ΔΕΝ
ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΙΑ,
ΕΙΝΑΙ... ΑΝΟΗΣΙΑ!


Ακόμα μια Πρωτομαγιά, που η περήφανη εργατιά της Ρωμιοσύνης θα γιορτάσει τη μεγάλη και ηρωική συμμετοχή της στις μεγάλες διεκδικήσεις της οικουμενικής εργατικής τάξης.

Θα αναλωθεί για πολλοστή φορά στο «τιτίβισμα» των γνωστών ιστορικών μυθευμάτων της, όπως το Κιλελέρ, ο Μάης του ΄68, η δήθεν συμμετοχή σε παγκοσμίους αντιφασιστικούς πολέμους με δική της βούληση, κάτω η Χούντα, πάνω η Φούντα και τα άλλα γνωστά φληναφήματα…

Άντε να ρίξουμε και καμιά μολότοφ έτσι για το καλό!


Δεν είναι αργία.


Είθισται να κραυγάζουν οι αριστερορωμιοί ότι «η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, είναι απεργία» (βλ. παραπάνω αφίσα).

Στις εκδηλώσεις αυτών των απεργιών πρωταγωνιστικό ρόλο παίζουν πάντα οι διάφοροι εργατοπατέρες που πρωτοστατούν με τις ντουντούκες και τα συνθήματά τους, δίνοντας ταυτόχρονα μάχη για το ποιος θα «βαστήξει» το πανό που προηγείται στη κεφαλή του ουλαμού, ώστε να φαίνεται ευκρινώς στις φωτογραφίες των αυριανών δημοσιευμάτων..

Επειδή όμως εμείς δεν μασάμε κουτόχορτο, αύριο δεν θα συμμετάσχουμε στις διάφορες διαδηλώσεις. Άλλωστε είμαστε ήδη άνεργοι, οπότε η συμμετοχή μας στην απεργία καθίσταται ανέφικτη εξ ορισμού.

Οπότε προτιμούμε να κάτσουμε σπίτι και να δούμε καμιά καλή παλιά ελληνική ταινία, σαν κι αυτή, από την οποία ακολουθούν δυο σκηνές της, όπου περιγράφεται το αληθινό νόημα του συνδικαλισμού. (Tallas Gregg. C.: «Κατηγορούμενος ο Έρως», 1962).








ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


1 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 45601

    30 Απρ 2018

    Αν καθίσουμε να σκεφτούμε τι τεράστια σπατάλη υπήρξε και εξακολουθεί να υπάρχει σε ενέργεια, σε κόστος ανθρώπινου δυναμικού, σε πορείες, απεργίες, σε ιδεολογικοπολιτικές προπαγάνδες, σε θεωρητικά φληναφήματα για να αποδειχθεί σώνει και καλά ότι η εργατική τάξη και δη οι προλετάριοι, είναι η κινητήριος δύναμη της παγκόσμιας κοινωνίας, που θα την οδηγήσει προς τον κομμουνιστικό παράδεισο, δεν θα συνεχίσουμε να απορούμε γιατί επικρατεί αυτή η τρέλα παγκοσμίως. Σχεδόν όλη η ανθρώπινη ιστορία, είναι μία σειρά από πειράματα του πώς θα κάνουμε την ζωή μας μία συνεχή τυραννία. Ο ένας, τυραννά τον άλλο. Μία πολιτική, οικονομική, θρησκευτική ομάδα τυραννά κάποια άλλη. Ο καθένας μας τυραννά, τον ίδιο του τον εαυτό. Ολα αυτά το πολιτικά, κομματικά, οικονομικά και θρησκευτικά δόγματα, όλοι αυτοί οι εμφύλιοι πόλεμοι - γιατί αυτό είναι η ταξική πάλη - που σπαράσσουν σχεδόν αδιαλείπτως την ανθρωπότητα στην ιστορική της πορεία, είναι η απόδειξη ότι ο άνθρωπος δεν γνωρίζει την τέχνη του ζην και έχει παραδοθεί στον παραλογισμό και στην αλογία.. Και είναι πιθανό, ότι ποτέ του δεν θα απαλλαγεί από την κυριαρχία του παράλογου.