Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.





Έγραψε στις 13.05.2016 ο/η: Le Bon Gustave

 
Όποια και αν είναι τα άτομα που συνθέτουν μια ψυχολογική μάζα, όσο παρόμοια ή ανόμοια κι αν είναι τα είδη της ζωής τους, οι ασχολίες τους, ο χαρακτήρας τους ή οι ικανότητές τους, και μόνο το γεγονός ότι έχουν μετατραπεί σε μάζα, τα προικίζει με ένα είδoς συλλογικής ψυχής. Αυτή η ψυχή τα κάνει να αισθάνονται, να σκέπτονται και να πράττουν με έναν τρόπο εντελώς διαφορετικό από αυτόν με τον οποίο αισθανόταν, σκεφτόταν και έπραττε καθένας από αυτούς ξεχωριστά.

Ανάμεσα στα πιο σκληρά μέλη της Eθνoσυνέλευσnς βρίσκονταν αβλαβείς αστοί οι οποίοι, υπό τις συνήθεις συνθήκες, διατελούσαν ως φιλήσυxοι συμβολαιογράφοι ή ενάρετοι δικαστές. Όταν η καταιγίδα περνούσε, ξανάπαιρναν τον φυσιολογικό τους χαρακτήρα. Ο Nαπoλέων συνάντησε ανάμεσά τους, τους πιο ευπειθείς δούλους του.

Μεταξύ ενός διάσημου μαθηματικού και του υποδηματοποιού του, μπορεί να υπάρχει μια άβυσσος ως προς την πνευματική συνάφεια, όμως σε ό,τι αφορά στο χαρακτήρα και στις πεποιθήσεις, η διαφορά είναι συχνά μηδαμινή ή πολύ ισχνή.

Οι γενικές ιδιότητες του χαρακτήρα, καθώς διέπονται από το ασυνείδητο και τις διαθέτουν σχεδόν στον ίδιο βαθμό τα περισσότερα από τα κανονικά άτομα μιας φυλής, είναι ακριβώς αυτές που, μέσα στις μάζες, βρίσκονται συσσωρευμένες. Μέσα στη συλλογική ψυxή τα πνευματικά χαρίσματα των ανθρώπων, και συνεπώς η ατομικότητά τους, παραμερίζονται. Το ετερογενές πνίγεται μέσα στο ομογενές, και οι ασυνείδητες ιδιότητες κυριαρχούν.

• H συσσώρευση των κοινότυπων ιδιοτήτων, μας εξηγεί γιατί οι μάζες δεν θα μπορούσαν να επιτελέσουν πράξεις που απαιτούν ένα υψηλό πνεύμα. Οι αποφάσεις γενικού ενδιαφέροντος, που λαμβάνονται από μια συνέλευσn επιφανών ανθρώπων, αλλά με διαφορετικές ειδικότητες, δεν είναι υπερβολικά ανώτερες από τις αποφάσεις που θα έπαιρνε ένα συνέδριο ηλιθίων. Μπορούν μονάχα να συγκεντρώσουν πράγματι αυτές τις μέτριες ιδιότητες που διαθέτει όλος ο κόσμος. Οι μάζες συσσωρεύoυν όχι το πνεύμα αλλά τη μετριότητα...

 




Το παρελθόν
και το μέλλον της μετανάστευσης

Ίαν Γκόλντιν, Τζέφρυ Κάμερον, Μίρα Μπαλαράτζαν,
έκδ. ’’Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης’’


Έγραψε στις 09.03.2016 ο/η: Αργύρης Νίκος


Ζούμε σε μια εποχή μεγάλων αλλαγών και ταχύτατης παγκοσμιοποίησης. Οι λαοί του πλανήτη συναντιούνται, γνωρίζονται και συμβιώνουν όλο και πιο συχνά. Αυτό θέτει σε δοκιμασία τους καθιερωμένους κανόνες συμπεριφοράς και τις κυρίαρχες πρακτικές σε πολλές κοινωνίες. Ο κατακερματισμός και η ανασύνθεση των κοινωνιών ─αυτό που σήμερα ονομάζουμε ολοκλήρωση─ είναι αλληλένδετες διαδικασίες, που εξελίσσονται ταυτόχρονα. Έτσι, λοιπόν, παγιωμένοι πολιτισμικοί κώδικες αναγκάζονται να προσαρμοστούν στα δεδομένα της εποχής, νέες οικονομικές δυνάμεις αναδύονται, η καινοτομική σκέψη ανθεί και κυριαρχεί, ενώ οι κοινωνικοί θεσμοί αγωνίζονται απελπισμένα να επιβιώσουν στις νέες συνθήκες.
 
Πολλοί πιστεύουν, ότι οι προκλήσεις που συνδέονται με τη μετανάστευση, είναι κάτι, που χαρακτηρίζει αποκλειστικά τη δική μας εποχή, την εποχή τον μεταμοντερνισμού, της πολυπολιτισμικότητας και τον διάχυτου κοσμοπολιτισμού. Κάποιοι νοσταλγούν ένα παρελθόν, που δεν υπήρξε, παρά μόνο στη φαντασία τους, ένα παρελθόν, όπου οι άνθρωποι μοιράζονταν περισσότερα πράγματα.

Είναι αλήθεια, ότι η κλίμακα, ο ρυθμός και η ένταση των ανθρώπινων μετακινήσεων έχουν σήμερα αυξηθεί. Ωστόσο, το φαινόμενο της μετανάστευσης και οι αναστατώσεις που το συνοδεύουν είναι τόσο παλιό όσο κι η ίδια η ανθρωπότητα. Οι τοπικές κοινωνίες πάντα αντιδρούσαν αρνητικά στους νεοφερμένους. Όμως ο ρους της ιστορίας διεύρυνε συνεχώς τα όρια κάθε ανθρώπινης κοινότητας. Και τα πολιτισμικά και πολιτικά σύνορα που μας χωρίζουν βαθμιαία υποχωρούν...


 




Ιωάννα Παπαζαφείρη,
έκδ. “Σμίλη”


Έγραψε στις 08.02.2016 ο/η: Λούπου Μαρία


Κεκλεισμένων των θυρών
Κατά Ιωάννην, κ’ 19: «Οι μαθηταί συνηγμένοι ήσαν κεκλεισμένων των θυρών δια τον φόβον των ιουδαίων».
Κατά Ιωάννην, κ’ 26: «Έρχεται ο Ιησούς των θυρών κεκλεισμένων και έστη εις το μέσον».
Στα ρωμέικα η φράση κυριολεκτείται για δίκες ή αθλητικούς αγώνες, που διεξάγονται χωρίς ακροατήριο ή φιλάθλους.

Άξιος ο μισθός σου
Κατά Λουκάν, ι’ 7: Από την περικοπή: «Ο εργάτης άξιος του μισθού αυτού». Μεταφορικά εκφράζει έπαινο. Λέγεται όμως και ειρωνικά σε κάποιον, που φαντάζεται, ότι κάτι πέτυχε, ενώ στην πραγματικότητα τίποτε δεν κέρδισε.
  
Ενώπιος ενωπίω
Πρόσωπο με πρόσωπο. Έξοδος, λγ’ 11. Έτσι μίλησε ο Γιαχβέ στον Μωυσή, όταν εμφανίστηκε μπροστά του και του έδωσε τις Δέκα Εντολές: «Και ελάλησε Κύριος προς Μωυσήν ενώπιος ενωπίω.

Δεν είναι μόνο το πλήθος θεοτικών εκφράσεων, που χρησιμοποιούν στον καθημερινό τους λόγο οι ρωμιοί, όπως: «Χριστός και Παναγιά», «με τη βοήθεια του Θεού», «είχε άγιο», «από το στόμα σου και στου Θεού τ’ αυτί» κ.λπ..

Υπάρχουν και πάρα πολλές εκφράσεις, την προέλευση των οποίων οι περισσότεροι αγνοούν, που είναι παρμένες ατόφιες από την Παλαιά Διαθήκη, από τα ευαγγέλια, από λειτουργικά κείμενα κ.ά. και χρησιμοποιούνται κατά κόρον τόσο από τους πνευματικούς ταγούς της Ρωμιοσύνης ─λόγιους, πανεπιστημιακούς, συγγραφείς κ.λπ.─ όσο κι από τον απλό λαό...


 




Σύντομη ιστορία μιας ιδέας,
που άλλαξε τον κόσμο

Jοhn Μicklethwait, Αdrian Wοοldridge
Έκδ. «Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης», Ηράκλειο


Έγραψε στις 17.11.2015 ο/η: Λούπου Μαρία


Σύμφωνα με την πρόβλεψη του Χέγκελ, θεμέλιο της νεότερης κοινωνίας θα ήταν το κράτος, για τον Μαρξ, η κολλεκτίβα, για τον Λένιν και τον Χίτλερ, το πολιτικό κόμμα. Στους προνεωτερικούς χρόνους, ολόκληρη ακολουθία από αγίους και σοφούς είχαν ισχυριστεί το ίδιο για την ενοριακή εκκλησία, το φεουδαλικό τιμάριο, τη μοναρχία.

Ο μεγαλόστομος ισχυρισμός του βιβλίου είναι, πως τελικά όλοι τους έσφαλαν. Ο σημαντικότερος θεσμός στον κόσμο είναι η εταιρεία: σ’ αυτόν βασίστηκε η ευημερία της Δύσης, αυτός συνιστά την πιο αξιόπιστη ελπίδα για το μέλλον της λοιπής υφηλίου.
 
Πράγματι, για τους περισσότερους από εμας, μοναδικός πραγματικός ανταγωνιστής της εταιρείας όσον αφορά το πού αφιερώνουμε τον χρόνο και την ενέργειά μας είναι ένας θεσμός, που τον παίρνουμε ως δεδομένο: η οικογένεια. (Την ίδια στιγμή, χάρη σε μια έξοχη μεταστροφή της τύχης, η πλέον περίβλεπτη οικογένεια του πλανήτη, η βρετανική βασιλική οικογένεια, από τα καπρίτσια και την εύνοια της οποίας εξαρτώνταν πολλές από τις πρώτες αγγλικές ανώνυμες εταιρείες, αυτοαποκαλείται πλέον «η φίρμα»).

Η ιστορία της εταιρείας προσφέρεται για ένα συναρπαστικό αφήγημα. Ένας τύπος οργανισμού, ο οποίος πολύ συχνά ξεκινούσε ως ένα κρατικά επιχορηγούμενο ευαγές ίδρυμα, εξαπλώθηκε προς όλες τις κατευθύνσεις, αναδιαμορφώνοντας τη γεωγραφία, τον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου, τις τέχνες, την επιστήμη και τη γλώσσα. Οι εταιρείες αποδείχτηκαν πανίσχυρες όχι απλώς επειδή βελτίωσαν την παραγωγικότητα, αλλά και επειδή διαθέτουν τα περισσότερα από τα νομικά δικαιώματα ενός ανθρώπου, δίχως όμως τους συνοδούς βιολογικούς περιορισμούς: δεν είναι καταδικασμένες να πεθάνουν λόγω γήρατος και μπορούν να αναπαράγονται σχεδόν κατά βούληση...


 




Μια αναρχική ιστορία
της ορεινής νοτιοανατολικής Ασίας

James C. Scοtt,
Υale University Ρress, Νew Haven & Lοndοn


Έγραψε στις 07.10.2015 ο/η: Γαβριηλίδης Άκης


Μόνο το νεωτερικό κράτος, τόσο στην αποικιακή όσο και στην ανεξάρτητη εκδοχή του, είχε τις δυνατότητες να πραγματοποιήσει ένα σχέδιο κυριαρχίας, που ήταν μακρινό όνειρο για τον προ-αποικιακό πρόγονό του: να καθυποτάξει τους μη κρατικούς χώρους και λαούς.

Το σχέδιο αυτό, στην ευρύτερή του έννοια, συνιστά την τελευταία μεγάλη κίνηση περίφραξης στη νοτιοανατολική Ασία. Επιδιώχθηκε σταθερά ─έστω αδέξια και με πισωγυρίσματα─ σε όλο τον προηγούμενο αιώνα τουλάχιστον. Οι κυβερνήσεις, αποικιακές ή ανεξάρτητες, κομμουνιστικές ή νεοφιλελεύθερες, λαϊκιστικές ή αυταρχικές, το ασπάστηκαν πλήρως. Η ξεροκέφαλη επιδίωξη του σκοπού αυτού από καθεστώτα κατά τα λοιπά τόσο διαφορετικά δείχνει, ότι τέτοια σχέδια διοικητικής, οικονομικής και πολιτισμικής τυποποίησης είναι ενσωματωμένα στην ίδια την αρχιτεκτονική του νεωτερικού κράτους.
  
Από την οπτική του κρατικού κέντρου, αυτή η κίνηση περίφραξης είναι, εν μέρει, μια προσπάθεια να εντάξει και να νομισματοποιήσει τους λαούς, τις γαίες και τους πόρους της περιφέρειας, ούτως ώστε να τους κάνει, για να χρησιμοποιήσουμε τον γαλλικό όρο, rentable (σημ. επικερδής, αποδοτικός) ─ μετρήσιμους συντελεστές στο ακαθάριστο εθνικό προϊόν και στο εξωτερικό ισοζύγιο.

Στην πραγματικότητα, οι λαοί της περιφέρειας ήταν ανέκαθεν οικονομικά συνδεδεμένοι με τα πεδινά και με το παγκόσμιο εμπόριο. Παρόλα αυτά, η προσπάθεια πλήρους ενσωμάτωσής τους παρουσιάστηκε υπό τον πολιτιστικό μανδύα της ανάπτυξης, της οικονομικής προόδου, του αλφαβητισμού και της κοινωνικής ένταξης. Στην πράξη, σήμανε κάτι άλλο. Ο στόχος του κράτους δεν ήταν τόσο να τους κάνει παραγωγικούς, όσο να καταστήσει την οικονομική τους δραστηριότητα ευανάγνωστη, φορολογήσιμη, αξιολογήσιμη, και δημεύσιμη, ή, αν όχι, να την αντικαταστήσει με μορφές παραγωγής, που να είναι...


 




Δημοκρατία
και κατάδοση στην αρχαία Ελλάδα

Carine Dοganis,
έκδ. «Πολύτροπον»


Έγραψε στις 10.06.2015 ο/η: Λούπου Μαρία


Στις μέρες μας έχουμε την τάση να αντι-
παραθέτουμε, με κάποια νοσταλγία,
την αδιαφορία των ανθρώπων για την
πολιτική, την αποχή από τις εκλογές
ή τον αντικοινοβουλευτισμό στο πρότυπο
της αρχαίας δημοκρατίας, που για πολ-
λούς αντιπροσωπεύει το χρυσό αιώνα
της συμμετοχής των πολιτών στα κοινά.

Το κοινό αίσθημα εξιδανικεύει την αθη-
ναϊκή δημοκρατία της κλασικής περιόδου
ελαχιστοποιώντας τη σημασία φαινομέ-
νων αδιαχώριστων από αυτήν, όπως
η κατάδοση ή ο οστρακισμός, και καθι-
στώντας τη θανάτωση του Σωκράτη μια
ατυχή παρένθεση.
 
Η ελληνική δημοκρατία ετύγχανε ανέκαθεν προνομιακής μεταχείρισης στο πλαίσιο μιας ακαδημαϊκής παράδοσης, της οποίας μέλημα ήταν να παρουσιάσει τα σύγχρονα καθεστώτα ως απογόνους της. Όμως, αυτή η αναφορά εξεταζόταν πάντα από θετική σκοπιά. Ωστόσο, η τόσο εξιδανικευμένη αθηναϊκή δημοκρατία μπορεί επίσης να χρησιμεύσει ως πρότυπο και όσον αφορά τις παρεκτροπές της, τις δυσλειτουργίες της και τις κρίσεις της.

Το μεγάλο πεδίο της μελέτης της διαφθοράς δεν έχει ακόμα ανοίξει. Εν τούτοις, η διαφθορά δεν αποτελεί καινούργιο φαινόμενο. Η αθηναϊκή δημοκρατία είχε συγκλονιστεί από πολυάριθμα πολιτικοοικονομικά σκάνδαλα, τα οποία έρχονται σε χτυπητή αντίθεση με την εξιδανικευμένη εικόνα, που κληρονομήσαμε γι’ αυτήν...


 




Θεόδωρος Ε. Παυλίδης,
έκδ. «Αδελφών Κυριακίδη»


Έγραψε στις 18.05.2015 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Οι θέσεις των τούρκων ιστορικών είναι γενικά
πανομοιότυπες:

1. Δεν υπάρχει γενοκτονία των ποντίων. Οι λί-
γες χιλιάδες, που πέθαναν στους εκτοπισμούς,
εξορίες και αντάρτικες συμπλοκές (οι τούρκοι
τους εκτιμούν γύρω στις 30.000 ανθρώπους)
χάθηκαν εξ αιτίας του πολέμου κι όχι λόγω
κάποιας γενοκτονίας.

2. Οι εκτοπισμοί και οι εξορίες έγιναν για λόγους
ασφαλείας, διότι υπήρχε κίνδυνος απόβασης των
ρωμιών της Ελλάδας ή των Συμμάχων στα παρά-
λια του Εύξεινου Πόντου, οπότε οι ρωμιοί πόντι-
οι θα συνεργάζονταν με τους αποβιβασθέντες.
 
3
. Οι βιαιότητες, δολοφονίες, εμπρησμοί, εξορίες κ.λπ., που περιγράφονται στην Μαύρη Βίβλο, είναι όλα κατασκευασμένα από τους ανθρώπους του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης, το οποίο πρακτόρευε τα συμφέροντα των ρωμιών.

4. Δεν σκότωσαν οι τούρκοι τους πόντιους, αλλά αντίθετα αυτοί με το αντάρτικό τους στο Δυτικό Πόντο σκότωσαν τους μουσουλμάνους και κατέκαυσαν τα χωριά τους.

Στο βιβλίο καταγράφονται και απόψεις ορισμένων σύγχρονων εγχώριων ιστορικών, οι οποίοι εκφράζουν αμφιβολίες και αντιρρήσεις για τα ισχυριζόμενα από τους ρωμιούς πόντιους, ότι οι ενέργειες των τούρκων συνιστούν πράξεις γενοκτονίας, έτσι όπως έχει καθοριστεί ο όρος από την από 9-12-1948 Σύμβαση του ΟΗΕ. Σύμφωνα με αυτούς:

1. Δεν υπάρχουν πλήρη στοιχεία, επακριβώς ταξινομημένα, που να καταδεικνύουν τον αριθμό, τον τρόπο και τα μέσα εξόντωσης των αφανισθέντων ρωμιών ποντίων. Δεν είναι δηλαδή βεβαιωμένο πόσοι σκοτώθηκαν από άτακτους (τσέτες) τούρκους, πόσοι από τον τακτικό στρατό, πόσοι πέθαναν στις εξορίες, πόσοι στα τάγματα εργασίας, πόσοι καταδικάστηκαν από τα κρατικά δικαστήρια και τουφεκίστηκαν.

Δεν είναι επακριβώς βεβαιωμένο πόσοι από τους αφανισθέντες πόντιους ήτανε οπλισμένοι αντάρτες, πόσοι ήτανε άοπλοι, πόσα ήταν τα γυναικόπαιδα κ.λπ..

Δεν είναι γνωστός ο ακριβής αριθμός των εξισλαμισθέντων ρωμιών...


 




Δημήτρης Επικούρης,
έκδ. «Δρόμων», 2014


Έγραψε στις 30.04.2015 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Στ’ αλήθεια, τι να είναι η ζωή; Ένα τσουβάλι
με εμπειρίες, που όλοι κουβαλάμε στις πλάτες
μας και λίγο πριν κλείσουμε τον βιολογικό μας
κύκλο το παραδίδουμε στους απογόνους μας;
Αυτό είναι τελικά η ζωή; Ίσως να είναι και ένα
τραγούδι. Ένα τραγούδι, που πρωτοακούμε,
όταν ανοίγουμε για πρώτη φορά τα μάτια μας
και κοιτάμε με περιέργεια τον κόσμο, τα πρό-
σωπα των δικών μας ανθρώπων, τα χαμόγελά
τους. Αχ, να μπορούσαμε να ακούσουμε και με
τα μάτια μας!


Μεγαλώνουμε και ο περίγυρος φροντίζει να
μας μιλήσει για το θάνατο, το τέλος του βιολο-
γικού μας ρολογιού. Δεν καταπίνεται εύκολα
o
θάνατος, μιας και ο άνθρωπος είναι η πιο τρα-
γική ύπαρξη του κόσμου τούτου. Τραγική, γιατί γνωρίζει, πως αργά ή γρήγορα, όμορφα ή βασανιστικά, το τέλος θα έρθει. Ο φόβος του θανάτου, μας γίνεται εμμονή όσο μεγαλώνουμε. Σπαταλάμε πολύ χρόνο και πολύ ενέργεια προσπαθώντας να πείσουμε τον εαυτό μας για την ύπαρξη του "μετά".

Τότε αρχίζει το παραμύθι. Βομβαρδιζόμαστε με θρησκευτικούς μύθους, χορεύουμε στο ρυθμό του κάθε ελπιδέμπορα, που μας πουλάει την υποτιθέμενη "συνέχεια" της ζωής μετά το θάνατο.

Δεν υπάρχει το "μετά". Υπάρχει όμως το "πριν" και αυτό το "πριν" πρέπει να το απολαύσουμε όσο περισσότερο μπορούμε χωρίς κραιπάλες, χωρίς ασυδοσία, χωρίς υπερβολές μαζί με λίγους καλούς φίλους. Αν απαλλάξουμε τον εαυτό μας από το φόβο του θανάτου, τότε μονάχα θα καταλάβουμε το βαθύ νόημα και την ουσία της ζωής. Αν ζούμε μια μίζερη ζωή πλημμυρισμένη από φόβο, τότε δεν ζούμε. Αυτό λοιπόν, που θα πρέπει να προβληματίσει όλους δεν είναι το αν υπάρχει ζωή μετά το θάνατο, αλλά αντιθέτως, το αν υπάρχει ζωή πριν από αυτόν. Αν απαντήσουμε θετικά σ’ αυτό το ερώτημα, τότε βρισκόμαστε στο μονοπάτι της ευδαιμονίας. Αν απαντήσουμε αρνητικά είμαστε ήδη νεκροί πριν καν πεθάνουμε...

 




Γιατί οι άντρες και οι γυναίκες
σκεφτόμαστε διαφορετικά
και πώς να γεφυρώσουμε τις διαφορές μας

Pease Allan & Barbara,
έκδ. ''Διόπτρα''


Έγραψε στις 08.03.2015 ο/η: Λούπου Μαρία


Η Μπάρμπαρα και ο Άλαν ετοιμάζονταν να πάνε σε ένα κοκτέιλ πάρτι. Η Μπάρμπαρα είχε αγοράσει καινούριο φόρεμα και ήθελε να είναι όμορφη. Έβγαλε δύο ζευγάρια παπούτσια, ένα μπλε και ένα χρυσαφί. Κι ύστερα έκανε την ερώτηση, που τρέμουν όλοι οι άντρες: «Ποια να φορέσω με αυτό το φόρεμα, αγάπη μου;».

Ένα παγερό ρίγος διέτρεξε τη σπονδυλική στήλη του Άλαν. Σκούρα τα πράγματα. «Ε... χμ.... Όποια σου αρέσουν καλύτερα, αγάπη μου», τραύλισε. «Έλα τώρα, Άλαν», του είπε εκνευρισμένη εκείνη, «ποια πάνε καλύτερα, τα μπλε ή τα χρυσαφί;». «Τα χρυσαφί!» απάντησε νευρικά ο Άλαν. «Γιατί δεν σ' αρέσουν τα μπλε;» τον ρώτησε. «Τα πλήρωσα μια περιουσία κι εσύ δε θέλεις ούτε να τα βλέπεις».
  
Ο Άλαν έσκυψε το κεφάλι. «Αν δεν σ’ ενδιαφέρει η γνώμη μου, Μπάρμπαρα, να μην τη ζητάς!», είπε. Νόμιζε, πως του ζήτησε να λύσει ένα πρόβλημα, αλλά, όταν το έλυσε, κάθε άλλο παρά τον ευχαρίστησε. Η Μπάρμπαρα όμως, είχε κάνει αυτό, που συνηθίζουν όλες οι γυναίκες: σκεφτόταν δυνατά. Είχε αποφασίσει ήδη ποια παπούτσια θα φορέσει και δεν ήθελε άλλη γνώμη. Ήθελε να επιβεβαιωθεί για την ωραία εμφάνισή της.

Αν ρωτήσει μια γυναίκα ποια παπούτσια να διαλέξει, «τα μπλε ή τα χρυσαφί», ο άντρας δεν πρέπει να της απαντήσει. Αλλά να τη ρωτήσει: «Έχεις διαλέξει ήδη, αγάπη μου;» Οι περισσότερες γυναίκες θα αιφνιδιαστούν από αυτή την απάντηση, γιατί οι περισσότεροι άντρες θα εξέφραζαν άμεσα την προτίμησή τους. «Ε... σκέφτομαι να φορέσω τα χρυσαφί...» θα πει διστακτικά. Στην πραγματικότητα, έχει επιλέξει ήδη τα χρυσαφί. «Γιατί;» θα ρωτήσει ο άντρας. «Γιατί φοράω χρυσαφί αξεσουάρ και το φόρεμά μου έχει χρυσαφί μοτίφ», θα εξηγήσει. Τότε ο έξυπνος άντρας θα απαντήσει: «Α, θαυμάσια επιλογή! Θα είσαι φανταστική! Πολύ σωστά το σκέφτηκες. Κι εμένα αυτά με αρέσουν!». Και να είστε σίγουροι, ότι θα περάσει μια αξέχαστη βραδιά...



 




Αναμοχλεύοντας την Ιστορία του Αιγαίου
από την Προϊστορία μέχρι σήμερα

Λάθη σφάλματα μεταγραφής, σκοπιμότητες,
μεταλλάξεις και μετακινήσεις τόπων

Δρ. Χάρης Μιχ. Κουτελάκης,
έκδ. «Ερίννη»


Έγραψε στις 24.02.2015 ο/η: Λούπου Μαρία


Η ανακάλυψη τον Νέου Κόσμου έθεσε επιτα-
κτικά το ζήτημα της οριστικής διευθέτησης
των χωρών σε σχέση με τα σημεία του ορί-
ζοντα και μιας που για τεχνικούς λόγους
ο Βορράς καθιερώθηκε ως το πάνω σημείο,
οι λευκοί, των οποίων οι χώρες έτυχε
να βρίσκονται στο Βορρά, δημιούργησαν
την πεποίθηση, βοηθούντων και των φιλο-
σόφων, ότι βρίσκονται στην ανώτερη βαθμί-
δα της υποτιθέμενης εξελικτικής κλίμακας
των φυλών με συνακόλουθο να προκύψει
έκτοτε πλήθος ιδεολογιών και ιδεολογημά-
των σε βάρος των ανθρώπων, που δεν εί-
χαν το ίδιο χρώμα επιδερμίδας και
μαλλιών
με αυτούς ή σε σχέση με τον τόπο που κα-
τοικούσαν (το Νότο), ενώ η αποτύπωση
στο χάρτη των χωρών της Ευρώπης με βά-
ση τη μερκατορική προβολή έδειχνε στα μάτια των νοτίων μια υπερφυσική και τρομακτική εικόνα των χωρών των βορείων, οι οποίοι έσπευσαν βεβαίως να «ανακαλύψουν» τις υποδεέστερες χώρες του Νότου, στις οποίες κατοικούσαν δήθεν ανάξια και περίεργα ανθρώπινα όντα (μεγαλοπόδαροι, ενωτοκοίτες, ακέφαλοι, κυνοκέφαλοι, πυγμαίοι, άνθρωποι με μάτια στο στήθος κ.λ.π).

Την ίδια τακτική της χαρτογραφικής προπαγάνδας χρησιμοποίησαν στα χρόνια του ψυχρού πολέμου και οι αμερικάνοι χαρτογραφώντας το «τέρας» της Ε.Σ.Σ.Δ. κατά 223% μεγαλύτερο τον κανονικού, ξεφουσκώνοντάς το τα τελευταία χρόνια στο 18%.

Τα παραδείγματα χαρτών από την ισχυρή Γερμανία του Γκαίμπελς, αλλά και χαρτών, που προπαγανδίζουν συγκεκριμένες πολιτικές ιδεολογίες, επεκτατικές βλέψεις, εξουσιαστικές αντιλήψεις, είναι πάρα πολλά με κοινό σημείο τον κυρίαρχο Βορρά πάνω και τον υποτελή Νότο κάτω. Ο Black μόλις πρόσφατα αναρωτιέται «πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα, αν στους χάρτες το νότιο ημισφαίριο ήταν στην κορυφή με την Αυστραλία πάνω, στη θέση της Ευρώπης! Πώς οι χάρτες απεικονίζουν την κυρίαρχη ιδεολογία»...


 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...