Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

ΕΡΕΥΝΕΣ


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.





Έγραψε στις 05.05.2017 ο/η: Δοξιάδης Αρίστος



Είναι πολύ λίγες οι μεγάλες επιχειρήσεις στην Ελλάδα, κι αυτές που υπάρχουν έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, που δεν είναι τα πιο συνήθη στον δυτικό καπιταλισμό. Οι μεγάλες επιχειρήσεις δεν πέφτουν από τον ουρανό και δεν είναι εγγενείς στην κοινωνία (για να παραφράσουμε τον Μάο), αλλά προκύπτουν από συγκεκριμένες διαδικασίες και από συγκεκριμένες ευκαιρίες. Σχηματικά, στην ιστορία υπήρξαν τρεις τρόποι δημιουργίας τους.

Στη βιομηχανική επανάσταση στη Δυτική Ευρώπη, η ευκαιρία ήταν, σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες, ο μεγάλος αριθμός ακτημόνων εργατών που πήγαιναν από ανάγκη να εργαστούν με πολύ χαμηλούς μισθούς στα εργοστάσια της εποχής. Ηταν το προλεταριάτο της εποχής του Μαρξ. Η συγκέντρωση του κεφαλαίου θεμελιώθηκε στη λεγόμενη «πρωταρχική συσσώρευση», δηλαδή σε μια ιστορική διαδικασία που προϋπήρχε της βιομηχανίας: τη συγκέντρωση της ιδιοκτησίας της γης σε λίγες οικογένειες που έλεγχαν τα φέουδα, και στο ξερίζωμα των αγροτών.

Στον σύγχρονο καπιταλισμό, με τις πολύ μεγάλες αγορές προϊόντων και την υψηλή κατανάλωση, συνήθως οι μεγάλες επιχειρήσεις δημιουργούνται από μια άλλου είδους διαδικασία. Ο ανταγωνισμός επιτρέπει σε όσους έχουν καλύτερο ή φτηνότερο προϊόν να κατακτήσουν ένα μεγάλο μερίδιο της αγοράς. Αν υπάρχει ζήτηση, η επιχείρηση με το καλό προϊόν θα βρει το κεφάλαιο κίνησης και τους εργαζόμενους που χρειάζεται για να μεγαλώσει. Μ’ αυτό τον τρόπο μεγάλωσαν η Ford στα αυτοκίνητα, η Lilly στα φάρμακα, η Microsoft στο λογισμικό, η Ikea στα έπιπλα, η Sony στα ηλεκτρονικά, η Amazon στο εμπόριο. Και μερικές ήδη μεγάλες, όπως η Unilever, έγιναν ακόμα μεγαλύτερες, εξαγοράζοντας παρεμφερείς επιχειρήσεις.

Απαιτούνται όμως μερικές προϋποθέσεις για να μεγαλώσουν επιχειρήσεις μέσα από τον ανταγωνισμό: να μπορούν να εγκαταστήσουν μεγαλύτερα ή περισσότερα εργοστάσια, να μπορούν να μεταφέρουν τα προϊόντα σε μακρινές περιοχές χωρίς μεγάλο κόστος, να μην υπάρχουν γραφειοκρατικά εμπόδια στη μεγέθυνση, να υπάρχει κεφαλαιαγορά που θα φέρει τα χρηματικά κεφάλαια προς τις πιο παραγωγικές μονάδες. Και να υπάρχουν εργαζόμενοι που θα πάνε να εργαστούν με τους μισθούς που προσφέρει η πιο αποδοτική επιχείρηση του κλάδου. Στις ΗΠΑ, όπου μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα κυριαρχούσε η μικροϊδιοκτησία, οι συνθήκες αυτές συνυπήρξαν, κι έτσι σχηματίστηκε ο νέος βιομηχανικός καπιταλισμός.

Στην Ελλάδα, ούτε πρωταρχική συσσώρευση είχε προϋπάρξει, ώστε να αναπτυχθούν μεγάλες επιχειρήσεις του τύπου της βιομηχανικής επανάστασης, ούτε υπάρχουν οι συνθήκες ανταγωνισμού του σύγχρονου καπιταλισμού. Υπάρχουν όμως οι συνθήκες για έναν τρίτο μηχανισμό συγκέντρωσης του κεφαλαίου, κι αυτός είναι η εξουσία του κράτους...


 






Έγραψε στις 28.04.2017 ο/η: Λάζαρης Γιάννης



Από τα δημόσια και ιδιωτικά κτίρια μέσα και γύρω από την αρχαία αθηναϊκή Αγορά έχουν προέλθει χιλιάδες ανεπίσημες επιγραφές βαμμένες ή χαραγμένες σε αγγεία, όστρακα και άλλα αντικείμενα καθημερινής χρήσης. Οι πρώτες εμφανίζονται από τα μέσα του 8ου αιώνα π.Χ., αμέσως μετά την εισαγωγή του Αλφάβητου στην Ελλάδα. Κυμαίνονται από τις πιο απλές με μερικά μόνο γράμματα ή το ονόματος αυτού που τις έγραψε ή ενός φίλου του ή ενός θεού, έως στις τις πιο σύνθετες με μεγαλύτερα μηνύματα ή αναλυτικά εμπορικά σύμβολα.

Αυτοί οι τρόποι επικοινωνίας και έκφρασης της ατομικότητας είναι σημαντικοί μέσα από την κοινοτυπία τους. Οι συγγραφείς είχαν πρόθεση να καταγράψουν τις προσωπικές σκέψεις / ανησυχίες τους κι όχι να δώσουν θέμα έρευνας στους ιστορικούς του μέλλοντος. Ασυνείδητα όμως, μέσα από αυτές τις επιγραφές αποκάλυψαν τους εαυτούς τους κι έτσι, όχι μόνο μας έδωσαν μια ξεκάκαθαρη εικόνα της καθημερινής ζωής της εποχής τους, αλλά επιπλέον μας πρόσφεραν και πολλά ανόθευτα αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με την ιστορία της Γραφής (σχήματα γραμμάτων, Ορθογραφία, κατεύθυνση της Γραφής, χρήση συντομογραφιών κ.λπ.)...


 






Έγραψε στις 20.04.2017 ο/η: Ηλιόπουλος Αριστομένης



Μετά το τέλος της επανάστασης, οι οικονομικές απαιτήσεις των υδραίων, σπετσιωτών και ψαριανών από τον Καποδίστρια υπολογίστηκαν σε 20.000.000 χρυσές δραχμές. Ο Καποδίστριας πλήρωσε 147.000 για την Ύδρα, 90.000 για τις Σπέτσες και 13.000 για τα Ψαρά.

Οι Κουντουριώτηδες αυξάνουν την κεφαλαιουχική περιουσία τους από 10.000.000 χρυσές δραχμές το 1820 σε 28.000.000 χρυσές δραχμές το 1830. Για να κατανοήσει κανείς το μέγεθος του χρήματος θα πρέπει να λάβει υπ’ όψη του ότι το 1841 που ιδρύθηκε η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, το μετοχικό της κεφάλαιο ήταν 5.000.000 δραχμές.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους υδραιοσπετσιώτες Μπόταση, Μέξη, Ανάργυρο. Κι αυτοί διπλασίασαν τις περιουσίες τους. Οι Σισίνηδες με περιουσία 3.000.000 χρυσές δραχμές στα 1820 βρίσκονται με 7.000.000 χρυσές δραχμές. Μετά την επανάσταση, οι Ρούφοι της Πάτρας γίνονται «νοικοκύρηδες» με 1.000.000 χρυσές δραχμές. Οι στρατιωτικοί Γρίβας, Μαμούρης, Βελέντζας, Παπακώστας, Κριεζώτης, Πανούρης και άλλοι, προ της επανάστασης ήταν απλοί κλεφτοκαπεταναίοι, Μετά την επανάσταση, βρίσκονται κτηματίες με χιλιάδες στρέμματα εύφορης γης. Ο Μακρυγιάννης ζητούσε άμεση καταβολή 35.777 γροσίων.

Επί Καποδίστρια το σύνολο της έκτασης της εθνικής γης έφτανε περίπου τα 6.000.000 στρέμματα και της ιδιωτικής τα 8.000.000 στρέμματα. Στην Πελοπόννησο παρατηρείται το μεγαλύτερο ποσοστό ακτημοσύνης, όπου 60.000 οικογένειες είχαν 535.000 στρέμματα και 1.000 περίπου οικογένειες 1.000.000 στρέμματα.

Από τα παραπάνω στοιχεία προκύπτουν τα εξής ερωτήματα: Τελικά ποιοι ήθελαν την επανάσταση; Μήπως τα φεουδαρχικά κατάλοιπα, δηλαδή οι κοτζαμπάσηδες; Μήπως οι αιγαιοπελαγίτες καραβοκύρηδες εφοπλιστές; (βλέπε ναυτεμπορικό κεφάλαιο). Μήπως ο ανώτερος Κλήρος; Τελικά, ποιοι βγήκαν κερδισμένοι;...


 






Έγραψε στις 14.04.2017 ο/η: Σιμόπουλος Κυριάκος

Ο «σταυρός», όπως και το αθηναϊκό «τύμπανον», ήταν όργανα βασανιστικών αλλά και ατιμωτικών θανατώσεων. Οι εκτελέσεις γίνονταν πάντοτε σε δημόσιους χώρους ή σε περίοπτη θέση. Το θύμα έπρεπε να εκτεθεί σε κοινή θέα, η αγωνία του να έχει διάρκεια και να γνωστοποιηθεί για εκφοβισμό και παραδειγματισμό. Με πρόσδεση και ανάρτηση ή με ήλωση, η ανασταύρωση προκαλούσε δεος και φρίκη.

Μετά την άλωση της Τύρου (332 π.Χ.) ο Αλέξανδρος θανάτωσε με ανασταύρωση δύο χιλιάδες νέους ─  «εκρέμασε», γράφει ο Διόδωρος ο Σικελιώτης (XVII, 46,4). Στη λατινική μεταφραση το «εκρέμασε» αποδίδεται suspendio afficit.
 
Τον ίδιο μαρτυρικό θάνατο είχε επιφυλάξει και ο τύραννος των Συρακουσών Αγαθοκλής στους ιτυκαίους ύστερα από την ήττα τους ─ «τους δ΄αλόντας εκρέμασε» (Διόδωρος Σικελιώτης, ΧΧ, 55, 2).

Με ανάρτηση, ύστερα από βασανιστήρια, σύμφωνα με όσα λέει ο Πτολεμαίος Λάγου, θανατώθηκε ο Καλλισθένης, που κατηγορήθηκε από τον Αλέξανδρο για συνωμοσία. Αφού τον στρέβλωσαν, τον ανάρτησαν για να πεθάνει ─ «στρεβλωθέντα και κρεμασθέντα αποθανείν» (Αρριανός, Αλεξάνδρου Ανάβασις, IV, 14, 3). Φυσικά, δεν υπάρχει καμία σχέση ανάμεσα στο κρεμάννυμι, ανακρεμάννυμι και στο απαγχονίζω που εμφανiζεται επίσης σε αρχαία κείμενα (Λουκιανός, Ανθολογία Παλατίνη, Δίων Κάσσιος). Ο Ευμένης «συλλαβών εκρέμασε», δηλαδή σταύρωσε, ένα προδότη (Πλούταρχος, Ευμένης, 9).

Ο Αλέξανδρος επίσης «εκρέμασε» πολλούς ινδούς φιλόσοφους για την αντιστασιακή τους δράση (Πλούταρχος, Αλέξανδρος, 59). Ο Ψευδo-Καλλισθένης, στη μυθιστορία του για την εκστρατεία του Αλέξανδρου, γράφει ότι οι τύριοι «ανεσταύρωσαν» τους απεσταλμένους του που αξίωσαν την παράδοση της πόλης (Βίος Αλεξάνδρου του Μακεδόνος και πράξεις, έκδ. Helmut νan ΤhieΙ, Darmstadt 1983, σ. 52).

Σε απειλητικό γράμμα του Δαρείου προειδοποιείται ο Αλέξανδρος ότι «ως αποστάτης ανασταυρωθήση». Με τη σειρά του ο Αλέξανδρος έδεσε πισθάγκωνα τους γραμματοφόρους του Δαρείου και πρόσταξε «απενεχθήναι εις το σταυρωθήναι» (σ. 54). Αργότερα θα δώσει εντολή να σταυρωθούν οι δολοφόνοι του Δαρείου πάνω στον τάφο του ─ «επί τον τάφον ανασταυρωθήναι» (σ. 100).

Ο στρατηγός του Αλέξανδρου Περδίκκας, ύστερα από νίκη του εναντίον του Αριαράθη Α΄, βασιλιά της Καππαδοκίας και την αιχμαλωσία του, τον βασάνισε και τον «ανεσταύρωσεν» οικογενειακώς. «Τούτον μεν ουν και τους συγγενείς αυτού πάντας αικισάμενος ανεσταύρωσε» (Διόδωρος Σικελιώτης, ΧVΙΙΙ, 16, 3)...


 




Ο σημερινός
Στρατός της Ελλάδας


Έγραψε στις 07.04.2017 ο/η: Αρσενόπουλος Άγγελος



Οι καθημερινές ασχολίες του σημερινού στρατιώτη στην Ελλάδα δεν έχουν να κάνουν με την πραγματική αποστολή του. Πολλά από τα υλικά που του διατίθενται είναι ακατάλληλα προς χρήση, ενώ η υποστήριξη δεν είναι η αναμενόμενη κι αμφισβητείται έντονα, ακόμα κι από τα ίδια τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων.

Ο σημερινός Στρατός είναι υδροκέφαλος, δυσκίνητος, με ελλιπή εξοπλισμό, ανεκπαίδευτος και πολυέξοδος. Παραμένει απλωμένος σε πολλές Μονάδες σε όλη τη χώρα, οι οποίες συγκροτήθηκαν με εμφυλιοπολεμικά κριτήρια, για να αντιμετωπίσουν τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» και λειτουργούν από την εποχή του Εμφύλιου και του Ψυχρού Πολέμου. Ο Στρατός της Ελλάδας σήμερα, διαθέτει Μονάδες, Στρατόπεδα κι ανώτατους αξιωματικούς όσους περίπου κι ο αμερικάνικος.

Τις τελευταίες δεκαετίες ακούγεται πολύ η λέξη «αναδιοργάνωση», που έχει σκοπό να περιγράψει την προσπάθεια να καταστεί ο Στρατός πιο μικρός, περισσότερο ευέλικτος, με μεγαλύτερη ισχύ πυρός και αποτελεσματικότητα. Το πολιτικο/στρατιωτικό κατεστημένο όμως, αλλά κι οι ίδιοι οι κοινωνικοί φορείς, για τους δικούς του λόγους ο καθένας, επιμένουν στη διατήρηση του παρωχημένου status των Σχηματισμών, ακόμα και σε περιοχές όπου δεν υπάρχει καμία απειλή, όπως π.χ. στην Πελοπόννησο.

Επιμένουν επίσης στη διατήρηση του αναχρονιστικού θεσμού της θητείας, που δεν επιτελεί κανένα ουσιαστικό σκοπό, ειδικά με τη σημερινή της μορφή. Η θητεία δεν έχει μόνο καταργηθεί από την πλειοψηφία των ανεπτυγμένων ευρωπαϊκών χωρών, αλλά κι από όμορες χώρες, όπως η Αλβανία, η ΠΓΔΜ κι η Βουλγαρία.

Πώς χρησιμοποιεί λοιπόν, η Πολιτεία το στρατιώτη τα τελευταία εβδομήντα τουλάχιστον χρόνια; Ποια η υποστήριξη που του παρέχει; Θέτοντας όλα αυτά τα ερωτήματα, οι απαντήσεις μάς αφήνουν άναυδους. Ο Στρατός χρησιμοποιείται αναλόγως των κοινωνικών αναγκών ως Πυροσβεστική, ως Συνοριοφυλακή, ως Αστυνομία, ως ΕΥΠ, ως Μέσο Μαζικής Μεταφοράς, αποκομιδής απορριμάτων κ.ά..

Η βασική, αποκλειστική καθημερινή ασχολία του σημερινού στρατιώτη είναι να σκουπίζει, να καθαρίζει και να φυλάει σκοπιές σε εκατοντάδες παλιά και άχρηστα στρατόπεδα με απαρχαιωμένες εγκαταστάσεις κι εξοπλισμό σε πόλεις και χωριά ολόκληρης της επικράτειας.

Ο Στρατός μαζί με τη Δικαιοσύνη αποτελούν ό,τι πιο αρτηριοσκληρωτικό και αντιδραστικό διαθέτει σήμερα η Ρωμιοσύνη μέσα στο γενικό χάλι της κρατικής μηχανής και της κοινωνίας...


 




Προϊόντα απάτης
οι «ανακαλύψεις» σε Τροία, Μυκήνες κ.λπ.


Έγραψε στις 31.03.2017 ο/η: Σιμόπουλος Κυριάκος



Οι δοκιμασίες των ελληνικών πολιτιστικών θησαυρών στον 19ο αιώνα σημαδεύονται από την αρχαιοκαπηλική δράση και τις βαναυσότητες ενός Γερμανού «ομηρολάτρη», ερασιτέχνη αρχαιολόγου, κερδοσκόπου και τυκοδιώκτη, του Ερρίκου Σλήμαν. Θεωρείται «πατέρας της αρχαιολογίας», «δημιουργός της προϊστορικής αρχαιολογίας» και ένας από τους πέντε μεγάλους Γερμανούς της εποχής του — οι άλλοι τέσσερις ο Μάρξ, ο Νίτσε, ο Φρόυντ και ο Βάγκνερ!

Κατέπληξε τον κόσμο με την ανακάλυψη του «θησαυρού του Πριάμου» στο Ισαρλίκ και του «προσωπείου του Αγαμέμνονα» στις Μυκήνες. Ήταν ο «διάπυρος λάτρης της αρχαιότητας» και οι ανασκαφές του
«κοσμοϊστορικές». Οι θαυμαστές του μάλιστα, του έδωσαν τον τίτλο του «Μυκηναϊκού». Οι βιογραφίες του ξεπερνούν τις σαράντα και τα άρθρα για τη δράση του ανέρχονται σε χιλιάδες. Όλα, ωστόσο, βασίστηκαν στο μύθο που έπλεξε ο ίδιος για τον εαυτό του. Έχει διαπιστωθεί ότι το 85% των στοιχείων που παραθέτουν οι βιογράφοι του προέρχονται από δικά του κείμενα (εξήντα περίπου χιλιάδες επιστολές, 18 ημερολόγια και «αρχαιολογικές μελέτες»), ένα ατέλειωτο σύμφυρμα ψευδολογιών, που έπλεξαν την προσωπική του φήμη.

Στην πραγματικότητα, ο Σλήμαν υπήρξε ενας πάμπλουτος επιχειρηματίας που ασχολήθηκε με αρχαιολογικές έρευνες —ο «εκατομμυριούχος αρχαιολόγος»— χωρίς ειδική παιδεία και υπευθυνότητα, ένας «δημοφιλής αγύρτης», γνώριμος και φίλος ηγεμόνων, μεγιστάνων και πολιτικών. Σήμερα, αμφισβητούνται η επιστημονική τιμιότητα και το ήθος του. Έγινε διάσημος σε μια εποχή, που οι αρχαιολογικές ανασκαφές απέβλεπαν κυρίως στην ανακάλυψη θησαυρών και στον εμπλουτισμό ιδιωτικών συλλογών και εθνικών μουσείων.

Επί έναν αιώνα οι πλαστογραφίες, οι απάτες και τα ψεύδη του Σλήμαν έμειναν ανεξιχνίαστα. Οι έρευνες όμως των τελευταίων δεκαετιών αποκάλυψαν ότι ο περιβόητος «θησαυρός του Πριάμου» ήταν μια τεράστια συλλογή χρυσών αντικειμένων που συγκέντρωσε από διάφορα σημεία κατά τη διάρκεια ανασκαφών μιας τριετίας και από τουρκικά «αρχαιοπωλεία» και παζάρια. Ο πρώτος βιογράφος του Έμιλ Λούντβιχ, αποκαλεί εύστοχα τον Σλήμαν «χρυσοθήρα»...


 






Έγραψε στις 17.03.2017 ο/η: Πολίτης Αλέξης


Κρώζε νυν όσον θέλεις, ω κόραξ,
όρα νυν οφθαλμέ φθονερέ,
Κέαρ μέλαν, μελάγχαλχε θώραξ,
Φαλμεράυερ πικρέ και σκληρέ.

Το πρώτο τετράστιχο του ποιήματος
«Τω Γερμανώ Φαλμεράυερ»,
με το οποίο ο Μιχ. Σ. Λελέκος κλείνει το βιβλίο του
«Δημοτική ανθολογία», Αθήνα 1868, 224.



Δεν παρακολουθώ διόλου τα σχολικά πράγματα, και δεν έχω έτσι ιδέα για το τι μπορεί να σημαίνει το όνομα τον Φαλμεράιερ στις νεότερες και στις νεότατες γενιές. Στα δικά μας όμως σχολικά χρόνια σήμαινε πολλά. Αναφερόταν συχνά ─δεν θυμάμαι αν στα βιβλία ή από τους δασκάλους─ κι έδινε την ευκαιρία, πάλι, στον εκπαιδευτικό να σηκώσει το χέρι και με τον δείκτη τεντωμένο να επαναλάβει τη γνωστή στην ιδιότητά του χειρονομία.
 
Σε παρόμοιες περιπτώσεις εμείς ή γελούσαμε ενδόμυχα ή παίρναμε ─από μέσα μας πάντα─ το μέρος του κατακεραυνούμενου. Με τον Φαλμεράιερ ήταν μια από τις λιγοστές φορές, που το ύφος του δασκάλου έδειχνε, πως το πράγμα δεν χωρούσε αστεία: ο κύριος αυτός ήταν αναμφισβήτητα εχθρός μας.

Από τα 1851 κιόλας ο Παπαρρηγόπουλος είχε επισημάνει πως «εις την Ελλάδα γνωρίζωμεν συνήθως το όνομα ή το έργον» του Φαλμεράιερ. Φαινόμενο συνηθισμένο, εξίσου συνηθισμένη και η καταγγελία του ─ και νομίζω άκρως χαρακτηριστική του πόσο μας ενοχλεί όταν μας εξισώνουν με τους υπόλοιπους συμπατριώτες μας. Αλλά στην περίπτωση του Φαλμεράιερ ίσως να μην έχει και πολλή σημασία η θεωρία του, ο διαδοχικός δηλαδή εκσλαβισμός και εξαλβανισμός των πληθυσμών της νότιας βαλκανικής στα χρόνια του μεσαίωνα, ερχόταν σε τόσο ριζική αντίθεση με ό,τι σ’ ολόκληρο τον 19ο αιώνα εθεωρείτο η βάση της εθνικής υπόστασης, με τη φυλετική συνέχεια μ’ άλλα λόγια, που καμιά συζήτηση επεχειρημάτων δεν ήταν νοητή. Όταν σε λένε μπάσταρδο στον δρόμο, δεν προσκομίζεις χαρτιά κι αναλύσεις από γιατρούς. Βρίζεις, με τη σειρά σου...


 




Ή
η κρίση
του καπιταλισμού;


Έγραψε στις 23.02.2017 ο/η: Μουαμάρ Ιγνάτιος



Αυτό το θέμα είναι αρκετά σύνθετο και απαιτεί εξαιρετικά προσεκτική προσέγγιση, γιατί κατά τη γνώμη του γράφοντος δεν είναι απλά μια οικονομική κρίση, που μπορεί να αποδοθεί σε λανθασμένα εφαρμοσμένες οικονομικές πολιτικές, αλλά υποκρύπτει και μία ιδεολογική σύγκρουση.
 
Είναι άραγε υπεύθυνες οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, που προκάλεσαν την κρίση χρέους στις ΗΠΑ και την Ευρώπη; Μήπως η κρίση χρέους οφείλεται στη διαχρονική συσσώρευση ελλειμμάτων, που προέκυψαν από τη κρατιστική δημοσιονομική πολιτική διαφόρων κυβερνήσεων; Οι πολιτικές λιτότητας πόσο συντέλεσαν στα υψηλά επίπεδα ανεργίας, μείωσης εισοδημάτων και απώλειας περιουσίας; Τι τελικά εννοούμε με την «κρίση χρέους»;...


 




Ο «Μαγικός Αυλός»
του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ


Έγραψε στις 16.02.2017 ο/η: Φυλακτού Ευγενία



Για όλους όσους είναι μεγάλοι και νιώθουν παιδιά, για όσους είναι παιδιά και θέλουν να μεγαλώσουν, μα κυρίως για όσους είναι μεγάλοι και ξέχασαν πώς να είναι παιδιά, μία είναι η όπερα που τους ταιριάζει: Ο «Μαγικός Αυλός» του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ.

Μία όπερα ιδανική για όλες τις ηλικίες. Ένα παραμύθι με όλα τα στοιχεία ενός παραμυθιού για τα παιδιά, μα θα μπορούσε να έχει και μια άλλη ανάγνωση απευθυνόμενη σε ενήλικες.

Ο «Μαγικός Αυλός» είναι μια ιστορία μύησης στους τέκτονες. Ο Μότσαρτ ήταν τέκτονας. Ο Εμάνουελ Σικανέντερ, ο οποίος έγραψε το λιμπρέτο, ήταν κι εκείνος τέκτονας. Ο πατέρας του Μότσαρτ ήταν επίσης τέκτονας...

 




Αρχαιολατρία, βυζαντινολατρία,
ευσέβεια και μεγαλοϊδεατισμός
στο έργο του Κωστή Παλαμά


Έγραψε στις 10.02.2017 ο/η: Λάζαρης Γιάννης



Στα πάρκα της χώρας είναι στημένες προτομές κι αγάλματα ποιητών, ιστορικών, λογίων κ.λπ. πνευματικών ταγών της Ρωμιοσύνης, τα ονόματα των οποίων έχουν επιπλέον δοθεί τιμητικά σε δρόμους και πλατείες όλης της επικράτειας. Αποσπάσματα από τα έργα τους διδάσκονται σωρηδόν στα σχολεία, ενώ κατά τις εθνικές γιορτές, τις διαλέξεις, τις ημερίδες κ.λπ. που διοργανώνονται, οι ομιλητές συναγωνίζονται για το ποιος θα διατυπώσει τους πιο διθυραμβικούς επαίνους για εκείνους.

Γιατί όμως γίνεται αυτό; Γιατί όλος αυτός ο πολυδιαφημισμένος πνευματικός κόσμος ─αμφίβολης επιστημονικής / καλλιτεχνικής αξίας εξ άλλου στην πλειοψηφία τους─ χαίρουν εκτίμησης από σύσσωμη τη Ρωμιοσύνη;

Η απάντηση είναι απλή: Όλων αυτών το έργο ήταν όπως ακριβώς πρόσταζε το εθνικό φαντασιακό, εκθείαζε δηλαδή όλους τους εθνικοθρησκευτικούς μύθους και τα ψέματα, πάνω στα οποία στήθηκε το σύγχρονο κράτος.

Και γι’ αυτό ανταμείφθηκαν ανάλογα. Αρκετοί από αυτούς ήταν βολεμένοι σε υψηλόβαθμες δημόσιες θέσεις. Κι από την ασφάλεια του μισθού από το Δημόσιο, την ώρα που ο λαός περνούσε πείνες και δυστυχίες, μπορούσαν καλύτερα να γράφουν τα πατριωτικά διηγήματα, τα ηθοπλαστικά ποιήματα, τις ιστορίες τους κ.λπ., όπως και εγκώμια διαφημίζοντας ο ένας τον άλλον.

Μια χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση αποτελεί και ο Κωστής Παλαμάς. Έγραψε για την αρχαία Ελλάδα, το Βυζάντιο, το χριστιανισμό, τη Μεγάλη Ιδέα κ.λπ. ιδεοληψίες της Ρωμιοσύνης. Παράτησε τις σπουδές του, διορίστηκε όμως γραμματέας στο πανεπιστήμιο με υπογραφή του τότε Υπουργού Παιδείας Α. Παναγιωτόπουλου, με εισήγηση του οποίου εκδόθηκε και το σχετικό Βασιλικό Διάταγμα. Είχε πλέον σίγουρη την οικονομική και χρονική άνεση να εξασκήσει την ποιητική τέχνη.

Λόγω της ποιητικής του υπερπαραγωγής στην υπηρεσία των εθνικοθρησκευτικών μύθων κατέλαβε πρωτεύουσα θέση στη νεορωμέικη ποίηση και χαρακτηρίστηκε ως ο Ρίλκε (λυρικός ποιητής και πεζογράφος του 20ού αιώνα) της Ελλάδας. Σήμερα, τον διδάσκονται στα σχολεία κι έτσι τον γνωρίζουν άπαντες οι σύγχρονοι ρωμιοί. Από μια απλή περιήγηση στο διαδίκτυο μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί, ότι ο Παλαμάς χαίρει εκτίμησης από όλους: εθνικιστές, αρχαιολάτρες, χριστιανούς, ακόμα κι από αριστερούς.

Αν με την ίδια ποιητική τέχνη όμως, δεν είχε γράψει υπέρ της Αρχαιότητας, του Βυζαντίου, της θρησκείας, της Μεγάλης Ιδέας, αλλά ακριβώς τα αντίθετα, ασφαλώς και δεν θα του είχε προσφέρει κανένας δημόσια θέση, θα τον είχαν εξοβελίσει στο «πυρ το εξώτερον», όπως τόσους άλλους, δεν θα είχε προβληθεί το έργο του, δεν θα διδασκόταν στα σχολεία, δεν θα υπήρχαν προτομές του και σήμερα δεν θα τον ήξερε κανείς...


 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...