Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

ΓΕΝΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το Ά21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.





Έγραψε στις 12.01.2016 ο/η: Μουαμάρ Ιγνάτιος


Γεννιέσαι και μεγαλώνεις με εθνικούς μύθους. Σου μαθαίνουν να δακρύζεις κάθε φορά που ακούς τον εθνικό ύμνο. Μαθαίνεις για την αρχαία δόξα των υποτιθέμενων προγόνων ενδεδυμένη με τα μαύρα ράσα των παπάδων της ορθόδοξης πίστης, που ανέκαθεν έπαιζε καταλυτικό ρόλο στις πολιτικο-οικονομικές εξελίξεις της χώρας.
  
Τα χρόνια περνούν και σαν νέος/νέα έχεις όνειρα. Να σπουδάσεις, να βρεις μια σωστή δουλειά πάνω σΆ αυτό που σπούδασες, να δημιουργήσεις.

Από τα πρώτα χρόνια σου στο σχολείο, το κράτος φροντίζει να σε διαπαιδαγωγήσει με τέτοιο τρόπο, ώστε μια μέρα να αναλωθείς στην κιμαδομηχανή της απαξίωσης και της υποτέλειας. Αυτό όμως αργείς πολύ για να το καταλάβεις...



   






Έγραψε στις 24.12.2015 ο/η: Βίκτωρ Δημήτρης

Ψέμα ύβρις, θεός θαυμαστός,
υπέροχος καταπληκτικός,
αγαλλίαση ψυχής γλυκιά ουτοπία,
έμπνευση για τέχνης δημιουργία.
 
Όλα ιδανικά, ισορροπημένα εκστατικά,
όμορφα, χωρίς μιζέρια, εκπληκτικά,
ψέμα ηδονή αρχής οργασμών,
ποικίλων ερωτικών στοχασμών.
 
Ταραχή νου και ακραία ευχαρίστηση,
αιτία για κάθε είδους εκδίκηση,
ψέμα απάντηση καλού γιατρού,
ψέμα δικαιολογία έγκριτου νομικού.
 
Βαθειάς εξομολόγησης στοιχείο,
μετανοιωμένης πόρνης εργαλείο,
της εξουσίας κύριος μοχλός,
της οικογένειας ηθικός δεσμός...




   




Ο εθνικός ύμνος
του κάθε έθνους-κράτους


Έγραψε στις 25.11.2015 ο/η: Φυλακτού Ευγενία



Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τις ίδιες μουσικές προτιμήσεις. Σε άλλους αρέσει η κλασική μουσική, σε άλλους η ροκ, σε άλλους η μελοποιημένη ποίηση κ.λπ.. Υπάρχουν όμως, κάποιοι στίχοι ντυμένοι με μουσική, ένα τραγούδι, που είναι αμέσως αναγνωρίσιμο κι επιπλέον αρέσει σε όλους.

Ο λόγος, για τον εθνικό ύμνο. Οι άνθρωποι τον ακούν και δακρύζουν, νιώθουν ρίγη συγκίνησης. Ανυπομονούν να κάνουν κάτι μεγάλο και σπουδαίο για το έθνος τους. Θα έδιναν ίσως και τη ζωή τους ακόμη, για μια έννοια τόσο αφηρημένη και ανυπόστατη...



   






Έγραψε στις 11.11.2015 ο/η: Στάλιας Σπύρος

Ας δούμε μερικές βασικές αρχές, που στηρίζουν τον κόσμο της κυρίαρχης οικονομικής σκέψης της ΕΕ, που οδηγούν σε πλάνη σύνθεσης, και από την πλάνη σύνθεσης σε επιστημονική θεωρία, και από εκεί σε επίφοβες, ανόητες αιματηρές πολιτικές εφαρμογές.

Ο A. Smith, ο πατέρας του φιλελευθερισμού τόνιζε ότι «ό,τι είναι συνετό στη διαχείριση μιας οικογένειας, σπάνια μπορεί να είναι λανθασμένο για ένα μεγάλο Βασίλειο». Στην κυριολεξία, η ρήση αυτή μοιάζει να είναι αυταπόδεικτη.

Ο Α. Smith ήθελε να πει εδώ, ότι μια οικογένεια θα πρέπει να ζει απλά, σύμφωνα με τα εισοδήματα που της απομένουν μετά τις αποταμιεύσεις της. Έτσι θα συσσωρεύει πλούτο για να μπορεί να κάνει επενδύσεις, και στις δύσκολες στιγμές να μπορεί να τα βγάζει πέρα.

Κατά συνέπεια αυτό το τόσο λογικό, το τόσο σταθερό σαν αλήθεια στο χρόνο και στον χώρο, δεν μπορεί να μην είναι αλήθεια για ένα Βασίλειο, για ένα Κράτος. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, που την αρχή της φειδούς (της αποταμίευσης) μας την διδάσκουν από μικρά παιδιά και την γιορτάζουμε άλλωστε την ημέρα της αποταμίευσης.

Αν όμως αιφνιδίως όλοι μας, άτομα, νοικοκυριά, επιχειρήσεις, κράτη αυξήσουμε τις αποταμιεύσεις μας, το αποτέλεσμα θα είναι καταστροφικό. Θα λείψει τόση μεγάλη ζήτηση από την αγορά, που η παραγωγή θα μειωθεί και η ανεργία θα εκτιναχτεί στα ύψη.

Κατά συνέπεια αυτό που είναι ενάρετο για ένα άνθρωπο ή οικογένεια, αν το εφαρμόσουμε ως ενάρετη πολιτική, είναι καταστροφικό. Με άλλα λόγια, αν αναλογικά εφαρμόσουμε ό,τι ισχύει για μια οικογένεια στο κράτος, δεν θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα αλλά μάλλον οδυνηρό εκβάν...



   




Πόσο ελεύθεροι
(δεν) είμαστε;


Έγραψε στις 10.11.2015 ο/η: Μουαμάρ Ιγνάτιος

(*) Quasi στις Οικονομικές Επιστήμες σημαίνει
το να έχεις κάποια πράγματα ή χαρακτηριστικά
από μία έννοια, αλλά όχι όλα.


Είναι δύσκολο
να ελευθερώσεις

ανόητους από τις αλυσίδες
που σέβονται.
Βολταίρος
Το αν ο άνθρωπος γεννιέται ελεύθερος είναι ένα θέμα προς συζήτηση.

Το αν όμως μπορεί να ζήσει ελεύθερος είναι καθαρά κάτι το ουτοπιστικό, που η ίδια η ανθρώπινη φύση απαγορεύει.

Ας δούμε όμως αναλυτικά τους βασικούς λόγους, που ο άνθρωπος καθίσταται δέσμιος από την ίδια του την ύπαρξη και τις κοινωνικές της δομές...





   






Έγραψε στις 22.10.2015 ο/η: Μουαμάρ Ιγνάτιος

Εντάξει, εντάξει. Τα πρωτεία στις μούμιες τα έχουν οι αιγύπτιοι. Ή μήπως όχι; Εδώ έχουμε τις καλύτερες μούμιες όλου του κόσμου. Τις μούμιες του βυζαντινού σκοταδιστικού μεσαίωνα ανακατεμένες με μπόλικες δόσεις από το οθωμανικό παρελθόν μας.

Ας δούμε λοιπόν, μερικές εκφράσεις της καθημερινότητας των τουρκορωμιών:

Ο Θεός να σε φυλάει.

─ Αχ Παναγίτσα μου.

─ Μα τον ¶γιο (Κωνσταντίνο, αλλά και άλλους).

Η Παναγιά μαζί σου. (Πάει από κάτω από το «Μπαμπά μην τρέχεις»).

Φτου φτου. Ξορκισμένος με τον Απήγανο. (Καθαρτικό και εκτρωτικό βότανο).

¶ει στο γερο-διάολο. (Γερνάει και ο διάολος).

Θεέ μεγαλοδύναμε, κατέβα κάνε κρίση. (Όχι την οικονομική, γιατί αυτή τη κάνει το τουρκορωμέϊκο κράτος από μόνο του).

Πίσω μου σ' έχω σατανά. (Κατά τη διέλευση γνωστής υπουργού της Αντιπολίτευσης με τα δυνατά ντεκολτέ).
 

 
Περπατάς στο δρόμο και συχνά βλέπεις ανθρώ-
πους να «παίζουν αόρατο μαντολίνο» (σταυρο-
κοπιούνται, όπως λένε) περνώντας από εκκλησίες.

 
Σταυρώνουν αντικείμενα, αλλά και την κοιλιά τους
σχηματίζοντας με την παλάμη τους το σχήμα
του σταυρού πολλές φορές.

 
 Επίσης λένε: «Θεέ μου», «Παναγιά μου», «Θεός
φυλάξει
», «Πρώτα ο Θεός», «Χριστός και Πανα-
γιά
» κι ένα σωρό άλλα τέτοια.
 
Στο βίντεο φαίνεται αποτυπωμένη αυτή η κατά-
σταση με σταχυολογημένες διάφορες τέτοιες
εκφράσεις από την παλιά ταινία του εγχώριου
κινηματογράφου «Ο τρελός τα ΅χει 400», ενδει-
κτική της ανοησίας των ρωμιών.

 
Ποιων ρωμιών; Τουρκορωμιών καλύτερα,
γιατί ο καθημερινός τους λόγος διανθίζεται
και με πολλές τούρκικες εκφράσεις επίσης,
όπως:
«Κακομελετάς γρουσούζη», «είσαι
σαν γιαλαντζή ντολμάς», «ώσπου να πεις
Μπιρ Αλλάχ» κ.ά..

 
Η Τουρκορωμιοσύνη στα ντουζένια της!
 
 
Φτυσ' τον κόρφο σου. (Εναλλακτικό: «Ξου ρε»).


Έλα Χριστέ και Παναγιά. (Εναλλακτικό: «Έλα μ@νί μου στο τόπο σου»).

Χτύπα ξύλο. (Κόντρα πλακέ, βελανιδιά, μαόνι κ.λπ.)...



   






Έγραψε στις 20.10.2015 ο/η: Λούπου Μαρία

 



   




...στο ντορβά
με τα κουλούρια!

Το διαχρονικό
σκεπτικό του ρωμιού


Έγραψε στις 13.10.2015 ο/η:


Η Ρωμιοσύνη, πιστή στο αρβανιτοβλάχικο παρελθόν της, ανέκαθεν χωριζόταν σε «ομάδες». Τι ομάδες δηλαδή, φατρίες, που διεκδικούσαν περισσότερα προνόμια από τον αυτοκράτορα, τον πρόεδρο, τον πρωθυπουργό, την κυβέρνηση κ.λπ..

Οι φατρίες σιγά-σιγά, έγιναν συντεχνίες και οι συντεχνίες, κομματικοί στρατοί.

Μέλημα αυτών των φατριών  ̶  συντεχνιών  ̶  κομματικών στρατών ήταν πάντοτε δύο πράγματα...



   






Έγραψε στις 06.10.2015 ο/η: Μουαμάρ Ιγνάτιος

Κόσμος:
¶μα σπουδάσεις θα έχεις καλύτερες εργασιακές προοπτικές.
Ρωμιοσύνη:
Εδώ σπουδάζεις, για να μεταναστεύσεις ή να δουλεύεις μαύρα σε υποδεέστερες δουλειές.



Κόσμος:
Αν εργάζεσαι σκληρά αμείβεσαι περισσότερο.
Ρωμιοσύνη:

¶μα εργάζεσαι σκληρά σε εκμεταλλεύονται περισσότερο και πληρώνεσαι λιγότερο.



Κόσμος:
Αν εργάζεσαι σκληρά και αν σπουδάσεις τότε θα έρθει και η κοινωνική καταξίωση.
Ρωμιοσύνη:
Αν δεν έχεις μπάρμπα στη Κορώνη άσπρη μέρα δεν βλέπεις. Οι σπουδές και η σκληρή δουλειά είναι περιττά πράγματα...



   




Με τα σκίτσα
του Gunduz Agayev


Έγραψε στις 29.09.2015 ο/η:





   




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...