Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.



Ο «Μαγικός Αυλός»
του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ


Έγραψε στις 16.02.2017 ο/η: Φυλακτού Ευγενία



Για όλους όσους είναι μεγάλοι και νιώθουν παιδιά, για όσους είναι παιδιά και θέλουν να μεγαλώσουν, μα κυρίως για όσους είναι μεγάλοι και ξέχασαν πώς να είναι παιδιά, μία είναι η όπερα που τους ταιριάζει: Ο «Μαγικός Αυλός» του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ.

Μία όπερα ιδανική για όλες τις ηλικίες. Ένα παραμύθι με όλα τα στοιχεία ενός παραμυθιού για τα παιδιά, μα θα μπορούσε να έχει και μια άλλη ανάγνωση απευθυνόμενη σε ενήλικες.

Ο «Μαγικός Αυλός» είναι μια ιστορία μύησης στους τέκτονες. Ο Μότσαρτ ήταν τέκτονας. Ο Εμάνουελ Σικανέντερ, ο οποίος έγραψε το λιμπρέτο, ήταν κι εκείνος τέκτονας. Ο πατέρας του Μότσαρτ ήταν επίσης τέκτονας...

 




Αρχαιολατρία, βυζαντινολατρία,
ευσέβεια και μεγαλοϊδεατισμός
στο έργο του Κωστή Παλαμά


Έγραψε στις 10.02.2017 ο/η: Λάζαρης Γιάννης



Στα πάρκα της χώρας είναι στημένες προτομές κι αγάλματα ποιητών, ιστορικών, λογίων κ.λπ. πνευματικών ταγών της Ρωμιοσύνης, τα ονόματα των οποίων έχουν επιπλέον δοθεί τιμητικά σε δρόμους και πλατείες όλης της επικράτειας. Αποσπάσματα από τα έργα τους διδάσκονται σωρηδόν στα σχολεία, ενώ κατά τις εθνικές γιορτές, τις διαλέξεις, τις ημερίδες κ.λπ. που διοργανώνονται, οι ομιλητές συναγωνίζονται για το ποιος θα διατυπώσει τους πιο διθυραμβικούς επαίνους για εκείνους.

Γιατί όμως γίνεται αυτό; Γιατί όλος αυτός ο πολυδιαφημισμένος πνευματικός κόσμος ─αμφίβολης επιστημονικής / καλλιτεχνικής αξίας εξ άλλου στην πλειοψηφία τους─ χαίρουν εκτίμησης από σύσσωμη τη Ρωμιοσύνη;

Η απάντηση είναι απλή: Όλων αυτών το έργο ήταν όπως ακριβώς πρόσταζε το εθνικό φαντασιακό, εκθείαζε δηλαδή όλους τους εθνικοθρησκευτικούς μύθους και τα ψέματα, πάνω στα οποία στήθηκε το σύγχρονο κράτος.

Και γι’ αυτό ανταμείφθηκαν ανάλογα. Αρκετοί από αυτούς ήταν βολεμένοι σε υψηλόβαθμες δημόσιες θέσεις. Κι από την ασφάλεια του μισθού από το Δημόσιο, την ώρα που ο λαός περνούσε πείνες και δυστυχίες, μπορούσαν καλύτερα να γράφουν τα πατριωτικά διηγήματα, τα ηθοπλαστικά ποιήματα, τις ιστορίες τους κ.λπ., όπως και εγκώμια διαφημίζοντας ο ένας τον άλλον.

Μια χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση αποτελεί και ο Κωστής Παλαμάς. Έγραψε για την αρχαία Ελλάδα, το Βυζάντιο, το χριστιανισμό, τη Μεγάλη Ιδέα κ.λπ. ιδεοληψίες της Ρωμιοσύνης. Παράτησε τις σπουδές του, διορίστηκε όμως γραμματέας στο πανεπιστήμιο με υπογραφή του τότε Υπουργού Παιδείας Α. Παναγιωτόπουλου, με εισήγηση του οποίου εκδόθηκε και το σχετικό Βασιλικό Διάταγμα. Είχε πλέον σίγουρη την οικονομική και χρονική άνεση να εξασκήσει την ποιητική τέχνη.

Λόγω της ποιητικής του υπερπαραγωγής στην υπηρεσία των εθνικοθρησκευτικών μύθων κατέλαβε πρωτεύουσα θέση στη νεορωμέικη ποίηση και χαρακτηρίστηκε ως ο Ρίλκε (λυρικός ποιητής και πεζογράφος του 20ού αιώνα) της Ελλάδας. Σήμερα, τον διδάσκονται στα σχολεία κι έτσι τον γνωρίζουν άπαντες οι σύγχρονοι ρωμιοί. Από μια απλή περιήγηση στο διαδίκτυο μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί, ότι ο Παλαμάς χαίρει εκτίμησης από όλους: εθνικιστές, αρχαιολάτρες, χριστιανούς, ακόμα κι από αριστερούς.

Αν με την ίδια ποιητική τέχνη όμως, δεν είχε γράψει υπέρ της Αρχαιότητας, του Βυζαντίου, της θρησκείας, της Μεγάλης Ιδέας, αλλά ακριβώς τα αντίθετα, ασφαλώς και δεν θα του είχε προσφέρει κανένας δημόσια θέση, θα τον είχαν εξοβελίσει στο «πυρ το εξώτερον», όπως τόσους άλλους, δεν θα είχε προβληθεί το έργο του, δεν θα διδασκόταν στα σχολεία, δεν θα υπήρχαν προτομές του και σήμερα δεν θα τον ήξερε κανείς...


 




Υπό το φως
της θεωρίας
του Ρόμπερτ Γκίλπιν


Έγραψε στις 03.02.2017 ο/η: Μουαμάρ Ιγνάτιος



«Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση έχει το δικό της είδος προστατευτισμού, που δεν είναι άλλο από το να βάλλει κατά του προστατευτισμού. Ο τερματισμός ενός ηγεμονικού πολέμου είναι η αρχή ενός νέου κύκλου ανάπτυξης, επέκτασης και τελικά παρακμής. Οι νόμοι της άνισης ανάπτυξης συνεχίζουν να ανακατανέμουν την ισχύ, αλλάζοντας έτσι το status quo που δημιούργησε η τελευταία ηγεμονική διαπάλη. Η ανισορροπία αντικαθιστά την ισορροπία και ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από ένα νέο ηγεμονικό πόλεμο. Έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι θα είναι μέχρι οι άνθρωποι να αλληλοσκοτωθούν και αλληλοκαταστραφούν ή μέχρι να αναπτύξουν ένα αποτελεσματικό μηχανισμό διεθνών αλλαγών.

»H θεμελιώδης φύση των διεθνών σχέσεων δεν άλλαξε ανά τις χιλιετίες και οι διεθνείς σχέσεις συνεχίζουν να είναι περιοδικοί και επαναλαμβανόμενοι αγώνες για πλούτο και ισχύ μεταξύ ανεξάρτητων δρώντων υπό συνθήκες διεθνούς αναρχίας.


»H ιστορία του Θουκυδίδη είναι το ίδιο χρήσιμος οδηγός για το πώς συμπεριφέρονται τα κράτη σήμερα όσο ήταν τότε, όταν γράφτηκε, τον 5ο αιώνα π.X.».


Αυτά έχει πει ο πλέον ειδικός της παγκόσμιας πολιτικής οικονομίας, δρ. Ρόμπερτ Γκίλπιν, ο οποίος προσπάθησε να ανακαλύψει και κυρίως να σχηματοποιήσει τη διαδικασία πολιτικής αλλαγής στο διεθνές σύστημα.

Στο βιβλίο του «Πόλεμος και αλλαγή στη διεθνή πολιτική» παραδέχεται εξ αρχής πως οι μεγάλες πολιτικές αλλαγές είναι συνέπειες μοναδικών και απρόβλεπτων εξελίξεων. Συνεπώς, ο συγγραφέας επιχειρεί να προσδιορίσει τα κοινά στοιχεία και τα επανεμφανιζόμενα πρότυπα στις σημαντικές κρίσιμες καμπές της Ιστορίας, ώστε να αποτυπώσει κάποιες γενικές τάσεις στη διεθνή πολιτική αλλαγή χωρίς να αποβλέπει στο να διατυπώσει μία ντετερμινιστική θεωρία διεθνούς πολιτικής αλλαγής...


 






Έγραψε στις 29.01.2017 ο/η: Λούπου Μαρία


1. Κομπιουτεράκι τσέπης.


2. Κινητό.


3. PC.

4. Σύγχρονος υπερυπολογιστής.



Τι δυνατότητες επεξεργαστή διέθετε το διαστημόπλοιο «Απόλλων 11», το πρώτο διαστημόπλοιο που πήγε στη Σελήνη;

Με ποια τεχνολογία ισοδυναμούσαν οι υπολογιστές του, με τη βοήθεια των οποίων προσεληνώθηκε;...


 




Όψεις της ευσέβειας
στην αρχαία Ελλάδα


Έγραψε στις 27.01.2017 ο/η: Φυλακτού Ευγενία



Έχουμε αναγάγει την αρχαία Ελλάδα σε κάτι το μεγαλειώδες, όπου ο ορθολογισμός, τα μαθηματικά, η γεωμετρία και η φιλοσοφία έβρισκαν δήθεν εφαρμογή στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Θεωρούμε ότι οι άνθρωποι λειτουργούσαν ως αυτόνομες ορθολογικές, μαθηματικές μονάδες, όπου το κάθε τι είχε την υπόστασή του με αποδείξεις. Όπου η δημοκρατία και η εξύψωση του ανθρώπινου πνεύματος ήταν κάτι το σύνηθες, το καθημερινό.
 


         ΝΗΙΘ



       ΑΘΗΝΑ

Επαγωγικά λοιπόν, οι αρχαίοι έλληνες δεν θα είχαν καμία ανάγκη την οποιαδήποτε θρησκεία ούτε θα δεσμεύονταν αυτοβούλως στα αιώνια δεσμά μιας θεοκρατίας. Δεν θα χρειάζονταν κηδεμόνες και τιμωρούς. Δεν θα έπρατταν ύβρι από επιλογή κι όχι από φόβο θεών.

Ας δούμε όμως πόσο λάθος κάνουμε θεωρώντας την αρχαία Ελλάδα ορθολογική. Δεν ήταν καθόλου. Το αντίθετο μάλιστα. Ήταν βαθιά θρησκευόμενη με ελάχιστες εξαιρέσεις ορθολογιστών, φιλοσόφων / επιστημόνων, μερικών μόνον εκ των οποίων τα ονόματα και η δουλειά τους σώθηκαν εντελώς συγκυριακά, αποσπασματικά και από δεύτερο χέρι μέχρι τις ημέρες μας.
 
Θα επιχειρήσουμε να δώσουμε μία αντικειμενική άποψη μέσα από τους μύθους για τους θεούς της. Χωρίς παρωπίδες.

Μία εκ των πλέον λατρεμένων θεών ήταν η Αθηνά...


 




Αποικιακή κυβερνοοτροπία
στα Επτάνησα


Έγραψε στις 24.01.2017 ο/η: Γκέκας Σάκης



Κατά τα τελευταία λίγα χρόνια, οι λέξεις αποικία και προτεκτοράτο κυριαρχούν στις συζητήσεις και τα γραφόμενα σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση στην Ελλάδα, καθώς η διάσημη χώρα παραμένει μπλοκαρισμένη σε μια κρίση χωρίς προηγούμενο (σε καιρό ειρήνης). Από το 2010, η κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας είχε ως αποτέλεσμα ανεργία ρεκόρ και οικονομική εξάρτηση, ίσως για πολλά ακόμη χρόνια· η καταστροφή αυτή οδήγησε σε μια ρητορική που μιλά για την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, αφού η χώρα έχει γίνει «αποικία χρέους» και «προτεκτοράτο».

Τον δέκατο ένατο αιώνα, οι Επτανήσιοι επινόησαν μια λέξη για την περίοδο της βρετανικής κυριαρχίας, την οποία ονόμασαν ξενοκρατία ─ κυριαρχία των ξένων. Αυτή ήταν η πρώτη περίοδος στην ελληνική ιστορία κατά την οποία η αποικιοκρατία, η προστασία, η εξάρτηση και η ξένη κατοχή ήταν έννοιες που υπερέβαιναν τους μεταφορικούς και πολεμικούς τρόπους με τους οποίους χρησιμοποιούνται σήμερα οι λέξεις αυτές, και σε αυτήν εντοπίζονται οι απαρχές της ελληνικής εξάρτησης και αποικιακής (ή «αποικιακής») κατάστασης...


 




Ο ρόλος του Ρομαντισμού
στην εθνογένεση


Έγραψε στις 12.01.2017 ο/η: Παυλή Καλλιόπη



Ο Ρομαντισμός, ρεύμα φιλολογικό και καλλιτεχνικό στον αντίποδα του καρτεσιαvού ρασιοναλισμού, άφησε το ιδεολογικό του αποτύπωμα σε όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα με έντονες επιρροές ως τις μέρες μας. Αρχικά εμφανίστηκε ως αντίδραση στον επιστημονικό εξορθολογισμό της φύσης και της τέχνης που έσερνε μαζί της η πρώτη φάση της Βιομηχανικής Επανάστασης.

Με την πρώτη εξασθένηση της πίστης στην τεχνολογική πρόοδο οι οπαδοί του Rousseau αμφισβήτησαν την ευτυχία που αυτή μπορούσε να προσφέρει στον άνθρωπο, ενώ ο Schiller (1759-1805), πρωτοπόρος της ρομαντικής κριτικής της εκβιομηχάνισης, δήλωσε πως η τέχνη αποτελεί τη «μόνη δυνατότητα επούλωσης της πληγής του μοντέρνου ανθρώπου που ο ίδιος ο πολιτισμός άνοιξε απομακρύνοντάς τον απο τη φύση».

Λόγιοι και καλλιτέχνες ήταν επηρεασμένοι από τα συχνά αντιφατικά πολιτικά αιτήματα που διατυπώνονταν. Ο Ρομαντισμός κατέστη επίσης ένα κίνημα αντιφατικό, ικανό να υπερασπίζεται την υποκειμενικότητα του «Novalis» στο «ο κόσμος είναι αυτό που το Εγώ κατασκευάζει» όσο και την προσήλωση του συνόλου στο νέο εκκοσμικευμένο ιερό της πατρίδας.

Οι ρομαντικοί ιστοριογράφοι συγγράφουν ιστορία επικαλούμενοι μύθους και παραδόσεις σύμφωνα με έναν αντι-ιστορισμό που δεν εστίαζε στο αληθινό αλλά στο ισχυρό, και με το πολιτικό χρέος προς την πατρίδα να περνά μέσα από τον έπαινο.

Λογοτέχνες υμνούν το mal de vivre, την τραγικότητα του ατόμου που πεθαίνει για ένα σκοπό ─έστω ουτοπικό, όπως ο Βέρθερος του Goethe─ και συνάμα, μέσα από το ιστορικό μυθιστόρημα που ως είδος τότε ανθίζει, υπερθεματίζουν το σύνολο που διεκδικεί την εθνική  διαφοροποίηση όπως εξαγόταν από τη γλώσσα, τη λαϊκή τέχνη και τις προγονικές λατρείες, ενσωματώνοντας το παρελθόν στο παρόν με τη συνεκτική δύναμη του εθνικισμού.

Αυτός ο ιδεολογικός δυισμός εξηγεί και το εθνικιστικό παράδοξο του κινήματος που είδε το έθνος ως συλλογικότητα και συνάμα ως άτομο που «πάσχει», μια Ωραία Κοιμωμένη σε λήθαργο που αναμένει την αφύπνιση-Παλιγγενεσία.

Οι καλλιτέχνες του χρωστήρα εξέφρασαν τη ρομαντική τους διάθεση με ετερόκλητα θέματα που μαρτυρούσαν το διαφορετικό πολιτικό αίτημα από χώρα σε χώρα. Ομιχλώδη τοπία και καταιγίδες στην Αγγλία, απεικονίσεις ηρώων και πεδία μαχών στην Ισπανία και τη Γαλλία με το έθνος να αναδύεται ανόθευτο και αήττητο από το αιματηρό τοπίο κρατώντας τα εθνικά του σύμβολα. Ωστόσο παντού αγαπημένο φόντο ήταν τα ερείπια και τα αρχαία μνημεία που κίνησαν ένα γενικό ενδιαφέρον για το αρχέγονο παρελθόν και τις αρχαιότητες που το εκπροσωπούν...


 




Γιατί διάφοροι λαοί
τραγουδούν τα ίδια
χριστουγεννιάτικα τραγούδια


Έγραψε στις 23.12.2016 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Silent night Stille Nacht
Η «Άγια νύχτα» στην αγγλική και γερμανική εκτέλεσή της.

Ποιος μας έμαθε να τραγουδάμε την περίοδο των Χριστουγέννων και του νέου έτους την «Άγια Νύχτα»; Τα «Τρίγωνα κάλαντα»; Είναι μέρος της παράδοσής μας; Τραγουδούσαν π.χ. το «Ω έλατο» οι αρβανιτόβλαχοι / βαλκάνιοι / ανατολίτες κ.λπ. πρόγονοί μας στα βουνά της Πίνδου;

Ποιος έμαθε επίσης τους γερμανούς να τραγουδούν κι αυτοί την ίδια περίοδο το «Stille Nacht», το «O Tannenbaum», τους αμερικάνους το «Silent night», το «Oh Christmas tree», το «Jingle bells» κ.ά.;

Τα τραγουδάμε, γιατί έτσι μας τα έμαθαν στο σχολείο. Ένας από τους πολλούς εθνοποιητικούς μηχανισμούς που καλλιεργούν τις εθνικές συνειδήσεις των υπηκόων των εθνών-κρατών, είναι κι η «παραδοσιακή» μουσική, η οποία συμβάλλει στην ενδυνάμωση του εθνικού τους φαντασιακού. Έχει κατασκευασθεί και τοποθετηθεί στην μνήμη του κάθε λαού, για να τον κάνει να πιστέψει πόσο μεγάλο κι ένδοξο είναι το παρελθόν που έχει πίσω του.
Γι΄αυτό επιπλέον θεωρούμε ότι τραγούδια, όπως ο «Μενούσης» π.χ., είναι κομμάτια της εθνικής μας ταυτότητας κι ας μην έχουμε ποτέ ακούσει να τα τραγουδούν σε κάποια γιορτή συγγενείς ή γνωστοί μας.

Έτσι λοιπόν μάθαμε να τραγουδάμε όλα αυτά τα τραγούδια την περίοδο των γιορτών, τα οποία εξ άλλου δεν ανήκουν στην παράδοση κανενός λαού, αλλά έχουν γραφτεί πριν από μόλις λίγες δεκαετίες. Μας τα δίδαξαν στα σχολεία κατά τη διάρκεια της υποχρεωτικής, παρεχόμενης από το κάθε έθνος-κράτος παιδείας...


 




Ανταλλαγές πληθυσμών
και καταστροφή της Σμύρνης


Έγραψε στις 16.12.2016 ο/η: Φυλακτού Ευγενία



Η προέλαση στην Ανατολία εκτός από ανόητη ήταν και ανεφάρμοστη. Το ήδη αποδυναμωμένο από τους βαλκανικούς πολέμους και τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο κράτος από μόνο του δεν είχε τη δύναμη να υποστηρίξει οικονομικά μια τέτοια εκστρατεία επιθετικού χαρακτήρα, αλλά ούτε και κατάφερε εν τέλει να εξασφαλίσει μια σταθερή υποστήριξη από τους Συμμάχους.

Εξ άλλου, η απόβαση του στρατού της Ελλάδας στη Σμύρνη δεν είχε να κάνει με μεγάλες ιδέες και μεγάλες πατρίδες. Αυτά είναι προς εύπεπτη κατανάλωση του εγχώριου πληθυσμού. Στην ουσία, επρόκειτο για μία ξεκάθαρη αποστολή κατόπιν εντολής, την οποία είχε λάβει η κυβέρνηση του Βενιζέλου από την αντίστοιχη αγγλική. Η εντολή ήταν συγκεκριμένη: Ο στρατός της Ελλάδας έπρεπε να κάνει απόβαση στη Σμύρνη για να διατηρήσει την ειρήνη και την τάξη στο Νομό Αϊδινίου και μόνο.

Κατ΄ αυτό τον τρόπο, οι άγγλοι θα σταματούσαν τους ιταλούς, που είχαν ήδη αποβιβάσει στρατό στα τουρκικά παράλια απέναντι από τη Ρόδο, την οποία και κατείχαν, ώστε να ελέγξουν εκείνοι το Νομό Αϊδινίου. Ασφαλώς οι άγγλοι δεν θα επέτρεπαν στους ιταλούς να τους παραμερίσουν από τον έλεγχο μιας κοσμοπολίτικης και πλούσιας περιοχής.

Κάποιος έπρεπε να κάνει τη βρώμικη δουλειά κι ανατέθηκε στην Ελλάδα αυτός ο ρόλος. Το ίδιο είχε γίνει και λίγο παλιότερα, όταν η Ελλάδα ενήργησε ως αγγλικό προτεκτοράτο κατά τον Κριμαϊκό Πόλεμο, αλλά και μερικές δεκαετίες μετά, κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου σύρθηκε ως έρμαιο της αγγλικής εξωτερικής πολιτικής.

Επιπλέον, όταν έγινε η καταστροφή της Σμύρνης, η κυβέρνηση της Ελλάδας δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον να σώσει τον πληθυσμό. Αντίθετα, πέρασε νόμο, ο οποίος απαγόρευε την αποβίβαση ανθρώπων σε ομάδες από τα παράλια της Μικράς Ασίας στην Ελλάδα.

Κι όταν τελικά οι άνθρωποι αυτοί ήρθαν στην Ελλάδα ύστερα από πρωτοβουλίες ξένου παράγοντα, αντιμετωπίσθηκαν με εχθρότητα από τους ντόπιους κι υποχρεώθηκαν να ζήσουν για δεκαετίες κάτω από άθλιες συνθήκες.

Το 1922 η Ρωμιοσύνη έδειξε για μια ακόμη φορά ένα από τα χειρότερα πρόσωπά της...


 




Η εξάπλωση
της παιδεραστίας και ομοφυλοφιλίας
στον αρχαίο ελληνικό κόσμο


Έγραψε στις 09.12.2016 ο/η: Φυλακτού Ευγενία



Μελετώντας τους αρχαίους συγγραφείς διαπιστώνουμε ότι στις περισσότερες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο από τον 5ο έως το 2ο αιώνα π.Χ. είχε επικρατήσει μία ανώμαλη για το νου και το σώμα των ανθρώπων συνήθεια.

Ήταν καθιερωμένη στην Κρήτη από των μινωικών ήδη χρόνων, όπου διασώθηκε και μετά τη δωρική εισβολή, όπως μαρτυρούν διάφορες αρχαίες πηγές. Από εκεί άρχισε να εξαπλώνεται με ταχύτητα μολυσματικής ασθένειας στις υπόλοιπες πόλεις της ελληνικής χερσονήσου.

Η αναφορά μας στα «παιδικά» ή αλλιώς την παιδεραστία.

Στο άρθρο αυτό θα εστιαστούμε σε άλλες ελληνικές περιοχές πλην της Αθήνας, της Σπάρτης και της Μακεδονίας, για τις οποίες μπορείτε να βρήτε εκτενείς αναφορές στα άρθρα του Αφιερώματος της «Ελεύθερης Έρευνας»: Παιδεραστία και ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα...


 



FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...