βιάζεται. Άφηνε την Ιαπωνία να πιστεύει ότι ισχύει η συνθήκη μη επίθεσης του ΄41. Έτσι θα τους αιφνιδίαζε. Πανούργος όπως πάντα, ετοιμαζόταν για μάχη.

Από τότε που παραδόθηκε το Ράιχ, τα στρατεύματα που έριξαν τη Βέρμαχτ, πάνω από έξι εκατομμύρια άνδρες, έφεραν ακόμα όπλα. Σύντομα, θα δρούσαν ξανά. Η σοβιετική παρέμβαση προγραμματίστηκε για τις 15 Αυγούστου.


Ένα γεγονός όμως, θα άλλαζε τα σχέδια των αμερικάνων.


Αντίγραφο της ατομικής βόμβας Fat Man.
Αντίγραφο της ατομικής βόμβας Little Boy.
(Εθνικό Μουσείο Πολεμικής Αεροπορίας ΗΠΑ).

Το πρώτο σύννεφο-μανιτάρι

Εδώ και χρόνια η Αμερική κατασκεύαζε την ατομική βόμβα. Το καλοκαίρι του 1945, το Σχέδιο Μανχάταν ολοκληρώθηκε. Στις 16 Ιουλίου 1945 στην έρημο του Νέου Μεξικού μια ομάδα επιστημόνων είδε με θαυμασμό και τρόμο ένα εντελώς νέο είδος έκρηξης.

Στις 5.30 π.μ. ένα εκτυφλωτικό φως έβαλε φωτιά στον ορίζοντα. Το πρώτο σύννεφο-μανιτάρι ανέβηκε στον ουρανό.

Την ίδια μέρα, με απόλυτη μυστικότητα, δύο ατομικές βόμβες στάλθηκαν στον Ειρηνικό. Ο Χοντρός (Fat Man) και το Αγοράκι (Little Boy) σύντομα θα έσκαγαν.


Οι τρεις ηγέτες των νικητών στη Διάσκεψη του Πότσνταμ (Ιουλ.-Αυγ. 1945): Στάλιν, Τρούμαν, Τσόρτσιλ.


Διάσκεψη του Πότσνταμ

Την επόμενη μέρα, στις 17 Ιουλίου, οι Σύμμαχοι πήγαιναν στο Πότσνταμ. Έπρεπε να οδηγηθούν σε συμφωνία. Δίπλα στον Τσόρτσιλ και τον Στάλιν, ο Τρούμαν ήταν σαν αρχάριος. Ήταν η πρώτη του διάσκεψη. Αλλά ο αμερικάνος πρόεδρος είχε άσο στο μανίκι του.

Προειδοποίησε τον Στάλιν:

Οι ΗΠΑ έχουν ένα νέο όπλο, που φέρνει ασυνήθιστη καταστροφή.

Ο ηγέτης του Κρεμλίνου δεν συγκινήθηκε, μα πήρε το μήνυμα:

Χαίρομαι που το ακούω, απάντησε. Ελπίζω να το χρησιμοποιήσετε εναντίον των ιαπώνων.


Αναμέτρηση ΗΠΑ-Σοβιετικής Ένωσης
για την παράδοση της Ιαπωνίας


Ο Στάλιν ήξερε για το σχέδιο, όχι όμως για τις πρόσφατες εξελίξεις. Αμέσως άρχισε να το αναλογίζεται. Με την ατομική βόμβα, η Ιαπωνία θα παραδινόταν πριν πάει εκείνος.

Η προετοιμασία για την ασιατική επίθεση έγινε προτεραιότητα. Μέσα σε λίγες βδομάδες υπήρξε τεράστια κινητοποίηση. Ενάμισι εκατομμύριο άνδρες, 86.000 οχήματα, 30.000 οχήματα του πυροβολικού, 5.500 άρματα μάχης και 3.800 αεροσκάφη κατευθύνονταν ανατολικά. Είχε ξεκινήσει η αναμέτρηση σοβιετικών-αμερικάνων για την παράδοση της Ιαπωνίας.


Εν τω μεταξύ στο Πότσνταμ οι συζητήσεις συνεχίζονταν, όχι χωρίς εντάσεις. Ο Τρούμαν είχε ξεθαρρέψει χάρη στη βόμβα και χαμογελούσε στις κάμερες. Δεν έβλεπε πια την ανάγκη για σοβιετική παρέμβαση, αλλά για καλό και για κακό, δεν το είπε. Έτσι κι αλλιώς, δεν ήταν σίγουρο ότι με τη βόμβα θα έπεφτε η Ιαπωνία.

Λίγες μέρες μετά, οι ΗΠΑ απαίτησαν άμεση παράδοση. Οι ιάπωνες απέρριψαν το τελεσίγραφο της Αμερικής.

Ο πρωθυπουργός τους, Σουζούκι Κανταρό, δεν έκλεισε την πόρτα, αλλά προσπάθησε να κερδίσει χρόνο. Το Τόκιο στράφηκε στη Μόσχα και ήταν παράξενο. Η ιαπωνική ηγεσία ήταν κατά του κομμουνισμού. Ο Στάλιν παρέμεινε ουδέτερος. Τον ήθελαν ως διαμεσολαβητή για μια αποδεκτή ανακωχή.

Ο Τρούμαν το είχε πάρει απόφαση. Αν δεν παραδίδονταν οι ιάπωνες, ας πήγαιναν στα κομμάτια!


Έγκριση για πυρηνικό βομβαρδισμό

Στην Ουάσιγκτον πολιτικοί και στρατιωτικοί διαφωνούσαν για τη μοίρα της Ιαπωνίας και τη χρήση της βόμβας. Οι διαφωνίες, τους καθυστερούσαν. Αν περίμεναν, ο δρόμος θα ήταν ανοιχτός για τον Στάλιν κι ο Τρούμαν φοβόταν τις φιλοδοξίες των σοβιετικών. Η βόμβα ήταν η λύση. Θα έριχνε την Ιαπωνία και θα περιόριζε τη Μόσχα. Επίσης, θα απελευθέρωνε τους αιχμαλώτους που είχε ο εχθρός. Κρατούνταν σε φρικτές συνθήκες κι απασχολούσαν την κοινή γνώμη. Οι ιάπωνες ήταν άφταστοι σε σκληρότητα και βαρβαρότητα.

O Τρούμαν τελικά, σίγασε τους απρόθυμους. Εγκρίθηκε η επίθεση με πυρηνικό βομβαρδισμό. Επιλέχθηκε ως στόχος η πόλη της Χιροσίμα. Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε.


Δυο μέρες μετά, το Ιντιανάπολις μετέφερε τις δύο ατομικές βόμβες στις Μαριάνες Νήσους. Τοποθετήθηκαν τα τελευταία εξαρτήματά τους. Ο πυρήνας πλουτωνίου στον Χοντρό και οι κύλινδροι ουρανίου στο Αγοράκι. Στις 31 Ιουλίου ο Τρούμαν διέταξε τον βομβαρδισμό, με το που θα το επέτρεπε ο καιρός. Ήταν αμετάκλητο πια.

Στο Τόκιο η ζωή συνεχιζόταν με δυσκολίες. Οι άνθρωποι τρέκλιζαν ανάμεσα στα χαλάσματα. Οι βομβαρδισμοί είχαν σκοτώσει 100.000 ανθρώπους. Η πόλη ήταν γεμάτη ερείπια. 267.000 κτίρια είχαν καταστραφεί, χιλιάδες άνθρωποι έμειναν άστεγοι. Αυτοί οι δυστυχισμένοι, νηστικοί πάλευαν για την επιβίωση.

Αλλά ο στρατός παρέμενε ασυγκίνητος. Δεν άλλαζαν γνώμη. Τους ανησύχησε η απόβαση που εξήγγειλε ο Μακάρθουρ, αλλά είχαν σχεδιάσει τρομερή απάντηση. Αν οι ιάπωνες δεν απέτρεπαν την εισβολή στον ιερό τους τόπο, θα φρόντιζαν τουλάχιστον να μην είναι θρίαμβος για τον εχθρό. Θα τον ανάγκαζαν να εμπλακεί σε αιματηρές μάχες, προκειμένου να διαπραγματευτούν. Ακόμη κι αν πέθαιναν όλοι!

Έτσι, συνεχίζονταν οι μάχες όλο και πιο απελπισμένα. Ο στρατός των ΗΠΑ είχε μεγάλες απώλειες. Στις αρχές Αυγούστου του 1945, ένα ήταν σίγουρο: Οι ιάπωνες ήταν αποφασισμένοι να αντισταθούν. Θα έκαναν τα πάντα, για να μην εμπλακούν οι σοβιετικοί.

Στις 6 Αυγούστου ο Κόκκινος Στρατός ήταν έτοιμος. Έστειλαν πολύ ισχυρές δυνάμεις. Τα στρατεύματα συγκεντρώθηκαν στα σύνορα με τη Μαντζουρία. Οι κινήσεις των στρατευμάτων αυτών δεν πέρασαν απαρατήρητες από το ιαπωνικό επιτελείο, αλλά, όπως έγραψε ο στρατηγός Γιαμάδα, «μόνο ένας ανόητος κάνει επίθεση εκεί τον Αύγουστο. Είναι η εποχή των βροχών και οι δρόμοι είναι πλημμυρισμένοι». Δεν ήξερε πόσο αποφασισμένος ήταν ο Στάλιν.


Η ώρα της πρώτης βόμβας

IMAGE DESCRIPTIONΕκείνη την 6η Αυγούστου, μια επίλεκτη ομάδα δώδεκα ανδρών στις Μαριάνες Νήσους ετοιμάζονταν για μια αποστολή. Ο νεαρός αντισμήναρχος Πολ Τίμπετς ήταν ο διοικητής τους. Επιβιβάστηκαν στο «Ενόλα Γκέι». Έτσι λεγόταν η μητέρα του πιλότου. Ο γιατρός της βάσης, τους έδωσε δώδεκα χάπια υδροκυάνιου, σε περίπτωση που αιχμαλωτίζονταν. 02:45 το πρωί έγινε η απογείωση. Πολύ σύντομα, θα έριχναν το Αγοράκι.

Στις 08:00 το Ενόλα Γκέι πετούσε πάνω από τη Χιροσίμα. Ο ουρανός ήταν καθαρός. Θα ήταν μια ηλιόλουστη μέρα. Το πλήρωμα έβλεπε την ακτή με τις βάρκες στο λιμάνι και το ορόσημό τους, μια γέφυρα. Ήταν ώρα αιχμής, μα όλα ήταν ήρεμα στην πόλη, η οποία ως τότε είχε γλιτώσει από τους βομβαρδισμούς.

Οι άνθρωποι πήγαιναν στις δουλειές τους, τα παιδιά στο σχολείο. Μόλις που πρόσεξαν ένα μικροσκοπικό ασημένιο φως να γυαλίζει στον ουρανό.

Στις 08:15 έριξαν τη βόμβα. Η θερμοκρασία στο έδαφος έφτασε τους 4.000 βαθμούς. Πάνω από 70.000 άνθρωποι πέθαναν ακαριαία. Καταστράφηκε ολοσχερώς έκταση περιμέτρου τριών χιλιομέτρων. Όλα κάηκαν, αφανίστηκαν. Η πόλη ερημώθηκε. Έβλεπες μόνο κομμάτια από τούβλα και κεραμίδια. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι, καθώς και αιχμάλωτοι πολέμου και χιλιάδες κορεάτες από πρόγραμμα καταναγκαστικής εργασίας. Άλλοι πέθαναν πιο αργά κι αθόρυβα με φρικτά εγκαύματα ή λόγω της ακτινοβολίας.

Η ατομική βόμβα σημάδεψε την Ιστορία. Το πλήρωμα του Ενόλα Γκέι αντιμετωπίστηκαν σαν ήρωες. Μέσα στον ενθουσιασμό ο Τίμπετς παρασημοφορήθηκε. Όταν τον υποδέχτηκε ο Τρούμαν στο Λευκό Οίκο, του είπε: «Μη χάνεις τον ύπνο σου για το γεγονός ότι εκτέλεσες την αποστολή. Ήταν δική μου απόφαση, εσύ δεν είχες επιλογή». Ο Τίμπετς θα ήταν περήφανος, που όλη του τη ζωή κοιμόταν πάντα σαν πουλάκι.

Παρά το χάος στη διαλυμένη πόλη, οι Αρχές επέδειξαν ψυχραιμία. Δεν ήταν η πρώτη πόλη που βομβαρδίστηκε. Πολλές άλλες είχαν καταστραφεί από συμβατικά χτυπήματα. Οι βομβαρδισμοί στο Τόκιο ήταν πιο θανατηφόροι.

Την επόμενη μέρα είπαν στον αυτοκράτορα για τη φύση του βομβαρδισμού. Ο στρατός επέδειξε παγερή αδιαφορία. Θα πολεμούσαν ως το τέλος, αρνήθηκαν να παραδοθούν. Σύντομα όμως, οι ελπίδες τους θα συντρίβονταν.



Σοβιετική επίθεση

Έξι μέρες νωρίτερα, η Σοβιετική Ένωση τους είχε κηρύξει πόλεμο. Στη 01:00 το πρωί της 9ης Αυγούστου, ο Κόκκινος Στρατός εισέβαλε στη Μαντζουρία. Εξαιτίας της Χιροσίμας, ο Στάλιν φοβόταν πως το Τόκιο θα συνθηκολογούσε πριν προλάβει η Μόσχα να απλώσει το χέρι της.

Τα αεροσκάφη του βομβάρδισαν τα ιαπωνικά στρατεύματα. Το πυροβολικό του, τους αποδεκάτισε. Ο ρώσικος οδοστρωτήρας προχωρούσε, τίποτα δεν του αντιστεκόταν. Ο Κόκκινος Στρατός υπερείχε. Οι άνδρες του πεζικού του Αυτοκρατορικού Στρατού θυσιάζονταν με μάταιες επιθέσεις με ξιφολόγχες. Η Μαντζουρία έπεσε γρήγορα. Η ιαπωνική πλευρά αιφνιδιασμένη, τράπηκε σε άτακτη φυγή.


Απόφαση και για δεύτερη βόμβα

Ο αμερικάνος στρατηγός Μακάρθουρ ήταν ενθουσιασμένος. Ετοιμαζόταν για την απόβαση. Στην Ουάσιγκτον η ραγδαία νίκη ανησύχησε κάποιους.

Ο Τρούμαν έκανε ένα τεράστιο λάθος. Αντί να τρομάξει τους σοβιετικούς με τη Χιροσίμα, τους κινητοποίησε. Υποτίμησε τη δύναμη του Κόκκινου Στρατού. Θα έχανε το τέλος του παιχνιδιού;

Έτσι, η Αμερική αποφάσισε να χτυπήσει ξανά. Στις 9 Αυγούστου 1945, όταν οι σοβιετικοί μπήκαν στον πόλεμο, ένα βομβαρδιστικό απογειώθηκε με τον Χοντρό. Στόχος ήταν η Κοκούρα στη νησί Κιουσού. Αλλά ο πιλότος Τσαρλς Σουίνι αντιμετώπισε πρόβλημα: Τον καιρό. Τα σύννεφα τον ανάγκασαν να στραφεί στο Ναγκασάκι.


Οι ιάπωνες διοικητές δεν ήξεραν τι τους περίμενε. Μετά την επίθεση του Κόκκινου Στρατού δεν είχαν ψευδαισθήσεις. Η ηγεσία τους ήταν εντελώς αποδιοργανωμένη. Είχαν χάσει κάθε ελπίδα για σοβιετική διαμεσολάβηση. Δεν είχε νόημα να αντιστέκονται άλλο. Στα βόρεια ήταν ο Κόκκινος Στρατός, στα νότια οι αμερικάνοι. Οι ιαπωνικές δυνάμεις δεν θα άντεχαν τα δύο μέτωπα. Ήταν παγιδευμένοι. Η κατάστασή τους ήταν απελπιστική. Στις 9 Αυγούστου οι αμερικάνοι θα χτυπούσαν.

Ο Χιροχίτο επιτέλους έσπασε τη σιωπή του. Την αυγή συγκάλεσε το Ανώτατο Συμβούλιο. Για πρώτη φορά έπρεπε να εξεταστεί η πιθανότητα παράδοσης.

Στις 11:02 π.μ. έπεσε η βόμβα στο Ναγκασάκι. Η καταστροφή ήταν σημαντική. Η ιαπωνική ηγεσία αντιλήφθηκε τελικά το μέγεθος της τραγωδίας, αλλά ακόμη δεν ήξεραν τι να κάνουν. Το Συμβούλιο Πολέμου ήταν διχασμένο, μιλούσαν για ώρες. Ο στρατός αρνιόταν να παραδώσει τα όπλα του.


Παράδοση στους αμερικάνους

Αυτή τη φορά ο αυτοκράτορας έδειξε την εξουσία του και αποφάσισε εκείνος. Οι σοβιετικοί, τους είχαν στριμώξει. Το μέλλον της δυναστείας και της χώρας απειλούνταν. Καλύτερα να παραδίδονταν σε εχθρό που πρόσφερε καλύτερους όρους. Ήταν σαφές ότι η Μόσχα δεν θα δεχόταν αυτοκράτορα. Η προοπτική σοβιετικής κατοχής ήταν τρομακτική. Αν οι αμερικάνοι συμφωνούσαν να σεβαστούν το καθεστώς, θα μπορούσε να είναι εφικτή μία παράδοση. Η Ιαπωνία παραδόθηκε στους αμερικάνους, όχι στους σοβιετικούς.

Στις 12 Αυγούστου 1945 τα νέα έγιναν πρωτοσέλιδο. Ήταν η καλύτερη μέρα για την Αμερική και τους συμμάχους. Ανακοινώθηκε ότι οι ιάπωνες παραδόθηκαν άνευ όρων. Ο Τρούμαν είχε κερδίσει.

Τελικά, οι ιάπωνες πήραν ό,τι ήθελαν. Ο αυτοκράτορας παρέμεινε. Ο Τρούμαν δεν είχε πρόβλημα με αυτή την παραχώρηση. Ο στρατηγός Μακάρθουρ δεν έκανε την απόβασή του. Για την Αμερική ήταν μεγάλη ανακούφιση. 400.000 στρατιώτες σώθηκαν.

Δυο μέρες μετά, ο Χιροχίτο είπε να παύσουν οι εχθροπραξίες. Η ανακοίνωση του αυτοκράτορα προς τον ιαπωνικό λαό ήταν επιδέξια. Παρουσιαζόταν σα μονάρχης που νοιάζεται για το λαό του. Δεν είπε λέξη για τη σοβιετική επίθεση. Καλύτερα να θεωρούσα,ν πως η ατομική βόμβα οδήγησε στην ήττα και να αγνοούσαν το ρόλο των σοβιετικών. Με σοβαρή και ντροπιασμένη φωνή, ο Χιροχίτο κάλεσε το λαό «να υπομείνει την παράδοση». Ο ιαπωνικός λαός είχε γονατίσει. Ήταν έκπληκτοι. Η χώρα βυθίστηκε σε ένα κύμα αυτοκτονιών. Ήταν μεγάλη ταπείνωση, η Ιαπωνία έχασε την υπόληψή της.

Όπως απαιτούσε η παράδοση, πολλοί στρατιωτικοί έκαναν χαρακίρι.



Αποσιώπηση του ρόλου των σοβιετικών

Στις ΗΠΑ ο κόσμος παραληρούσε από χαρά. Ο πόλεμος είχε τελειώσει στ΄ αλήθεια. Έβγαιναν στους δρόμους, έβλεπες παντού γελαστά πρόσωπα.

Ο Τύπος άρχισε να ξαναγράφει την ιστορία. Αν ανέφεραν το ρόλο της σοβιετικής επίθεσης, θα μειωνόταν η χαρά. Ειδικά, εφόσον ο Κόκκινος Στρατός πολεμούσε ακόμη συνεχίζοντας την επέλασή του στην Ασία.


Οι εντολές του Στάλιν ήταν σαφείς: «Καταλάβετε όσα περισσότερα εδάφη. Εισβάλετε στην Κορέα και στα νησιά Κουρίλ και Σακάλιν».

Οι σοβιετικοί θριάμβευσαν. Η Σοβιετική Ένωση έλεγχε τώρα το μεγαλύτερο μέρος της Ασίας. Αλλά ο Στάλιν δεν θα προχωρούσε άλλο. Προτιμούσε να συμφιλιωθεί με την Ουάσιγκτον, έτσι ώστε να κάνει τις κινήσεις του στην Ευρώπη. Στην Κορέα, ο Κόκκινος Στρατός δεν πέρασε τον 38ο Παράλληλο.

Η κατοχή της Ιαπωνίας παρέμεινε αμερικάνικη υπόθεση υπό τις εντολές του Μακάρθουρ.

Στις 2 Σεπτεμβρίου 1945, έγινε η επίσημη παράδοση στο πολεμικό πλοίο «Μιζούρι». Οι αμερικάνοι έκαναν επίδειξη δύναμης. Η Αμερική θριάμβευσε, η συνείδησή της ήταν καθαρή. Έπρεπε να σωθούν ζωές, ιδίως αμερικάνων.


Πτώματα από τη Σφαγή της Ναντσίγκ, γνωστής επίσης και ως Βιασμός της Νανκίνγκ.
Πρόκειται για μια μαζική δολοφονία, γενοκτονία και πολεμικούς βιασμούς, που έλαβαν χώρα κατά την περίοδο των έξι εβδομάδων μετά την ιαπωνική άλωση της πόλης της Ναντσίνγκ, την πρώην πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Κίνας, κατά τη διάρκεια του Β΄ Σινο-ιαπωνικού πόλεμου. Κατά την περίοδο αυτή εκατοντάδες χιλιάδες κινέζοι πολίτες και αφοπλισμένοι στρατιώτες δολοφονήθηκαν και 20.000-80.000 άνδρες, γυναίκες και παιδιά βιάστηκαν από στρατιώτες του αυτοκρατορικού ιαπωνικού στρατού.
Πολλά εγκλήματα πολέμου διαπράχθηκαν από την Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας σε διάφορες χώρες
της Ασίας-Ειρηνικού κατά την περίοδο του ιαπωνικού ιμπεριαλισμού, κυρίως κατά τη διάρκεια
του Β΄ Σινο-ιαπωνικού και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Αυτά τα περιστατικά έχουν χαρακτηριστεί ως «Ασιατικό Ολοκαύτωμα».
Τα εγκλήματα διαπράχθηκαν κυρίως από τον αυτοκρατορικό ιαπωνικό στρατό και το αυτοκρατορικό ιαπωνικό ναυτικό υπό τον αυτοκράτορα Χιροχίτο κι είχαν ως αποτέλεσμα το θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων μέσω σφαγών, ανθρώπινων πειραμάτων, λιμοκτονίας και καταναγκαστικής εργασίας.
Με την είσοδο των αμερικάνων στο Τόκιο, ο Χιροχίτο όχι μόνο δεν έχασε το θρόνο του,
αλλά δεν παραπέμφθηκε καν για εγκλήματα πολέμου. Θεωρείται υπεύθυνος για τις θηριωδίες
που έκαναν οι αυτοκρατορικές δυνάμεις κατά τον Β΄ Σινο-Ιαπωνικό Πόλεμο και τον Β' Παγκόσμιο
και για την έγκριση χρήσης φονικών τοξικών αερίων σε 375 ξεχωριστές περιπτώσεις.
Το μόνο που έπαθε ήταν να απαρνηθεί τη... θεϊκή του ιδιότητα.

Η Συνθήκη Ασφάλειας μεταξύ ΗΠΑ-Ιαπωνίας, η οποία υπογράφτηκε το 1951 στο Σαν Φραντσίσκο.
Αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ΗΠΑ και Ιαπωνία σύσφιξαν τις σχέσεις τους υπογράφοντας μια σειρά από συνθήκες ασφάλειας.
Έπρεπε να αντιμετωπίσουν το νέο πλέον κοινό εχθρό, τη Σοβιετική Ένωση.

Η αυτοκρατορική Ιαπωνία άφησε το σπαθί των Σαμουράι στα πόδια των αμερικανών στρατιωτών.
Ήταν οι νικητές του πολέμου και γοήτευαν τον κόσμο. Μασούσαν τσίχλα, κάπνιζαν Lucky Strike,
έπιναν Coca-Cola, οδηγούσαν τζιπ και φορούσαν τζιν.
Η εικόνα του αήττητου με το σίγουρο βήμα έφτασε στο απόγειό της στη γοητευμένη Ιαπωνία.
Ότι είχε σχέση με την Αμερική του ΄40 και του ΄50 το τιμούσαν ιδιαίτερα. Συνέλεγαν τα πάντα:
Στρατιωτικές στολές, μπουφάν αεροπόρων, μπλούζες του κολεγίου, αρκουδάκια, μπότες,
αθλητικά παπούτσια και, φυσικά, τα τζιν της εποχής. Επρόκειτο για πραγματική λατρεία.
Αφού έχασαν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ιάπωνες εμπνεύστηκαν από την αμερικανική
νοοτροπία, τη μόδα, τον κινηματογράφο, και ό,τι προερχόταν από τις ΗΠΑ.
(Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Τζιν.)
Πολλά δυτικά τραγούδια γνώρισαν πολύ μεγαλύτερη επιτυχία στην Ιαπωνία, παρά στη Δύση.
Τα χαρακίρια γενικά, δεν φέρουν κανένα αποτέλεσμα.
Έχουν μόνο να κάνουν με τις ιδεοληψίες των αυτόχειρων.
Τα χαρακίρια πάντως των ιαπώνων στρατιωτικών μετά το Β΄ ΠΠ πήγαν εντελώς χαμένα.


Ρεαλπολιτίκ

Στις 3 Μαΐου 1946 ξεκίνησε στο Τόκιο η «Νυρεμβέργη της Άπω Ανατολής». Έλειπε ένας άνθρωπος. Ο Χιροχίτο! Ο αυτοκράτορας δεν ήταν εκεί. Καλύτερα υποταγμένος, παρά κατηγορούμενος. Ο Ψυχρός Πόλεμος πλησίαζε, έπρεπε να συγχωρεθεί, ώστε η Ιαπωνία να στηρίξει την Αμερική στην Ασία.

Η Ρεαλπολιτίκ υπερίσχυσε της Δικαιοσύνης.




Πηγή:
Cédric Condon:
“Hiroshima caused Japan to surrender?”.

Πρόλογος, εικονογράφηση, λεζάντες:
«Ελεύθερη Έρευνα».


ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


12 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 49691

    19 Νοε 2020

    Αφού ήταν «δουλικό» όπως λες 49670 και 49671 άρα δικαίως και την έβγαλε λάδι. Όμως το αριστερό ιδεολόγημα επιβάλει τον κομουνιστικό φόβο της απώλειας του θρόνου. Άρα ή δεν ήταν δουλικό οπότε το αριστερό αφήγημα πάει περίπατο ή ήταν ανδρείκελο (που δεν το υποστηρίζει αυτό ο συντάκτης του άρθρου, ούτε η ιαπωνική πολιτικο-θρησκευτική παράδοση) και ισχύει ο κομουνιστικός φόβος: μάλλον το πρώτο δηλαδή.

  • Ανώνυμος 49685

    18 Νοε 2020

    Και στη Γερμανία, μετά από την λήξη του Β'ΠΠ, χρησιμοποιήθηκαν πολλά στελέχη των ναζί για να επανδρώσουν κυβερνητικές θέσεις. Μήπως θα έπρεπε η συνθηκολόγηση να φέρει το χάος στους χαμένους του πολέμου;

  • Ανώνυμος 49679

    15 Νοε 2020

    Τον Ιανουάριο του 1951, ο Πρόεδρος Χάρι Τρούμαν όρισε ως χώρο δοκιμών της ατομικής βόμβας μία έκταση 1.800 τετραγωνικών χιλιομέτρων στην έρημο της Νέβαδας. Υπήρχε όμως ένα μικρό πρόβλημα. Η περιοχή των δοκιμών απείχε μόλις 65 χιλιόμετρα από την πόλη του Λας Βέγκας....
    Μέχρι το 1963 είχαν εκραγεί περισσότερες από 200 βόμβες στην περιοχή. Κτηνοτρόφοι από γειτονικές πολιτείες παραπονούνταν ότι τα ζώα τους αρώσταιναν και πέθαιναν λόγω των πυρηνικών. Όμως, οι κάτοικοι του Λας Βέγκας είχαν να πουν μόνο καλά λόγια. Τα «Ατομικά Πάρτυ» έδωσαν την ώθηση που χρειαζόταν η πόλη για να γίνει ένας από τους μεγαλύτερους τουριστικούς προορισμούς του κόσμου....
    https://www.mixanitouxronou.gr/ektos-apo-ti-chirosima-ke-to-nagkasaki-i-amerikani-vomvardisan-allo-ena-meros-me-pirinika-ipan-stous-katikous-oti-den-iparchi-provlima-ke-to-poulisan-os-axiotheatoektos-apo-ti-chirosima-ke-to-n/

    Δοκιμή πυρηνικού πυραύλου αέρος-αέρος ισχύος 2 κιλοτόνων:
    https://www.youtube.com/watch?v=BlE1BdOAfVc

  • Ανώνυμος 49677

    13 Νοε 2020

    Διόρθωση: ο Ρούζβελτ είχε ζητήσει από τον Στάλιν στη Γιάλτα να επιτεθεί στη Μανζτουρία, όχι ο Τρούμαν, ο οποίος ήταν αργότερα στο Πότσνταμ.
    Επίσης στη Γιάλτα τα είχαν συμφωνήσει μεταξύ τους για την Ιαπωνία, Ο Στάλιν θα εισέβαλε στην Μαντζουρία και ως αντάλλαγμα θα έπαιρνε τη Σαχαλίνη και τα νησιά Κουρίλες, όπως και έγινε.

    Ακολουθούν μερικά επιλεγμένα αποσπάσματα σχετικά με όσα έγραψα στο σχόλιο 49676:

    Roosevelt wanted the USSR to enter the Pacific War against Japan with the Allies, which he hoped would end the war sooner and reduce American casualties.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Yalta_Conference

    In addition to the Potsdam Agreement, on 26 July, Churchill; Truman; and Chiang Kai-shek, Chairman of the Nationalist Government of China (the Soviet Union was not at war with Japan) issued the Potsdam Declaration, which outlined the terms of surrender for Japan during World War II in Asia.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Potsdam_Conference

    The Soviet–Japanese Neutrality Pact (Nisso Chūritsu Jōyaku), also known as the Japanese–Soviet Non-aggression Pact (Nisso Fukashin Jōyaku), was a neutrality pact (non-aggression pact) between the Soviet Union and Japan signed on April 13, 1941, two years after the conclusion of the Soviet-Japanese Border War. The agreement meant that for most of World War II, the two nations fought against each other's allies but not each other. In 1945, late in the war, the Soviets scrapped the pact and joined the war against Japan.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Soviet%E2%80%93Japanese_Neutrality_Pact

    During the Yalta conference in early 1945, Joseph Stalin, at the urging of U.S. President Franklin D. Roosevelt, agreed to declare war against Japan within three months of Germany’s defeat. On August 8, 1945, true to Stalin’s promise, the Soviet Union declared war against Japan, and the next day the Red Army invaded Manchuria. The same day, the United States dropped its second atomic bomb on Japan, devastating Nagasaki as it had Hiroshima three days earlier.
    https://www.history.com/this-day-in-history/japan-and-ussr-sign-nonaggression-pact

    While publicly stating their intent to fight on to the bitter end, Japan's leaders (the Supreme Council for the Direction of the War, also known as the "Big Six") were privately making entreaties to the publicly neutral Soviet Union to mediate peace on terms more favorable to the Japanese. While maintaining a sufficient level of diplomatic engagement with the Japanese to give them the impression they might be willing to mediate, the Soviets were covertly preparing to attack Japanese forces in Manchuria and Korea (in addition to South Sakhalin and the Kuril Islands) in fulfillment of promises they had secretly made to the United States and the United Kingdom at the Tehran and Yalta Conferences.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Surrender_of_Japan

    They were keen to remain at peace with the Soviets and extend the Neutrality Pact, and they were also keen to achieve an end to the war. Since Yalta they had repeatedly approached, or tried to approach, the Soviets in order to extend the Neutrality Pact, and to enlist the Soviets in negotiating peace with the Allies. The Soviets did nothing to discourage these Japanese hopes, and drew the process out as long as possible (whilst continuing to prepare their invasion forces).
    In late June, they approached the Soviets (the Neutrality Pact was still in place), inviting them to negotiate peace with the Allies in support of Japan, providing them with specific proposals and in return they offered the Soviets very attractive territorial concessions. Stalin expressed interest, and the Japanese awaited the Soviet response. The Soviets continued to avoid providing a response.
    The Japanese were caught completely by surprise when the Soviets declared war an hour before midnight on 8 August 1945, and invaded simultaneously on three fronts just after midnight on 9 August.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Soviet_invasion_of_Manchuria#Background_and_buildup

    The Soviet entry into the war and the defeat of the Kwantung Army may have been a factor in the Japanese government's decision to surrender unconditionally, as it made apparent the Soviet Union had no intention of acting as a third party in negotiating an end to hostilities on conditional terms. While the Japanese Emperor Hirohito's radio broadcast surrender, known as the Jewel Voice Broadcast, contained no reference to the Soviet invasion or war declaration, it did reference the atomic bombings of Hiroshima and Nagasaki as reasons for Japan's surrender.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Soviet_invasion_of_Manchuria

    The Pacific Route was a delivery route used during World War II to move goods, particularly Lend-Lease goods from the United States to the Soviet Union. This commenced in October 1941, though some goods had been moved prior to this under the "cash and carry" agreement. The route was affected by the start of hostilities between Japan and the US in December 1941, but was not interrupted as Japan and the Soviet Union maintained a strict neutrality towards each other for the duration of the conflict, changing only in August 1945. Due to this neutrality the goods could be moved only in Soviet-flagged ships, and, as they were inspected by the Japanese, could not include war materials. The route was therefore used to transport foods, raw materials and non-military goods such as lorries and other road vehicles, railway locomotives and rolling stock. It was also the most practical route for goods and materials produced in the US western states. During the conflict the Pacific Route saw a steady stream of goods moved from the west coast of the United States and overall accounted for some 50% of all Lend-lease goods to the Soviet Union. The route closed in September 1945 with the end of the conflict and the cessation of the Lend-Lease scheme.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Pacific_Route

    On 29 August 1945, MacArthur was ordered to exercise authority through the Japanese government machinery, including the Emperor Hirohito. MacArthur's headquarters was located in the Dai Ichi Life Insurance Building in Tokyo. Unlike in Germany, where the Allies had in May 1945 abolished the German state, the Americans chose to allow the Japanese state to continue to exist, albeit under their ultimate control. Unlike Germany, there was a certain partnership between the occupiers and occupied as MacArthur decided to rule Japan via the Emperor and most of the rest of the Japanese elite. The Emperor was a living god to the Japanese people, and MacArthur found that ruling via the Emperor made his job in running Japan much easier than it otherwise would have been.
    MacArthur took the view that a few "militarist" extremists had "hijacked" Japan starting in 1931 with the Mukden Incident, the Emperor was a pro-Western "moderate" who had been powerless to stop the militarists, and thus bore no responsibility for any of the war crimes committed by the Japanese between 1931 and 1945.
    MacArthur did not allow any investigations of the Emperor, and instead in October 1945 ordered his staff "in the interests of peaceful occupation and rehabilitation of Japan, prevention of revolution and communism, all facts surrounding the execution of the declaration of war and subsequent position of the Emperor which tend to show fraud, menace or duress be marshalled". In January 1946, MacArthur reported to Washington that the Emperor could not be indicted for war crimes on the grounds: His indictment will unquestionably cause a tremendous convulsion among the Japanese people, the repercussions of which cannot be overestimated. He is a symbol which unites all Japanese. Destroy him and the nation will disintegrate...It is quite possible that a million troops would be required which would have to be maintained for an indefinite number of years.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Douglas_MacArthur#Protecting_the_Emperor

    Contrary to what had been intended at its conception, which was to disenfranchise the Japanese leadership so that the people would accept a mediated transition, the declaration made no direct mention of the Japanese emperor at all.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Potsdam_Declaration

  • Ανώνυμος 49676

    13 Νοε 2020

    Θα ήθελα να κάνω μία σούμα όσον έγραψα (49672, 49674) και να προσπαθήσω να βγάλω ένα συμπέρασματα.

    Οι σύμμαχοι (άγγλοι, αμερικανοί, σοβιετικοί, ο ντε Γκωλ δεν είχε προσκληθεί) τα είχαν συμφωνήσει μεταξύ τους, τόσο στη διάσκεψη της Τεχεράνης το 1943 όσο και στη διάσκεψη της Γιάλτας τον Φλεβάρη του 1945 για την απαίτηση για παράδοση άνευ όρων, όσο και το να μην προβούν σε μονομερείς ενέργειες. Έτσι όταν οι ιάπωνες προσπάθησαν να διαπραγματευθούν μονομερώς με τον Στάλιν προσδοκώντας καλύτερους όρους παράδοσης, δεν άλλαξε τίποτε. Μάλιστα στη Γιάλτα ο ίδιος ο Τρούμαν ζήτησε από τον Στάλιν να εμπλακεί στον πόλεμο εναντίον των Ιαπώνων και ο Στάλιν του υποσχέθηκε ότι θα επιτεθεί τρεις μήνες μετά την παράδοση της Γερμανίας. Εξυπακούεται ότι σοβιετική επίθεση θα γινόταν στην Μαντζουρία, όχι στην Ιαπωνία, προκειμένου οι ιάπωνες να βρεθούν περικυκλωμένοι και να συνθηκολογήσουν το συντομότερο δυνατό, κάτι που θα περιόριζε τις αμερικανικές απώλειες . Εξυπακούεται επίσης ότι οι αμερικανοί δεν ήθελαν τους σοβιετικούς να εμπλακούν στην Ιαπωνία, μια και οι αμερικανοί είχαν καθαρίσει κάθε νησί του Ειρηνικού από τους ιάπωνες και είχαν νικήσει τον ιαπωνικό στόλο, σίγουρα δεν θα άφηναν τον Στάλιν να έρθει εκ των υστέρων, χωρίς να έχει ματώσει στον πόλεμο κατά της Ιαπωνίας και να την μοιραστούν μαζί του.

    Ο Στάλιν τήρησε στο απόλυτο τον λόγο του και εισέβαλε στην Μαντζουρία στις 9 Αυγούστου. Οι εχθροπραξίες εκεί έληξαν στις 20 Αυγούστου. Ως εκ τούτου ο Στάλιν δεν φαίνεται να είχε βλέψεις στην Ιαπωνία και υπήρχαν και άλλοι λόγοι που συνηγορούν προς αυτό. Πρώτον ήταν ο Τρούμαν που του ζήτησε στη Γιάλτα να επιτεθεί στην Μαντζουρία (όταν το βλέμμα του Στάλιν ήταν στραμμένο στην Ευρώπη) και δεύτερον η Σοβιετική Ένωση βρισκόταν σε σύμφωνο ουδετερότητας με την Ιαπωνία από τον Απρίλιο του 1941. Επιπλέον το σύμφωνο προέβλεπε την αναγνώριση της κυριαρχίας των σοβιετικών στη Μογγολία και των ιαπώνων στη Μαντζουρία. Το σύμφωνο αυτό τηρήθηκε και από τις δύο πλευρές απαρέγκλιτα, ακόμα και όταν δύο μήνες μετά οι γερμανοί επιτέθηκαν στην Σοβιετική Ένωση. Όταν λοιπόν αργότερα οι ιάπωνες προσπαθούσαν να συννενοηθούν με τον Στάλιν για ηπιότερη παράδοση, ο Στάλιν παριστάνοντας ότι ενδιαφερόταν να διαπραγματευθεί, ετοιμαζόταν μυστικά για την επίθεση στην Μαντζουρία που είχε υποσχεθεί στον Τρούμαν.

    Το δε σύμφωνο ουδετερότητας έσωσε την Σοβιετική Ένωση από το να χάσει τη μάχη της Μόσχας. Όταν οι γερμανοί είχαν φτάσει έξω από την Μόσχα το χειμώνα του 1941, οι σοβιετικοί γνωρίζοντας ότι οι ιάπωνες δεν είχαν σκοπό να παραβιάσουν το σύμφωνο ουδετερότητας και να επιτεθούν στη Σιβηρία ταυτόχρονα με τους γερμανούς, απέσυραν τις σιβηριανές από τα σύνορα με την ιαπωνική επικράτεια και τις έστειλαν στην Μόσχα. Εκείνο το χειμώνα η θερμοκρασία είχε πέσει στους -40 και τα καύσιμα είχαν παγώσει μέσα στα ρεζερβουάρ. Ο μηχανοκίνητος πόλεμος είχε μεταβληθεί σε πόλεμο πεζικάριων. Οι ξεκούραστες και έμπειρες σε τέτοιες συνθήκες σιβηριανές μεραρχίες όχι μόνο υπερασπίστηκαν την Μόσχα, αλλά παραλίγο να καταρρεύσει όλο το μέτωπο της γερμανικής ομάδα στρατιών Κέντρο, αν ο Χίτλερ δεν επέμεινε σε επιτόπου άμυνα χωρίς παραχώρηση εδάφους και αν τα waffen SS δεν πολεμούσαν με φανατισμό. Ήταν τότε που ο Χίτλερ συγκέντρωσε πιο πολλές εξουσίες στο πρόσωπό του, μην εμπιστευόμενος τους στρατηγούς του που του ζητούσαν υποχώρηση και τότε που άρχισε να ενισχύει τις μεραρχίες των SS με περισσότερο έμψυχο δυναμικό, προωθώντας στις μονάδες τους τα καλύτερα προιόντα της γερμανικής πολεμικής βιομηχανίας.

    Επηρέασε τους ιάπωνες η επίθεση των σοβιετικών στην Μαντζουρία; Προφανώς και έπαιξε ρόλο στην τελική απόφασή τους, αφού πλέον ήταν περικυκλωμένοι, επειδή ο Στάλιν είχε παραβιάσει το σύμφωνο ουδετερότητας κατόπιν αιτήσεως του Τρούμαν. Είναι επίσης προφανές ότι είτε αμερικανοί και σοβιετικοί είχαν συζητήσει περί της κατάληψης της Ιαπωνίας, είτε ο Στάλιν γνώριζε πολύ καλά ότι θα ήταν ανάρμοστο να ζητήσει μοίρασμα της Ιαπωνίας με τους αμερικανούς, όταν οι αμερικανοί έκαναν όλη την δουλειά στον Ειρηνικό και επίσης τον είχαν υποστηρίξει και ενισχύσει τα μάλα σε πολύ δύσκολες στιγμές (π.χ. Στάλιγκραντ) μέσω των γραμμών εφοδιασμού (βόρειος Ατλαντικός-λιμάνι Μούρμανσκ, περίπλους Αφρικής-Ιράν- Κασπία-Βόλγας και Ειρηνικός-Βλαδιβοστόκ-Υπερσιβηρικός). Μάλιστα, το σύμφωνο ουδετερότητας επέτρεπε στα πλοία εφοδιασμού να προσεγγίζουν το Βλαδιβοστόκ χωρίς να κινδυνεύουν από τα ιαπωνικά υποβρύχια, εφόσον βέβαια δεν μετέφεραν πολεμικό υλικό!

    Έχουμε και λέμε: εισβολή στη Μαντζουρία 9-20 Αυγούστου, ρίψη της βόμβας στη Χιροσίμα 6 Αυγούστου, ρίψη της βόμβας στο Ναγκασάκι 9 Αυγούστου, παράδοση Ιαπωνίας από τον Χιροχίτο 15 Αυγούστου, αφού είχαν προηγηθεί στις προηγούμενες μέρες συνεννοήσεις με τους αμερικανούς και ένα αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα.

    Όσον αφορά την τύχη του αυτοκράτορα δεν γινόταν αναφορά σε αυτόν ούτε στη διάσκεψη της Γιάλτας, ούτε στη διακήρυξη του Πότσνταμ (26 Ιουλίου 1945). Ο Μακάρθουρ θεωρώντας ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει τον αυτοκράτορα για να διευκολύνει το έργο του, έστησε το αφήγημα ότι ο αυτοκράτορας ήταν ανήμπορος και μαριονέτα στα χέρια των μιλιταριστών. Επέμεινε και πέτυχε από την Ουάσιγκτον να μην δικαστεί ως εγκληματίας πολέμου και να παραμείνει στη θέση του. Το αφήγημα περιλάμβανε και έναν κακό, τον στρατηγό Tojo, ο οποίος καταδικάστηκε ως εγκληματίας πολέμου και εκτελέστηκε δι' απαγχονισμού το 1948.

    Μετά τη λήξη του Β΄ΠΠ ήταν η ώρα της επούλωσης των πληγών και της ανοικοδόμησης. Αυτός ήταν ο πρωταρχικός στόχος των πρώην εμπολέμων και χάρει σε αυτό τον σκοπό έγιναν υποχωρήσεις και παραχωρήσεις. Υπήρξαν και δύο κράτη που παγιδεύτηκαν στη δίνη του εμφυλίου, η Κίνα του Μάο και η Ελλάδα των αριστερο-δεξιών πατριωτών.
    Διότι αν βάλεις στο ίδιο τραπέζι αριστερούς και δεξιούς να μιλήσουν για την μητέρα-παρτίδα θα τα βρουν μεταξύ τους. Όχι μόνο σήμερα, από παλιά:
    "Κ. Πλεύρης στον Τσακρινό. Σπάνιο αρχείο"
    https://www.youtube.com/watch?v=Gi06NG1ki6I

  • Ανώνυμος 49675

    13 Νοε 2020

    https://menshouse.gr/pechnidia/52093/kouiz-gia-dianies-mono-osi-echoun-iq-pano-apo-152-boroun-na-vroun-tis-protevouses-olon-ton-evropaikon-choron

    https://i.postimg.cc/9XLgprCd/Untitled-11.png

    Ε, καλά τώρα!

  • Ανώνυμος 49674

    13 Νοε 2020

    Μία λεπτομέρεια, ο Μακάρθουρ έπεισε την Ουάσιγκτον να παραμείνει αυτοκράτορας ο Χιροχίτο και βεβαίως να μην παραπεμφθεί ως εγκληματίας πολέμου.

    The Allied occupation of Japan at the end of World War II was led by the United States, whose then-President Harry S. Truman appointed General Douglas MacArthur as the Supreme Commander for the Allied Powers, with support from the British Commonwealth. Unlike in the occupation of Germany, the Soviet Union was allowed little to no influence over Japan. This foreign presence marks the only time in Japan's history that it has been occupied by a foreign power. At MacArthur's insistence, Emperor Hirohito remained on the imperial throne. The wartime cabinet was replaced with a cabinet acceptable to the Allies and committed to implementing the terms of the Potsdam Declaration, which among other things called for the country to become a parliamentary democracy. Under MacArthur's guidance, the Japanese government introduced sweeping social reforms and implemented economic reforms that recalled American "New Deal" priorities of the 1930s under President Roosevelt. The Japanese constitution was comprehensively overhauled and the Emperor's theoretically-vast powers, which for many centuries had been constrained by conventions that had evolved over time, became strictly limited by law. The occupation, codenamed Operation Blacklist, was ended by the San Francisco Peace Treaty, signed on September 8, 1951, and effective from April 28, 1952, after which Japan's sovereignty – with the exception, until 1972, of the Ryukyu Islands – was fully restored.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Occupation_of_Japan

  • Ανώνυμος 49673

    13 Νοε 2020

    Διόρθωση: στρατηγός Μακάρθουρ όχι Μάρσαλ.

  • Ανώνυμος 49672

    12 Νοε 2020

    Είναι γεγονός ότι οι αμερικανοί, που είχαν ματώσει στο θέρετρο του Ειρηνικού, ήθελαν όλη την Ιαπωνία δική τους για να έχουν τον Ειρηνικό υπό δικό τους έλεγχο. Ο Στάλιν τους είχε διαμηνύσει ότι θα είναι έτοιμος να επιτεθεί τον Αύγουστο και οι πυρηνικές βόμβες έπεσαν στο τσακ. Στον Ειρηνικό ο στρατηγός Μάρσαλ διοικούσε τους πεζοναύτες και ο ναύαρχος Νίμιτς το ναυτικό. Μετά τη ναυμαχία του Μίντγουέι και του Λέιτε στις Φιλιππίνες οι αμερικανοί ήταν πλέον ασταμάτητοι στον αεροναυτικό τομέα. Αλλά όταν πλησίασαν στο μητροπολιτικό έδαφος της Ιαπωνίας, συνάντησαν μεγάλη αντίσταση στην Ίβο Τζίμα και στην Οκινάουα. Παρόλο που και στις δύο περιπτώσεις είχαν προηγηθεί ανηλεείς βομβαρδισμοί από τα ναυτικά πυροβόλα των πολεμικών πλοίων και τους βομβαρδισμούς των αεροσκαφών, η αντίσταση των ιαπώνων ήταν λυσώδης και οι πεζοναύτες είχαν μεγάλες απώλειες. Υπολογίζοντας όλα αυτά, είδαν ότι θα είχαν πολύ μεγάλες απώλειες αν ήθελαν να κατακτήσουν την Ιαπωνία σπιθαμή προς σπιθαμή. Ουσιαστικά για τις αμερικανικές πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον των ιαπώνων, το έπαθλο ήταν ο Ειρηνικός, όχι η Ιαπωνία. Για να γίνει όμως αυτό έπρεπε να μην μοιραστούν την Ιαπωνία με τον Στάλιν.

    Είναι επίσης γεγονός ότι οι σοβιετικοί, που είχαν γίνει εξπέρ στον κεραυνοβόλο πόλεμο, λόγω των δυσάρεστων εμπειριών στις μάχες με τους γερμανούς, όταν επιτέθηκαν στην Μαντζουρία κυριολεκτικά εξαφάνισαν τους ιάπωνες εκεί. Τώρα αν η σοβιετική επίθεση στη Μαντζουρία αποσιωπήθηκε από τους αμερικανούς, αυτό δικαιολογείται από το ότι ο στόχος τους ήταν να έχουν υπό τον έλεγχο τον Ειρηνικό μεταπολεμικά και να μην τον μοιράσουν με τους σοβιετικούς, όπως έγινε με την Ευρώπη. Στον πόλεμο ο νικητής τα παίρνει όλα, για αυτό ματώνει εξάλλου, βλέπει μακριά στο μέλλον, διότι ξέρει ότι ό,τι αποφασιστεί τώρα, θα επηρεάσει τις επόμενες γενιές σε βάθος δεκαετιών, ακόμα και αιώνων. Μπορούμε να το ονομάσουμε και γεωπολιτική (απαγόρευση μιας κεντρικής χερσαίας δύναμης να έχει πρόσβαση στις νότιες θάλασσες, δόγμα Mackinder, Spykman).

    Όσον αφορά τον Χιροχίτο, εάν βάρυνε στην απόφασή του να παραδοθεί στους αμερικανούς το ότι θα κρατούσε τη θέση του (αλλά θα απεμπολούσε την θεική ιδιότητά του) είναι μια λεπτομέρεια και χρειάζονται κάποιες αποδείξεις επί τούτου. Αργύρης Νίκος είναι αυτός, δύσκολο να καταλάβει κανείς τί θέλει να υπονοήσει ο συντάκτης.

    Για να καταφέρουν να πείσουν τους ιάπωνες να συνθηκολογήσουν πριν μπουκάρει ο Στάλιν, οι αμερικανοί μπλόφαραν στους ιάπωνες μιλιταριστές. Από τα 2 δις δολάρια της εποχής που κόστισε το σχέδιο Μανχάτταν, τα περισσότερα πήγαν στη βιομηχανία για την παρασκευή του σχάσιμου υλικού, μια πολύ κοστοβόρα και αργή διαδικασία. Επειδή δεν ήξεραν ποια μέθοδος ήταν η πιο αποδοτική, χρησιμοποίησαν διάφορες μεθόδους, φυγοκέντρηση, διάχυση, κύκλοτρο για το ουράνιο, πυρηνικοί αντιδραστήρες για το πλουτώνιο. Ήταν τότε που χημικές βιομηχανίες όπως η Dupont γιγαντώθηκαν. Ακόμα και έτσι είχαν σχάσιμο υλικό μόνο για 4 βόμβες, μία ουρανίου και τρεις πλουτωνίου. Επειδή η βόβμα ουρανίου είχε ένα απλό μηχανισμό σκανδάλης (που έδινε μακρόστενο, κυλινδρικό σχήμα στη βόμβα) δεν χρειαζόταν να δοκιμαστεί, ήταν σίγουροι ότι θα δουλέψει. Ουσιαστικά χώρισαν την κρίσιμη μάζα σε δύο μικρότερες που ήταν ακίνδυνες, μέχρι που ο μηχανισμός σκανδάλης της έφερνε σε επαφή. Η βόμβα όμως πλουτωνίου δεν μπορούσε να λειτουργήσει με τον ίδιο μηχανισμό, διότι το πλουτώνιο είχε την τάση να διασπάται αυθόρμητα. Ο πολύπλοκος μηχανισμός σύνθλιψης (έδινε σφαιρικό σχήμα στη βόμβα) που αναπτύχθηκε δεν ήταν σίγουρο ότι θα δουλέψει και έπρεπε να τεσταριστεί πρώτα. Η δοκιμή στην έρημο του Μεξικού ήταν μία βόμβα πλουτωνίου, στη Χιροσίμα μία βόμβα ουρανίου, στο Ναγκασάκι βόμβα πολυτωνίου και περίσσευε μία ακόμα βόμβα πλουτωνίου.

    Όμως οι αμερικανοί όπως έγραψα, μπλόφαραν στους ιάπωνες επιτελείς. Δεν τους είπαν ότι έχουν μόνο 4 βόμβες, αλλά ότι έχουν αρκετές για να ισοπεδώσουν την Ιαπωνία. Τελικά η τέταρτη βόμβα δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιηθεί.

  • Ανώνυμος 49671

    12 Νοε 2020

    Ναι, τον μπαγλαμά! Τι να πει ο αυτοκράτορας; Την παράδωσα σε αυτούς για να μη χάσω το θρόνο μου;

  • Ανώνυμος 49670

    12 Νοε 2020

    49665 Το δουλικο ειπε οτι του υπαγορευσαν απλο μυαλο θελει οχι ιδεοληψια!

  • Ανώνυμος 49669

    12 Νοε 2020

    Ο αυτοκράτορας πάντως στο μήνυμά του προς τον ιαπωνικό λαό ομολογεί πως η ατομική βόμβα είναι η αιτία της συνθηκολόγησης άνευ όρων, δεν πα να λέτε ο,τι κομμουνιστικό θέτε.