Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
Ο ΣΟΛΩΜΟΣ
ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ


O Διονύσιος Σολωμός δεν έλαβε μέρος στα
πολεμικά γεγονότα του ’21 αν και τότε ήταν νεός
23 ετών, υγιέστατος. Ποτέ του δεν κράτησε όπλο
ούτε καν πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα, ακόμα
και μετά τη δημιουργία του κράτους. Αν και είχε
μεγάλη περιουσία δεν διέθεσε τίποτε για τις ανάγκες
των επιχειρήσεων του ’21...

64 σελίδες, έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα».



Dr. Giovanni Pastore

Έγραψε στις 24.05.2013 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Επιστήμη, τεχνολογία, ιστορία,
λογοτεχνία και αρχαιολογία,
βεβαιότητες και υποθέσεις
για τον αρχαιότερο και τελειότερο
αστρονομικό υπολογιστή.

 
Η αποκατάσταση τού οδοντωτού τροχού, που βρέθηκε στην Ολβία τής Σαρδηνίας το 2006 και χρονολογήθηκε από τα μέσα τού 2ου έως το τέλος τού 3ου αιώνα π.Χ., επιφύλασσε μια πολύ σημαντική έκπληξη: Τα δόντια τού γραναζιού είχαν μια ειδική καμπύλωση εξαιρετικά όμοια με το τέλειο μαθηματικό προφίλ, που διαθέτουν τα σύγχρονα γρανάζια. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Μισό γρανάζι ξαναγράφει την Ιστορία τής Επιστήμης).

Επί πλέον, η ασυνήθιστη σύσταση τού κράματος χαλκού, που είναι κατασκευασμένο το γρανάζι, ήταν εντελώς αναπάντεχη. Όπως αποδεικνύεται, το γρανάζι είναι πολύ προηγμένο τεχνολογικά, παρά το γεγονός, ότι κατασκευάστηκε πριν από όλους τους άλλους γνωστούς έως σήμερα μηχανισμούς.

Λαμβάνοντας υπ’ όψη την απόλυτη συσχέτιση μεταξύ των επιστημονικών αποδείξεων και των ιστορικών, λογοτεχνικών και αρχαιολογικών μελετών, δέν φαίνεται παρακινδυνευμένο για τον ιταλό μηχανολόγο μηχανικό
dr. Giovanni Pastore, να συμπεράνει, ότι το θραύσμα από την Ολβία ήταν αναπόσπαστο μέρος τού Πλανητάριου τού Αρχιμήδη...


 




Niall Ferguson,
έκδ. «Παπαδόπουλος», Αθήνα, 2012


Έγραψε στις 22.05.2013 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Αν ήσασταν σε θέση να κάνετε τον περίπλου της Γης τον 15ο αιώνα, εκείνο, που θα σας έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση, θα ήταν οι εκπληκτικοί πολιτισμοί της Ανατολής. Στο Πεκίνο χτιζόταν η Απαγορευμένη Πόλη, στην Εγγύς Ανατολή οι οθωμανοί έσφιγγαν τον κλοιό γύρω από την Κωνσταντινούπολη.

Η Ευρώπη, αντίθετα, θα σας φαινόταν ένας ελεεινός βαλτότοπος, όπου κυνηγούσαν μάγισσες, κυριαρχούσε ο θεσμός της Ιεράς Εξέτασης και μαστίζονταν από επιδημίες, κακές συνθήκες υγιεινής και ακατάπαυστες πολεμικές συρράξεις. Η δε βόρειος Αμερική ήταν ένας αναρχούμενος αγριότοπος σε σύγκριση με τα βασίλεια των Αζτέκων και των Ίνκας.

Η ιδέα, ότι η Δύση θα μπορούσε να κυριαρχήσει επί του υπόλοιπου κόσμου για το μεγαλύτερο μέρος των επόμενων πέντε αιώνων θα σας φαινόταν απόλυτη φαντασιοπληξία. Και όμως συνέβη.

Τι είχε ο πολιτισμός της δυτικής Ευρώπης, που του επέτρεψε να αποκτήσει προβάδισμα απέναντι στις φαινομενικά ανώτερες αυτοκρατορίες της Ανατολής;...


 




ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ, ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ
ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟ ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Γιάννης Χαμηλάκης,
έκδ. «του Εικοστού Πρώτου», Αθήνα, 2012


Έγραψε στις 14.05.2013 ο/η: Αργύρης Νίκος

Καθώς η νέα φαντασιακή κοινότητα του έθνους εδραιωνόταν, κι ενόσω επιχειρούσε να δημιουργήσει το δικό της εθνικό κράτος, οι αρχαιότητες, τα υλικά σημαίνοντα της συνέχειας ανάμεσα στην κλασική Ελλάδα και στο νέο έθνος (που σύντομα θα γινόταν κράτος), απέκτησαν εξέχουσα βαρύτητα. Ενώ το έθνος κατασκευ-
άστηκε ως μια εξιδανικευμένη εδαφική οντότητα, στην οποία η γλώσσα και η ιστορική αφήγηση παρείχαν ισχυρά στοιχεία συνέχειας με το κλασικό παρελθόν, κάτι σημαντικό έλειπε. Αν ο εθνικισμός είναι ένα τοπογραφικό και εικονογραφικό εγχείρημα, τότε τα αρχαία κτίσματα και τέχνεργα είναι απαραίτητα, για να οριοθετήσουν το εθνικό έδαφος, για να αποτελέσουν τα ορόσημά του.
   
Η μυθολογία και οι αρχαίοι συγγραφείς ήταν, βέβαια, πολύ χρήσιμοι στην κατασκευή της νέας τοπογραφίας του έθνους, όμως η υλικότητα των αρχαίων τοποθεσιών, κτισμάτων, λειψάνων και τέχνεργων, η ορατή, συγκεκριμένη, απτή φύση τους και η ενσώματη παρουσία τους ήταν εκείνες, που μπορούσαν να στοιχειοθετήσουν την «αντικειμενική» (διάβαζε αντικειμενικοποιημένη) πραγματικότητα του έθνους. Η αίσθηση της μακροβιότητας και η αύρα της αυθεντικότητας, που απέπνεαν, τα προικοδοτούσε με τεράστια συμβολική δύναμη...


 




P. Dartevelle, P. Denis, J. Robyn,
έκδ. «Μαύρη Λίστα»


Έγραψε στις 07.05.2013 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Αν και εδώ και είκοσι περίπου χρόνια δεν συναντάμε πια στην Ευρώπη καταδίκες για βλασφήμια, με εξαίρεση την Ελλάδα και τη Γερμανία, στην πραγματικότητα είναι ελάχιστα τα ευρωπαϊκά κράτη, στα οποία δεν βρίσκουμε νομοθεσία, που να αποδοκιμάζει τη βλασφήμια. Συγκεκριμένα, μόνον η Γαλλία και το Βέλγιο απολαμβάνουν εδώ και καιρό αυτή την κατάσταση.

Η ποινική απαγόρευση της βλασφήμιας, που αναλύεται σε ιστορική, θεωρητική και πολιτική προοπτική στο υπό κρίση βιβλίο, συνιστά μια μεσαιωνική επιβίωση, που διατηρείται ως σήμερα σε πολλές χώρες. Έχουμε εδώ μια εκπληκτική αντίφαση του σύγχρονου δικαίου, η οποία δείχνει πόσο βαθιά θρησκευόμενο είναι το «φιλελεύθερο» κράτος.

Κανένας «ρεαλισμός» δεν πρέπει να αποτρέπει από τη νομικοπολιτική κριτική και τον κοινωνικό αγώνα, για την εξάλειψη ρυθμίσεων, που το κράτος θα όφειλε να καταργήσει, για λόγους συνέπειας προς τις συνταγματικές εξαγγελίες του. Όσο δεν το πράττει, θα εξακολουθεί να είναι εσωτερικά αντιφατικό και διάστικτο από μεσαιωνικές επιβιώσεις.

Αν βλασφημήσω τα τριαντάφυλλα, διαπράττω άραγε το αδίκημα της κακόβουλης βλασφήμιας, επειδή κάποιος μπορεί να ισχυριστεί, ότι πιστεύει στη θεία δύναμη της φύσης; Αν εξετάσουμε το ζήτημα από τη συνταγματική οπτική της θρησκευτικής ελευθερίας, η απάντηση πρέπει να είναι θετική. Η κρατική επιλογή του ποιά θρησκεία είναι άξια προστασίας αντιτίθεται στη συνταγματική επιταγή για ίση μεταχείριση των φορέων θρησκευτικής συνείδησης...


 




ΟΣΑ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΣΑΣ ΙΣΩΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΕΙ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ & ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ

Μάριος Δημόπουλος, έκδ. “Etra”


Έγραψε στις 14.04.2013 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Η διάγνωση καρκίνου ισοδυναμεί στο μυαλό των περισσότερων με θανατική καταδίκη. Οι γιατροί αμέσως συνιστούν στους καρκινοπαθείς εγχείρηση, ακτινοβολία και χημειοθεραπεία. Οι συμβατικές όμως, θεραπείες του καρκίνου είναι αναποτελεσματικές στις περισσότερες περιπτώσεις. Όχι μόνο δεν θεραπεύουν τον ασθενή, αλλά πολλές φορές τον σκοτώνουν. Δηλαδή, με άλλα λόγια, δεν είναι ο καρκίνος, που σκοτώνει τον καρκινοπαθή, αλλά η ίδια η θεραπεία.

Όλοι έχουν εστιαστεί στη θεραπεία του καρκίνου, αφού αυτό είναι προς το συμφέρον της σύγχρονης βιομηχανίας του καρκίνου, των φαρμακευτικών εταιρειών. Κανείς δεν φαίνεται να ασχολείται με την πρόληψη, και όταν λέμε πρόληψη δεν εννοούμε για παράδειγμα να κάνουμε μαστογραφία, το όφελος της οποίας εξ άλλου αμφισβητείται από πολλούς επιστήμονες...


 




Από την αρχαιότητα
ως τον εικοστό αιώνα

Κυριάκος Σιμόπουλος,
έκδ. ''Πολιτιστικές Εκδόσεις''


Έγραψε στις 08.04.2013 ο/η: Αργύρης Νίκος

Τις συμφορές της ανθρωπότητας, που καταγράφονται στις τρεις τελευταίες χιλιετίες της ιστορίας, προκάλεσαν οι πόλεμοι, οι σφαγές οι υποδουλώσεις, η τυραννία, η εξαθλίωση των λαών, η διαιώνιση των εχθροτήτων, η αρπακτικότητα, το έγκλημα και η αδικία. Όλα αυτά τα δεινά υποκινούσαν αχρείους και βάναυσους διεκδικητές της εξουσίας: μονάρχες, στρατοκράτες, αυτοκράτορες και κατά τους τελευταίους αιώνες δεσποτικά αντιλαϊκά καθεστώτα.

Αυτές οι μάστιγες έρχονται και παρέρχονται. Παραμένουν όμως στη μνήμη των εθνών εξωραϊσμένοι οι δολοφόνοι της ανθρωπότητας. Δοξολογούνται από πασίγνωστους διανοούμενους και καλλιτέχνες, αυλόδουλους και εξωνημένους, που αποθεώνουν τους αυθέντες τους αποσιωπώντας ή εξευγενίζοντας τις κακουργίες τους, υμνολογούν τις βέβηλες πράξεις τους και αποκρύπτουν τις φρικαλεότητες και απανθρωπιές τους. Είναι το αποτρόπαιο έγκλημα, κυρίως των ιστορικών, που διαστρεβλώνουν την αλήθεια, συγκαλύπτουν τα πραγματικά γεγονότα και επιχρυσώνουν τις βαρβαρότητες των πατρώνων τους...


 




Α ΜΙΝΙSTΕR'S WΙFE
ΕΧΑΜΙΝΕS FΑΙΤΗ

Carlene Cross


Έγραψε στις 20.03.2013 ο/η:

[Ξεφεύγοντας από το θρησκευτικό δογματισμό:
Σύζυγος υπουργού εξετάζει το ζήτημα της πίστης]


Η Carlene Crοss αναλύει σε βάθος όχι μόνο τα θρησκευτικά δόγματα, αλλά και την ψυχολογική και πολιτική επίδραση των προπαγανδιστών ιεροκηρύκων. ΄Εχοντας σπουδάσει σε θρησκευτικό κολλέγιο και υπάρξει σύζυγος ενός ιδιαιτέρως ραδιούργου και εκμεταλλευτή θρησκόληπτου υπουργού προχωρεί σε κριτική εκ των έσω.

Αντιλαμβάνεται, ότι το πρωταρχικό κίνητρο πολλών υπουργών, κυβερνητικών εν γένει στελεχών, είναι η βούληση για άσκηση εξουσίας πάνω στους άλλους. Αυτό διακρίνει στην δίψα τους για επιβολή της θεοκρατίας...


 




Georg Luck, έκδ. «Εξάντας»

Έγραψε στις 11.03.2013 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

- Η Αμβροσία από την Αθήνα, μονόφθαλμη. Ήρθε ως ικέτης στο θεό. Καθώς περπατούσε μέσα στο ιερό, γέλασε με μερικές ιάσεις, επειδή τις θεώρησε απίστευτες και αδύνατες, αφού τυφλοί και σακάτηδες γίνονταν καλά βλέποντας μόνον ένα όνειρο. Σαν κοιμήθηκε όμως, είδε ένα όραμα. Της φάνηκε, ότι ο θεός στάθηκε δίπλα της και είπε, ότι θα τη γιάτρευε, αλλά ζητούσε σε αντάλλαγμα απ' αυτήν να αφιερώσει στο ναό ένα ασημένιο χοίρο, ως ανάμνηση της αμάθειάς της. Αφού τα είπε αυτά, έκοψε το άρρωστο μάτι κι έχυσε μέσα κάποιο φάρμακο. Όταν ξημέρωσε, η γυναίκα βγήκε υγιής απ' το ιερό.
   
- Ένα παιδί δίχως φωνή. Ήρθε ως ικέτης στο ιερό, για τη φωνή του. Όταν είχε κάνει τις προκαταρκτικές θυσίες και όλα όσα συνηθίζονταν, ο υπηρέτης του ναού, που διατηρούσε το ιερό πυρ του θεού, κοιτάζοντας τον πατέρα του παιδιού, του ζήτησε να υποσχεθεί, ότι μέσα σ’ ένα χρόνο θα έφερνε το ευχαριστήριο ανάθημα για τη θεραπεία...

Δεν πρόκειται για συναξάρια αγίων του χριστιανισμού ή σύγχρονες διηγήσεις από θαυματουργές ιάσεις σε μοναστήρια ή εκκλησίες της Ρωμιοσύνης, αλλά αποσπάσματα από θαυματουργές ιάσεις με την παρέμβαση κάποιου θεού −με το αζημίωτο, βέβαια− κατά την αρχαιότητα.

Ο αρχαίος κόσμος ήταν βαθύτατα βυθισμένος στο μυστικισμό. Στον αντίποδα του ορθολογισμού των −ελάχιστων− άθεων φιλοσόφων κι επιστημόνων ζούσε η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, που πίστευε στις μαγείες, στις μετά θάνατο ζωές, στις κατάρες, στις επικλήσεις των ψυχών των νεκρών κ.λπ., ανάλογες δοξασίες με αυτές, που δέχτηκε −κι όχι εφηύρε− ο χριστιανισμός αργότερα. Πλήθος αφελών πιστών στο δωδεκάθεο, συνέρρεαν στους ναούς, στα ασκληπιεία, στα νεκρομαντεία κ.α., όπου τους εκμεταλλεύονταν −όπως και σήμερα− επιτήδειοι ιερείς με ποικίλα τεχνάσματα...


 




CHRISΤIΑNITY, PΟLITICS
ΑΝD ΤΗΕ WΕSTΕRΝ ΡSYCΗE

Dr. Shadia Β. Drury,
έκδ. Palgrave Macmillan


Έγραψε στις 27.02.2013 ο/η:

Φανταστείτε έναν θρησκευόμενο ζηλωτή, που προκαλεί την κατάρρευση ενός δημόσιου κτηρίου και τον συνεπακόλουθο θάνατο αθώων ανθρώπων. Πηγαίνετε λίγο πιο πίσω. Σκεφτείτε τον Σαμψών. Η καταστροφή του ναού των Φιλισταίων από τον Σαμψών περιγράφεται στους «Κριτές» (16:26-31), όπου επίσης αναφέρεται και ο αριθμός των θυμάτων. «Αν ο θρησκευόμενος ζηλωτής ήταν τρομοκράτης», αναλογίζεται η Shadia Drury, «το ίδιο δεν ήταν και ο Σαμψών;» Και αν ο Σαμψών ήταν ήρωας...

«Αν δεχθούμε την άποψη, ότι ο Σαμψών ήταν όργανο του θεού, τότε πρέπει να δεχθούμε, ότι και ο θρησκευόμενος ζηλωτής ήταν όργανο του θεού. Ας μην ξεχνάμε, ότι ο θεός των εβραίων, των χριστιανών και των μουσουλμάνων είναι ο ίδιος βιβλικός θεός. Για  τους αγνωστικιστές, ο θεός αυτός είναι οργίλος και άσπλαχνος, αλλά για τους πιστούς είναι δίκαιος. Όπως και να ‘χει το πράγμα, εκείνο, το οποίο ενοχλεί, είναι το είδος της δικαιοσύνης, που εφαρμόζει τόσο «Αυτός» όσο και οι ήρωές του».

Καλώς ήλθατε λοιπόν στον κόσμο της Shadia Drury, όπου θα βιώσετε την, με αριστοτεχνικό από μέρους της τρόπο, ανατροπή καθεστηκυίων ιδεών. Καθηγήτρια Πολιτικών Επιστημών και Φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο Regina του Καναδά...


 




Ζάχος Ε. Παπαζαχαρίου
έκδ. ''Ισνάφι'', Ιωάννινα, 2010


Έγραψε στις 18.02.2013 ο/η: Αργύρης Νίκος

Ο εθνοφυλετισμός είναι ακόμα ζωντανός στη συνείδηση των ιστορικών και των απλών ανθρὡπων. Και το μεγάλο ερώτημα παραμένει πάντα για πολλούς: Τι απέγιναν οι αρχαίες φυλές και γιατί τα ονόματά τους χάθηκαν από τον καιρό των ρωμαίων και ξαναεμφανίστηκαν τον 18ο και 19ο αιώνα;

Το αποτέλεσμα της επώδυνης για τους ανθρώπους πολιτικής διαδικασίας, που ονομάστηκε «εθνογένεση» είναι εξαιρετικά εύθραυστο και αμφιλεγόμενο. Αλλά φαντάζει σήμερα και εξαιρετικά άδικο. Αυτό το βιβλίο έρχεται να βοηθήσει κάποια μελλοντική επανόρθωση της άδικης και ασύστολα ψευδόμενης ιστορίας των βαλκανικών λαών εξετάζοντας τη γέννηση των εθνωνύμων, που επιβλήθηκαν τους τελευταίους τρεις αιώνες.

Και όπως σε όλες τις βαπτίσεις, που επικυρώνονται από τον ιερέα, όλοι γελάνε εκτός από όσους βρίσκονται στην κολυμβήθρα...


 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...