Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.



Πολιτισμός, ταυτότητα και εξουσία
στα Επτάνησα, 1817─1864

Thomas W. Gallant,
έκδ. ”Αλεξάνδρεια“, 2014


Έγραψε στις 27.01.2015 ο/η: Simon Stylianos


Ήδη κυκλοφορούν πολλά βιβλία, στα οποία
περιγράφονται απόψεις, που έχουν διαμορφώ-
σει οι ρωμιοί για τους ξένους, αλλά και για
τους ίδιους. Παρά ταύτα, ο συγγραφέας του
βιβλίου αυτού επικεντρώνεται σε μία πολύ
ιδιαίτερη περιοχή της Ελλάδος.

Τα Επτάνησα αποτελούσαν για εκατοντάδες
χρόνια ένα γεωγραφικό διαμέρισμα, που άλλα-
ζε τακτικά χέρια αποικιοκρατών κι ως εκ τούτου
οι ντόπιοι πληθυσμοί είχαν διαμορφώσει κάποιες
ιδιαίτερες μεθόδους συμπεριφοράς και δράσης
έναντι των επικυριάρχων τους.
 

Τα γνωρίσματα αυτά εκδηλώνονταν παραδειγμα-
τικά με άριστο τρόπο στη ροπή τους για μέθη, στη βία και τη διπροσωπία. Η συκοφαντία, ο διασυρμός και η εξύβριση ήταν το καθημερινό ψωμοτύρι του κοινωνικού λόγου και το μοναδικό πράγμα, που κινούνταν ταχύτερα από τη γλώσσα του ρωμιού, ήταν το μαχαίρι του...

 




Μarilyn Υalοm,
έκδ. ''Άγρα''


Έγραψε στις 10.12.2014 ο/η: Λούπου Μαρία



Καθένας γνωρίζει, ότι η βασίλισσα είναι το πιο ισχυρό κομμάτι στο σκάκι. Λίγοι όμως ξέρουν, ότι το παιχνίδι παιζόταν επί πεντακόσια χρόνια χωρίς εκείνη.

Στην Ινδία, την Περσία και τις αραβικές περιοχές, όπου πρωτοπαίχτηκε το παιχνίδι, ο στρατηγός ή βεζίρης καταλάμβανε το τετράγωνο, όπου τώρα στέκεται η βασίλισσα, η οποία δεν εμφανίζεται στη σκακιέρα νωρίτερα από το έτος 1000, διακόσια χρόνια αφότου οι μαυριτανοί έφεραν το σκάκι στη Νότιο Ευρώπη.

Μόνο όταν το σκάκι έγινε δημοφιλής διασκέδαση στους βασιλικούς κύκλους της Ευρώπης, στη
διάρκεια του Μεσαίωνα, γεννήθηκε η βασίλισσα του σκακιού και ενδυναμώθηκε σταδιακά, ώστε να γίνει η άγρια πολεμίστρια και προστάτιδα του βασιλιά.

Το βιβλίο διερευνά τους πέντε αιώνες, που μεσολαβούν σπό τη συνεσταλμένη εμφάνιση της βασίλισσας του σκακιού στις αρχές της δημιουργίας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως την αύξηση της ισχύος της στη διάρκεια της βασιλείας της Ισαβέλλας της Καστίλλης.

Η συγγραφέας, έχοντας ως έμπνευση τις ελάχιστες μεσαιωνικές βασίλισσες του σκακιού, που έχουν διασωθεί, αναζητά την προέλευση και την εξάπλωσή τους από την Ισπανία, την Ιταλία και τη Γερμανία ως τη Γαλλία, την Αγγλία, τη Σκανδιναβία και τη Ρωσία. Βρίσκει κοινά σημεία μεταξύ της γέννησης της βασίλισσας του σκακιού και της ανόδου των γυναικών στους βασιλικούς θρόνους της Ευρώπης παρουσιάζοντας σε διαδοχικά επίπεδα την ιστορία των μεσαιωνικών αυλών και τους εσωτερικούς αγώνες για την απόκτηση της εξουσίας. Επιπλέον, αναδεικνύει τη σχέση της βασίλισσας του σκακιού με τη λατρεία της Παναγίας και του ρομαντικού έρωτα, που επηρέασε για αιώνες την ευρωπαϊκή κοινωνία...


 




Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΑΝΑΣΚΑΦΩΝ ΣΤΗ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ
κατά την μικρασιατικήν κατοχήν υπό της Ελλάδος (1919-22)

Καλλιόπη Παυλή,
έκδ. «Ισνάφι», Ιωάννινα, 2014


Έγραψε στις 03.12.2014 ο/η:

«Με τη θρησκεία και την πατρίδα
την ίδιαν απλώνουμεν αρίδα
τον ίδιον έχουμε σκοπό.
Κερνούμε το λαό χασίσι,
όνειρα, ψέματα και μίση
δεν ντρέπομαι για να ντραπώ»

Κώστας Βάρναλης, Το φως που καίει, 1922

 
 


Η μετατόπιση από τον αρχαιοδιφισμό
στη συστηματική αρχαιολογική έρευνα
οφείλεται στις ανάγκες της εθνογένεσης,
η οποία σχετίστηκε με την αρχαιότητα
ή μάλλον με την ιδέα της αρχαιότητας
μέσα από λείψανα‒σημαιοφόρους μνήμης,
που εντάχθηκαν στα εθνοκρατικά
συστατικά.

Δεν επρόκειτο μόνο για ζήτημα επιστη-
μοσύνης. Η αρχαιολογική έρευνα
αποσκοπούσε στη διαμόρφωση
ενός πολιτικού συστήματος ιδεών
ικανού να ακυρώνει τις διεκδικήσεις
του «Άλλου»...


 




Από το μύθο
στην ...ιστορία

Γιάννης Λάζαρης,
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014


Έγραψε στις 12.11.2014 ο/η:


Μέχρι τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, ο λεγό-
μενος «Μακεδονικός Αγώνας» ελάχιστα είχε
απασχολήσει την ιστοριογραφία. Υπήρχαν μό-
νο κάποιες ιστορίες στα μυθιστορήματα της
Πηνελόπης Δέλτα. Εκτιμώντας όμως, μετά το
1946-49, ότι το θέμα προσφερόταν για προ-
παγανδιστική αξιοποίηση και στο πλαίσιο του
ψυχροπολεμικού κλίματος της εποχής, ο Μα-
κεδονικός Αγώνας εντάχθηκε στην επίσημη
ιστορία. Έτσι, σήμερα θεωρείται από το κατε-
στημένο ως ένας ηρωικός αγώνας, ένας
απελευθερωτικός πόλεμος των πληθυσμών
της Μακεδονίας, που μιλούσαν ρωμέικα (ελλη-
νικά), κατά το διάστημα 1904-08, κάτι σα δεύ-
τερο «μικρό ’21».
  
Εξετάζοντας όμως σε βάθος τα ιστορικά στοιχεία και τα κείμενα των ίδιων των αποκαλούμενων μακεδονομάχων, προκύπτει, ότι η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Ο δήθεν ηρωικός αυτός αγώνας είναι ένας μύθος, που υπάρχει μόνο στη φαντασία ορισμένων ρωμιών ιστορικών. Εκείνο, που στην πραγματικότητα συνέβη, μόνο αισθήματα ντροπής και θλίψης μπορεί να μας γεμίσει.
     
Οι μακεδονομάχοι δεν είχαν σκοπό την απελευθέρωση των ρωμιών της Μακεδονίας από τους οθωμανούς (τα σύνορα του κράτους τότε έφταναν ως τη Θεσσαλία), ούτε απέβλεπαν στην κατοχή συγκεκριμένων εδαφών, αλλά στην επαναφορά των μακεδονικών πληθυσμών στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης δεδομένου, ότι οι βούλγαροι είχαν αποσχισθεί ιδρύοντας δική τους Εκκλησία, την Εξαρχία, στην οποία είχαν υπαχθεί τότε πολλοί μακεδόνες...


 




Viοlaine Vanοyeke,
έκδ. «Παπαδήμα»


Έγραψε στις 14.10.2014 ο/η: Γαλανός Γιώργος


Μερικοί λαοί και πόλεις είχαν τη φήμη, ότι ασκούσαν την πορνεία συνηθέστερα ή πιο αδιάντροπα από τους άλλους. Είναι η περίπτωση των ετρούσκων. Οι γυναίκες τους κατηγορούνταν από τους έλληνες και τους ρωμαίους, πως συμποσιάζονταν με τους άντρες και ξάπλωναν κάτω από τον ίδιο μανδύα.

Αυτή η οικειότητα είναι κάτι πολύ μικρό σε σχέση με την συνήθεια, που είχαν οι κοπέλες να φτιάχνουν την προίκα τους κάνοντας εμπόριο με το σώμα τους.

Σύμφωνα με τους κωμωδιογράφους, οι αρχές αυτής της διαφθοράς ανάγονταν στις ιερές πορνείες της Βαβυλώνας...


 




Μarilyn Υalοm, έκδ. «Άγρα»

Έγραψε στις 06.10.2014 ο/η: Φυλακτού Ευγενία

Το ταξίδι από τις παλαιολιθικές θεές έως το Γυναικείο Απελευθερωτικό Κίνημα είναι μακρύ και γεμάτο εκπλήξεις. Στη διάρκειά του συναντάμε προϊστορικά αγάλματα, που στα στήθη τους αποδόθηκαν μαγικές ιδιότητες. Συναντάμε επίσης τη γυμνόστηθη ιέρεια των φιδιών της μινωικής Κρήτης και το πολύματσο λατρευτικό άγαλμα της Αρτέμιδας, που σηματοδοτεί το τελευταίο κύμα λατρείας πριν την εμφάνιση της χριστιανικής θρησκείας.

Μολονότι στον αρχαίο κόσμο τα στήθη υπήρξαν κυρίαρχα σύμβολα της ιερότητας, η χριστιανική τέχνη υπέδειξε, ότι η απουσία τους ήταν βεβαιότερη ένδειξη αγιότητας.
 
Τα στήθη αμφισβητήθηκαν περισσότερο και τον 18ο αιώνα. Καθώς οι διανοητές του Διαφωτισμού ξεκίνησαν να αλλάζουν τον κόσμο, τα στήθη έγιναν το αντιμαχόμενο πεδίο αντιφατικών θεωριών σε σχέση με το ανθρώπινο γένος και τα πολιτικά συστήματα.

Πριν από το τέλος του αιώνα, τα στήθη θα συνδέονταν, όπως ποτέ πριν, με την ίδια την ιδέα της εθνότητας. Δεν είναι και τόσο απίθανο να υποστηρίξει κανείς, ότι οι σύγχρονες δυτικές δημοκρατίες επινόησαν το στήθος, που εξυπηρετούσε πολιτικές σκοπιμότητες κι ότι έκτοτε ακόνιζαν τα δόντια τους επάνω του. Αυτοί οι πολιτικοί συσχετισμοί δεν θα μπορούσαν να γίνουν φανεροί στις γυναικείες μόδες, που παρουσίαζαν τα στήθη μόνον ως αισθητικά και ερωτικά στολίδια...


 




ΡΙΤΣΟΣ, ΕΛΥΤΗΣ,
ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ, ΣΒΟΡΩΝΟΣ

Άκης Γαβριηλίδης,
έκδ. «futura»


Έγραψε στις 02.10.2014 ο/η:


Σε επιστολή του προς μια εφημερίδα ο μουσικο-
συνθέτης Μίκης Θεοδωράκης, απαντώντας σε
μια δυσμενή κριτική, αναρωτήθηκε μεταξύ άλ-
λων τα εξής:
«Τι θα γίνει, φερ’ ειπείν, αν σ’
αυτή τη χωματερή, που καταντήσαμε την πα-
τρίδα μας, (ο κριτικός) σκάψει λίγο πιο κάτω
και συναντήσει το άλιωτο σώμα του εκτελε-
σμένου; Που ίσως να ήταν απ’ την ίδια πόλη,
τη δική του. Ίσως κι απ’ την ίδια γειτονιά. Μό-
νο, που αυτός παρασύρθηκε από το "γιγαντισμό
μιας ιδεολογικής κατασκευής", ας πούμε τον
κομμουνισμό, ας πούμε τον εθνικισμό, ας πού-
με τον πατριωτισμό (γιατί τέτοιες "κατασκευές"
είχαμε τότε στην Ελλάδα μας) κι άφησε γυναί-
κα και παιδιά και ξάπλωσε φαρδύς‒πλατύς στη
χωματερή και παραμένει άλιωτος
».

Το υπό κρίση βιβλίο ολοκληρώθηκε πριν γραφεί η επιστολή, ουσιαστικά όμως, έχει αυτήν ως θέμα του. Ξεκινά από το ερώτημα: τι είναι αυτό, που οδηγεί κάποιους να ανακηρύσσουν τον εαυτό τους άγιο και ταυτόχρονα θύμα, να ζούνε για μισό αιώνα ταυτισμένοι με έναν άλιωτο νεκρό και να περηφανεύον-
ται γι’ αυτό; Τι σημαίνει αυτή η συγκρότηση της υποκειμενικότητας γύρω από ένα κενοτάφιο, το «κενοτάφιο του πατριωτισμού» (Μπένεντικτ Άντερσον); Και πώς μπορούμε να γλιτώσουμε από τη λατρεία του θανάτου, από αυτόν τον εθνικισμό, που εμφανίζεται ως κομμουνισμός ή τον κομμουνισμό, που εμφανίζεται ως εθνικισμός ή που είναι όντως εθνικισμός; Δηλαδή αυτόν τον εθνοκομμουνισμό, την υπεράσπιση του εθνικού κοινωνικού κράτους (Μπαλιμπάρ), που «είχαμε τότε» και που εν πολλοίς έχουμε ακόμα στην «Ελλάδα μας (τους)»...


 




Βασίλης Ραφαηλίδης,
έκδ. «Του εικοστού πρώτου»


Έγραψε στις 17.06.2014 ο/η: Λούπου Μαρία

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε στην Τύρο της Φοινίκης, στα παράλια της σημερινής Συρίας, μια όμορφη πριγκίπισσα, που την έλεγαν Ευρώπη. Είδε την πανέμορφη κόρη ο Δίας απ’ τον Όλυμπο, σε μια δύσκολη γι’ αυτόν στιγμή, που χάιδευε τη δύστροπη και ανερωτική Ήρα, κι αυτή, ως συνήθως, αρνιόταν να κατεβάσει το θεϊκό βρακί της, και είπε τουρκιστί, άει σιχτίρ, κύριε, που θα ασχολούμαι αιωνίως με τούτο το ολύμπιο παγόβουνο, τη στιγμή, που μπορώ να βάλω στο χέρι όποια γκόμενα θέλω, απανταχού του γνωστού στους θεούς κόσμου.

Δίνει μια λοιπόν, κι απ' τον Όλυμπο βρίσκεται στη Φοινίκη τρέχοντας με την ταχύτητα τού φωτός, όπως όλοι οι θεοί όλων των εποχών...


 




Jοan Βretοn Cοnnelly,
έκδ. “Ηead οf Ζeus”, 2014


Έγραψε στις 28.05.2014 ο/η:


Οι μύθοι της ελληνικής αρχαιότητας είναι διάσπαρτοι από ιστορίες φόνων, βιασμών, αιμομιξίας και κανιβαλισμού.

Στο Λύκαιο Όρος («Βουνό των Λύκων») στην Αρκαδία, μια παραδοσιακή ετήσια γιορτή προς τιμήν του Δία αναπαριστούσε ένα τελετουργικό ανθρωποθυσίας.

Στην «Πολιτεία» του Πλάτωνα, βρίσκουμε την παρεμπίπτουσα παρατήρηση, ότι στην Αθήνα, όποιος ήθελε να κάνει κακό στον εχθρό του, μπορούσε να βάλει έναν μάγο να τον μαγέψει, «διότι με τα ξόρκια και τις μαγικές συνταγές τους λένε, ότι μπορούν να πείσουν τους θεούς να υπηρετήσουν τις επιθυμίες τους».
  
Παρομοίως, οι αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει κάτι αλλόκοτες μικρές φιγούρες, σαν βουντού, με βελόνες μπηγμένες επάνω τους, και πλάκες με κατάρες, στις οποίες είναι χαραγμένες κακόβουλες προσευχές, που προέρχονται από αυτόν τον χρυσό αιώνα του ανθρωπισμού και της λογικής. Πνεύματα και σκοτεινές μνήμες των προγόνων στοίχειωναν το τοπίο της διαφωτισμένης Αθήνας...


 




Ο νομαδισμός των ονομάτων
και το ψευδοκράτος του Πόντου

Άκης Γαβριηλίδης,
έκδ. «Ισνάφι», Ιωάννινα, 2014


Έγραψε στις 06.05.2014 ο/η: Λάζαρης Γιάννης


Πώς έβλεπαν οι ίδιοι οι πόντιοι τον εαυτό τους στην προ-εθνικιστική εποχή;

Πρώτα και κύρια, δεν θεωρούσαν, πως ήταν «έλληνες» και κατά κανένα τρόπο δεν πίστευαν, πως είχαν τις ρίζες τους στη χερσόνησο και στα νησιά, που τώρα αποκαλούμε Ελλάδα.

Όσοι αναφέρονταν σε αυτούς και σε όλους τους κατοίκους της βυζαντινής αυτοκρατορίας, τους χαρακτήριζαν ως «ρωμ», «ρουμ» ή «ρωμιούς», ως κατοίκους της ρωμαικής αυτοκρατορίας, με άλλα λόγια.

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους ήταν η ορθόδοξη χριστιανική πίστη.
 
Προσπαθώντας να ξεδιαλύνει αυτές τις έννοιες ένας τουρκοπόντιος, που το χωριό του ήταν κάποτε ρωμέικο, είπε στον καθηγητή Ιστορίας, Άντονι Μπράιερ: «Αυτή είναι ρωμέικη («ρουμ») χώρα. Κάποτε μιλούσαν χριστιανικά εδώ»...


 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...