Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.



Η ιστορία
του οικονομικού θαύματος
του Ισραήλ


Έγραψε στις 02.06.2017 ο/η: Λάζαρης Γιάννης


 
Το Ισραήλ και η Ελλάδα μοιάζουν σε πολλά. Είναι δυο μικρές μεσογειακές χώρες με σχεδόν ίδιο πληθυσμό (7,1 εκατομμύρια το Ισραήλ, 11,2 εκατομμύρια η Ελλάδα) και πλούτο (268,3 δις δολάρια το ΑΕΠ του Ισραήλ, 284,3 δις δολάρια η Ελλάδα). Οι κουλτούρες μας μοιάζουν: μας αρέσει η διασκέδαση, η καλή ζωή, ο ήλιος, η θάλασσα. Και οι δύο χώρες έχουν μικρές εσωτερικές αγορές, γι’ αυτό και η οικονομική επιτυχία τους προϋποθέτει υψηλή παραγωγικότητα και δυνατές εξαγωγές.

Κι εδώ είναι, που ξεκινούν οι διαφορές. Στον NΑSDΑQ υπάρχουν μόνο 18 εταιρείες της Ελλάδας, ως επί το πλείστον ναυτιλιακές, ενώ το Ισραήλ διαθέτει 69 εταιρείες σχεδόν όλες υψηλής τεχνολογίας, από ηλεκτρονικές εφαρμογές και εταιρείες πληροφορικής μέχρι φαρμακευτικές εταιρείες. Σύμφωνα με στοιχεία του Economίst, το Ισραήλ είναι σήμερα η χώρα με τα περισσότερα startups και venture funds στον κόσμο. Ως εκ τούτου, το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα των ισραηλινών είναι σχεδόν 40% μεγαλύτερο των ρωμιών (33.400 δολάρια οι ισραηλινοί, 25.800 δολάρια οι ρωμιοί). Πώς τα κατάφεραν τόσο καλά οι ισραηλινοί και τι μπορούμε να μάθουμε από αυτούς;...


 




Και καταστροφικός

Επτά πόλεμοι,
τέσσερις εμφύλιοι,
επτά πτωχεύσεις

1821-2016


Έγραψε στις 22.05.2017 ο/η: Δερτιλής Γιώργος
Μάλλον γαρ πεφόβημαι τας οικείας ημών
αμαρτίας ή τας των εναντίων διανοίας.

Γιατί περισσότερο φοβάμαι τα δικά μας
λάθη, παρά τα σχέδια των εχθρών.

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ, Α 144,1



Η πολιτική των μεγάλων στρατιωτικών δαπανών εγείρει τρία ειδικότερα ερωτήματα. Πρώτο ερώτημα: πώς το κράτος εκάλυπτε τέτοιες δαπάνες επί δύο σχεδόν αιώνες; Απάντηση απλή: με δάνεια, επειδή απλούστατα δεν επέβαλλε επαρκείς και δίκαιους φόρους και ούτε καν εισέπραττε αυτούς που καταλόγιζε. Φόροι ανεπαρκείς, άδικοι, ατελέσφοροι: επί 150 χρόνια, βάραιναν όσους δεν μπορούσαν να φοροδιαφύγονν, κυρίως μισθωτούς και συνταξιούχους. Φόροι ανείσπρακτοι: εισοδήματος παλαιότερα, φόροι προστιθεμένης αξίας αργότερα και μέχρι σήμερα. Ανέκαθεν, αυτή η πολιτική δεν απέδιδε εισπράξεις, απέδιδε ψήφους.

Δεύτερο ερώτημα. γιατί το κράτος ακολούθησε, επί δύο σχεδόν αιώνες, αυτή την εξοντωτική πολιτική στρατιωτικών δαπανών; Ο βαθύτερος λόγος ήταν ο εθνικισμός, ιδεολόγημα που τότε κυριαρχούσε σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο. Το νεαρό ελληνικό κράτος είχε απόλυτη ανάγκη να στηρίξει στον εθνικισμό την αυθεντία και τη νομιμότητά του μέσα στην ίδια την Ελλάδα: απέναντι στους άναρχους τοπικισμούς και στους ίδιους τους πολίτες του. Η αυθεντία και η νομιμότητά του θα θεμελιώνονταν αναγκαστικά στην εθνικιστική ιδεολογία, σε ένα κάποιο είδος Μεγάλης Ιδέας. Το ευάλωτο ελληνικό κρατίδιο δεν θα επεβίωνε αν δεν ήταν εθνικό κράτος. Οι υπήκοοί του έβλεπαν με φόβο και ανασφάλεια την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τον αφυπνιζόμενο εθνικισμό των βαλκανικών λαών. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες και στον παροξυσμό του εθνικισμού σε όλη την Ευρώπη, οι έλληνες δεν μπορούσαν παρά να υιοθετήσουν και αυτοί τον εθνικισμό και να τον εμβολιάσουν με τον αλυτρωτcσμό: με την επιθετική φυγή προς τα εμπρός. Έως το 1922, επομένως, οι πόλεμοι ήταν για την Ελλάδα ιστορικώς αναπόφευκτοι και αυτό δεν σημαίνει ότι η Ιστορία δικαιώνει τον πόλεμο· απλώς τον αιτιολογεί...


 




ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΤΟΜΟΣ

Jakob Philipp Fallmerayer

Έκδ. ’’Μεγάλη Πορεία’’, Αθήνα, 2014


Έγραψε στις 14.03.2017 ο/η: Λάζαρης Γιάννης


 

 

«Του κάκου ψάχνουν σήμερα το φημισμένο λαό των αρχαίων Αθηναίων, δηλαδή εκείνους τους ελληνόφωνους Ίωνες της κλασικής αρχαιότητας, στα καστροχώρια και στην πρωτεύουσά τους. Οι κάτοικοι της Αττικής όχι μόνο αποδυναμώθηκαν ή αποσυντέθηκαν λόγω της επιμιξίας με ξένα στοιχεία, όπως τώρα κάπου-κάπου παραδέχονται, αλλά και αποκόπηκαν από τις ρίζες τους και, όπως οι αρχαίοι τους θεοί στο διάβα των αιώνων, εξαλείφθηκαν από την επιφάνεια της γης και συνθλίφτηκαν. Τις περιοχές που άφησαν τις γέμισαν Αλβανοί ή Σκιπετάροι, μητρική γλώσσα των οποίων δεν είναι τα ελληνικά, αλλά τα βαρβαρικά σκιπετάρικα.

»Ακόμη και στην πόλη της Αθήνας, όπου από τον καιρό της επανάστασης σχηματίζεται ένας απ’ όλες τις περιοχές των Τούρκων και της Δύσης ανάμικτος πληθυσμός, ο πυρήνας του είναι σε τέτοιο βαθμό αλβανικός, που είναι απαραίτητο ειδικό δικαστήριο, για να απονέμει δικαιοσύνη στα αλβανικά.
 
»Αυτοί οι αλβανοί κάτοικοι της Αττικής ναι μεν καταλαβαίνουν συχνά και τα ρωμέικα και τα μιλούν όταν έρχονται σε επαφή με ξένους, αναμεταξύ τους όμως οι οικογένειες μέσα στην πρωτεύουσα και ιδίως στο ύπαιθρο μιλούν μόνο αλβανικά. Αν θέλουν, ας συνεχίσουν να ονομάζουν τους Σκιπετάρους του Μαραθώνα, της Ελευσίνας και της Ακαδημίας Πλάτωνα Έλληνες, αφού αυτοί κατέχουν το κέντρο της αρχαίας Ελλάδας∙ μόνο ας μην ψάχνουν πια να βρουν σ’ αυτούς τους πνευματώδεις συγχρόνους ενός Αριστοφάνη.

»Αλλά ακόμη και αν παραδεχτεί κανείς ─πράγμα αναπόφευκτο─ ότι η αρχαία Αττική είναι σήμερα αλβανική χώρα, πράγματι μπορεί να υποθέσει ότι η κατάσταση στις περιοχές που γειτονεύουν με την Αττική, π.χ. στη Βοιωτία, είναι ευνοϊκότερη. Αν πάρει κανείς το δρόμο της Ελευσίνας, συνεχίσει περνώντας μέσα από πετρώδες έδαφος στην ερημιά και μελαγχολικά κωνοφόρα δάση και φτάσει στην κορυφογραμμή του Κιθαιρώνα, βλέπει μπροστά του πανοραμικά τις πεδιάδες της αρχαίας Βοιωτίας: αριστερά, στους πρόποδες του βουνού, δίπλα στο χωριό Κόκαλα, το αρχαίο τείχος των Πλαταιών∙ πιο πέρα το σωρό των ερειπίων, εκεί που στο παρελθόν βρίσκονταν τα Λεύκτρα και οι Θεσπιές, στους πρόποδες του Ελικώνα∙ στο δρόμο από τη Θήβα για τη Λιβαδιά συναντάμε την Ογχηστό, την Αλίαρτο και την Κορώνεια, και πιο κει, απέναντι στα σύνορα της Φωκίδας, τη γενέτειρα του Πλούταρχου, τη Χαιρώνεια.

»Μήπως λοιπόν κατοικούν ακόμη αυτές τις πόλεις Έλληνες, τις πηγές της Δίρκης Νύμφες και τον Ελικώνα οι Μούσες; Φρούδα ελπίδα! Όλες ανεξαιρέτως οι αρχαίες ελληνικές πόλεις της Βοιωτίας δεν είναι απλά μισοκατεστραμμένες, όπως τα κτίσματα του Σουάν και του Καρνάκ στην Αίγυπτο ή του Χεμς και του Μπααλμπέκ στη Συρία, αλλά είναι σαν κάποιος να τις σκούπισε και να τις έβγαλε από το έδαφος μαζί με τους κατοίκους τους και έχουν δώσει εδώ κι εκεί τη θέση τους σε σαρματικά χωριουδάκια που τα λένε Δόβραινα, Γρανίτσα, Δίστρα, Τοπόλια, Κάπραινα∙ ακόμη κι ο Ελικώνας φέρει για περισσότερα από χίλια χρόνια το βουλγάρικο όνομα Ζαγορά. Αν ακούσει κανείς προσεκτικά τους ανθρώπους της Δόβραινας, της Δίστρας, των Κοκάλων και της Γρανίτσας να μιλούν, θα παρατηρήσει ότι ούτε αυτοί μιλούν πια σαρματικά, όπως δηλώνουν τα ονόματα των χωριών τους, αλλά αλβανικά, όπως στην Αττική...


 




Η διαχρονική διασφάλιση
της κοινωνικής τάξης και συνεργασίας
μέσω της συλλογικής πίστης
σε φανταστικά πράγματα


Έγραψε στις 03.03.2017 ο/η: Harari Yuval Noah



Εκατό χιλιάδες χρόνια πριν, τουλάχιστον έξι «ανθρώπινα» είδη κατοικούσαν στη γη. Σήμερα υπάρχει μόνο ένα: ο Homo sapiens, δηλαδή εμείς.

Πώς τα κατάφερε το είδος μας στη μάχη για την κυριαρχία;

Πώς βρέθηκαν οι τροφοσυλλέκτες πρόγονοί μας να στήνουν πόλεις και βασίλεια;

Πώς φτάσαμε να πιστεύουμε σε θεούς, σε έθνη και σε ανθρώπινα δικαιώματα;

Να εμπιστευόμαστε χρήματα, νόμους και βιβλία;

Να υποδουλωνόμαστε σε γραφειοκρατίες, χρονοδιαγράμματα και καταναλωτικά μοντέλα;

Και πώς θα είναι ο κόσμος μας στις χιλιετίες που θα έρθουν;

Ο καθηγητής Γιουβάλ Νώε Χαράρι διατρέχει την ανθρώπινη ιστορία, από τους πρώτους ανθρώπους που περπάτησαν στη γη μέχρι τις ριζοσπαστικές —και ενίοτε καταστροφικές— καινοτομίες της Γνωστικής, της Αγροτικής και της Επιστημονικής Επανάστασης.

Αντλώντας από ένα τεράστιο φάσμα επιστημών (βιολογία και γενετική, παλαιοντολογία και ιστορία, ανθρωπολογία, κοινωνιολογία και οικονομικά), προσφέρει πρωτότυπες και συχνά διασκεδαστικές απαντήσεις στα πιο κρίσιμα ερωτήματα...


 




Υπό το φως
της θεωρίας
του Ρόμπερτ Γκίλπιν


Έγραψε στις 03.02.2017 ο/η: Μουαμάρ Ιγνάτιος



«Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση έχει το δικό της είδος προστατευτισμού, που δεν είναι άλλο από το να βάλλει κατά του προστατευτισμού. Ο τερματισμός ενός ηγεμονικού πολέμου είναι η αρχή ενός νέου κύκλου ανάπτυξης, επέκτασης και τελικά παρακμής. Οι νόμοι της άνισης ανάπτυξης συνεχίζουν να ανακατανέμουν την ισχύ, αλλάζοντας έτσι το status quo που δημιούργησε η τελευταία ηγεμονική διαπάλη. Η ανισορροπία αντικαθιστά την ισορροπία και ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από ένα νέο ηγεμονικό πόλεμο. Έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι θα είναι μέχρι οι άνθρωποι να αλληλοσκοτωθούν και αλληλοκαταστραφούν ή μέχρι να αναπτύξουν ένα αποτελεσματικό μηχανισμό διεθνών αλλαγών.

»H θεμελιώδης φύση των διεθνών σχέσεων δεν άλλαξε ανά τις χιλιετίες και οι διεθνείς σχέσεις συνεχίζουν να είναι περιοδικοί και επαναλαμβανόμενοι αγώνες για πλούτο και ισχύ μεταξύ ανεξάρτητων δρώντων υπό συνθήκες διεθνούς αναρχίας.


»H ιστορία του Θουκυδίδη είναι το ίδιο χρήσιμος οδηγός για το πώς συμπεριφέρονται τα κράτη σήμερα όσο ήταν τότε, όταν γράφτηκε, τον 5ο αιώνα π.X.».


Αυτά έχει πει ο πλέον ειδικός της παγκόσμιας πολιτικής οικονομίας, δρ. Ρόμπερτ Γκίλπιν, ο οποίος προσπάθησε να ανακαλύψει και κυρίως να σχηματοποιήσει τη διαδικασία πολιτικής αλλαγής στο διεθνές σύστημα.

Στο βιβλίο του «Πόλεμος και αλλαγή στη διεθνή πολιτική» παραδέχεται εξ αρχής πως οι μεγάλες πολιτικές αλλαγές είναι συνέπειες μοναδικών και απρόβλεπτων εξελίξεων. Συνεπώς, ο συγγραφέας επιχειρεί να προσδιορίσει τα κοινά στοιχεία και τα επανεμφανιζόμενα πρότυπα στις σημαντικές κρίσιμες καμπές της Ιστορίας, ώστε να αποτυπώσει κάποιες γενικές τάσεις στη διεθνή πολιτική αλλαγή χωρίς να αποβλέπει στο να διατυπώσει μία ντετερμινιστική θεωρία διεθνούς πολιτικής αλλαγής...


 




Αποικιακή κυβερνοοτροπία
στα Επτάνησα


Έγραψε στις 24.01.2017 ο/η: Γκέκας Σάκης



Κατά τα τελευταία λίγα χρόνια, οι λέξεις αποικία και προτεκτοράτο κυριαρχούν στις συζητήσεις και τα γραφόμενα σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση στην Ελλάδα, καθώς η διάσημη χώρα παραμένει μπλοκαρισμένη σε μια κρίση χωρίς προηγούμενο (σε καιρό ειρήνης). Από το 2010, η κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας είχε ως αποτέλεσμα ανεργία ρεκόρ και οικονομική εξάρτηση, ίσως για πολλά ακόμη χρόνια· η καταστροφή αυτή οδήγησε σε μια ρητορική που μιλά για την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, αφού η χώρα έχει γίνει «αποικία χρέους» και «προτεκτοράτο».

Τον δέκατο ένατο αιώνα, οι Επτανήσιοι επινόησαν μια λέξη για την περίοδο της βρετανικής κυριαρχίας, την οποία ονόμασαν ξενοκρατία ─ κυριαρχία των ξένων. Αυτή ήταν η πρώτη περίοδος στην ελληνική ιστορία κατά την οποία η αποικιοκρατία, η προστασία, η εξάρτηση και η ξένη κατοχή ήταν έννοιες που υπερέβαιναν τους μεταφορικούς και πολεμικούς τρόπους με τους οποίους χρησιμοποιούνται σήμερα οι λέξεις αυτές, και σε αυτήν εντοπίζονται οι απαρχές της ελληνικής εξάρτησης και αποικιακής (ή «αποικιακής») κατάστασης...


 




Η αποστασία
των ρωμιών


Έγραψε στις 06.12.2016 ο/η: Λάζαρης Γιάννης


«Τότε ελυμαίνοντο οι κλέφτες,
οι τε Κολοκοτρωναίοι Θεόδωρος και Ιωάννης αδελφοί,
ο Γιώργης από τον Αετόν της Τριφυλίας
και ελήστευον πάντοτε τους ομοφύλους των χριστιανούς
και είχον άσυλον τα Πηγάδια και την Μάνην.
Εκεί είχον το άσυλόν των και ηνάγκαζον δια της ληστείας
τους προεστούς δια να τους βάνουν αρματολούς
κι ότι δήθεν ούτοι να εμποδίζουν την τε ληστείαν
και τη ζωοκλοπήν από τον τόπον και κατά καιρόν
τους έβγαναν και μπουγιουρδί του πασιά
ως τοιούτους διοριζόμενοι.
Αλλ’ όταν τους έκοβαν τα χάρτζια ταύτα
ήτοι τους λουφέδες των,
εθύμωναν και ήρχιζαν την παλαιάν τους τέχνην
με περισσότερην επίτασιν...
Όταν τους έπαυαν εγένοντο θηριωδέστεροι...
Εις τούρκον ποτέ δεν έβανον χέρι,
διότι εσκληρύνοντο και τους κατεδίωκον.
Ευχαριστούντο και οι τούρκοι, ότι οι κλέφται
ελήστευον τους ομοθρήσκους των χριστιανούς».
Στρατηγού Π. Παπατσώνη:
«Απομνημονεύματα από των χρόνων
της Τουρκοκρατίας μέχρι της βασιλείας Γεωργίου Α΄»,
σελ. 35-36.


Ποιά ήταν τα κίνητρα αυτών, που ξεσηκώθηκαν το ’21; Γιατί το έκαναν; «Για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και της πατρίδος την ελευθερίαν»; Ήταν εθνικά τα κίνητρά τους ή θρησκευτικά ή και τα δυο μαζί, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν; Ή μήπως ήταν κοινωνικά / ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε αργότερα, από ορισμένους αριστερίζοντες θεωρητικούς;

Τίποτε από τα παραπάνω. Μοναδικός στόχος των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά κ.λπ.) των ανυπεράσπιστων εκείνη την εποχή μουσουλμανικών οικογενειών στην Πελοπόννησο, δεδομένου, ότι ο οθωμανικός στρατός ήταν απασχολημένος με τον Αλή Πασά στην Ήπειρο.

Αν ανατρέξουμε στα κείμενα, που μας άφησαν οι ίδιοι οι «αγωνιστές» του ’21 (απομνημονεύματα κ.ά.) ή στα χρονικά, που έγραψαν διάφοροι ξένοι αξιωματικοί και φιλέλληνες, θα βρούμε απίστευτες περιγραφές, που μαρτυρούν, ότι...


 




Τα αδιέξοδα των επαναστάσεων
και οι τρομοκράτες της Βαστίλης


Έγραψε στις 02.12.2016 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

 

 
Ο επαναστάτης Φιντέλ Κάστρο ανέτρεψε τον
δικτάτορα Μπατίστα για να γίνει αμέσως μετά
ο ίδιος δικτάτορας παραμένοντας στο τιμόνι
της Κούβας από το 1959 έως το 2008.
Αναγκάστηκε ─πάμπλουτος πλέον─ να παραι-
τηθεί για λόγους υγείας
μεταβιβάζοντας
όμως την εξουσία στον
αδελφό του Ρούλ.
Η εξουσία μεταβιβάζεται σε μέλη της οικογέ-
νειας του ηγέτη σε βασιλικά ή αυτοκρατορικά
καθεστώτα κι όχι σε δημοκρατίες, στις οποίες
εξ άλλου δεν υπάρχει περίπτωση να καταφέρει
κάποιος να διατηρηθεί στην εξουσία
για
μισό αιώνα.
Εν τω μεταξύ, ο λαός της Κούβας συνέχισε
να ζει υπό τριτοκοσμικές συνθήκες απόλυτης
ένδειας, ενδεχομένως και χειρότερα από πριν.

 
Πολλές και διάφορες απόψεις ακούγονται αυτές τις μέρες για το αν ο Φιντέλ Κάστρο ήταν επαναστάτης ή δικτάτορας. Όλες αυτές οι συζητήσεις όμως, είναι άνευ ουσίας, γιατί οι δύο αυτές έννοιες, του επαναστάτη και του δικτάτορα, είναι ταυτόσημες.

Οι επαναστάσεις ανατρέπουν την καθεστηκυία τάξη και φέρνουν πάντα μια άλλη. Ο σημερινός αρχηγός μιας επιτυχημένης επανάστασης είναι ο αυριανός δικτάτορας, όπως στην προκειμένη περίπτωση o Φιντέλ Κάστρο. Ο εκλιπών ηγέτης της Κούβας, αφού πέτυχε το επαναστατικό του κίνημα, κατάφερε να παραμείνει στην εξουσία για μισό αιώνα κι όταν αναγκάστηκε για λόγους υγείας να αποσυρθεί, παρέδωσε με αυτοκρατορικό στυλ την εξουσία στον αδελφό του.


Πολλοί άνθρωποι αυταπατώνται, ότι θα βελτιωθεί τάχα η ζωή τους αν οργανωθούν σε συλλόγους, κόμματα κ.λπ.. «Σηκωθείτε από τους καναπέδες», φώναζαν προ ετών οι Αγανακτισμένοι, «και βγείτε στις πλατείες».
 
Μα, ένας άνθρωπος απαίδευτος, είτε στο σπίτι κάτσει είτε στην πλατεία πάει, πάλι απαίδευτος θα είναι και πάλι άλυτο θα παραμένει το πρόβλημά του. Κι όσοι τέτοιοι κι αν μαζευτούν στις πλατείες, τίποτε πάλι δεν πρόκειται να αλλάξει προς το καλύτερο.

Κι αν πολλοί απαίδευτοι συσπειρωθούν και φτιάξουν ένα κλαμπ (οργάνωση, κόμμα, ο,τιδήποτε), ένα κλαμπ απαιδεύτων θα έχουν καταφέρει να φτιάξουν και τίποτε περισσότερο. Κι αν δημιουργήσουν ένα μαζικό κίνημα, κάνουν επανάσταση κι ανατρέψουν το δικτατορικό καθεστώς που τους καταπιέζει, πάλι δεν πρόκειται να βελτιωθεί η ζωή τους. Μια τρύπα στο νερό θα έχουν καταφέρει να κάνουν. Θα εξακολουθήσουν να είναι ένας συρφετός απαίδευτων, που θα χειραγωγούνται και θα καταπιέζονται στο εξής από κάποιο νέο δικτάτορα ─στη θέση του παλιού ανατραπέντα─, συνήθως τον αρχηγό της επανάστασης.

Προκειμένου να βελτιωθεί μια κοινωνία πρέπει να βελτιωθεί το κάθε άτομό της ξεχωριστά κι αυτό επιτυγχάνεται μόνο με αυτογνωσία και παιδεία κι όχι με οργανώσεις, μαζικά κινήματα κι επαναστάσεις. Όλα τα μαζικά κινήματα εκμηδενίζουν το άτομο, για το οποίο η υπακοή και η πίστη θεωρούνται οι μεγαλύτερες αρετές. Επιπλέον, ο όχλος του χαρίζει ένα αίσθημα ακατανίκητης δύναμης. Η ανωνυμία μέσα στον όχλο και η διάχυση της ατομικής ευθύνης ελευθερώνουν ένστικτα, που αν ήταν μόνο του το άτομο θα λογόκρινε.

Χάνοντας την κρίση και τη βούλησή του το άτομο, περιέρχεται σε μια ειδική κατάσταση υποβολής, θυμίζοντας τη σαγήνη που ασκεί ο υπνωτιστής στον υπνωτισμένο. Η μάζα στερείται ικανότητας λογικής σκέψης και κριτικής, εύκολα χειραγωγείται, παρασύρεται, παραπλανάται, υποχωρεί και ενδίδει. Το άτομο μέσα στον όχλο μεταμορφώνεται σε ένα εύπιστο, ευμετάβλητο, παρορμητικό πλάσμα, ικανό για κάθε ακρότητα, έχοντας θυσιάσει τα όποια οφέλη του ορθού λόγου. Σε κλάσματα δευτερολέπτου η συμπάθεια γίνεται λατρεία και η αντιπάθεια μίσος. Ο όχλος επιτρέπει την είσοδο στη βαρβαρότητα.
 
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα όλων αυτών, αποτελεί η πολυδιαφημισμένη στο δυτικό κόσμο Γαλλική Επανάσταση. Οι γάλλοι βυθίστηκαν σε μια άβυσσο αίματος και φωτιάς, για να αναδυθούν ξανά στην επιφάνεια υπό την εξουσία ενός στρατιωτικού δικτάτορα, που στέφθηκε αυτοκράτορας. Η επανάσταση που βασίστηκε στο πολιτιστικό επίπεδο της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού, κατέληξε στο θεοκρατούμενο, δικτατορικό, εθνικιστικό κι επεκτατικό καθεστώς του Ναπολέοντα...


 




Η Παιδεία
της Κυβέρνησης του Βουνού


Έγραψε στις 09.11.2016 ο/η: Λάζαρης Γιάννης



Όπως στο Σύνταγμα της σύγχρονης Ρωμιοσύνης κατοχυρώνεται ο εθνικισμός και η θεοκρατία («η παιδεία έχει σκοπό την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης», άρθρο 16, παρ. 2), έτσι ακριβώς και η Αριστερορωμιοσύνη αντιλαμβανόταν και ετοίμαζε την εκπαίδευση των παιδιών του λαού. Μιλάμε συγκεκριμένα για την περίοδο της Κυβέρνησης του Βουνού.

Προκειμένου να αντιληφθεί κάποιος τι είδους «παιδεία» προετοίμαζαν, θα πρέπει να διαβάσει την Πράξη 44 της ΠΕΕΑ (Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης, που σχεδίαζε να κυβερνήσει την Ελλάδα), 2ος τόμος, σελ. 220-223.

Η ΠΕΕΑ ιδρύθηκε από το ΕΑΜ. Ένα από τα πρώτα μελήματά της ήταν η εφαρμογή ενός κατευθυνόμενου προγράμματος εκπαίδευσης...


 




Ούτε η εισβολή στην Ελλάδα
ούτε η Μάχη της Κρήτης
είχαν τον παραμικρό αντίκτυπο
στη γερμανική επίθεση
εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης


Έγραψε στις 21.10.2016 ο/η: Γαλανός Γιώργος
 


Το βιβλίο «Operation Merkur: Die Eroberung der Insel Kreta im Mai 1941» του Dr. Heinz A. Richter, ─ο οποίος έχει ζήσει πολλά χρόνια στην Ελλάδα, διδάσκει Σύγχρονη Ελληνική και Κυπριακή Ιστορία στο πανεπιστήμιο του Μανχάιμ, έχει γράψει έξι βιβλία κι έχει δημοσιεύσει πολλές εργασίες σχετικές με τη σύγχρονη Ελλάδα─ μεταφράστηκε στα ελληνικά και κυκλοφόρησε το 2011 από τις Εκδόσεις Γκοβόστη με τίτλο «Η Μάχη της Κρήτης».
 
Η παρουσίασή του βιβλίου έγινε στη μεν Αθήνα στο βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκη, στο δε Ηράκλειο στο Ιστορικό Μουσείο Κρήτης.

Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης που έλαβε χώρα στο μουσείο του Ηρακλείου, όταν αναφέρθηκε ότι ούτε η Επιχείρηση ΜΑΡΙΤΑ (η γερμανική επίθεση στην ηπειρωτική Ελλάδα) ούτε η Επιχείρηση MERKUR (ΕΡΜΗΣ, η αεραπόβαση και κατάληψη της Κρήτης, γνωστότερη ως Μάχη της Κρήτης) είχαν τον παραμικρό αντίκτυπο στην Επιχείρηση ΜΠΑΡΜΠΑΡΟΣΑ (την επίθεση εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης), ένας απόστρατος στρατηγός, υπέρμαχος προφανώς του «μύθου των έξι εβδομάδων», αποχώρησε από το χώρο της εκδήλωσης εκφράζοντας τη διαφωνία του και δηλώνοντας την αντίθεσή του.


Σύμφωνα με αυτό τον μύθο, η ναζιστική Γερμανία έχασε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο επειδή από το στρατιωτικό σχεδιασμό της επιχείρησης ΜΠΑΡΜΠΑΡΟΣΑ έλειπαν έξι εβδομάδες, χρόνος που είχε διαρκέσει η εκστρατεία των Γερμανών στην Ελλάδα...

 

 



 



Προηγούμενη 1 2 3 4 5 ... 11 Επόμενη

FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...