Η Καθολική Εκκλησία λέει: «Μην σκέφτεσαι∙ εκτέλεσε με προσήλωση τα θρησκευτικά σου καθήκοντα. Aυτό είναι το εισιτήριό σου για τον Παράδεισο, τις αποσκευές σου θα τις αναζητήσουμε εμείς.» Η Προτεσταντική Εκκλησία λέει : «Διάβασε τη Βίβλο, σκέψου, αλλά, αν δεν καταλήξεις στα σωστά συμπεράσματα, θα είσαι για πάντα καταραμένος.»

Οποιοσδήποτε «ευσεβής» θα πεί:

«Τότε δεν θα την διαβάσω. Θα την πιστεύω χωρίς να την διαβάσω.»

Και αυτός είναι ο μόνος τρόπος, για να την πιστέψετε. Να μην την διαβάσετε! («Τα όρια τής ανοχής», τόμος 7).

Διαβάστε σχετικά στην «Ελεύθερη Έρευνα»:

Ο διανοούμενος "δεν έχει γόνατα"

Στην εικονιζόμενη αφίσα, που φωτογραφήσαμε σε κολώνα των Σπάτων, αποτυπώνεται χαρακτηριστικά η σχιζοφρένεια, που επικρατεί στη σημερινή Ρωμιοσύνη: 1. Φαντασίωση περί δήθεν αρχαιοελληνικής καταγωγής Οι σημερινοί χριστιανοί επήλυδες κάτοικοι τού χώρου, έδωσαν στην ταβέρνα το αρχαίο ελληνικό όνομα «Ραμνούς», τής περιοχής εκείνης, όπου κατά την αρχαιότητα υπήρχε ναός τής Νεμέσεως, τον οποίο κατέστρεψαν τούς πρώτους αιώνες τής επικράτησής τους, οι ...χριστιανοί.

2. Χριστιανική πίστη        

Πανηγύρι με την ευκαιρία τής χριστιανικής γιορτής τού Αγίου Πνεύματος.

3. Τουρκο-αλβανο-βλαχο κ.λπ. κ.λπ. όργανα, τραγούδια, χοροί.

H μεγάλη ποικιλία φορεσιών, οργάνων, παραδοσιακών χορών, τραγουδιών κ.λπ. στη σημερινή Ελλάδα (τα οποία σήμερα παρουσιάζονται ως ελληνικά) οφείλονται στούς διάφορους λαούς, που κατά καιρούς μετανάστευσαν στον ελλαδικό χώρο φέροντας μαζί τους ήθη, έθιμα, χορούς, ήχους κ.ά.. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Περί τής μή ελληνικής καταγωγής των βλάχων).

4. Εβραϊκό όνομα, αλβανικό επώνυμο.

Όνομα: Γιάννης, από το εβραϊκό Γιοχάναν (η χάρη τού Γιαχβέ).

Επώνυμο: Κόλλιας.   Εκτός από το Κόλλιας, πολλά ακόμα επώνυμα είναι αρβανίτικης (αλβανικής) προέλευσης, όπως: Αδάμης, Μπιθικώτσης, Βαλάμης, Τόγιας, Ζάρπας, Κουρτέσης, Μάτεσης, Μπάρδης, Στίνης, Γκολέμης, Δρίτσας, Δρίβας, Μίζας, Σκούρτης, Γκίκας, Σκίπης, Κριεζής, Λαλιώτης, Κακριδής, Αληζιώτης, Παπούλιας, Βρεττάκος, Μπόγρης, Ρώτας, Κατσιφάρας  κ.λπ.. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Από το Σπάτα και τον Τατόη, στο Χαλάνδρι και τη Λούτσα...).

Ό,τι να ΄ναι...

   Παρατηρήστε σε ένα οποιοδήποτε χώρο στάθμευσης ή στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα στους δρόμους, τί κρεμάνε οι ρωμιοί στούς καθρέπτες των παρμπρίζ των αυτοκινήτων τους: Κομποσχοίνια, χριστοπαναγίες, άλλα μικρά εικονίσματα, σταυρούς -με εσταυρωμένους ή άνευ-, αλλά και χαντρούλες «για το μάτι», γούρια κ.λπ. κ.λπ.. Αν τής ξεφύγει τής Παναγίας και δεν τούς φυλάξει, ας έχουν κι ένα γούρι καβάντζα...

   Οι καθρέπτες των παρμπρίζ των αυτοκινήτων αποτελούν στην ουσία τον καθρέπτη τής άθλιας πνευματικής κατάστασης, στην οποία βρίσκεται η σύγχρονη Ρωμιοσύνη.

[ Αφορμή για το σημείωμα αυτό, στάθηκε

η επίσκεψη τού προέδρου τού Συνασπισμού,

Αλέξη Τσίπρα, στον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο.]

  Στα χνάρια τού προκατόχου του, Αλέκου Αλαβάνου -πλούσιου κι ευσεβούς εθνικόφρονα επαγγελματία πολιτικάντη από παληό μεγάλο τζάκι- βαδίζει κι ο νέος πρόεδρος τού Συνασπισμού, Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος μάλιστα προ ημερών εξασφάλισε την ευλογία τού Ιερώνυμου. Αφού είχε συναντηθεί τις προάλλες με τον οικουμενικό πατριάρχη Βαρθολομαίο, με τον πάπα και πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Θεόδωρο Β΄, συναντήθηκε τελικά και με τον αρχιεπίσκοπο. Περιχαρής μετά τη συνάντηση, στις δηλώσεις του ο κ. Τσίπρας, στάθηκε ιδιαίτερα στον ρόλο τής Εκκλησίας στην κοινωνία και στην εκκλησιαστική περιουσία, για την οποία υπογράμμισε, πως πρέπει να αξιοποιηθεί, προκειμένου να μπορέσει η Εκκλησία, να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις της.

Συνασπισμός τής εθνικοφροσύνης και τού σκοταδισμού.

   Οι θέσεις τού Συνασπισμού στα ζητήματα τής Εκκλησίας ταυτίζονται με αυτές όλων των άλλων κομμάτων τής Ρωμιοσύνης από την Άκρα Δεξιά μέχρι την Άκρα Αριστερά. Στις κατά καιρούς αναθεωρήσεις τού Συντάγματος ουδέποτε διανοούνται καν να αγγίξουν τα θέματα σχέσεων Εκκλησίας - κράτους και τής αφαίρεσης των πολλών και διάφορων μεσαιωνικών άρθρων, όπως π.χ. περί επικρατούσας θρησκείας, περί αποστολής τής παιδείας για ανάπτυξη εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης (διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Με το ζόρι έλληνες!) κ.λπ..

Πρωθυπουργοί, πολιτικάντηδες όλων των αποχρώσεων, σκανδαλιάρηδες μοναχοί, ποδοσφαιριστές, τραγουδιάρες κ.λπ.. Σύμπασα η Ρωμιοσύνη αναζητά την ευλογία τού πνευματικού -και όχι μόνο- νταβατζή της. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Ο διαχρονικά ανθελληνικός ρόλος τού Πατριαρχείου).

Κ.Κ.Ε.: Άλλη μπλόφα κι αυτή... (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Ο Βελουχιώτης, oι χοντροί ΕΑΜίτες τής Κατοχής κι ο παπα-Ανυπόμονος).

   Στα «εθνικά» λεγόμενα θέματα η θέση τού κ. Τσίπρα πάλι δεν διαφέρει σε τίποτε από τις θέσεις των ακροδεξιών κομμάτων, που αρνούνται για παράδειγμα να λάβουν τα Σκόπια την ονομασία Μακεδονία (διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: "Απόγονοι" και "απόγονοι").

   Αυτό, δεν μάς εκπλήσσει βέβαια. Η αριστερορωμιοσύνη δεν έχει ούτε ποτέ είχε καμμία ουσιαστική διαφορά από τη δεξιορωμιοσύνη. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Μιάς Ανάστασης νέας χτυπάει καμπάνα...).

Τηλεοπτικά μαθήματα «δημοκρατίας» από ακροδεξιορωμιό πολιτικάντη.

   Το πνιγμένο στον εθνικισμό και τη θεοκρατία απαίδευτο ποίμνιο, δεν μπορεί να τα αντιληφθεί βέβαια αυτά. Τυχόν αγανακτισμένες βόλτες του στις πλατείες ή στα διόδια λειτουργούν απλά και μόνον ως βαλβίδες εκτόνωσης προς στήριξη τελικά και διαιώνιση τού σάπιου συστήματος τής Ρωμιοσύνης.

  Όλα είναι θέμα παιδείας... (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Από την παιδεία, όχι από την πλατεία...)

  H Πόλη θα πέσει στα χέρια των οθωμανών κι εξ αιτίας των ενωτικών θα καταστραφεί και θα πάθουν πολλά οι βυζαντινοί. Αυτά έγραφε σε προκήρυξή του ο Γεννάδιος Σχολάριος από τη μονή Παντοκράτορα λίγο πριν την Άλωση. Εκεί ήταν το αρχηγείο των ανθενωτικών, απ΄ όπου σε συνεννόηση με τούς οθωμανούς προπαγανδιζόταν η ηττοπάθεια. Στην προκήρυξη αυτή ο Σχολάριος αποκαλεί τούς χριστιανούς -όχι βέβαια έλληνες, αλλά- ρωμαίους (=ρωμιούς), όπως ακριβώς κάνει και ο σημερινός πατριάρχης Βαρθολομαίος. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Ο διαχρονικά ανθελληνικός ρόλος τού πατριαρχείου).

  Δείτε στο παραπάνω βίντεο ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα από ομιλία τού κ. Βαρθολομαίου στη μονή Σουμελά. Πουθενά δεν ακούγεται η λέξη έλληνες. Ακόμα κι όταν αναφέρεται στούς δυο λαούς κάνει λόγο για χριστιανούς και τούρκους. Επί πλέον ευχαριστεί την «έντιμον τουρκικήν Κυβέρνησιν» και αναφέρεται «στην χαράν και ικανοποίησιν, που θα νοιώθουν αι ψυχαί των οθωμανών σουλτάνων, Μπαγιαζίτ Β΄, Σελίμ Α΄, Σελίμ Β΄, Μουράτ Γ΄, Ιμπραήμ Α΄, Μεχμέτ Δ΄, Σουλεϊμάν Β΄ κ.ά.».

   Με αφορμή μια πρόσφατη επιβολή προστίμου από το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο στη «σατιρική» εκπομπή Ράδιο Αρβύλα τού Αντένα και τις διάφορες επικρίσεις, που δέχεται μια άλλη αυτόκλητη «σατιρική» προσπάθεια, που κάνει ο κ. Λαζόπουλος, επικαλούμενος ακόμη και τον Αριστοφάνη, προκειμένου να δικαιολογήσει τα διάφορα χωρατά του, θα ήθελα να επισημάνω ορισμένες πτυχές τής «τέχνης», που θα πρέπει να έχει υπ΄ όψη του ο κάθε επίδοξος, που φιλοδοξεί να διακωμωδήσει την πολιτική επικαιρότητα για οιουσδήποτε λόγους, έτσι ώστε ν΄ αποφεύγεται ο εκχυδαϊσμός τού λόγου, που τελικά αναιρεί τις τυχόν καλές προθέσεις των επίδοξων κωμικών.

   Κατ΄ αρχήν, η σάτιρα, σαν μια λογοτεχνική μορφή έκφρασης, αγγίζει μια διάσταση τής πραγματικότητας, που ούτε η λογική αλλά ούτε και το παράλογο απο μόνα τους μπορούν ν΄ αγγίξουν. Γιατί ενώ η λογική στηρίζεται στον πεζό λόγο και στο επιχείρημα, προκειμένου ν΄ ασκήσει κριτική στην εξουσία, η αδυναμία τής λογικής να συναιτίσει πολλές φορές τον παραλογισμό τής εξουσίας κάνει την επιστράτευση τής σάτιρας αναγκαία.

  Ο ρόλος τής σάτιρας, όταν παίζεται σωστά, είναι η δυναμική και όχι η παθητική κριτική κατά τής εξουσίας με στόχο να συγκινήσει ή και να απονομιμοποιήσει την εξουσία και δρα ως το κοινωνικό μαστίγιο, που είναι κάτι ανάλογο τής μορφής τιμωρίας τού παιδιού μεσ΄ την οικογένεια. Και προς αυτό συνδυάζονται και η λογική και το συναίσθημα σε κάτι που λέμε «λογική τού παράλογου».

Αν λοιπόν δεχθούμε, ότι σάτιρα είναι λογοτεχνική έκφραση τού χυδαίου, όταν το ένα σκέλος αυτής τής λογικής, το λογοτεχνικό φερ΄ ειπείν, απουσιάζει από το σατιρικό λόγο είτε για λόγους αμάθειας και πνευματικής ατροφίας των σατιριζόντων είτε από άγνοια τού τι πράττειν είτε ακόμα και από την εξάντληση τού αντικειμένου, δεν μένει παρά η αδιαμεσολάβητη έκφραση τού χυδαίου. Και εδώ χάνει η σάτιρα τη δυναμική της και αντί να διακωμωδεί διακωμωδείται η ίδια.

  Οταν η σάτιρα δεν μορφοποιεί το χυδαίο και το δίνει ακατέργαστο στο κοινό, τότε παύει να είναι σάτιρα και περνάει στο πεζό και στο γελοίο. Αλλά ο γελωτοποιός, που παράγει το χιούμορ, δεν μπορεί ο ίδιος να γίνεται γελοίος, γιατί ο σκοπός του είναι να γελοιοποιήσει την εξουσία ή μια κοινωνική κατάσταση τέλος πάντων. Με άλλα λόγια η σάτιρα σαν η «λογοτεχνική έκφραση» τού χυδαίου γίνεται τώρα η ίδια χυδαία. Και το χυδαίο στο δημόσιο λόγο, στην καλύτερη περίπτωση δημιουργεί αποστροφή τού κοινού και στη χειρότερη τροφοδοτεί την έκκλυση των κοινωνικών ηθών χωρίς να βάζει τίποτα στη θέση τους και πολλές φορές να συντελεί και στη βία, κάτι, που σίγουρα δεν στερείται  σήμερα η ελληνική κοινωνία, αναιρώντας έτσι κάθε καλόβουλη προσπάθεια να προβληματίσουν το λαό οι επίδοξοι αριστοφάνηδες.

  Όταν λοιπόν οι σατιρίζοντες περνούν στο χυδαίο και δημιουργούν την αποστροφή του κοινού, μπαίνουν αναπόφευκτα και οι «ελεγκτικοί μηχανισμοί», για να συγκρατήσουν υποτίθεται την «κοινωνική κατρακύλα», επιβάλλουν πρόστιμα και γενικά εξαπολύουν μύδρους κατά των υπευθύνων ελπίζοντας, ότι θα λύσουν ένα υποτιθέσθω «ηθο-πολιτικό» πρόβλημα με νομικά μέσα. Σε μια δημοκρατία τετοιες ενέργειες επιδεινώνουν το πρόβλημα παρά το λύνουν. Η λύση μπορεί να δοθεί μόνο από το κοινό, που σε κάποιο σημείο θ΄ αρχίζει να αηδιάζει και θα αποτραβηχθεί από το θέαμα.

   Αλλά, όταν ένα κοινό και η κοινωνία που ζει, περνάει μια χωρίς προηγούμενο κρίση οικονομική, πολιτική και πολιτιστική, είναι φυσικό το «κοινό» να ρωμαιο- ποιείται, να γίνεται ευάλωτο σε κάθε είδους κοινοτοπίες και χλευασμούς τής «εξουσίας» ή τού «άλλου» απ΄ αυτούς, που αντί να σατιρίζουν, χοροπηδάνε πάνω στη σκηνή ή σαλιαρίζουν μέσα από ένα χαζοκούτι. (Ηλίας Μπάκας, κοινωνικός κριτικός. Ο κ. Μπάκας αρθρογραφεί κατά καιρούς σε διάφορες εφημερίδες τής διασποράς. Είναι απόφοιτος Φιλοσοφίας και Πολιτικών Επιστημών τού Πανεπιστημίου Γιόρκ Τορόντου. Μένει στον Καναδά.)