ΗΧΟΙ
ΚΑΙ ΑΠΟΗΧΟΙ

Κοινωνική ιστορία
του rock and roll φαινομένου
στην Ελλάδα, 1956-1967

Tέσσερις μόλις ημέρες πριν εκδηλωθεί το πραξικόπημα τής 21ης Απριλίου, ένα σημαντικό γεγονός λάμβανε χώρα στην Αθήνα, το οποίο
-δίκην υστερόγραφου- (θα) υποδείκνυε με έξοχο τρόπο τις διεθνείς διαστάσεις τού «φαινομένου τού Rock and Roll»:

Οι Rolling Stones είχαν επιλέξει την πόλη ως σταθμό μιάς μεγάλης ευρωπαϊκής τους περιοδείας.

Την παραμονή τής συναυλίας, ένα ενθουσιώδες πλήθος αγοριών και κοριτσιών τους περίμενε στο αεροδρόμιο γιά να τους αποθεώσει, παρουσία ισχυρής αστυνομικής δύναμης.
 
«Οι γιεγιέδες τής Αθήνας», περιέγραφε την επόμενη ημέρα η εφημερίδα Απογευματινή, «(βρίσκονταν) σε συναγερμό.
Τα περισσότερα από τα ζωηρά αυτά δεκαεννιάχρονα παιδιά ήσαν ντυμένα ποικιλόχρωμα, φανταχτερά, με πλούσια μαλλιά και φαβορίτες. [...] Οι μαθήτριες των γυμνασίων -πολλές σε αριθμό- έφεραν στο στήθος τους ταινίες με την επιγραφή Rolling Stones, οι φερέλπιδες νεαροί κονκάρδες με την φωτογραφία των... επίγειων θεών τού σέικ».

Παρά την καταρρακτώδη βροχή, που έπεφτε, ένα πλήθος, το οποίο, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, που δημοσιεύτηκαν την επόμενη μέρα στον Τύπο, ανερχόταν σε επτά με δέκα χιλιάδες κόσμο, συγκεντρώθηκαν στο γήπεδο τού Παναθηναϊκού, γιά να απολαύσουν ένα από τα σπουδαιότερα συγκροτήματα τής εποχής.

Το πάθος υπήρξε μεγάλο και οι αθηναίοι teenagers έκαναν ο,τιδήποτε γιά να εκδηλώσουν την αγάπη, που έτρεφαν γιά τους Rolling Stones. «Ομαδική υστερία», «πανδαιμόνιο» και «παραλήρημα» ήσαν μερικοί μόνο από τους χαρακτηρισμούς, που χρησιμοποίησε ο αθηναϊκός Τύπος, γιά να περιγράψει τα συναισθήματα, που προκάλεσαν οι Stones στους αθηναίους οπαδούς τους, αλλά και τις εκδηλώσεις αγάπης των τελευταίων γιά τα ινδάλματά τους.

Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη με κύριο συντελεστή τον ζωηρό ρυθμό των Stones. Τη στιγμή ακριβώς τής απόλυτης «έκστασης», ένα απρόβλεπτο γεγονός έλαβε χώρα: ένας εκ των managers τού συγκροτήματος θέλησε να μοιράσει μία ανθοδέσμη με κόκκινα γαρύφαλλα  στους αθηναίους teenagers και οι αστυνομικοί θεωρώντας προφανώς, ότι η πράξη του αυτή ενέχει κάποιον πολιτικό συμβολισμό, επιχείρησαν να τον σταματήσουν.

Όταν έγινε αντιληπτό, ότι ο manager των Stones προπηλακίζεται από τα όργανα της τάξης, τα μέλη τού συγκροτήματος έτρεξαν να τον υπερασπιστούν με αποτέλεσμα να προκληθεί αναστάτωση και οι Rolling Stones, εξοργισμένοι από τη συμπεριφορά των αστυνομικών, να διακόψουν τη συναυλία τους ύστερα μόλις από είκοσι λεπτά.

Έξαλλοι οι χιλιάδες νέοι στις εξέδρες αποδοκίμαζαν γιά αρκετά λεπτά τη στάση των αστυνομικών, μέχρις ότου ο διευθυντής τής Αστυνομίας Αθηνών, ο οποίος ήταν παρών στο γήπεδο τού Παναθηναϊκού επικεφαλής τής αστυνομικής δύναμης, έδωσε εντολή να βυθιστεί το γήπεδο στο σκοτάδι, ώστε να υποχρεωθούν οι «γιεγιέδες» να αποχωρήσουν.

 
 





Αισθησιασμός δίχως όρια:
Οι νέγρικες καταβολές
τού Rock and Roll
υπήρξαν μιά ανεπανάληπτη πρόκληση
γιά την ηθική τής λευκής,
ρατσιστικής και μακαρθικής Αμερικής
τη δεκαετία τού ʼ50.

   

Σε μιά (μεταπολεμική) περίοδο, που είδε την ανάδυση μιάς σειράς από (λιγότερο ή περισσότερο σημαντικά από την άποψη τής επιρροής τους) πολιτικά και κοινωνικά κινήματα, από κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις με σαφή, συγκεκριμένα και σχηματοποιημένα πολιτικά αιτήματα, τα (όχι πολύ σοβαρά είναι η αλήθεια) επεισόδια, που ακολούθησαν το περιπετειώδες τέλος τής συναυλίας των «ακούρευτων Stones» στην Αθήνα, επρόκειτο να είναι, όπως εύστοχα επισημάνθηκε, «το τελευταίο ξύλο πριν από το πραξικόπημα».

Στο εξής, η εξαφάνιση τού «γιεγιέδικου» τρόπου ζωής και η επάνοδος τής νεολαίας στον «ορθό» δρόμο, τουτέστιν στον ελληνορθόδοξο τρόπο ζωής και τις αξίες του, που τόσο φαίνονταν να έχουν υποχωρήσει τα τελευταία χρόνια, μεταβαλλόταν γιά το καθεστώς τής 21ης Απριλίου σε μία σπουδαία μέριμνα. Και η μέριμνα αυτή, παρά το γεγονός, ότι η χούντα είχε να αντιμετωπίσει πολύ σημαντικά οικονομικά, πολιτικά και θεσμικά ζητήματα, επρόκειτο να αναδειχθεί ως μιά (εκ πρώτης όψεως) παράδοξη προτεραιότητα.


Μόλις τέσσερις ημέρες ύστερα από την κατάλυση τού δημοκρατικού πολιτεύματος, ο υπουργός Εσωτερικών Στυλιανός Παττακός, γνωστοποιούσε στον αθηναϊκό Τύπο την πρόθεση τής κυβέρνησης και τού ιδίου προσωπικά, να μπει ένας φραγμός στον «κατήφορο», στον οποίον θεωρούσε, ότι είχε εισέλθει η νεολαία τα τελευταία χρόνια:

«Όλοι οι μαθηταί και αι μαθήτριαι των δημοτικών σχολείων, γυμνασίων και λυκείων, οφείλουν τού λοιπού να έχουν κοσμίαν εμφάνισιν, να είναι ευπρεπείς, καθαροί και προπαντός όχι ακούρευτοι», προειδοποιούσε σχετική απόφαση, την οποία με πλήρη συναίσθηση καθήκοντος ανακοίνωσε στους εκπροσώπους τού Τύπου.

«Οι Beatles», πρόσθετε, «teenagers και beatniks, τα ξένα αυτά φρούτα των τεντυμπόυδων, δέν έχουν θέσιν πλέον εις την Ελλάδα». («Μέτρα διά την νεολαίαν. Κοσμία θα είναι η όλη εμφάνισις των μαθητριών. Οι μαθηταί οφείλουν να είναι καθαροί και κουρεμένοι. Τακτικός εκκλησιασμός», Βραδυνή, 25.04.1967. Βλ. επίσης: «Δηλώσεις τού κ. Παττακού. Κοσμία εμφάνισις και θρησκευτική αγωγή απάντων των μαθητών. Απαγόρευσις εισόδου εις τα κέντρα τεχνικών παιγνίων», Απογευματινή, 25.04.1967).

 









Η αρρενωπότητα εν κινδύνω!
(Σχολιασμός στο περιοδικό «Εικόνες»).
  

Διαπιστώνοντας ο υπουργός Εσωτερικών, ότι οι teenagers δέν είχαν πλέον θέση στην Ελλάδα τού ελληνοχριστιανικού πολιτισμού και ήθους, δέν αναφερόταν φυσικά, στην ομάδα των «teens» με την ηλικιακή διάσταση τού όρου (σε όσους δηλαδή βρίσκονταν ανάμεσα στα δεκατρία και στα δεκαεννιά τους χρόνια), αλλά σε εκείνο το τμήμα τής νεολαίας, το οποίο είχε προσαρμόσει τη συμπεριφορά του στα «γιεγιέδικα» (και κατακριτέα) πρότυπα συμπεριφοράς.
Η αναφορά στους τεντιμπόηδες, στους πρωταγωνιστές δηλαδή ενός φαινομένου, που από χρόνια πλέον είχε πάψει να απασχολεί την κοινωνία, υποδείκνυε, ότι η συζήτηση, που στα τέλη της δεκαετίας τού '50 είχε διεξαχθεί σχετικά με τον τεντιμποϊσμό, είχε επηρεάσει σημαντικά τον τρόπο, με τον οποίο οι υπερασπιστές των ηθών προσλάμβαναν και ερμήνευαν τις καινοφανείς συμπεριφορές των νέων.
οοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο
Διαβάστε
στην «Ελεύθερη Έρευνα»
γιά την απαρχή
τού φανομένου
τού Rock and Roll
στην Ελλάδα
το άρθρο:
Από την μπάντα
τού αμερικάνικου
αεροπλανοφόρου
).

οοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο
Πράγματι, η περί τεντιμποϊσμού δημόσια
συζήτηση και ιδίως η προσέγγιση τού τελευταίου ως αποτέλεσμα της υποχώρησης τής ελληνορθόδοξης παράδοσης μπροστά στην «επέλαση» τού δυτικού τρόπου ζωής και διασκέδασης, και κυρίως ως απόρριψη των ηθικών αρχών της από τους νέους και όχι ως εκδήλωση από αυτούς μιάς παραβατικής συμπεριφοράς με τη στενή νομική έννοια τού όρου, παρείχε αυτομάτως και τα εργαλεία, που θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν γιά την αντιστροφή τής κατάστασης.

Αν η υποχώρηση τής παράδοσης επισημαινόταν ως υπεύθυνη γιά το «παραστράτημα» των νέων, η επαναφορά της στο προσκήνιο και η ισχυροποίησή της θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ικανοποιητικό «αντίδοτο». Και αν τα «φρούτα τού δυτικού τρόπου ζωής» ήσαν υπεύθυνα γιά τον «κατήφορο» τής νεολαίας, η καταπολέμησή τους θα μπορούσε να επαναφέρει τη νεολαία στον (ορθό) δρόμο, από τον οποίο και είχε «ξεστρατίσει». Όχι τυχαία, ο Στυλιανός Παττακός συμπλήρωνε, ότι τα μέτρα, τα οποία ανακοίνωνε σχετικά με την «ευπρέπεια» τής νεολαίας, θα ακολουθούνταν από μιά σειρά (αυστηρών) οδηγιών, οι οποίες αφορούσαν το ντύσιμο, τη διασκέδασή της, αλλά και την ενδυνάμωση τού θρησκευτικού της αισθήματος.

«Επίσης», σημείωνε, «δέν θα επιτρέπεται εις τας μαθήτριας να φορούν μίνι φούστες, αλλά θα προσέρχωνται ντυμένες ευπρεπώς, υπ' ευθύνη των διευθυντών των σχολείων και των επιθεωρητών. [...] Επίσης, θα απαγορευθή η είσοδος μαθητών εις κέντρα τεχνικών παιγνίων (μπιλιάρδα, ποδοσφαιράκια κ.λπ.). Τέλος, μερίμνη των διευθυντών των σχολείων, οι μαθηταί και αι μαθήτριαι θα μετάσχουν των μυστηρίων τής εξομολογήσεως και θείας μεταλήψεως κατά την Μεγάλην Εβδομάδα και θα εκκλησιάζωνται μετά το άνοιγμα τής λειτουργίας των σχολείων, υποχρεωτικώς κατά Κυριακήν, καταλογιζομένης τυχόν απουσίας των». («Μέτρα δια την νεολαίαν. Κοσμία θα είναι η όλη εμφάνισις των μαθητριών...», Βραδυνή, 25.04.1967).

Με τη συναυλία των Rolling Stones στην Αθήνα στις 17 Απριλίου, την επιβολή τής χούντας και τη διατύπωση θέσεων και οδηγιών από τον Παττακό γιά την περιστολή τού «γιεγιέδικου τρόπου ζωής» των νέων στις 24 Απριλίου, τερματιζόταν μία περίοδος στην «κοινωνική ιστορία» τού φαινομένου τού Rock and Roll στην Ελλάδα.

 
 








Το τεύχος 7 τού περιοδικού
«Χτυποκάρδι» (αρχές 1957).

Ένα σκάνδαλο,
που λύθηκε
με την παρέμβαση
τής Ιεράς Συνόδου.

  

Όταν το Rock and Roll είχε εμφανισθεί στα μέσα τής δεκαετίας τού '50 στις Ηνωμένες Πολιτείες, δέν αποτελούσε τίποτε περισσότερο από έναν χορό, ο οποίος, υποτίθεται, ότι είχε έντονες σεξουαλικές συμπαραδηλώσεις (σίγουρα όχι περισσότερες από τους «αποδεκτούς» χορούς τής Jazz), καθώς και μία «ικανότητα» να ωθεί με κάποιον απροσδιόριστο τρόπο τους νεαρούς ακροατές του στην παραβατική συμπεριφορά.

Tο ίδιο το Rock and Roll ως μουσική και ως χορός δέν υπήρξε και τόσο καινοτόμο όσο προβλήθηκε, δεδομένου, ότι περισσότερο ενσωμάτωσε στοιχεία από προηγούμενες μουσικές (όπως το Rhythm and Blues ή το λευκό Hillbilly) και χορούς, παρά υπήρξε το ίδιο μιά καινούργια από μουσικολογική άποψη πρόταση.

Συνδεόμενο, όμως, εξαρχής με τις ανησυχίες, που εμφανίστηκαν, σε έντονο μάλιστα βαθμό, την πρώτη μεταπολεμική περίοδο, σε πολλές κοινωνίες γιά το παρόν και το μέλλον μιάς νεολαίας, που φαινόταν να μεγαλώνει κάτω από συνθήκες εντελώς διαφορετικές από αυτές, που είχαν μεγαλώσει οι προηγούμενες γενιές, το Rock and Roll υπήρξε εξαρχής καινοτόμο ως προς τούτο:

Κουβαλούσε από τη γέννησή του ήδη, την ταυτότητα μιάς μουσικής, που μπορούσε να εκφράζει προνομιακά με τον έντονο ρυθμό του και τις λαϊκές νέγρικες καταβολές του τη δυσαρέσκεια και την απαρέσκεια μιάς νεολαίας, η οποία δύσκολα μπορούσε να ικανοποιηθεί με τους καλλιτέχνες και τα μουσικά προϊόντα, που (τής) πρότεινε η καθιερωμένη μουσική βιομηχανία.

 






«Σαν παιδί,
που βγήκε πρόωρα με μιά κλανιά,
η Νέα Αριστερά,
είναι βγαλμένη
απ' τον κουνιστό κώλο
τού Elvis Presley».
J. Rubin, Do it!,
μετάφρ. Α. Μακρής,
Αθήνα 1980, σ. 27.
 

Αντικείμενο τού βιβλίου αποτελεί η διερεύνηση τού τρόπου, με τον οποίο το Rock and Roll εμφανίστηκε στην Ελλάδα, τής διαδικασίας, μέσω τής οποίας διαδόθηκε στη νεολαία, καθώς και η αποκωδικοποίηση των ερμηνειών, που δόθηκαν γιά το Rock and Roll, τις αφετηρίες του και τις (πραγματικές ή υποτιθέμενες) συνέπειές του γιά τη νεολαία.

Με άλλα λόγια, ο συγγραφέας διερευνά τον απόηχο, που οι «ηδονικοί» αυτοί ρυθμοί είχαν στην κοινωνία μας, το πώς η τελευταία ερμήνευσε το Rock and Roll, ποιές ήσαν οι προϋποθέσεις των όποιων προσλήψεων, αλλά και ποιές οι συνέχειες και οι τομές, που μπορούν να εντοπιστούν.

Δεδομένου, ότι ένα τέτοιο εγχείρημα μπορεί να έχει τύχη μόνο συναρθρώνοντας το Rock and Roll στις πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και ιδεολογικές πραγματικότητες τής εποχής του, επελέγη ως καταληκτήριο όριο τής έρευνας το 1967.


466 σελίδες, αρχείο μορφής pdf, 15,6 ΜΒ.
Κατεβάστε δωρεάν ολόκληρο το βιβλίο κάνοντας κλικ εδώ.





ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


14 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 48093

    2 Νοε 2019

    https://www.iefimerida.gr/stories/giannis-spanos-neo-kyma-tragoydia-kinimatografos

  • Ανώνυμος 46799

    27 Ιαν 2019

    Σε πρώτη ματιά, ο χορός, φαίνεται μια απλοποιημένη μορφή του ροκ εν ρολ, δεν έχει ακροβατικά, θα έλεγε κανείς, πως δημιουργήθηκε για να μπορούν να χορεύουν όλοι.
    Στην πραγματικότητα, το τουίστ, είναι πιο εκρηκτικό, και επιφέρει μεγαλύτερη επανάσταση. Εξισώνεται ο άντρας με τη γυναίκα. Η γυναίκα, απελευθερώνεται. Το ζευγάρι δεν έχει πια σωματική επαφή, καταργείται ο παραδοσιακός ρόλος της ντάμας, η κοπέλα δεν στηρίζεται στο αγόρι, καταργείται ο «καθοδηγητικός» καβαλιέρος. Καθένας μπορεί να χορέψει, όπως του αρέσει, ανεξάρτητα από τον άλλο. Το τουίστ, είναι το βήμα, που από το ροκ εν ρολ, περνάμε στην Βρετανική έκρηξη και στο εντελώς ελεύθερο σέικ.
    https://www.iefimerida.gr/news/474479/toyist-i-istoria-toy-horoy-poy-ekane-mikroys-megaloys-60-na-xevidonontai-eikones-vinteo

  • Ανώνυμος 46488

    29 Νοε 2018

    "Ο σημαντικότερος εκπρόσωπος όλων αυτών που τραγουδούν «αντάρτικα και δημοκρατικά τραγούδια» είναι ο Πάνος Τζαβέλας, που υπήρξε δραστήριος νεολαίος της γενιάς της Εθνικής Αντίστασης και αγωνιστής του Δημοκρατικού Στρατού, βαριά τραυματισμένος τον Ιούλιο του 1949. Είναι ο άνθρωπος που επινόησε τον παράξενο όρο «ανταρτορόκ», θέλοντας έτσι να δηλώσει ότι στη μεταπολιτευτική περίοδο η ψυχεδέλεια πέθανε και έμενε ένας «επαναστατικός» δρόμος που μετέτρεπε το ροκ με έναν κομμουνιστικό τρόπο."
    https://www.iefimerida.gr/news/461193/antartorok-i-epelasi-toy-politikoy-tragoydioy-stin-ellada-1974-76-eikones-vinteo

  • Ανώνυμος 46486

    29 Νοε 2018

    Ανταρτορόκ: Η επέλαση του πολιτικού τραγουδιού στην Ελλάδα (1974-76)
    https://www.iefimerida.gr/news/461193/antartorok-i-epelasi-toy-politikoy-tragoydioy-stin-ellada-1974-76-eikones-vinteo

  • Ανώνυμος 46068

    27 Αυγ 2018

    Ευτυχως υπηρξαν αυτοι οι γιεγιεδες με τα καινουργια οργανα [κιθαρεςκτλ] και τα μινι της αφροδιτης που συντηρουσαν τον ανδρισμο της κοινωνιας διοτι με τα τραγουδια '''πως το τριβουν το πιπερι''' και χορευοντας σαν σκυθες της ρωσιας και ζωντας σαν βοσκοι της ερημου του Σινα με τα κατηχιτικα, ειχαμε γεμισει πουστηδες και κωλομπαραδες και τα κοριτσακια ολα ποτανακια .....βεβαια η σια και οι υπολοιπες υπηρεσιες ειχαν γεμισει την απεραντοσυνη του πλανητη με ναρκωτικα ολων των τυπων αντιγραφοντας την Ρουθ που γεμιζε τα σκελια με μανδραγορα και χρησιμοποιοντας τον αγκαλιαζε τον παγκοσμιο θεουλη.... Ομως η τζαζ , ολα τα ειδη και προπαντων εκεινα με τον διεθνη ρυθμο '''μιουζικ τρειν'' το κατι αλλο.... τωρα ας ακουσω το σινγκ-σινγκ-σινγκ του γκουντμαν που εκλεβε ολους αυτους τους ρυθμους απο τους νεγρους. [ο πατακος νομιζε στον κοσμο του που εζησε, οτι ολοι γυρω του ηταν ηλιθιοι διοτι σαν ευελπις , τοτε , κοροιδευε με υφος βαρβαρου - αμορφωτου τους συχωριανους του, τους '''αποτυχημενους''' ο αδουλευτος και τεμπελης χειριστης big και αυτος]

  • Ανώνυμος 29116

    27 Μαΐ 2014

    Ποιος είπε ότι το το ζητούμενο είναι οι εξεγέρσεις;
    Όχι εγώ πάντως.

    I.Bielidopoulos

  • Ανώνυμος 29115

    27 Μαΐ 2014

    To ζητούμενο είναι οι εξεγέρσεις; Δηλαδή να βγουν στο δρόμο και να τα σπάνε; Είναι κριτήριο αυτό; Τότε είναι ΟΚ η γενιά; Εκτόνωση της μ@λακίας της είναι. Αποπροσανατολισμός. Εξ άλλου ποτέ από κάποια εξέγερση/επανάσταση δεν έχει βγει τίποτα. Για να παραμυθιαζόμαστε είναι αυτά.

  • Ανώνυμος 29114

    27 Μαΐ 2014

    http://en.wikipedia.org/wiki/2008_Greek_riots

  • Ανώνυμος 29113

    27 Μαΐ 2014

    Είμαι με το μέρος της εκάστοτε νέας γενιάς. Όταν ακούω μπαρμπάδες να λένε για το πόσο μαχητικοί και αντιδραστικοί ήταν στα νιάτα τους ενοχλούμαι. Θεωρώ ότι η γενιά του '60 δεν ήταν και τόσο αντιδραστική όσο λένε οι παλιοί. Τουλάχιστον δεν ήταν κατά ανάγκη αντιδραστικότερη από τις νεολαίες άλλων εποχών.
    Και σημειώνω ότι αν οι σημερινή νέα γενιά (που κάποια στιγμή θα γίνει παλιά γενιά) ξυπνήσει, οι παλιοί την έχουν βάψει για τα καλά. Η μαθητική εξέγερση του Δεκεμβρίου του 2008 θα μοιάζει με πανηγυράκι του προφήτη Ηλία. ;)
    http://el.wikipedia.org/wiki/Ταραχές_του_Δεκεμβρίου_2008_στην_Ελλάδα

    I.Bielidopoulos

  • Ανώνυμος 29112

    26 Μαΐ 2014

    Απόδειξη των ανωτέρω είναι πως σήμερα η επανάσταση εξαντλείται στο πληκτρολόγιο.....

    lol

  • Ανώνυμος 29111

    26 Μαΐ 2014

    Πολύ καλά τα λες Μπιελιντό!
    Μπράβο σου, συμφωνώ κι εγώ.
    Δεν υπάρχει όμως η δυνατότητα στο ρωμιό νέο να ξυπνήσει, γιατί έχει φάει άπειρη πλύση εγκεφάλου που λες κι εσύ σε οικογένεια, σχολείο, στρατό, κοινωνία, που έχει κάψει μπιέλα.
    Δεν έχει και οικονομική ανεξαρτησία ο νέος σήμερα.
    Μια γενιά ανάρχιδων είναι.
    Μην περιμένεις τίποτε από τη νεολαία. (Ούτε κι από τη γηρολαία, βέβαια).

  • Ανώνυμος 29110

    26 Μαΐ 2014

    Ευ γε κε μπιελιντόπουλε. Αν και διαφωνώ, έχω να σε εκθιάσω για το ''ταυτόν'' του λόγου και των σκέψεών σου. Διάβασα και κάτι δικό σου. Όλο παραπομπές είσουν έως τώρα. Γειά και χαρά.

  • Ανώνυμος 29109

    26 Μαΐ 2014

    Εμένα πάλι το ροκ εντ ρολ μου φαίνεται ένας τρόπος αντίδρασης της νέας γενιάς στην πίεση και καταπίεση από την παλιά γενιά και τον τρόπο ζωής που επιβλήθηκε μεταπολεμικά, δηλαδή αναφέρομαι στην ραγδαία αστικοποίηση, την κατάρρευση του παραδοσιακού οικογενειακού μοντέλου και την αντικατάσταση από το σκληροπυρηνικό (μπαμπάς-μαμά-παιδιά), την επικράτηση του υπερκαταναλωτισμού, τη λατρεία του χρήματος και άλλα. Λογικό ήταν οι έφηβοι και οι νέοι ως πιο αμόλυντοι να αντιδράσουν σπασμωδικά και άτσαλα, μην μπορώντας όμως να καταλάβουν τι πραγματικά φταίει. Ο καθωσπρεπισμός, ο πουριτανισμός και η πομπώδη αλλά κάλπικη ιδεολογία της παλιάς γενιάς (που αυτο-εγκλείστηκε στα διαμερίσματα-κουτιά των απρόσωπων μεγαλουπόλεων) δεν θα μπορούσε να γίνει εύκολα ανεκτή από τους νέους, που όπως οι νέοι κάθε εποχής και κάθε κοινωνίας αμφισβητούν τους παλιούς προετοιμάζοντας τη στιγμή που θα τους αντικαταστήσουν. Στο εξωτερικό λοιπόν η αμφισβήτηση αυτή, αλλά και η εκτόνωση από το αποστειρωμένο περιβάλλον που είχε δημιουργήσει η παλιά γενιά, εκδηλώθηκε με το ροκ εν ρολ (το οποίο σταδιακά εμπορευματοποιήθηκε), ενώ στην Ελλάδα τελικά εκδηλώθηκε με άλλους τρόπους, αφού το φαινόμενο ροκ εντ ρολ καταπνίγηκε από νωρίς.
    Παραμένει το ερώτημα που εξέφρασα στο προηγούμενο άρθρο ("Από την μπάντα τού αμερικάνικου αεροπλανοφόρου"). Γιατί η νεοελαία του '60 θεωρείται από εγχώριους μπαρμπάδες η πιο μαχητική που έχει υπάρξει, αφού το 67 έχουμε την χούντα και μάλιστα η αντίδραση εναντίον της από τον κόσμο ήταν χλιαρή. Επιτρέψτε μου μια εξήγηση. Διότι ο έλλην νέος έχει φάει τόση πλύση εγκεφάλου από τους γονείς του, που στο τέλος κάνει αυτό που του λένε. Άμα του πούνε να πάει στο στάδιο να γιουχάρει τον δικτάτορα θα το κάνει. Άμα του πούνε να εκτονωθεί με αυτό τον τρόπο ή τον άλλο, θα το κάνει. Είναι γνωστό εξάλλου πόσο σφικτός και αφύσικος είναι ο ψυχολογικός εναγκαλισμός και στραγγαλισμός των παιδιών και των εφήβων από τους ρωμιούς γονείς τους. Από το τρίπτυχο πατρίδα-θρησκεία-οικογένεια, το τελευταίο ήταν πάντα μακράν το πιο προβληματικό και ταυτόχρονα αυτό που σκανδαλωδώς παραμένει στο απυρόβλητο. Η νεοελληνική οικογένεια είναι μια μικρογραφία της βυζαντινής αυτοκρατορίας, που πολλαπλασιαζόμενη μας δίνει τη νεοελληνική κοινωνία.
    Κοντολογίς η νεολαία του '60 δεν ήταν πιο μαχητική ή πιο αντιδραστική από τις άλλες εποχές. Ήταν μάλλον περισσότερο φωνακλάδικη και ίσως τελικά λιγότερο επικίνδυνη. Αλίμονο στους παλιούς αν οι σημερινοί νέοι ξυπνήσουν!

    I.Bielidopoulos

  • Ανώνυμος 29108

    26 Μαΐ 2014

    Η Ελλάς τότε ήτο εις σχετικά αθλίαν κατάστασιν. Παρά ταύτα υπήρχεν ο Θεοδωράκης μετά ερμαφροδίτου συμπεριφοράς, άλλοτε με εθνικήν και άλλοτε με γιεγιέδικην συμπεριφοράν.Ήτο επιβεβλημένον να χαραχθή νέα πορεία. Η εμφάνισης ασμάτων όπως "Νάτανε του '21 χρόνια δοξασμένα" υπό τού Γεωργίου Νταλάρα έδωσεν νέαν ώθησιν εις τους νέους και νέους προσανατολισμούς. Επανήλθεν η τάξις και η δημοκρατία έμελλεν να πλαισιωθή υπό του θρησκευτικού πνεύματος.
    Ατενίζων τους ανατείνοντας χείραν βοηθείας εξ ουρανού και την σημαίαν την ανηρτημμένης υπό του Έλληνος Αυνάνου καθίσταται βέβαιον ότι θα ανθεί ο ανταγωνισμός τής Ελαίας και του πλέον χρησιμοτάτου Onopordum acanthium.
    Πάργαλης