Freeinquiry.gr-Ελεύθερη Έρευνα

ΓΕΝΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ

Η ΕΝΝΟΙΑ

ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ

ΚΑΙ Ο ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ

ΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ

H περί πατρίδας πολιτική αντίληψη των κλασικών Ελλήνων

και η νεώτερη προπαγανδιστική διαστροφή της

σε “πατριωτισμό”, “εθνική ενότητα” και “ομοψυχία”

Οι Έλληνες δεν μάχονταν για «ιδέες», «ιδανικά» και άλλες ιδεολογικοποιημένες (αυτ)απάτες, αλλά για απόλυτα καθορισμένες και χειροπιαστές σημασίες, όπως η πόλη - πατρίδα. Η τελευταία σε πλήρη αντίθεση με τον σημερινό συσκοτισμό της (βλ. «έθνος - κράτος») δεν ήταν μια ιδεολογική αφαίρεση· ήταν πρωταρχικά μια αυτοκυβερνώμενη ανθρώπινη κοινότητα, η οποία αυτοπροσδιοριζόταν βιολογικά (κοινός γεννήτορας και πρόγονοι), χρονικά (κοινή ιστορική διαδρομή), συνειδησιακά (κοινά έθιμα, θεσμοί, σημασίες κ.λπ.) και, μόνο δευτερευόντως, γεωγραφικά.

Ο γεωγραφικός προσδιορισμός της πατρίδας φαίνεται, ότι ιεραρχείτο ως δευτερεύων, αφού αρκετές φορές υποχωρούσε υπό το βάρος άλλων, κοινωνικών, πολιτικών κ.ά. παραγόντων. Οι αναρίθμητες αποικίες των Ελλήνων ιδρύθηκαν σε περιοχές, όπου αυτοί δεν μπορούσαν να επικαλεστούν κανένα γεωγραφικό παρελθόν και οι νέες ελληνικές πόλεις εγκαθιδρύθηκαν βασισμένες αποκλειστικά στους άλλους παράγοντες. Επίσης ο Θεμιστοκλής θεωρούσε δευτερεύοντα τον γεωγραφικό προσδιορισμό της Αθήνας, όταν απείλησε, πως άν οι υπόλοιποι Έλληνες δεν επιθυμούσαν να δώσουν ναυμαχία στη Σαλαμίνα, οι Αθηναίοι θα πήγαιναν να ξαναϊδρύσουν την πόλη τους στην Ιταλία. Βλ. επίσης τη ρήση στον Θουκυδίδη «άνδρες γαρ πόλις» («η πόλη είναι οι άνδρες της», Ζ΄ 77,) δηλαδή οι πολίτες της, που φέρουν παντού και πάντα την πολιτική τους διαπαιδαγώγηση και με αυτόν τον τρόπο δίνουν ύπαρξη στη πόλη. Αλλά και γενικότερα οι Έλληνες δεν προσδιόριζαν την πόλη-πατρίδα με γεωγραφικούς όρους, αφού έλεγαν π.χ. «οι Αθηναίοι», ή «οι Κορίνθιοι» και ποτέ «η Αθήνα», ή «η Κόρινθος». Ήταν, κατά συνέπεια, κάτι απολύτως συγκεκριμένο, για το οποίο άξιζε να πεθάνει κάποιος, ακριβώς επειδή δέν άξιζε να ζει χωρίς αυτό.

Η αυτοκυβερνώμενη πατρίδα - πόλη αποτελούσε για τους Έλληνες έννοια κατ΄ εξοχήν πολιτική. Στον Επιτάφιο του Περικλέους (όπως τον αποδίδει ο Θουκυδίδης) κατονομάζονται οι χειροπιαστές αιτίες, για τις οποίες καλούνταν να πολεμήσουν οι Αθηναίοι: η επιβεβαιωμένη στην πράξη ευνομία τους, οι απεριόριστες ευκαιρίες, που είχε ο καθένας σε αυτή την πόλη για να αναπτύξει τις δυνατότητές του, οι θεσμοί τους ως προϊόν αυθεντικής (=αυτόνομης) συλλογικότητας, η πολιτικώς θεσμισμένη (=έμπρακτη) ταύτιση ατομικού και συλλογικού συμφέροντος, η αναμφισβήτητη πληρότητα της ζωής τους. Πουθενά στο συναρπαστικό αυτό κείμενο δεν θα βρει κανείς τον μεταγενέστερο πατριδοκάπηλο μελοδραματισμό, ύποπτους συλλογιστικούς ακροβατισμούς (στους οποίους ανέκαθεν επεδίδετο η εθνικιστική προπαγάνδα, βλ. «έθνος - κράτος»), συγκινησιακά φορτισμένες κοινοτοπίες και λοιπά ιδεολογικοποιημένα ξεροκόκκαλα, από αυτά, που πετούν συχνότατα οι έμποροι του πολέμου στις αποβλακωμένες ανθρωπομάζες/κρέας για τα κανόνια τους.

Ακόμα και η παραδοσιακή ομηρική έννοια της εξιδανικευμένης πολεμικής δόξας, απέκτησε στην κλασική εποχή υλικό σημείο αναφοράς: οι πεσόντες, π.χ. του Μαραθώνα, θεωρούνται πλέον δοξασμένοι ήρωες, όχι απλώς επειδή πολέμησαν γενναία, αλλά γιατί πολέμησαν για χειροπιαστά πράγματα, π.χ. για την πολιτική κοινότητά τους. Αλλά και από την Ιλιάδα (Β΄ 212 κ.ε.) δεν λείπει το πρωτόλειο μιας υλιστικής και πολιτικής αντίληψης περί πολέμου. Ο Θερσίτης, ένας συνηθισμένος πολεμιστής, που θέλει να επιστρέψουν οι Αχαιοί στην Ελλάδα αντί να συνεχίσουν τον πόλεμο, απευθύνεται με παρρησία στον Αγαμέμνονα λέγοντάς του, ότι: «οι σκηνές σου είναι γεμάτες από χαλκό και γυναίκες, εκλεκτά λάφυρα, που εμείς οι Αχαιοί σου δίνουμε όποτε κατακτάμε μια πόλη. Είσαι άπληστος για το χρυσάφι, που οι αλογάρηδες Τρώες θα σου φέρουν ως λύτρα για τον γιό τους, που εγώ, ή κάποιος άλλος Αχαιός θα αιχμαλωτίσει; Ή για κάποια γυναίκα που θα κοιμάσαι μαζί της και θα κρατάς μόνο για τον εαυτό σου;» Στη συνέχεια λέει, ότι είναι ανάρμοστο να παρατείνεται ο πόλεμος μόνο και μόνο για να οικειοποιείται ένας βασιλιάς τη μερίδα του λέοντος από τα λάφυρα. Ο Θερσίτης, σαν συνειδητοποιημένος πολίτης, απαιτεί να έχει λόγο στα τής εκστρατείας, στην πορεία της, στη διανομή των ωφελημάτων της κ.λπ..

Το αντιπροσωπευτικότερο επιχείρημα, που μπορεί να επικαλεστεί κανείς σχετικά με το πώς οι Έλληνες της κλασικής εποχής αντιλαμβάνονταν την κατ΄ εξοχήν πολιτική διάσταση της πατρίδας, βρίσκεται στον Ηρόδοτο(Ε΄ 78): «Φαίνεται δε όχι μόνο από ένα παράδειγμα αλλά γενικώς πόσο σπουδαίο πράγμα είναι η ισηγορία. Διότι όταν οι Αθηναίοι διοικούντο τυραννικά δεν ήσαν καθόλου καλύτεροι στα πολεμικά από κανέναν από τους γείτονές τους, απαλλαγέντες όμως από τους τυράννους έγιναν οι καλύτεροι όλων. Τούτο φανερώνει, ότι όταν ήσαν υποταγμένοι συμπεριφέρονταν εκουσίως ως δειλοί, σκεπτόμενοι, ότι εργάζονται για τον δεσπότη τους, όταν όμως ελευθερώθηκαν, ο καθένας έδειχνε προθυμία να εργαστεί σκεπτόμενος, ότι εργάζεται για τον εαυτό του». Με άλλα λόγια ο άνθρωπος αποκτά πατρίδα μόνο όταν γίνεται πολίτης. Και τότε, αν χρειαστεί, πολεμάει για τον εαυτό του και άρα για την πατρίδα του (και όχι το αντίστροφο). Καμμία σχέση με υπήκοους, που σύρονται στα πεδία των μαχών ωθούμενοι από το ιδεολογικό («εθνικό») κουτόχορτο, που τούς έχει ταϊσει κάποιος πατριδοκάπηλος εξουσιαστής.

Ακόμα και μετά τον πελοποννησιακό πόλεμο, όπου παρατηρείται μια όξυνση των κοινωνικών συγκρούσεων εντός των εξασθενημένων πόλεων και όπου η κοινωνική συνοχή τίθεται συχνά υπό αίρεση, οι Έλληνες παραμένουν υποψιασμένοι πολίτες και δεν συγκινούνται από καμμιά υποκριτική επίκληση για κοινωνική ειρήνη στο όνομα δήθεν της πατρίδας-πόλης. Εξ άλλου τέτοιου είδους επικλήσεις είναι ανύπαρκτες στην ελληνική αρχαιότητα: η όποια επίκληση της πατρίδας γινόταν πάντα συνοδεία επιχειρημάτων, όπως π.χ. στον Επιτάφιο του Περικλή. Σε κάθε άλλη περίπτωση (π.χ. τυραννίας, κοινωνικής ανισότητας κ.λπ.) η στάσις (και ό,τι αυτή συνεπαγόταν, π.χ, τον φόνο «συμπολιτών» - αρπακτικών δηλαδή, ομοεθνών) θεωρείται όχι μόνο δικαιολογημένη, αλλά και αυτονόητη (σε πλήρη αντίθεση με τη σημερινή εποχή, όπου θεωρείται σεμνότυφα «εθνική προδοσία» -σημειωτέον, ότι για «εθνική προδοσία» δεν είχαν κατηγορηθεί ούτε οι μηδίσαντες Έλληνες). Tα αρχαία πολιτικά συγγράμματα πραγματεύτηκαν το φαινόμενο της στάσεως, χωρίς υποκρισία, ως προϊόν της κοινωνικής ανισότητας (βλ. Αριστοτέλους, Πολιτικά,V,1301 a25-1301 b 18. Αλλά και Αινεία Τακτικού, Πολιορκητικά XIV, 1).

Οι αρχαίοι Έλληνες διέθεταν ανέκαθεν πλήρη επίγνωση, ότι αποτελούν έθνος με κοινή καταγωγή, γλώσσα, πολιτισμό κ.λπ.. Ωστόσο, αυτό δεν τους έλεγε και πολλά πράγματα από πολιτικής πλευράς. Γνώριζαν, ότι η κοινωνική συνοχή απαιτεί πολύ περισσότερα πράγματα από απλοϊκές ιδεολογικές καταφυγές σε κάποιο «κοινό αίμα» κι ότι εξασφαλίζεται μόνο εάν η έμφαση δοθεί στο πολιτικό μέρος τού προβλήματος. Ο ελληνικός πολιτικός στοχασμός αναδύθηκε από αυτό ακριβώς το «κοινό αίμα», που έχυναν αλύπητα οι Έλληνες στις μεταξύ τους «αντεθνικές» συγκρούσεις και, κυρίως, στον συχνό κοινωνικό πόλεμο εντός των πόλεων. Η κοινή εθνική καταγωγή μπορεί να βοηθήσει στην κοινωνική συνοχή, αλλά δεν μπορεί ούτε να τη δημιουργήσει, ούτε να την διατηρήσει. Γνώριζαν, ότι η επίκληση της κοινής καταγωγής δεν επαρκεί για να αποτρέπει τις κοινωνικές συγκρούσεις κι ότι ήταν επισφαλής βάση, ώστε να θεμελιώσουν επάνω της την πολιτική τους αναζήτηση και πρακτική. Αυτό το έκανε πολύ αργότερα ο νεώτερος Εξουσιασμός επινοώντας το φαιδρό υβρίδιο του «έθνους-κράτους». Το εθνοκράτος παγίωσε στη συλλογική συνείδηση μια αποϊεροποιημένη και χυδαία εδαφική/συνοριακή αντίληψη της πατρίδας.

Στην αρχαία ελληνική πόλη η στράτευση γινόταν περισσότερο αντιληπτή ως τιμή παρά ως υποχρέωση. Αυτό συνέβαινε, διότι ο στρατός ήταν στρατός πολιτών και όχι υπηκόων, ή σκλάβων. Οι οπλίτες/πολίτες, σε αντίθεση με σήμερα, είχαν μια πραγματική -και όχι ιδεολογική- πατρίδα να υπερασπίσουν: π.χ. ως άτομα είχαν ολοκληρωμένη πολιτική οντότητα και όχι τα σημερινά καχεκτικά «πολιτικά δικαιώματα».

Κατά τον ίδιο τρόπο οι αγωνιστές του 1821 αντιλαμβάνονταν την πατρίδα ως κάτι χειροπιαστό κι όχι ως μια αφηρημένη ιδέα. Γι΄ αυτό, η μισθοδοσία των παλληκαριών τους και η δίκαιη διανομή των λαφύρων, απασχολούσαν τούς οπλαρχηγούς το ίδιο με τον σχεδιασμό των συγκρούσεων. Αυτό δεν οφειλόταν στον ελλιπή, λόγω ανυπαρξίας τακτικού στρατού, εφοδιασμό (ο τακτικός στρατός ήταν άλλωστε κάτι, που τους προξενούσε αποστροφή). Απλώς δεν δέχονταν να πολεμήσουν για την «πατρίδα» των κοτσαμπασήδων και των φαναριωτών, που ήσαν αραγμένοι στα μετόπισθεν (αναλόγως έπρατταν και τα πληρώματα των πλοίων). Επίσης, από ένα σημείο και μετά, απαιτούσαν και συμμετοχή στην πολιτική εξουσία. Όποιος διαβάσει, έστω και επί τροχάδην, τα απομνημονεύματα των διαφόρων οπλαρχηγών του 1821 θα διαπιστώσει την πλήρη ομοφωνία τους στο να μήν πολεμούν, κατά το κοινώς λεγόμενο, «για την ψυχή της μάνας τους» αλλά, για «πεζά» υλικά πράγματα, τόσο για τους ίδιους, όσο και για τους πολεμιστές τους: χρήματα, λάφυρα, αγροτικές εκτάσεις, πολιτική συμμετοχή. Κάτι, που (κακώς) θα απογοητεύσει τους γαλουχημένους με τις προπαγανδιστικές αγιογραφίες, που προωθεί το νεοελληνικό εθνοκράτος.

Πολεμικό συμβούλιο (πίνακας του Θ. Βρυζάκη 1819-1878). Στις Κλέφτικες ομάδες (που πολλές φορές συγκέντρωναν εκατοντάδες παληκάρια) ξαναέζησε το πνεύμα των περίφημων συμβουλίων των πολεμιστών της Ιλιάδας, αλλά και των λαϊκών συνελεύσεων (εκκλησιών του Δήμου) της κλασικής εποχής. Έτσι, ο πόλεμος διεξάγεται ελληνικότατα, από μια στοιχειωδώς πολιτική κοινότητα και όχι από έναν στρατό σκλάβων.

Χιλιετίες πρωτύτερα, ο -ολιγαρχικός- Πλάτων (Πολιτεία VIII, 551 d-e) είχε παραδεχθεί, ότι οι ολιγαρχικοί δεν είναι ικανοί να κάνουν πόλεμο «γιατί είναι αναγκασμένοι, ή να οπλίσουν το πλήθος, οπότε θα το φοβούνται περισσότερο από τους εχθρούς, ή να μην το χρησιμοποιήσουν καθόλου». Το οπλισμένο πλήθος του 1821, σε πλήρη αντίθεση με τους νεοέλληνες απογόνους του, γνώριζε ενστικτωδώς αυτή την αλήθεια και πολεμούσε για τους δικούς του λόγους, οι οποίοι συνήθως δεν είχαν καμμία σχέση με τα πολιτικά «μαγειρέματα» των ελληνικών εξουσιαστικών ομάδων της εποχής.

Η ρίζα αυτής τής εντελώς αντιιδεολογικής αντίληψης περί πατρίδας, πολέμου και στρατού είναι κοινή τόσο στους αρχαίους, όσο και στους νεώτερους. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για ανθρώπους, που γνωρίζουν γιατί πολεμούν και δεν έχουν πέσει θύματα ιδεολογικοποιημένης εξαπάτησης. Παρά την έλλειψη μόρφωσης των Κλεφτών, ο πόλεμός τους είχε πάντα ως κυρίαρχη μια ενστικτώδη υγιή πολιτική διάσταση, αντί για μια περιορισμένη και νεφελώδη «εθνική» και εδαφική. Γαλουχημένοι με κείμενα όπως η συναρπαστική Ελληνική Νομαρχία τού Ανωνύμου του Έλληνος, οι εξεγερμένοι του 1821 ένιωθαν, ότι «Πατρίς είναι μια λέξις, διά της οποίας όλοι κοινώς εννοούσι την γην, εις ήν εγεννήθησαν, οι μόνον ελεύθεροι όμως δύνανται να καταλάβωσι τήν μεγάλην αυτής σημασίαν, και δια τούτο οι δούλοι αδιαφόρως προφέρουσι τοιούτον όνομα […] Τα ονόματα αγαπητοί μου, λαμβάνουν την σημασίαν από την ιδιότητα των πραγμάτων, εις τα οποία αναφέρονται. Όθεν, αν τινάς δεν γνωρίζει το πράγμα εις ουδέν του χρησιμεύει η ονομασία του. Και καθώς ο εκ γενετής αόμματος, προφέροντας τα ονόματα των χρωμάτων ουδέν εννοεί, επειδή δεν είδε ποτέ τα χρώματα, ούτως και οι νυν Έλληνες με το «Πατρίς» άλλο δεν εννοούσι ειμή τήν γην εις την οποίαν εγεννήθησαν, επειδή τούς λείπει η ελευθερία […] Ω! πόσον διαφέρομεν από τους προγόνους μας οι ταλαίπωροι! […] Η λέξις «Πατρίς» ερέθιζε εις την ενθύμησιν τών προγόνων μας όλας τας ιδέας τών καλών της ελευθερίας και όλην την ευδαιμονίαν της ζωής των.»

Στη σημερινή εποχή η ιερή έννοια της πατρίδας (ίσως η μόνη, για την οποία άξιζε ανέκαθεν να πολεμήσει κανείς) έχει ευτελιστεί σε μια ιδεοληψία για όσους αρέσκονται να στριμώχνουν την πραγματικότητα σε απλοϊκά θρησκευτικά, ή εθνικιστικά σχήματα. Είναι αξιοσημείωτο, ότι οι αρχαίοι Έλληνες, που πολέμησαν για πραγματικά ιερά πράγματα, τα οποία -θεωρητικά τουλάχιστον- αποδέχεται ως ιερά και ο σημερινός κόσμος, δέν το διατυμπάνισαν και δεν τα ιδεολογικοποίησαν ποτέ. Σε αντίθεση με τους ευρεσιτέχνες των διαφόρων ιδεολογιών του πολέμου.

* * *

Γι΄ αυτό ένας πολίτης, που θέλει να είναι πραγματικά τέτοιος, άν ποτέ κληθεί να πολεμήσει, είναι απαραίτητο να αναρωτηθεί ποιός και γιατί πραγματικά τού ζητά να το κάνει. Κι ας διεξάγει όπως μπορεί τον δικό του αντιιδεολογικό πόλεμο. Στην πράξη αυτό μόνο με έναν τρόπο μεταφράζεται: μετατροπή του ιδεολογικοποιημένου «εθνικού» πολέμου σε υλιστικό κοινωνικό, δηλαδή, κατά την απατηλή ορολογία του εθνοκράτους, σε «εμφύλιο», ή «ανταρσία» (ή στα αρχαία ελληνικά στάση). Δηλαδή ταυτόχρονος πόλεμος όσων θέλουν να λέγονται πολίτες, εναντίον, τόσο των «εξωτερικών» όσο και (κυρίως) των εσωτερικών εχθρών - εξουσιαστών της κοινωνίας. Μια σύρραξη με έναν «εξωτερικό» εχθρό, είναι πάντα μια καλή ευκαιρία να διευθετηθεί γρήγορα και εύκολα όλη η ανώμαλη κοινωνική κατάσταση, στην οποία ζούν αλαζονικά επαναπαυμένα τα κοινωνικώς κυρίαρχα παράσιτα. Έτσι οι νικητές του κοινωνικού πολέμου θα έχουν αποκτήσει μια πραγματική (και όχι ιδεολογική) πατρίδα για να υπερασπίσουν. Η θέση περί μετατροπής των «εθνικών» πολέμων σε κοινωνικούς αποτελεί μια μεγάλη συνεισφορά της κλασικής πολιτικής σκέψης, που εγκαινίασαν οι ελληνικές δημοκρατίες, διαμέσου της Γαλλικής Επανάστασης και του επαναστατικού σοσιαλισμού του 19^ου αιώνα.

Θεόδωρος Α. Λαμπρόπουλος

Σημείωση

Το παραπάνω σχόλιο αποτελείται από αποσπάσματα

από το άρθρο: Η αθλιότητα της ιδεολογικοποίησης του πολέμου.

12.2.2010

Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΓΙΑΤΡΩΝ - ΑΣΘΕΝΩΝ

Οι στατιστικές σε παγκόσμιο επίπεδο δείχνουν, ότι περίπου δύο στις τρεις μηνύσεις, που γίνονται από ασθενείς εναντίον γιατρών οφείλονται σε κακή επικοινωνία, ανεπάρκεια ενημέρωσης και έλλειψη συμπαράστασης ύστερα από επιπλοκή, που σχετίζεται με ιατρική παρέμβαση. Είναι ξεκάθαρο, ότι η ανεπαρκής ενημέρωση και η αδιαφορία εξοργίζουν τον ασθενή και το περιβάλλον του πολύ περισσότερο από το ίδιο το ιατρικό λάθος. Το όλο ζήτημα ανάγεται στο σημαντικό έλλειμμα, που υπάρχει στην εκπαίδευση των γιατρών (και γενικότερα των στελεχών υγείας) στον τομέα της επικοινωνίας. Μάλιστα, παραμένει αντιφατικό, το πώς πεπειραμένοι και έμπειροι κλινικοί γιατροί, χειριστές υπερσύγχρονης τεχνολογίας, αδυνατούν να συνομιλήσουν με τους ασθενείς και να εξηγήσουν με σαφήνεια σε απλή καθημερινή διάλεκτο το πώς, το γιατί, την πιθανότητα επιπλοκών και τη μελλοντική πρόγνωση έπειτα από ιατρική παρέμβαση.

Το πρόβλημα ξεκινάει από την απουσία εκπαίδευσης στην επικοινωνία σε επίπεδο Ιατρικών Σχολών, αφ΄ ενός επειδή το μάθημα Επικοινωνίας θεωρείται πολύ λιγότερο απαραίτητο σε σχέση π.χ. με την Ανατομία, τη Φυσιολογία και τη Φαρμακολογία, αφ΄ ετέρου διότι πολλοί -εντελώς αβάσιμα- θεωρούν, ότι η ικανότητα της επικοινωνίας εμπεριέχεται αυτονόητα στην περίοπτη ιδιότητα του γιατρού. Ομως, η μάχιμη κλινική εμπειρία αποδεικνύει, ότι η ικανότητα επικοινωνίας με τον πάσχοντα και τους συγγενείς του μπορεί να είναι σε πρακτικό επίπεδο πολύ πιο απαραίτητη από εξειδικευμένες γνώσεις και τεχνικές. Μάλιστα φαίνεται, ότι εκείνο το συστατικό της επικοινωνίας, που πάσχει ιδιαίτερα, είναι το συστατικό της ακρόασης, διότι πολύ σπανιότερα βρίσκει κανείς καλούς ακροατές σε σχέση με καλούς ομιλητές. Στο σημείο αυτό και πάλι οι διεθνείς στατιστικές δείχνουν, ότι οι γιατροί συχνά είναι κακοί ακροατές των ασθενών τους, πρώτον, επειδή περισπώνται σε πολλά παράλληλα καθήκοντα και, δεύτερον, επειδή θεωρούν αυτονόητες τις ερωτήσεις και τις απαιτήσεις των ασθενών τους.

Ακόμη, η ευαισθησία των ασθενών στο να ανιχνεύουν άμεσα την ανικανότητα του θεράποντος ιατρού να ακούει προκαλεί το πρώτο ρήγμα στη σχέση γιατρού - ασθενούς. Το δεύτερο και ίσως βαθύτερο ρήγμα επέρχεται, όταν ο ασθενής έχει να αντιμετωπίσει την αδιαφορία και την έλλειψη συμπαράστασης μετά την εμφάνιση κάποιας επιπλοκής στην πορεία της ασθένειάς του. Θα πρέπει οπωσδήποτε να λαμβάνουν υπ΄ όψη οι γιατροί, ότι οι ασθενείς είναι σήμερα πολύ περισσότερο ενημερωμένοι, ιδιαίτερα μέσω του Διαδικτύου, σχετικά με τη διάγνωση και τη θεραπεία των προβλημάτων τους και έτσι αυξάνονται δικαιολογημένα οι απαιτήσεις τους. Επιπλέον η παραδοσιακή αποδοχή της ιατρικής αυθεντίας έχει αρχίσει να κλονίζεται σήμερα και σε αυτό έχει συμβάλει βέβαια η τεράστια ανάπτυξη του ιατρονομικού κλάδου δικηγόρων, που ζει από τις μηνύσεις εναντίον των γιατρών. Σε κορυφαία θέση ως χώρα στο ζήτημα της συστηματικής δίωξης γιατρών βρίσκονται οι ΗΠΑ, που έχουν και τη μεγαλύτερη εξειδίκευση σε ζητήματα ιατρονομικής φύσης.

* * *

Ηδη αρκετές ιατρικές σχολές παγκόσμια έχουν αρχίσει να δίνουν προτεραιότητα στην εκπαίδευση των γιατρών στην επικοινωνία και θα βρει κανείς πολλά προγράμματα σπουδών και πλούσια βιβλιογραφία στο Διαδίκτυο, αν πληκτρολογήσει σε μηχανές αναζήτησης τις λέξεις-κλειδιά (επικοινωνία γιατρού - ασθενούς, communicating skills in medicine). Η ικανότητα επικοινωνίας δεν είναι αυτονόητη και θα έπρεπε οι ιατρικές σχολές αλλά και οι ιατρικοί σύλλογοι να αναλάβουν το έργο της σοβαρής εκπαίδευσης των γιατρών στον τομέα της επικοινωνίας. Έτσι αφ΄ ενός θα προστατεύονται οι γιατροί από παρενέργειες, ώστε να μπορούν να ασκούν απερίσπαστοι και ασφαλείς το δύσκολο και ψυχοφθόρο λειτούργημά τους, αφ΄ ετέρου δεν θα βρίσκουν πρόσφορο έδαφος οι αυξανόμενες διώξεις των γιατρών (και οι τεράστιες οικονομικές απαιτήσεις αστικής ευθύνης) από τα «γεράκια» των ιατρονομικών ειδικών. Ομως το κυριότερο, όταν υπάρχει καλή επικοινωνία, οι ασθενείς και το περιβάλλον τους θα μπορούν να εμπιστεύονται, να σέβονται τους θεράποντες γιατρούς και να αφήνονται με ασφάλεια στα υπεύθυνα χέρια τους (kathimerini.gr).

Θανάσης Δρίτσας...

Σημείωση

Ο κ. Θανάσης Δρίτσας είναι καρδιολόγος στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο.

Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»:

· Τη συνέντευξη του κ. Θ. Δρίτσα:

Ακίνδυνη η νέα γρίππη - Πιό επικίνδυνο το εμβόλιο!

· Tα άρθρα του κ. Θ. Δρίτσα:

Η θεραπευτική αξία της μουσικής του Μozart

Η ασθένεια της υγείας

Εμβόλια: Η ιστορία της πιό σωτήριας ανθρώπινης ανακάλυψης (βιβλιοκρισία)

Μusic as medicine (άρθρο στα Αγγλικά)

6.2.2010

Από ύφαλο σε ύφαλο

Tο βιολογικό και οντολογικό μας, η υπόστασή μας δηλαδή, βγαίνει μέσα από το τίμημα, την αντιφατικότητα, στην αέναη κίνηση, την δημιουργία, τη διάλυση. Τα δισεκατομμύρια των κυττάρων μας (του σώματος, που αλλάζουν) και του εγκεφάλου, που παραμένουν (για να διατηρήσουμε την προσωπικότητά μας) περνούν μέσα από την Φύση, που μας δίνει όμως μία κάποια επιλογή στο πεπερασμένο μας. Η επιβίωση και η διατήρηση του είδους σημαίνει, ότι πάντα πρέπει να φυλαγόμαστε από τις κακοτοπιές, ώστε τα πανιά να μήν μας αρμενίζουν και η σαβούρα στ΄ αμπάρι να κρατά κόντρα, ώστε να μην τουμπάρουμε· η σαβούρα, που σαφώς βουλιάζει…

Δηλαδή δεν υπάρχει το ατόφυο, παρά θα πρέπει διαρκώς να τιμονεύουμε το ταξίδι μας με φωτεινό μυαλό, που θα μας κατευθύνει μέσα από την ύπαρξή μας την πραγματική, και όχι από το σκοτάδι της μεταφυσικής, της υπερβατικότητας και του χρήματος. Το χρήμα, που διαταράσσει τις σχέσεις, όταν εύκολα δίνει διέξοδο εμπρός στο δίλημμα της Αρετής και της Κακίας. Η εύκολη απόλαυση της κατανάλωσης και η κάλπικη καταξίωση, που γεννούν τους παραδείσους του υπερπέραν και άγχος, μόλυνση, υπερπληθυσμό, καταστάσεις έξω των φυσικών προδιαγραφών μας.

* * *

Για όλα αυτά ο θεολογούμενος εγκέφαλος γεννά το τέρας της μισαλλοδοξίας, όταν οι εξουσιαστές αυθαίρετα εισαγάγουν τα απαράδεκτα δόγματα και πίστεις. Μίσος, δόλος, ψέμα, υποκρισία, συνομωσία κ.λπ. είναι η βασική απόρροια και λειτουργούν εις πείσμα της αληθινής ηθικής, που απορρέει από την φωτεινότητα του ελεύθερου πνεύματος. Οι δολωματικές τους επαγγελίες μας τυφλώνουν και μας πάνε από ύφαλο σε ύφαλο.

Παντελής Γλάρος

5.2.2010

OΣΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ, ΤΟΣΟ ΚΑΛΥΤΕΡΑ!

Είναι λάθος η αντίληψη, ότι το παιδί, που απαλλάσσεται από το μάθημα των Θρησκευτικών γλυτώνει από το χριστιανικό προσηλυτισμό. Η χριστιανική προπαγάνδα του πλήρως ελεγχόμενου από την Ιερά Σύνοδο, Υπουργείου Παιδείας δια βίου μάθησης και Θρησκευμάτων, απλώνεται σε όλο το εύρος των διδασκομένων μαθημάτων.

Στο βιβλίο της «Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας» του Γυμνασίου για παράδειγμα υπάρχουν πολλά εικονίσματα, ενώ, αντί να διδάσκονται κείμενα αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, διδάσκονται πολλά κείμενα ευαγγελιστών και μεταγενέστερων χριστιανών συγγραφέων, όπως το «Ψαλτήρι», το οποίο μαζί με την «Οκτώηχο» ήταν τα μόνα επιτρεπόμενα από το Πατριαρχείο επί πολλούς αιώνες βιβλία.

Το εικονιζόμενο κείμενο με τα κάλαντα του αγίου Βασιλείου έχει φωτοτυπηθεί από τη σελίδα 46 του βιβλίου της Α΄ Γυμνασίου με τίτλο: «Ομήρου Ιλιάδα»! (Βλ. συνέντευξη τ. πρύτανι Ε.Μ.Π. Νικ. Μαρκάτου, «Ένα γιαουρτάκι δεν βλάπτει μερικές φορές...»).

Το βιβλίο Φυσικής της Ε΄ Δημοτικού στο κεφάλαιο «H Διάδοση του Φωτός» αναφέρει για το φώς της Παλαιάς Διαθήκης, που έφτιαξε ο Θεός την πρώτη μέρα της δημιουργίας, για το φώς των Χριστουγέννων, όπου ο Χριστός είναι ο Ήλιος της Δικαιοσύνης, για το φώς του Πάσχα, τον Επιτάφιο, τα φαναράκια κ.τλ. (σελ. 74).

* * *

Οι συζητήσεις για την κατάργηση ή όχι του μαθήματος των Θρησκευτικών είναι απλός αντιπερισπασμός. Η χριστιανική προπαγάνδα στα σχολεία είναι απλωμένη σε όλο το φάσμα της σχολικής γνώσης.

Μαρία Λούπου

1.2.2010

Το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει

«Η νύκτα έγινε μέρα προχθές το βράδυ στο Κλ. Βικελίδης. Οι οργανωμένοι οπαδοί του Άρη κι αντιπρόσωποι από τα 50 Παραρτήματα της Super 3 έδωσαν το παρόν στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του συνδέσμου, που έγινε στη Θύρα 3 (υπό τους ήχους της μπάντας)... Ακόμη κομμάτι από την πρωτοχρονιάτικη πίτα εκ μέρους της Π.Α.Ε. πήραν ο Γενικός Διευθυντής Γιώργος Ελευθερούδης, καθώς και ο εκτελεστικός διευθυντής Γιάννης Κόντης. Το φλουρί έπεσε στο κομμάτι του Χριστού». (Eφημ. «Εξέδρα των σπόρ», 31.1.2010, σελ. 8).

Αγιασμός στο τμήμα μπάσκετ του Άρη από τον Παπ-άρη (τον παπά του Άρη).

Γιά άλλη μιά φορά στις ομάδες της Ρωμιοσύνης ο μαραγκός γιός του θεού έκλεψε την παράσταση και το φλουρί, γιατί, όπως λέει κι ο πατέρας του, ...«εμού είναι το αργύριον και εμού το χρυσίον» («Αγγαίος», β΄ 8). Το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει!

Κωνσταντίνος Παραβάτης

1.2.2010

ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

ΔΗΩΣΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Η καθαρή σκέψη των Ιώνων φιλοσόφων μέσα από την Φύση -χωρίς θεό- και η αισθητική μετουσίωση με την υπέρτατη τεχνική (συν τάλαντο πρωτίστως) είναι η πρώτη και τελευταία (ως την ώρα) πραγμάτωση της -άνευ της θανάσιμης περίπτυξης του θεού- κατάστασης.

Τότε ακόμη, στην εποχή των σπηλαίων, καραδοκεί ο θεός μέσα στην νόηση, απόλυτο κατασκεύασμά της. «Εν το όλον» είπαν οι Ίωνες, που σημαίνει την ένταξη του ανθρώπου στο Σύμπαν και όχι το αντίστροφο, όπως διατείνεται η θεολογία έχουσα εγκαταστήσει το θεό (Γιαχβέ) πέραν του απείρου. Όσο για τους θεούς του Ολύμπου, αυτοί εμπεπλεγμένοι εντελώς στα ανθρώπινα και τα αληθινά της Φύσης αυτομάτως χάνουν πάσα «θεϊκή» ιδιότητα μεταπίπτοντες στην τάξη του ανθρώπου με όλα της τα συμπράκαλα.

* * *

Οι γίγαντες του πνεύματος σήμερα βρίσκονται σε καραντίνα… ποσότης - ποιότης του ανθρώπου, όπου η ποσότης ως την ώρα τους καλύπτει, ως πότε όμως! Βραδεία η εξέλιξη της Ιστορίας, αλλά επαναλαμβάνεται το ατόπημα με τον Γαλιλαίο, όταν η εγκληματική στενοκεφαλιά στο ανύπαρκτο κατασκεύασμα της θεολογίας αγνοεί και επεμβαίνει στους εξουσιοδοτημένους από την Φύση μπροστάρηδες της ανθρωπότητας με την ιδιοφυΐα τους, που μόνον αυτοί άπτονται των κωδικών της. Είναι αστείο να αυτοευλογούν τον εγκέφαλό τους (ανεγκέφαλοι), αφού ουδέν θεολογικό μυαλό πλησιάζει έστω και στο ελάχιστο τους γίγαντες του πνεύματος και κάθε προικισμένο από την Φύση.

Ξεροκέφαλοι και κομπιναδόροι, αφού μαγάρισαν την Επιστήμη (διά του θεού και του χρήματος) την μετέτρεψαν σε τεχνολογία διά των αριθμών και διά της οικονομίας - χρήματος· δήωση της Φύσης. Που σημαίνει Βιομηχανική Επανάσταση E=m·c², Χιροσίμα, κατά τραγική αντιστοιχία: Δημόκριτος - Φειδίας και Αϊνστάιν - Πικάσσο, όταν η μοντέρνα λεγόμενη Τέχνη είναι του ιδίου φυράματος και θεολογικής τεχνοτροπίας του υπερβατικού έξω από κάθε βιολογική συγκρότηση του ανθρώπου· ούτε οι ίδιοι γνωρίζουν σε πιο πλάσμα αποτείνεται η «Τέχνη» τους δεδομένου, ότι στερείται του ταλάντου, υπέρτατης τεχνικής, αισθητικής μετουσίωσης.

Διαβάστε: Θεός-χρήμα: Δύο μεταφυσικές έννοιες, δημιουργήματα των ανθρώπων.

Aνυπέρβλητα και ανεξίτηλα ειπώθηκε -με πλήρη αντίληψη του πεπερασμένου μας φθάνοντας στα υψηλότερα όριά του- το «εν οίδα, ότι ουδέν οίδα» παραμένοντας εντός των φυσικών ορίων με Φιλοσοφία, Επιστήμη, Τέχνη, όπου το υπαρξιακό με το διονυσιακό - απολλώνιο ορίζουν τα βιολογικά και οντολογικά μας όρια μέσα πάντα από την Φύση. Η πεπερασμένη μας δομή αυτομάτως φέρνει δεύτερη την Επιστήμη, που χάνεται στο άπειρο από σεβασμό στο Σύμπαν. Μας μένει λοιπόν να ασχοληθούμε με το υπαρξιακό, του οποίου η -από την Φύση- λειτουργία (εκτός του θεού - χρήματος) μας προστατεύει από υπερπληθυσμό, άγχος, μόλυνση, κατανάλωση. Τα όρια της οικολογίας το μαρτυρούν. Εδώ η μεγάλη Τέχνη, σαν επιτομή του υπαρξιακού γίνεται πρωτεύουσα, καθώς ο αλεξανδρινός είπε το: Εκόμισα εις την Τέχνην…

* * *

Όταν φύγουν τα θεός - χρήμα, είναι έτοιμη η συνταγή για μια σωστή ανθρωπότητα, που θα πληρώνει το όσο δυνατόν μικρότερο τίμημα ως ενοίκιο στον πλανήτη… το νησί αυτό, που απέχει 4,5 έτη φωτός από το κοντινότερο αστέρι… Τόσο μόνοι με παρέα τούς εαυτούς μας.

Παντελής Γλάρος

30.1.2010

ΜΠΕΤΟΒΕΝ:

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ

ΠΟΥ ΑΦΟΥΓΚΡΑΣΤΗΚΕ

ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ

Μπετόβεν, η συμπαντική μορφή του υπαρξιακού. Έφθασε το βίωμα του Ηρωικού στο ύψιστο οντολογικό επίπεδο, χωρίς καμμία μεταφυσική ή υπερβατική αλλοίωση. Έχει σαφώς βιολογική βάση (άκου π.χ. την Έκτη Συμφωνία της Φύσης), όπου ξεκινά από την απτή φύση, της οποίας οι γνήσιες πρωτογενείς εντυπώσεις και συναισθήματα μεταστοι- χειώνονται αισθητικά στην οντολογική θεώρηση. Καθαρά φυσικά φαινόμενα έξω από την παραποίηση και αλλοίωση της Θεολογίας. Στην δημιουργία του, μιλάει η Ιστορία σαν φάρος μέσα στην καταχνιά του ποσοτικού ανθρώπου, που δεν τα υποπτεύεται. Συμπληρώνει ανεπανάληπτα τον ηρωισμό πάνω και από τους δικαιότερους πολέμους.

Εδώ ο άνθρωπος ξεπέρασε την εναντίον τού ανθρώπου θέση και ίσταται υπέροχος πάντα με τα φυσικά του προσόντα, όπως η σμίλη της ελληνικής Αρχαιότητας σκάλισε. Έφτασε στο υψηλότατο, όπως η φύση μάς προικίζει. Οι νόμοι, που ανακάλυψαν οι Ίωνες φιλόσοφοι (το πλείστον) λένε, ότι τα πάντα, ενώ ρέουν, αλληλεπιδρούν και μετασχηματίζονται, χωρίς να υπάρχει το στατικό ατόφυο. Άρα ποσότης-ποιότης όπου φθάνουμε στην ανέλιξη. Η πεπερασμένη μας ύπαρξη ναι μεν δεν γνωρίζει (σαφώς λόγω νομοτέλειας) το άπειρο, άρα και το μυστικό της ζωής, του οποίου στοιχεία την απαρτίζουν, όμως δεν την εμποδίζει τίποτε στον άνθρωπο να φτάνει τόσο ψηλά. Δεν θέλει και πολύ μυαλό, όταν με κατακάθαρα αυτιά και ψυχή παλλόμεθα στα πιο πάνω των Συμφωνιών του.

Και τα πιο μικρά ακόμη σωματίδια στην Κβαντική έχουν κυματοειδή κίνηση (de Boglie, βραβείο Νόμπελ). Βέβαια, ακόμη δεν έχουν φθάσει η Τέχνη στην Επιστήμη και αντιστρόφως. Φυσικό, όπως πιο πάνω είπαμε για την ανέλιξη. Εδώ ο άνθρωπος ανακαλύπτει αρχές του Σύμπαντος, όσο η κατασκευή μας επιτρέπει και τούτο είναι συναρπαστικό.

Το πνεύμα αυτό τού Μπετόβεν, που αφουγκράστηκε το Σύμπαν, διαλύει πολλά παραμύθια της ανάπηρης ποσότητας, που προσπαθεί μέσω της Θεολογίας (το κύριό της όργανο) να επιβιώσει δικτατορικά φιμώνοντας, ήτοι : Ιησούς, Μαρξ, Φρόϋντ, Άϊνστάϊν, Πικάσσο... Βέβαια θα εξεγερθούν με τα πιο πάνω, έχουν πρόχειρη στην Ιστορία την ποινικοποίηση… Είναι η καθαρή σχέση του ανθρώπου. Έξω από τον Αριθμό ή τους αριθμούς, που μαζί με την Θεολογία μας φέρνουν -όχι στην Επιστήμη, αλλά- στην Τεχνολογία, βλέπε σήμερα στον πλανήτη της οικονομικοποίησης. Παράδειγμα: Δημόκριτος, Φειδίας: Θεωρητική Σκέψη, Αισθητική μετουσίωση. Ο Αριθμός είναι εργαλείο της Φύσης και όχι ανθρώπινο μέτρημα, που σαφώς έχει τις γνωστές παρενέργειες: Τεχνολογία, Ε = m.c², Χιροσίμα. Καθώς παρόμοια και μοντέρνα τέχνη. Οι γίγαντες αυτοί είναι σαφώς εξουσιοδοτημένοι από τη Φύση με τους κωδικούς της και όχι αυτοανακηρυσσόμενοι.

αα

«Κανείς δεν αγαπά τη φύση, όσο εγώ» έλεγε συχνά ο Μπετόβεν. Δείγμα της αγάπης του αυτής είναι η Έκτη Συμφωνία σε φα μείζονα, η Ποιμενική. (Κάρλ Νέφ, Ιστορία της Μουσικής). Ακούστε παραπάνω μιά από τις πιό δημοφιλείς συνθέσεις του Μπετόβεν, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα της κλασικής μουσικής, γνωστή με τη γερμανική της ονομασία, Für Elise (Για τη Λίζα). Πρόκειται για μικρής διάρκειας σύνθεση για πιάνο σε λα ελάσσονα, η πρεμιέρα της οποίας δόθηκε το 1810.

Οι θρησκείες στηρίζονται στο φόβο του θανάτου. Βεβαίως στερούνται τη δυναμική της Ζωής, απόδειξη, ότι ουδέν προσέφεραν σε ό,τι υπέροχα ο άνθρωπος «κομίζει» στην ανέλιξή του. Η μεταφυσική και η υπερβατικότητα είναι νοητικές παραπλανήσεις χωρίς φυσική βάση δεδομένου, ότι δεν γνωρίζουμε το μυστικό της Ζωής και του Σύμπαντος. Θα λέγαμε, ότι η νόηση υπερβαίνει την ταχύτητα του φωτός (απαγορευμένο), ώστε χωρίς το όπωσδήποτε τίμημα (Ίωνες) να λέει ό,τι θέλει, αφύσικα. Τα πιο πάνω καθορίζουν την ομορφιά της Ζωής και τον ηρωϊσμό της. Ο Αγών, σαν νόμος της Ζωής, τον προϋποθέτει, όμως τούτα παίρνουν ανάλογη θέση ως προς το ύψος της ανέλιξης του ανθρώπου. Η υπέρτατη μορφή του αγώνος και του ηρωϊσμού, ως συνακόλουθου, είναι η πάνω από ανθρώπου προς άνθρωπο μάχη εναντίον του. Αφού λοιπόν ο άνθρωπος μερέψει, γίνει πανάνθρωπος, τότε βρίσκεται αντιμέτωπος με την Συμπαντική του Μοίρα, άγνωστον, και φθάνει στον Ηρωϊσμό.

Αυτή την καθαρότητα και το ανυπέρβλητο επίπεδο έχει ο Μπετόβεν. Οι θρησκείες, εύκολη πρόσβαση με τον ποσοτικό άνθρωπο, με την κατάληψη στον πλανήτη λόγω του θεού και του χρήματος χωρίς τίμημα επεμβαίνουν. Η θεωρητική Σκέψη, το τίμημα για την όση μας επιτρέπεται προσέγγιση της Φύσης, όπως και η αισθητική μετουσίωση αποτελούν τη μόνη οδό της προσέγγισης των κωδικών (της Φύσης), ενώ πετάγεται απρόσκλητη και καταληψίας η θεολογία, για υπανάπτυκτους και κουτούς να διαφεντέψει ό,τι υπέροχο βρήκαν οι μπροστάρηδες της ανθρωπότητας, οι μόνοι εξουσιοδοτημένοι από τη Φύση, λόγω του τιμήματος που προσέφεραν. Είπαν (τίμημα) τα: Εν οίδα, ότι ουδέν οίδα και οιδέναι ορέγεται φύσει, ώστε να ίσταται μέσα από την Φύση σωστά ως προς το πεπερασμένο μας.

* * *

Ο Μπετόβεν είναι ένα παράθυρο προς τη Φύση μέσα πάντα από τον άνθρωπο. Γι΄ αυτό το μεγαλειώδες του είναι απρόσιτο σε εξήγηση, όμως συγκλονιστικό.

Παντελής Γλάρος

25.1.2010

ΣΤΑ ΑΚΡΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

Οι τρεις θρησκείες της ερήμου με βάση τον αφύσικο Θεό (την βλακεία των πολλών) και το Χρήμα (την αντιοικολογική κατασπατάληση της Φύσης από το κέρδος και την κατανάλωση) έχουν αλλοιώσει τα πάντα. Αυτό είναι κατάληψη ανεπίτρεπτη του πλανήτη κι όχι πολιτισμός. Ενώ η θεωρητική σκέψη των Ιώνων φιλοσόφων έφθασε στην επιστήμη, ο εξουσιασμός με τις δύο μεταφυσικές έννοιες Θεό - Χρήμα οδήγησε στη Χιροσίμα, στην κατανάλωση και κατάργησε την αξιοκρατική Δημοκρατία, όπου τα ισχυρά πρότυπα θα κρατούσαν επίπεδο και δεν θα άφηναν τον καταναλωτικό όχλο των γιάπηδων να εξαχρειώσει τα πάντα, ώστε μέσα από την διάλυση να αλωνίζει. (Βλ. Θεός - Χρήμα: Δυό μεταφυσικές έννοιες, δημιουργήματα των ανθρώπων.)

Ο εκπεσμός της φιλοσοφίας, της επιστήμης, της τέχνης δείχνει, ότι ο σημερινός άνθρωπος ζει με δανεικά, παραποιημένα ιδανικά, που λειτουργούν βαυκαλιστικά και αφύσικα. Δεν θέλει πολύ μυαλό, για να καταλάβουμε τη στασιμότητα των κοινωνιών του πλανήτη κάτω από το συνδικαλιζόμενο θρησκευτικό πλέγμα, που είναι ο φιλοσοφικός απολογητής τους. Θεοκρατούμενοι επιστημονικής ψευτοεπικάλυψης (ακόμη κινδυνεύει ο Γαλιλαίος) της θρησκόληπτης Αμερικής επεμβαίνουν ανεπίτρεπτα στους μπροστάρηδες της σκέψης, την οποία και αστυνομεύουν.

Όμοια και η καλλιτεχνική κατάντια των παγκοσμίων ελεγχόμενων κέντρων της (Νέα Υόρκη κ.λπ.), τα οποία, αφού έχουν καταργήσει τον πήχυ της ανώτερης δημιουργίας, φθάνουν στις διάφορες εκδηλώσεις (εκθέσεις, Μπιενάλε κ.λπ.) σε παιδαριώδης και γελοίες, προπαγανδιστικής φύσεως, οικονομικοποιημένες συγκεντρώσεις.

* * *

Διά της Φύσης η τέχνη ορίζει το τέρμα του πεπερασμένου μας υπαρξιακού, που αποτελείται από ουσία του Άπειρου. Όμοια η επιστήμη (φύσει του οίδεναι ορέγεται) φθάνει στο έν οίδα, ότι ουδέν οίδα. Απόδειξη, ότι για κάθε βήμα προς τα εμπρός της επιστήμης (θεωρία - πείραμα), όλο και κάτι μεγαλύτερο, ακόμη άγνωστο, προκύπτει. Είναι αδύνατον το πεπερασμένο μας να βρει την ενοποιημένη θεωρία του Απείρου. Απλώς, όσο πιο πολλά γνωρίζουμε, άν τα διαχειριστούμε σωστά, τόσο ανθρωπινότερο. Αυτή είναι η τσαλαβουτική θεωρία της σχετικότητας, όταν άσχετοι του υπαρξιακού, μαγειρεύουν κατά την θεωρία των μαθητευόμενων μάγων. Ο βιολογικός, διάστατος, άνθρωπος ας μην προκαλεί την ύβριν. Ο ήδη προκύψας κόσμος των μικροσωματιδίων του ατόμου και των δις και βάλε ετών φωτός αποστάσεων δείχνει -όχι το απρόσιτο, αλλά- την προσιτότητα της κατασκευής μας βάσει των προδιαγραφών του Σύμπαντος, της Φύσης.

Παντελής Γλάρος

23.1.2010

Η ΕΝΝΟΙΑ

ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ ΨΥΧΗ

ΚΑΙ Η ΘΕΟΚΡΑΤΙΚΗ ΤΗΣ

ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗ

Η λέξη ψυχολογία δεν υπήρχε στην Αρχαιότητα· είναι κατασκευή των Αυστριακών γιατρών Φρόιντ, Άντλερ, Γιούνγκ τον 19^ο αιώνα, εξ ου και η ψυχική ασθένεια, ψυχώσεις, ψυχιατρική (με φαρμακευτική ή άλλες μεθόδους θεραπείας), η ψυχοθεραπεία (ψυχανάλυση).

Η λέξη ψυχή στους αρχαίους Έλληνες σήμαινε πνοή (Λατινικά: anima<άνεμος). Προέρχεται από το ρήμα ψύχω=αναπνέω. Άρα ψυχή σημαίνει ζωή. Σαφώς ο Όμηρος αναφέρει 88 φορές τη λέξη ψυχή ως ζωική ενέργεια ή την ίδια τη ζωή: «...και η ζωή δέν γυρίζει πίσω, όταν ξεφύγει από τα δόντια μας» (Ιλιάς, Ι. 408) και «βάζω τη ζωή μου (=ψυχή) σε κίνδυνο πολεμώντας» (Ιλιάς, Ι. 322). Καμμία σχέση λοιπόν με μεταθανάτια ύπαρξή της, ή ανόδου στα ουράνια, σε Παράδεισο κ.ά.. (Το ίδιο και η λέξη πνεύμα = πνοή, αέρας < πνέω. Τίποτε άλλο. Τα λοιπά των θρησκειών περί μεταθανάτιας ύπαρξής του είναι εκ του πονηρού).

To κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο του Κωστή Καρμιράντζου «Τετρακτύς. Κλεις Ελλήνων» (αυτοέκδοση, τηλ. 210-3822130, Αθήνα, 2009).

Βέβαια, οι Έλληνες είχαν αναπτύξει κάτι σχετικό, την επιστήμη της Φυσιογνωμονίας, να κρίνει δηλαδή κάποιος τον άνθρωπο και τις ασθένειες από τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του. «...Οι φυσιογνώμονες από την εμφάνιση του σώματος συμπέραιναν τας της ψυχής διαθέσεις» (Σουίδας).

Έτσι είχαν ξεκαθαρίσει, ότι με τη λέξη ψυχή = ζωή εννοούν το συναισθηματικό κόσμο, ο οποίος επιδρά δραστικά στο σώμα «...ψυχής παθήμασι το σώμα συμπάσχον» γράφουν οι Στοβαίος, Αντισθένης, Ιπποκράτης και άλλοι. Δυστυχώς, όλα τα σχετικά συγγράμματα των φυσιογνωμόνων εξαφανίστηκαν με το γνωστό τρόπο από τους τα «φαιά φέροντας» με εντολές των Πατέρων π.χ. Ιππόλυτος: «οι Έλληνες... μετέχουν μαγικής και φυσιογνωμονικής.»

Κωστής Καρμιράντζος

Αρχιτέκτων Ε.Μ.Π.

22.1.2010

ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΜΠΕΡΔΕΥΟΥΜΕ

AΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟ

...ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗ ΑΣΤΡΩΝ

Βρεθήκαμε σε ένα πλοίο, όπου μόνο η θεωρητική Σκέψη των Ιώνων Φιλοσόφων και η αισθητική μετουσίωση της σμίλης και του λόγου των καλλιτεχνών της Ελληνικής Αρχαιότητας ορίζουν, πάντα μέσα από την Φύση. Το πεπερασμένο μας σε σχέση με το Άπειρο, από το οποίο κατασκευαστήκαμε, δεν χωρά κοσμολογικές οριοθετήσεις από μέρους μας, αστείας θεολογικής πονηρής νομοθεσίας του δόγματος και της πίστης. Βασικοί νόμοι. Οι κατασκευαστικές συνταγές, που ο μακρόκοσμος και ο μικρόκοσμος ακολουθούν ασύλληπτες, δεν χωράνε στα πώς και τί της μικρότητάς μας. Εν οίδα ότι ουδέν οίδα, γιά να ξεμπερδεύουμε μιά και καλή από τους… κατασκευαστές άστρων...

Oμως, η Φύση μάς έχει παραχωρήσει στο παιγνίδι της την θέση μας. Το πλοίο λοιπόν, φέρει το φορτίο του στα αμπάρια του μέχρι τα πανιά. Δεν μπορούμε από νομοτέλεια να αποφύγουμε τίποτε· θα πληρώσουμε: Γέλιο - δάκρυ. Όταν πλησίστιοι κάποτε στην ολοκλήρωσή μας και καταξίωση καταμεσίς της Ζωής θα αντικρύσουμε το πέλαγος, κάτω στ΄ αμπάρια η «σαβούρα» κρατά κόντρα στα πανιά, αλλιώς θα ερχόμαστε τούμπα. Αντιφατικότητα - Ίωνες. Ομορφιά του πελάγους, καλλιτέχνες. Η χαρά θα προκύψει από την κάθε κατάκτηση κι ο πόνος από το έλλειμμα. Τα πάντα ρει παλλόμενα. Πώς θα χαρείς άν δεν πονέσεις και αντιστρόφως;

Οι Επιστήμονες (Ίωνες) και οι Καλλιτέχνες μάς τα έχουν κάνει λιανά, που λένε, καθώς πάντα έξω από τον ανθρωποκατα- σκευασμένο θεό και μέσα από την Φύση, μας κληροδότησαν. Οι τρείς λοιπόν θρησκείες της Ερήμου ερήμην των πιο πάνω σαν μεταπράττες και όχι δημιουργοί που είναι λένε ό,τι θέλουν αλλοιώνοντας διά του θεού και του χρήματος, δύο αφύσικες διαστάσεις έξω των νόμων.

Αυτό κάνουν οι Ιησούς, Μάρξ, Φρόϋντ, Άϊνστάϊν, Πικάσσο. Διά του χρήματος εισήγαγαν τον αριθμό (Αριθμό) εργαλείο της Φύσης στο άπειρο, το οποίο δεν ελέγχουμε. Όταν αυτός μπήκε στην Επιστήμη των Ιώνων την καθαρή (που γινόταν πάντα μέσα από το υπαρξιακό) γίνηκε η Τεχνολογία, μαθητευόμενοι μάγοι. Που σημαίνει: Βιομηχανική Επανάσταση, Χιροσίμα.

Άλλο Δημόκριτος και Φειδίας και άλλο Αϊνστάιν και Πικάσσο. Άλλο το ότι τα πάντα θα περνούν από το υπαρξιακό και άλλο η ανεξέλεχτη βούτα των στρατιωτικο-οικονομικών συμμοριών. Ο Παρθενών έχει ασύλληπτες και καταπληκτικές μετρήσεις, όμως σαν αριθμός (Αριθμός) καμμία τους δεν διασώθηκε, γιατί είναι τιθασευμένες υπαρξιακά κάτω από την αισθητική μετουσίωση. Φιλόσοφοι - Καλλιτέχνες. Βρήκες κ. Ford, το μοντέλο Τ (12.000.000) αυτοκινήτου μέσα από το κέρδος (βλέπε Μοντέρνοι Καιροί, Τσάρλυ Τσάπλιν) να λοιπόν σήμερα το αυτοκίνητο τινάζει τον πλανήτη στον αέρα!

Παγκόσμιο πλέγμα θρησκειών, μεταφυσικό (αφύσικη), Δεσποτισμός, πολιτισμικό χάλι του Πλανήτη, οικονομία, κατανάλωση, ανεξέλεχτες διαστάσεις του πληθυσμιακού (πρωτεύοντος) προβλήματος, πολυεθνικές και τα γνωστά του τάχατες Οικουμενισμού. Ποιός θα βγάλει τους ανθρώπους (7 δις.) από τα νύχια του Συστήματος; Όταν μάλιστα από νομοτέλεια ρέπουν αντίθετα (η ισχύς του συστήματος). Και αν μερικοί φιλότιμοι προσπαθούν μονομερώς να διορθώσουν, το πονηρό Σύστημα τους υπεξαιρεί την προσπάθεια διά των πιο πάνω μεταπρατών.

* * *

Η Ελληνική Αρχαιότητα είχε οικολογικές ανησυχίες. Ένα γυμνό του Modigliani είναι η επιτομή του βιολογικού και συναισθηματικού έρωτα, Φύση…

Παντελής Γλάρος

21.1.2010

Σελίδα 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

Επιστροφή στην αρχική σελίδα