Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

ΕΡΕΥΝΕΣ

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
Ο ΣΟΛΩΜΟΣ
ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ


O Διονύσιος Σολωμός δεν έλαβε μέρος στα
πολεμικά γεγονότα του ’21 αν και τότε ήταν νεός
23 ετών, υγιέστατος. Ποτέ του δεν κράτησε όπλο
ούτε καν πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα, ακόμα
και μετά τη δημιουργία του κράτους. Αν και είχε
μεγάλη περιουσία δεν διέθεσε τίποτε για τις ανάγκες
των επιχειρήσεων του ’21...

64 σελίδες, έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα».



Μια εκπληκτική
επιστημονική ''προφητεία''
στις αρχές του 18ου αιώνα


Έγραψε στις 25.11.2016 ο/η: Φυλακτού Ευγενία



Γεννήθηκε κάποτε ένας νους, ο οποίος δεν φοβόταν τα φυσικά φαινόμενα. Τα θαύμαζε και προσπαθούσε να τα εξηγήσει. Έκανε την πρώτη ακριβή χαρτογράφηση του νοτίου ημισφαιρίου. Εφηύρε τον μετεωρολογικό χάρτη. Τα σύμβολα που επινόησε για τους ανέμους χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα. Έθεσε τα θεμέλια για την επιστήμη της δημογραφικής στατιστικής. Εφηύρε το σκάφανδρο, του οποίου τη λειτουργικότητα και ασφάλεια δοκίμασε ο ίδιος.

Ένας άνθρωπος, που το όνομά του δόθηκε σε έναν κομήτη, του οποίου ανακάλυψε την περιοδικότητα των εμφανίσεων και προέβλεψε την προσεχή του επανεμφάνιση, για πενήντα χρόνια αργότερα από την εποχή του.  Ο λόγος, για τον άγγλο μαθηματικό και αστρονόμο, Έντμουντ Χάλλεϋ...

 




Πώς η Κβαντομηχανική
μεταμορφώνει τον κόσμο μας


Έγραψε στις 18.11.2016 ο/η: Λούπου Μαρία



Έχουμε πολλά ακόμη να μάθουμε για τους κανόνες της Φύσης. Η Φύση δεν κάνει εύκολα τα πράγματα για εμάς. Στη μικρότερη κλίμακα της ύπαρξης, βαθιά μέσα στον παράξενο κόσμο της Κβαντικής Μηχανικής, μοιάζει να παίζεται το παιχνίδι από δυο διαφορετικούς κανόνες την ίδια στιγμή. Κι όσο βαθύτερα διερευνούμε στα μυστήρια, τόσο περισσότερο αναγκαζόμαστε να διερωτηθούμε όχι μόνο πώς λειτουργεί το Σύμπαν, αλλά και κατά πόσο, τα πάντα είναι αληθινά.

Η Κβαντομηχανική έχει μεταμορφώσει τον κόσμο. Οφείλουμε την περισσότερη από την εκπληκτική τεχνολογία μας στις εξηγήσεις της γύρω από το πώς τα εξαιρετικά μικρά σωματίδια συμπεριφέρονται.

Αλλά δεν τα καταλαβαίνουμε στ' αλήθεια. Στον κβαντικό κόσμο τίποτα δεν μοιάζει να βγάζει νόημα. Η πραγματικότητα σταματάει να είναι... πραγματική. Αυτό το μυστήριο είναι το μεγαλύτερο εμπόδιό μας στο να ξεκλειδώσουμε τα μυστήρια του Σύμπαντος...


 






Έγραψε στις 11.11.2016 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

 

 
Μέλη τραγικού χορού γονατίζουν εμπρός
από ερμαϊκή στήλη με την προτομή του Διονύσου.
(Μελανόμορφη λήκυθος του 500-490 π.Χ.,
Μόναχο, Αρχαιολογικό Μουσείο).

Αν και το αρχαίο θέατρο
παρουσιάζεται ως η δήθεν
ύψιστη πνευματική
έκφραση των κλασικών
χρόνων με παιδευτικό
χαρακτήρα, στην
πραγματικότητα, ο
σκοπός του ήταν τελείως
διαφορετικός.

Δεν είχε αποστολή
να πλάσει ανεξάρτητες
προσωπικότητες,
ελεύθερους ανθρώπους,
αλλά ακριβώς το αντίθετο:
να τους διαμορφώσει σε
αγελαία μάζα, έρμαιο των
διαθέσεων των πολιτικο-
θρησκευτικών ταγών της
κλασικής εποχής.

Πατρίδα του θεάτρου
ήταν η Αθήνα. Κατά το
τέλος περίπου της
προκλασικής εποχής, το
θέατρο αποτέλεσε εξέ-
λιξη
ορισμένων θρη-
σκευτικών τελετών
προς τιμή του
θεού
Διόνυσου.
 
Άρχιζαν με τιμητική πομπή, τον θίασο, που οδηγούσε τον προς θυσία τράγο στον πανάρχαιο ναό του Ληναίου Διονύσου, που βρισκόταν λίγο νοτιότερα από τη θέση, στην οποία κτίστηκε αργότερα το διονυσιακό θέατρο.

Εκεί θυσιαζόταν ο τράγος, ο δε χορός ─που τα μέλη του ήταν ντυμένα με δέρματα τράγων κι αποκαλούνταν από τους αστούς σκωπτικά τράγοι─ λεγόταν τραγικός. Ο χορός έψελνε προς τιμή του Διονύσου τον διθύραμβο.

Όλες οι θεατρικές παραστάσεις είχαν θρησκευτικά θέματα με διδάγματα την πρέπουσα υποταγή των θνητών στο θεϊκό θέλημα. Τελούνταν πάντα στο πλαίσιο σημαντικών θρησκευτικών εκδηλώσεων. Παντού και πάντα εμφανίζονταν οι θεοί, που έπαιρναν μέρος στα δρώμενα. Κάτω στη σκηνή υπήρχε το λογείο, όπου εμφανίζονταν οι θνητοί, ενώ στο επάνω μέρος το θεολογείο, απ’ όπου εμφανίζονταν και μιλούσαν οι θεοί. Μέχρι και ειδικούς γερανούς είχαν κατασκευάσει, που μετεώριζαν πάνω από τη σκηνή τους θεούς, όταν έπρεπε να φανεί ότι έρχονταν πετώντας από τον ουρανό («από μηχανής θεός»).

Το θέατρο αποτέλεσε το κυριότερο ανάμεσα στα μέτρα της λαϊκότροπης πολιτικής, που υιοθέτησαν οι εξουσιαστές, προκειμένου να αυξήσουν τη δημοτικότητά τους και να καταστήσουν το λαό άβουλη μάζα, υποταγμένο στη θέληση των θεών και την ειμαρμένη.

Οι θεατές, αστοί, μέτοικοι, γυναίκες και παιδιά, όλοι πλην των δούλων, έσπευδαν στο θέατρο από το πρωί, για να πιάσουν θέση. Δεν πλήρωναν εισιτήριο. Αντίθετα, τους δινόταν από το κράτος το «θεωρικό», αποζημίωση για να παρευρίσκονται στις θεατρικές παραστάσεις.

Στην αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχε κάποια εξ αποκαλύψεως Βίβλος, για να διδάσκει τους ανθρώπους πώς να υποτάσσονται στο θεϊκό θέλημα. Τον ρόλο αυτό τον έπαιξε με μεγάλη επιτυχία το αρχαίο θέατρο...


 




Θρησκεία και πολιτική
στην αρχαία Ελλάδα


Έγραψε στις 28.10.2016 ο/η: Κορδάτος Γιάννης



Όλες οι αρχαίες παραδόσεις μας πληροφορούν, πως o Διόνυσος δεν εiχε θέση πάνω στον Όλυμπο. (Ηρόδ. ΙΙ, 48-52, Πλούτ., Περί Οσίρ. και Ίσιδ. 35, 364F, 37, 365Ε και Διόδ. ΙΙΙ, 62, 2, 64, Ι, 64, 3, IV, 2, 1 και 4, 1). Κι ακόμα, πως πολλοί έλληνες τον θεωρούσαν σαν ξένο–ασιάτη θεό. Την παράδοση αυτή την υιοθέτησε ο Ηρόδοτος, καθώς και πολλοί άλλοι ύστερα απ’ αυτόν.

Υπήρχαν όμως κι αντίθετες παραδόσεις. Έτσι, καθώς μας πληροφορεί ο Διόδωρος, σχηματίστηκαν πολλοί θρύλοι και μύθοι, που δεν συμφωνούν για την καταγωγή και την «ιθαγένεια» του Διόνυσου. («Των δε παλαιών μυθογράφων και ποιητών περί Διονύσου γεγραφότων αλλήλοις ασύμφωνα και πολλούς και τερατώδεις λόγους καταβεβλημένων, δυσχερές έστιν υπέρ της γενέσεως του θεού τούτου και των πράξεων καθαρώς ειπείν», ΙΙΙ, 62, 1).

Όμως, οι αντιφατικές αυτές παραδόσεις για την καταγωγή του Διόνυσου δεν είναι πολύ παλιές, όπως πιστεύουν o Ηρόδοτος, ο Διόδωρος και άλλοι. Έχουν πλαστεί από τον 6ο αιώνα και δώθε από τους ολιγαρχικούς. Όταν οξύνθηκαν οι ταξικές αντιθέσεις και οι μεγαλοκτηματίες και οι σύμμαχοί τους νικήθηκαν από τις αγροτικές και λαϊκές μάζες, οι αριστοκράτες εiχαν πολιτικό συμφέρον να παρουσιάσουν τη διονυσιακή λατρεία σαν ξένη.

Μπορεί όμως να ρωτήσει κανείς: πώς συμβαίνει η διονυσιακή λατρεία να εiναι σχεδόν η ίδια σε διάφορες περιοχές, όπως της Μικρασίας, της Θράκης κι αλλού; Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Αλλά πρώτα-πρώτα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε το ζήτημα της φυλετικής υπόστασης των αρχαίων ελλήνων. Σήμερα, η εθνολογία παραδέχεται πως κανένας λαός δεν μπορεί να θεωρηθεί από φυλετική άποψη καθαρόαιμος. Κάθε έθνος στο διάβα των αιώνων διασταυρώθηκε κι ανακατεύτηκε, λίγο είτε πολύ, με άλλους λαούς. Κι έτσι, όπως δάνεισε στους λαούς δικά του εθνικά στοιχεία, πήρε κι αυτό απ’ αυτούς πολλές δοξασίες και συνήθειες...


 




Οδοιπορικό
στη Νότια Πελοπόννησο


Έγραψε στις 14.10.2016 ο/η: Λάζαρης Γιάννης



Έχετε δει πρόβατα και γουρούνια σε αρχαίo λατομείo;

Μπορείτε να τα δείτε αν πάτε στα Βιγκλάφια, ανάμεσα σε πολλές άλλες τριτοκοσμικές εικόνες, που αντικρίζει ο επισκέπτης του νότιου μέρους του πρώτου ποδιού της Πελοποννήσου.

Εκτός από τo αρχαίo λατομείo, στην περιοχή ανακαλύφθηκε και μια σημαντικότατη πόλη-λιμάνι ηλικίας 5.000 ετών, βυθισμένη σε μικρό βάθος, όπου είχε ακμάσει προηγμένος πολιτισμός. Ο λόγος για το Παυλοπέτρι, όπου υπήρχαν διώροφα κτίρια με θέα τη θάλασσα, τουαλέτες, συστήματα αποχέτευσης κ.λπ..

Κι όμως, παρ’ όλα αυτά, τα Βιγκλάφια φημίζονται για κάποια ανύπαρκτη πυραμίδα κι ένα κεφάλι αρχαίου αιγύπτιου σκαλισμένο σε έναν βράχο, το οποίο όμως δεν είναι αρχαίο, αλλά σύγχρονο. Το σκάλισαν ελληναράδες πριν από μερικές δεκαετίες.

Η Ρωμιοσύνη με την ανοησία της, μας επιφυλάσσει διαρκώς και νέες δυσάρεστες εκπλήξεις...


 




And the
Greek hypocrisy


Έγραψε στις 14.06.2016 ο/η: Μουαμάρ Ιγνάτιος



For domestic consumption, politicians encourage an uneducated mob of Greeks to protest against Hagia Sophia being used as a Muslim temple temporarily.

Why do we provoke the religious beliefs of other peoples and specifically the Turks? It was their decision to go over to Islam as it was the decision of the Eastern Romans to become Orthodox Christians. Constantinople has been called Istanbul since 1453 when it became the capital of the Ottoman Empire. So it is their right to do what they want with this "Monument of International Heritage".

I wonder if the people who struggled to proclaim Hagia Sophia as a Monument of International Heritage took some time to read Procopius, a Byzantine historian who wrote the “Secret History of the Court of Justinian”...


 




Στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
φυλάσσονται πιθανότατα τα οστά του Μεγ. Αλεξάνδρου,
που προσκυνούνται ως το σκήνωμα του ευαγγελιστή Μάρκου


Έγραψε στις 02.06.2016 ο/η: Αργύρης Νίκος



Παρά τις ονειρώξεις της Ρωμιοσύνης, που αναζητεί εναγωνίως τον τάφο του Μεγ. Αλεξάνδρου άλλοτε στην Μακεδονία, στην Αμφίπολη, άλλοτε στην όαση της Σίουα ή οπουδήποτε αλλού φανταστεί και συνεχώς απογοητεύεται, η ιστορική αλήθεια φαίνεται πως είναι εντελώς διαφορετική.

Είναι κάπως σύνθετη, αλλά και ...γκρανγκινιολική. Την αποκαλύπτει ένας άγγλος ιστορικός, ο Άντριου Τσάγκ, ο οποίος βασίζει τα συμπεράσματά του σε διάφορα ιστορικά στοιχεία.

Θα μπορούσε να αποδειχθεί εύκολα με μια απλή εξέταση DNA το αληθές ή όχι των ισχυρισμών του άγγλου ιστορικού, αλλά το θέμα σκοντάφτει στην άρνηση της Καθολικής Εκκλησίας, η οποία αντιδρά για ευνόητους λόγους...


 






Έγραψε στις 29.09.2016 ο/η: Φυλακτού Ευγενία

Η ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει σε ομάδες δημιουργεί πολλές διαφορές. Τόσες, ώστε είναι έτοιμος να σκοτώσει ή να σκοτωθεί γι’ αυτές. Μαθαίνει να δεσμεύεται σε ιδεοληψίες περί διαφορών μεταξύ των ανθρώπων. Φυλετικών, θρησκευτικών, πολιτικών, εθνικών κ.ά..

Όλα αυτά σήμερα καταρρίπτονται από την επιστήμη. Ένας τομέας της, οι γενετιστές, αποδεικνύουν ότι οι όποιες αγκυλώσεις μας δεν έχουν καμία σημασία. Ούτε καν η εξωτερική μας εμφάνιση. Όλοι καταγόμαστε από τους ίδιους προγόνους κι από το ίδιο μέρος.

Είμαστε ένα είδος, το οποίο διαχωρίστηκε κι απέκτησε διαφορετικά εξωτερικά χαρακτηριστικά, λόγω κλιματικών επιρροών. Τίποτε άλλο δεν συνέβη σε αυτό το θηλαστικό, που είχε την ικανότητα της λεκτικής επικοινωνίας, της εξέλιξης και της προσαρμογής στα διάφορα περιβάλλοντα, που χρειάστηκε να επιζήσει...


 




29 ερωταπαντήσεις
για την επέτειο της 29ης Μαΐου


Έγραψε στις 27.05.2016 ο/η: Φυλακτού Ευγενία

1. Πόσοι χριστιανοί πολεμούσαν
στο στρατό του Μωάμεθ, όταν
πολιορκούσε την Κωνσταντινούπολη;


α. Ορισμένοι μόνον εκχριστιανισμένοι μουσουλμάνοι.

β. Λίγοι, χριστιανοί, που τους είχε στρατολογήσει ο Μωάμεθ δια της βίας.

γ. Κανείς χριστιανός. Όλοι οι χριστιανοί είχαν συστρατευθεί με τον αυτοκράτορα, για να μην πέσει η Πόλη στους οθωμανούς.

δ. Πολλές χιλιάδες.




2. Υπάρχουν ρωμιοί ιστορικοί,
που να υποστηρίζουν, ότι η Πόλη
δεν αλώθηκε, αλλά παραδόθηκε;


Η είσοδος του Μωάμεθ
στην Κωνσταντινούπολη.


α. Αμέ, ο Κ. Παπαρρηγόπουλος.

β. Όχι βέβαια. Όλοι οι ιστορικοί συμφωνούν περί της Αλώσεως.

γ.
Ο Παύλος Καρολίδης (1849-1930), εθνικιστής ιστορικός, πανεπιστημιακός καθηγητής της Ιστορίας και πολιτικός.

δ
.
Η φιλόλογός μου στο Λύκειο.



3. Πώς δεν αποκαλούσε ποτέ το Βυζάντιο τον εαυτό του;

α. Βυζάντιο.

β. Ελλάδα.

γ. Νέα Ελλάδα.

δ. Τίποτε από τα παραπάνω...


 




Η θέση της γυναίκας
στην αρχαία Αθήνα


Έγραψε στις 20.05.2016 ο/η: Δεκάζος Γεώργιος



Η θέση της γυναίκας στην διαδρομή του χρόνου δεν θα μπορούσε ασφαλώς να θεωρηθεί πλεονεκτική. Ειδικότερα, από την στιγμή της εμφάνισης της πατριαρχικής οικογένειας, η γυναίκα τάσσεται στη φροντίδα του οίκου της και αντιμετωπίζεται ως αναπαραγωγική μηχανή. Η βασική αυτή αρχή σηματοδοτεί την πορεία της γυναίκας σε ολόκληρο τον αρχαιοελληνικό κόσμο.

Η εποχή της ακμής του μεγάλου αυτού πολιτισμού, με κέντρο την αθηναϊκή δημοκρατία, ιδίως τον 5ο αιώνα π.Χ., παρουσιάζει ένα κύριο γνώρισμα: οι γυναίκες δεν μετέχουν στη δημόσια ζωή, αλλά μένουν υποχρεωτικά κλεισμένες εντός των τειχών του οικογενειακού οίκου. Η αθηναϊκή δημοκρατία είναι στην ουσία της μία «λέσχη ανδρών». Από πολλές πλευρές το γυναικείο φύλο τελεί ουσιαστικά σε κατάσταση εξάρτησης από το αρσενικό και υποβαθμίζεται, παίρνοντας θέση πολύ κοντά στους δούλους, που στερούνται παντελώς δικαιωμάτων.

Η υποταγή της γυναίκας στον άνδρα παρουσιάζει και μια αυτοτέλεια και μια καθολικότητα. Όσο κι αν υπήρξαν, κατά καιρούς, γυναίκες που επιβλήθηκαν, ως σύμπτωμα μιας περιστασιακής δύναμης, κυρίως μέσα στους κόλπους των προνομιούχων τάξεων, η γενική εικόνα δεν αλλάζει καθόλου, ούτε επηρεάζεται από αυτό το σύμπτωμα. Πρόκειται μόνο για ένα παιχνίδι ρόλων, που αποτελεί ένδειξη του τρόπου με τον οποίο εκφράζεται η δύναμη της ιθύνουσας τάξης, πάνω στο καταπιεζόμενο πλήθος. Η γυναίκα, ως φύλο, δεν αναδείχθηκε, με τον τρόπο αυτό, σε δύναμη κυριαρχική και η κοινωνία δεν έχασε τον χαρακτήρα της ανδροκρατικής υφής της.

Αξίζει να παρακολουθήσουμε την ζωή της Αθηναίας του 5ου αιώνα, σχηματίζοντας έτσι μια γενική αντίληψη για την κατάσταση, στην οποία βρίσκονταν οι γυναίκες κατά την αρχαιότητα...


 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...