ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ
ΚΑΙ ΧΑΖΑ ΒΑΔΙΣΜΑΤΑ

Από τους Monty Python
στην παρέλαση των γυναικών
και τους... τσολιάδες
της πλατείας Συντάγματος


Αντιπαραθέσεις περί έθνους και πατριωτισμού άναψαν πάλι στη Ρωμιοσύνη, ύστερα από την πρόσφατη μαθητική παρέλαση του Δήμου Νέας Φιλαδέλφειας- Νέας Χαλκηδόνας, όπου κάποιες γυναίκες περπάτησαν με τρόπο που παρέπεμπε στους Monty Python Ministry of Silly walks» - Υπουργείο των χαζών βαδισμάτων) προκαλώντας σχετική αναστάτωση.

Ο βασικός προβληματισμός ήταν, ότι μερικά «πουτανάκια» κορόιδεψαν —αντί να τιμήσουν, ως όφειλαν— αυτούς που έδωσαν το αίμα τους, για να είναι ελεύθερες αυτές σήμερα να κάνουν τις σαχλαμάρες τους.


Εθνική αγανάκτηση ανεξαρτήτως πολιτικής απόχρωσης.

Εθνοποιητικοί μηχανισμοί στα έθνη-κράτη

Από πολύ παλιά μέχρι σχετικά πρόσφατα, οι λαοί ήταν οργανωμένοι με διάφορους τρόπους πχ μεγάλες αυτοκρατορίες, φεουδαρχίες κ.λπ.. Από τη Γαλλική Επανάσταση κι έπειτα, άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους τα κράτη, ταυτισμένα με την σύγχρονη έννοια του έθνους.

Χαράχτηκαν σύνορα κι όσοι ήταν μέσα σε αυτά, ήταν «Οι Εμείς» κι όλοι οι απ΄ έξω ήταν «Οι Άλλοι».

Ποιοι όμως ήταν «Οι Εμείς»;

Αφού φτιάχτηκαν τα κράτη, έπρεπε να φτιαχτούν και τα έθνη, οι λαοί.

Αυτό έγινε κυρίως στα σχολεία των εθνών-κρατών, όπου ομογενοποιήθηκε πλήθος ανομοιογενών ατόμων.





Οι Pink Floyd στο «Another brick in the wall» καταγγέλουν το «κάψιμο» του μυαλού του παιδιού
κατά τη σχολική εκπαίδευση, όταν τον εμποτίζουν με παρά φύση ιδέες, όπως θρησκεία, έθνος
(στη φύση δεν υπάρχουν σύνορα, βίζες κ.ά.) κ.λπ., οι οποίες το κατατρέχουν σε ολόκληρη
την υπόλοιπη ζωή του κι αποτελούν το βασικό μοχλό χειραγώγησής του από τους εκάστοτε εξουσιαστές.
Παρομοιάζουν το σχολείο με εργοστάσιο, όπου τα παιδιά, πανομοιότυπα, σα ρομποτάκια,
μπαίνουν σε μια μηχανή, από την οποία βγαίνουν κιμάς.



Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Πόσο ελεύθεροι (δεν) είμαστε.




1918. Τα παιδιά που απήγγειλαν στο μάθημα πατριωτισμού στο σχολείο, πέθαναν στο πεδίο της μάχης. Είχαν μόλις ενηλικιωθεί.
Παντού στην Ευρώπη, γιατροί, φιλόσοφοι, εκπαιδευτικοί, βγάζουν το ίδιο συμπέρασμα:
Το σχολείο που ήθελε να εκπαιδεύσει φωτισμένους πολίτες, εισήγαγε μια ολόκληρη κοινωνία στην υπακοή και κατ΄ επέκταση στη θυσία.
(Joanna Grudzinska: «Όταν η ουτοπία πήγαινε σχολείο, 1918-1939», παρ. Les films du Poisson, ARTE France).




Παραγωγή στο σχολείο φανατικών ελληνοχριστιανών

Υπάρχουν διάφοροι εθνοποιητικοί μηχανισμοί, όπως π.χ. εθνική σημαία, ο εθνικός ύμνος, οι εθνικές γιορτές και ασφαλώς, οι παρελάσεις.

Προκειμένου να σταματήσει να παράγει το σχολείο τυποποιημένα ανθρωπάκια, πρόθυμα να θυσιαστούν για τους εθνικοθρησκευτικούς μύθους του έθνους-κράτους που ανήκουν, πολλές προηγμένες χώρες της Ευρώπης επιχείρησαν κι ως ένα βαθμό τα κατάφεραν, να αμβλύνουν τις εθνικιστικές επιρροές περί ανωτερότητας της κάθε φυλής, περί ευγενούς φυλετικής καταγωγής τους κ.ά. στα διδασκόμενα μαθήματα.

IMAGE DESCRIPTIONΣτην Ελλάδα έγινε το αντίθετο:

Η ανάπτυξη της εθνικής συνείδησης, όπως ακριβώς και της θρησκευτικής (βλ. Προς λάθος κατεύθυνση), κατοχυρώθηκαν συνταγματικά,.

Έτσι, το εκπαιδευτικό μας σύστημα σήμερα μπορεί να είναι σαθρό και κάθε μαθητής να χρειάζεται ένα σωρό ιδιαίτερα σε ξένες γλώσσες, αρχαία, μαθηματικά κ.ά., όμως στο μόνο το οποίο είναι σοβαρό κι αξιόπιστο, είναι στην παραγωγή φανατικών ελληνοχριστιανών.



Δεν τιμάται κανείς στην παρέλαση

Πολλές συζητήσεις έχουν γίνει σχετικά με τους αριστούχους μαθητές δεύτερης γενιάς μεταναστών, που παρελαύνουν ως σημαιοφόροι. Τιμάει ο μαθητής τους πεσόντες ή τιμάται ο μαθητής για την επίδοσή του;

Ούτε το ένα, ούτε το άλλο.

Η παρέλαση, όπως προαναφέραμε, είναι ένας εθνοποιητικός μηχανισμός, που σκοπό έχει να ομογενοποιήσει τον ανθρώπινο συρφετό, όπως π.χ. τους αρβανίτες, βορειοαφρικανούς, βλάχους, ανατολίτες κ.ά., για την περίπτωση της Ελλάδας.

Να τους κάνει δηλαδή να αποκτήσουν την ψευδαίσθηση ότι είναι απόγονοι των αρχαίων ελλήνων και μέλη του ελληνικού έθνους, το οποίο δήθεν επιβιώνει διαχρονικά εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Αυτό βέβαια, συμβαίνει σε όλα τα έθνη κράτη. Οι αλβανοί διδάσκονται ότι ανήκουν στο αλβανικό έθνος που έλκει την καταγωγή του από τους αρχαίους ιλλυριούς, οι ρουμάνοι από τους δάκες, οι βορειομακεδόνες από τους αρχαίους μακεδόνες κ.λπ..



Δεν έδωσαν το αίμα τους για εμάς

Κανένας δεν δίνει τίποτε για κάποιον άλλον. Αν πεις π.χ. σε κάποιον να σου δώσει χωρίς λόγο 20 ευρώ, θα στα δώσει; Όχι, βέβαια! Αφού δεν δίνει ένα ελάχιστο χρηματικό ποσό, πώς θα δώσει τη ζωή του για χάρη κάποιου που —εξ άλλου— δεν έχει γεννηθεί ακόμα;

Οι πεσόντες το ΄40, όπως και σε άλλους πολέμους της Ελλάδας ή άλλων χωρών, δεν έδωσαν τη ζωή τους για εμάς, που γεννηθήκαμε μετά από πολλά χρόνια.

Έδωσαν τη ζωή τους, γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. Οι λιποτάκτες σε καιρό πολέμου εκτελούνται με συνοπτικές διαδικασίες. Ποιος στο μεταξικό καθεστώς, για παράδειγμα, θα τολμούσε να αρνηθεί να πάει στο μέτωπο;

Ίσως ακόμα να έδωσαν τη ζωή τους, γιατί ήταν εμπλεγμένοι στις ιδεοληψίες τους.


Η εμφάνιση της φαντασίας

Τα όρια στο μέγεθος των ομάδων που μπορούν να σχηματιστούν και να διατηρηθούν, προκειμένου να μπορέσει μια ομάδα θηλαστικών στη φύση να λειτουργήσει, είναι συγκεκριμένα, Όλα τα μέλη της πρέπει να γνωρίζονται καλά μεταξύ τους. Δυο χιμπατζήδες που δεν έχουν συναντηθεί ποτέ, που δεν έχουν τσακωθεί ή δεν έχουν ξεψειρίσει ο ένας τον άλλο, δεν θα γνωρίζουν αν μπορούν να εμπιστευτούν τον άλλο, αν θα άξιζε να τον βοηθήσουν, ούτε ποιος από τους δύο είναι ανώτερος στην ιεραρχία.

Σε φυσικές συνθήκες, μια χαρακτηριστική ομάδα χιμπατζήδων αποτελείται από 20-50 άτομα. Όσο αυξάνεται ο αριθμός των χιμπατζήδων μιας ομάδας, η κοινωνική ευταξία αποσταθεροποιείται, και αυτό οδηγεί τελικά σε ρήξη και στη δημιουργία νέας ομάδας από ορισμένα από τα ζώα. Σε ελάχιστες μόνο περιπτώσεις έχουν παρατηρήσει οι ζωολόγοι ομάδες μεγαλύτερες των εκατό ατόμων. Οι διαφορετικές ομάδες σπάνια συνεργάζονται και συνήθως ανταγωνίζονται για την περιοχή τους και την τροφή. Ερευνητές έχουν καταγράψει παρατεταμένες εχθροπραξίες μεταξύ ομάδων, ακόμα και μία περίπτωση «γενοκτονικής» συμπεριφοράς, κατά την οποία μία ομάδα εξολόθρευσε συστηματικά τα περισσότερα μέλη μίας γειτονικής ομάδας.

IMAGE DESCRIPTIONΠαρόμοια πρότυπα είναι πιθανό να επικρατούσαν και στην κοινωνική ζωή των πρώιμων ανθρώπων, μεταξύ των οποίων και στον χόμο σάπιενς. Οι άνθρωποι, όπως και οι χιμπατζήδες, έχουν κοινωνικά ένστικτα τα οποία επέτρεψαν στους προγόνους μας να σχηματίζουν φιλίες και ιεραρχίες και να κυνηγούν ή να πολεμούν μαζί. Ωστόσο, τα κοινωνικά ένστικτα των ανθρώπων, όπως και των χιμπατζήδων, ήταν κατάλληλα προσαρμοσμένα μόνο για μικρές ομάδες με στενούς δεσμούς. Όταν η ομάδα μεγάλωνε υπερβολικά, η κοινωνική της ευταξία διαταρασσόταν και η ομάδα χωριζόταν. Ακόμα κι αν μια εξαιρετικά γόνιμη κοιλάδα μπορούσε να συντηρήσει 500 αρχαίους σάπιενς, δεν θα υπήρχε περίπτωση να μπορέσουν να ζήσουν μαζί τόσοι πολλοί άγνωστοι. Πώς θα συμφωνούσαν ποιος θα είναι ο αρχηγός, πού θα κυνηγάει ο καθένας ή ποιος θα ζευγαρώνει με ποιον.

Πώς κατάφερε ο χόμο σάπιενς να περάσει αυτό το κρίσιμο όριο, και έφτασε τελικά να δημιουργήσει πόλεις με δεκάδες χιλιάδες κατοίκους και αυτοκρατορίες με εκατοντάδες εκατομμύρια υπηκόους;

Το μυστικό ήταν μάλλον η εμφάνιση της φαντασίας. Μεγάλος αριθμός αγνώστων μπορούν να συνεργαστούν με επιτυχία αν πιστεύουν σε κοινούς μύθους.

Οποιαδήποτε συνεργασία ανθρώπων σε μεγάλη κλίμακα —είτε πρόκειται για ένα σύγχρονο κράτος,
μια μεσαιωνική Εκκλησία, μια αρχαία πόλη ή μια αρχαϊκή φυλή— είναι θεμελιωμένη σε κοινούς μύθους που υπάρχουν μόνο στη συλλογική φαντασία των ανθρώπων.


Οι Εκκλησίες βασίζονται σε κοινούς θρησκευτικούς μύθους. Δύο καθολικοί που δεν έχουν γνωριστεί ποτέ τους μπορούν, παρ' όλα αυτά, να πάνε μαζί σε μια σταυροφορία ή να συγκεντρώσουν χρήματα για τη δημιουργία ενός νοσοκομείου, επειδή και οι δύο πιστεύουν ότι ο θεός ενσαρκώθηκε και αφέθηκε να σταυρωθεί για να μας λυτρώσει από την αμαρτία.

Τα κράτη βασίζονται σε κοινούς εθνικούς μύθους. Δύο Σέρβοι που δεν έχουν ξανασυναντηθεί ποτέ, μπορεί να διακινδυνέψουν τη ζωή τους για να σώσουν ο ένας τον άλλο, επειδή και οι δύο πιστεύουν στην ύπαρξη του σερβικού έθνους, της πατρίδας Σερβίας και της σερβικής σημαίας.

Τα δικαστικά συστήματα βασίζονται σε κοινούς νομικούς μύθους. Δύο δικηγόροι που δεν έχουν ξανασυναντηθεί μπορούν, εντούτοις, να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να υπερασπιστούν έναν άγνωστο, επειδή πιστεύουν στην ύπαρξη των νόμων, της δικαιοσύνης, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων — και στα χρήματα που θα πάρουν για αμοιβή.

Ωστόσο, τίποτα από όλα αυτά δεν υπάρχει έξω από τις ιστορίες που επινοούν και λένε αναμεταξύ τους οι άνθρωποι. Δεν υπάρχουν θεοί στο σύμπαν, ούτε έθνη, ούτε χρήμα, ούτε ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε νόμοι, ούτε δικαιοσύνη έξω από το κοινό φαντασιακό των ανθρώπων. (Βλ. Harari Yuval Noah: «Sapiens).


Μήπως τα παλικάρια μας σκοτώθηκαν μάταια;

Όσο περισσότερες θυσίες κάνουμε για μια φανταστική ιστορία, τόσο πιο επίμονα κρατιόμαστε απ΄ αυτή, γιατί θέλουμε απελπισμένα να δώσουμε νόημα στις θυσίες και την οδύνη που έχουμε προκαλέσει.

Στην πολιτική, αυτό είναι γνωστό ως το σύνδρομο «τα παλικάρια μας δεν σκοτώθηκαν μάταια».


Το 1915, η Ιταλία μπήκε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην πλευρά των δυνάμεων της Αντάντ. Ο δηλωμένος στόχος της Ιταλίας ήταν να «απελευθερώσει» το Τρέντο και την Τεργέστη — δυο «ιταλικές» περιοχές τις οποίες κατείχε «άδικα» η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία. Στο ιταλικό κοινοβούλιο, οι πολιτικοί έβγαζαν πύρινους λόγους, ορκίζονταν ότι θα υπάρξει ιστορική αποκατάσταση και υπόσχονταν την επιστροφή στη δόξα της αρχαίας Ρώμης. Εκατοντάδες χιλιάδες ιταλοί νεοσύλλεκτοι πήγαν στο μέτωπο φωνάζοντας «Για το Τρέντο και την Τεργέστη!» Και νόμιζαν ότι θα είναι περίπατος. Κάθε άλλο. Ο αυστροουγγρικός στρατός κρατούσε μια ισχυρή αμυντική γραμμή κατά μήκος του ποταμού Ισόντσο. Οι ιταλοί ρίχτηκαν πάνω της σε έντεκα αιματηρές μάχες, κερδίζοντας το πολύ μερικά χιλιόμετρα και χωρίς ποτέ να καταφέρουν να τη σπάσουν. Στην πρώτη μάχη, σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν ή πιάστηκαν αιχμάλωτοι σχεδόν 15.000 ιταλοί. Στη δεύτερη, οι ιταλοί έχασαν 40.000. Στην τρίτη, 60.000. Αυτό συνεχίστηκε για πάνω από δυο φρικτά χρόνια, μέχρι την ενδέκατη επίθεση. Τότε οι αυστριακοί τελικά αντεπιτέθηκαν και στη δωδέκατη μάχη, γνωστή ως μάχη του Καπορέτο, νίκησαν κατά κράτος τους ιταλούς και τους απώθησαν σχεδόν μέχρι τις πύλες της Βενετίας. Η ένδοξη περιπέτεια εξελίχθηκε σε λουτρό αίματος. Στο τέλος του πολέμου, είχαν σκοτωθεί σχεδόν 700.000 ιταλοί στρατιώτες και είχαν τραυματιστεί πάνω από ένα εκατομμύριο.

IMAGE DESCRIPTIONΜετά την ήττα στην πρώτη μάχη του Ισόντσο, οι ιταλοί πολιτικοί είχαν δύο επιλογές. Θα μπορούσαν να έχουν παραδεχτεί το λάθος τους και να έχουν δεχτεί να υπογράψουν μια συνθήκη ειρήνης. Η Αυστροουγγαρία δεν είχε διεκδικήσεις από την Ιταλία και θα υπέγραφε ευχαρίστως ειρήνη μαζί της, γιατί ήταν απασχολημένη να πολεμάει για την επιβίωσή της απέναντι στους κατά πολύ ισχυρότερους ρώσους.

Αλλά πώς θα μπορούσαν οι πολιτικοί να πάνε στους γονείς, τις συζύγους και τα παιδιά των 15.000 νεκρών ιταλών στρατιωτών και να τους πούνε: «Συγγνώμη, έγινε ένα λάθος. Ελπίζουμε να μην το πάρετε πολύ άσχημα, αλλά ο Τζοβάνι σας έχασε τη ζωή του μάταια, το ίδιο και ο Μάρκο». Αντί γι΄ αυτό, μπορούσαν να πούνε: «Ο Τζοβάνι και ο Μάρκο ήταν ήρωες! Θυσιάστηκαν για να γίνει η Τεργέστη ιταλική και θα φροντίσουμε ο θάνατός τους να μην είναι μάταιος. Θα συνεχίσουμε να πολεμάμε μέχρι τη νίκη!» Καθόλου παράξενο που οι πολιτικοί προτίμησαν τη δεύτερη επιλογή. Έδωσαν λοιπόν και δεύτερη μάχη και έχασαν άλλους 40.000 άντρες. Και πάλι, αποφάσισαν να συνεχίσουν τον πόλεμο, γιατί «τα παλικάρια μας δεν σκοτώθηκαν μάταια».


Ωστόσο, δεν πρέπει να κατηγορούμε μόνο τους πολιτικούς. Οι μάζες συνέχιζαν επίσης να υποστηρίζουν τον πόλεμο. Και όταν, μετά τον πόλεμο, η Ιταλία δεν πήρε όλες τις περιοχές που διεκδικούσε, η ιταλική δημοκρατία έθεσε επικεφαλής της τον Μπενίτο Μουσολίνι και τους φασίστες του, που υπόσχονταν ότι θα εξασφάλιζαν την κατάλληλη αποζημίωση για όλες τις θυσίες που είχαν κάνει οι ιταλοί. Αν και είναι δύσκολο για έναν πολιτικό να πει σε γονείς ότι ο γιος τους σκοτώθηκε χωρίς κανένα λόγο, για τους γονείς είναι πολύ πιο επώδυνο να πουν το ίδιο στον εαυτό τους ― κι ακόμα δυσκολότερο είναι για τα θύματα.

Ένας ανάπηρος στρατιώτης που έχασε τα πόδια του προτιμάει να λέει στον εαυτό του «Θυσιάστηκα για τη δόξα του αιώνιου ιταλικού έθνους!» παρά να λέει «Έχασα τα πόδια μου γιατί ήμουν τόσο ανόητος που πίστεψα τους ιδιοτελείς πολιτικούς». Είναι πολύ ευκολότερο να ζεις στη φαντασία, γιατί η φαντασία δίνει νόημα στην οδύνη. (Βλ. Harari Yuval Noah: «Homo Deus).


«Υπήρξαμε για λίγο στρατιωτάκια που αρχίζουν να ξεκουρδίζονται, να βραχυκυκλώνουν απέναντι στις διαταγές, τα παραγγέλματα, τα εμβατήρια, ίσως γιατί πλέον δεν μας πείθουν οι ιδέες που ενσαρκώνονται σε όλα αυτά».


Ο δικός μας και ξεχωριστός για τον καθένα μας τρόπος ερμηνείας του φαινομένου της ζωής λειτουργεί για μας λυτρωτικά απαλλάσσοντάς μας από το διαχρονικό μας φόβο για το «μετά» και μας βοηθά να κατανοήσουμε, πως η ευτυχία βρίσκεται μέσα στην απλότητα κι όχι την αναζήτηση ιδανικών και απόλυτων ερμηνειών και εννοιών. Τότε όντως μπορούμε να απολαύσουμε τη χαρά της ύπαρξής μας απαλλαγμένοι από ιδανικά, φοβίες και μάταιες αναζητήσεις. (Βλ. Το βάσανο της αναζήτησης ιδανικών).


Αντισυνταγματική η κατάργηση των παρελάσεων

H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.

Σύνταγμα της Ελλάδας, άρθρο 16, παρ. 2.


Εφ΄ όσον η ανάπτυξη της εθνικής συνείδησης προβλέπεται από το Σύνταγμα, η κατάργηση των παρελάσεων είναι αντισυνταγματική. Είναι υποκριτικές οι φωνές ορισμένων αριστεριζόντων πολιτικών.

Εφ΄ όσον μάλιστα το Σύνταγμα προβλέπει ότι πρέπει να αναπτύσσεται στο σχολείο η εθνική συνείδηση των μαθητών, θα μπορούσε κάποιος εθνικιστής υπουργός στο μέλλον, να επιβάλει να γίνονται παρελάσεις όχι δυο φορές το χρόνο π.χ., αλλά κάθε μήνα ή οι μαθητές να πηγαίνουν στα σχολεία με φουστανέλες κι ο,τιδήποτε θεωρήσει ότι θα μπορούσε να συμβάλει στην ανάπτυξη της εθνικής συνείδησής τους.

Αν έχουν τα κότσια οι «προοδεφτικοί», ας ζητήσουν την αναθεώρηση του Συντάγματος. Δεν το τολμούν, γιατί ξέρουν ότι η κοινωνία θα τους γυρίσει την πλάτη.

Ο λαός, μετά από τόσες γενιές πλύση εγκεφάλου, αγωνίζεται για τα δεσμά του, όπως έχει περιγράψει κι ο Πλάτωνας στο σπήλαιό του. (Βλ. «Οι φρουροί του Συστήματος). Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι περισσότεροι επιθυμούν να συνεχισθούν οι παρελάσεις ως έχουν.


Αντιπαραθέσεις ξέσπασαν και για την παρουσία και συμπεριφορά κάποιων ρομά στην παρέλαση.


Χωρίς βήμα;

Σε άλλες χώρες οι μαθητές δεν παρελαύνουν και μάλιστα με στρατιωτικό βήμα και παράστημα. Επίσης, οι άλλες χώρες γιορτάζουν το τέλος του πολέμου κι όχι το ξέσπασμά του.

Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι από παρελάσεις στην Αμερική για την εθνική τους γιορτή της 4ης Ιουλίου. Παρελαύνουν ξυλοπόδαροι, μοτοσικλετιστές κ.λπ. με εορταστικό πνεύμα, χωρίς αυστηρό στρατιωτικό στιλ.


Silly walks



Silly walks των Monty Python.



Οι γυναίκες που παρήλασαν σαν τους Monty Python, απλά αντέγραψαν άλλες τέτοιες εκδηλώσεις, που έχουν γίνει τις τελευταίες δεκαετίες στην Ευρώπη.




Οι γυναίκες στην παρέλαση στη Χαλκηδόνα.




Silly walks στη Βουδαπέστη.



Silly walks των... τσολιάδων



Silly walks από τσολιάδες στην αλλαγή φρουράς στον Άγνωστο Στρατιώτη.



Το ανόητο περπατήμα των Monty Python μοιάζει πολύ με το περπάτημα των τσολιάδων κατά την αλλαγή φρουράς στον Άγνωστο Στρατιώτη.

Εκτός από τις κιτς κοντές φουστίτσες-φουστανέλες, που έχουν ντύσει τους τσολιάδες, τους επέβαλαν κι αυτό το ανόητο περπάτημα των βρετανών κωμικών.



Monty Python και... Ponty Python.

Εκτός κι αν έγινε το αντίθετο: Να είχαν έρθει δηλαδή οι Monty Python στην Αθήνα διακοπές και να εμπνεύστηκαν το ανόητο περπάτημά τους βλέποντας την προεδρική φρουρά μας!

Για το περπάτημα των τσολιάδων πάντως τόσα χρόνια δεν παραπονέθηκε κανένας στη Ρωμιοσύνη...



ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ