In case greeks truly want the marbles to return to the Acropolis they don’t need to ask London.
They should start their inquiries at the christian churches which are situated on archaeological sites by and round Acropolis and Plaka, where they can find tons of marbles removed from the Parthenon: these marbles have been used in the churches’ construction...
Numerous analyses find their way to the media on a daily basis, all attempting to explain the repercussions of Greece’s inability to reform and lead itself to an economic growth that will eventually free the country from the constantly increasing need of borrowing money to satisfy its basic needs.
However, all those reports and economic analyses have something in common. They fail to deeply examine the socio-cultural roots of the greek crisis. If one does not take into account the idiosyncrasy and the psycho-synthesis of the modern greek people, will just miss the point.
Modern Greece is by no means related either genetically or culturally to the ancient cosmos and the people who once occupied this land. The modern greeks are just an intermixture of balkan tribes...
Η θρησκευτική πίστη δεν αποτελεί προϋπόθεση για την υγιή ευημερία των κοινωνιών
Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία τού θεού και η υπακοή στα κελεύσματα τής θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.
Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, τού ότι η τυχόν απομάκρυνση από το θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά τής κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες τού εγκλήματος, τής φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...
Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.
Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σάς ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σάς καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.
Θα δεχόσασταν ό,τι θα σάς έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη τής ασθένειάς σας, καμμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σάς χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο τού καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σάς τα ανακοίνωναν!
Θα ξυπνάγατε απ΄ το χειρουργείο και θα σάς έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες τού σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες τής συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω τής πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…
Σε περίπτωση, που οι ρωμιοί πράγματι επιθυμούν την επιστροφή μαρμάρων στην Ακρόπολη, δεν χρειάζεται να παρακαλούν το Λονδίνο. Ας ξεκινήσουν από τους χριστιανικούς ναούς, που βρίσκονται στους αρχαιολογικούς χώρους κάτω και γύρω από την Ακρόπολη και την Πλάκα, όπου μπορούν να βρουν τόννους μαρμάρων αποσπασμένων από τον Παρθενώνα, τα οποία έχουν ενσωματωθεί στη δόμησή τους...
Δέν έχω θρησκεία, δέν έχω θεό, δέν έχω τίποτε. Έγραψα ένα τραγούδι, μόνο και μόνο για να πω σε όλους, ότι δέν θέλω να «σωθώ». Αρκετούς «σωτήρες» συνάντησα στη ζωή μου κι όλοι ζέχνουν...
Αυτή η μικρή συλλογή με blues στίχους τού συνεργάτη τής «Ελεύθερης Έρευνας», Δημήτρη Επικούρη, είναι ένας φόρος τιμής στα εγχώρια blues σχήματα, που ασχολούνται με το blues και μοχθούν να το κάνουν πιο γνωστό στη χώρα τής Ρωμιοσύνης...
Στην Ευρώπη συνηθίζεται στις προοδευτικές ιστορικές ακολουθίες, μετά το διαφωτισμό, να καταδεικνύεται η γαλλική επανάσταση υπερπηδώντας το τί συνέβη στον αμερικανικό πόλεμο τής ανεξαρτησίας. Κι όμως, η αλήθεια είναι, ότι στην άλλη μεριά τού Ατλαντικού, τόσο οι κοινωνικὲς αναταραχές όσο και οι δομές, οι οποίες τις προκάλεσαν, υπήρξαν συναρπαστικές.
Σε μια εποχή, που ακόμα και η έννοια τής δημοκρατίας ήταν ταυτόσημη με κάθε τι το αρνητικό, οι άποικοι κατάφεραν να αποβάλουν το ζυγό τής μoναρχίας από πάνω τους και το έκαναν αυτό έχοντας ως κοινή βάση τα δεινά τους και την επιθυμία τους να ζήσουν ανεξάρτητοι.
Είναι σημαντικό να τονιστεί, ότι η απόσχιση τής Αμερικής από το στέμμα ήταν μια επανάσταση χωρίς εθνικά φρονήματα. Ήταν ακόμα η προταξική εκείνη εποχή, που η λέξη «πατριώτης» είχε διεθνιστικό χαρακτήρα σημαίνοντας το αντίθετο τού «αριστοκράτης», τον άνθρωπο, που αρέσκεται στην ελευθερία.
Μέσα σε εκείνη την εποχή, έζησε κι έδρασε ο Τόμας Πέιν. Ο Πέιν βέβαια, υποστήριζε, ότι έχει πατρίδα και πως αυτή βρίσκεται «όπου δέν υπάρχει ελευθερία». Ήταν ένας οραματιστής, που δέν αρκούταν σε ρεφορμισμούς...
Η εθνική ταυτότητα τρέφεται κυρίως από το παρελθόν. Αλλ’ ενώ το παρελθόν προϋποτίθεται σταθερό και αναλλοίωτο, στην πραγματικότητα ό,τι είναι γραμμένο σ’ αυτό δεν είναι γραμμένο πάνω σε μάρμαρο, αλλά πάνω σε άργιλο. Η συλλογική συνείδηση τού παρελθόντος προϋποθέτει «μια βαθειά ριζωμένη ψευδαίσθηση», όπως είναι η θρησκεία κατά τον Durkheim: όλα τα περασμένα αναβιώνονται εδώ αναδρομικά σ’ όλη τους την αλήθεια.
Το όνειρο αυτό τού παρελθόντος, που το αφηγούμαστε διαρκώς με μια σχετικά σταθερή μορφή, λειτουργεί σαν όπλο, που το αντιτάσσουμε στους άλλους, για να νιώθουμε ασφαλείς πάνω στις ρίζες μας και μαζί σα δύναμη, που εξασφαλίζει τη συνοχή μας σαν ομάδα ή έθνος.
Οι παραστάσεις τού ονείρου έχουν ηθικό και πολιτικό μάλλον, παρά ιστορικό νόημα. Μπορούν λοιπόν, να αλλάζουν από καιρό σε καιρό, ανάλογα με τις ανάγκες, αλλά οι αφηγητές τού ονείρου πάντοτε ισχυρίζονται, πως το παρελθόν αυτό, που αφηγούνται, είναι αναλλοίωτο...
Το γεγονός, ότι η σκέψη τού Nietzsche βρίσκεται πάντοτε στην επικαιρότητα τής φιλοσοφικής προβληματικής, οφείλεται, σ’ ένα μεγάλο βαθμό, στην πολυδαίδαλη σημασία της.
Αλλά, δεν είναι, απλώς, η λαβυρινθική δομή αυτής τής φιλοσοφίας, που την κάνει να κυκλοφορεί λειτουργικά μέσα στα σύγχρονα φιλοσοφικά ρεύματα -κυρίως στον υπαρξισμό και στην αναλυτική φιλοσοφία- παρά ο δυναμικός της χαρακτήρας, οι αντιθέσεις, αντιφάσεις και αντινομίες της.
Η αλήθεια τού παράδοξου, που συνιστά η περίπτωση «Nietzsche», ή το παράδοξο τής νιτσεϊκής αλήθειας, γοητεύει ιδιαίτερα το σύγχρονο φιλοσοφικό πνεύμα...
Η φιλοσοφία, σαν εκδήλωση τού ανθρώπινου πνεύματος, δεν υπήρξε ποτέ αυτονόητη. Αντίθετα, αυτή απαιτούσε από την αρχή και απαιτεί πάντοτε εξήγηση τής γέννησής της, τής ανάπτυξής της και τής όλης σταδιοδρομίας της διαμέσου τής ιστορίας.
Η φιλοσοφία, όπως παρουσιάζεται στην ιστορία τού ελληνικού και τού δυτικού πολιτισμού, δεν ήρθε στον κόσμο σαν ένα ξαφνικό ξέσπασμα τής ανθρώπινης σκέψης, σαν μια επαναστατική καινοτομία, ριζοσπαστική και ξαφνική αλλαγή, παρά σαν αποτέλεσμα μιας βαθμιαίας ανάπτυξης, που άρχισε από παληά. Είναι σαν να προηγήθηκε μια περίοδος κύησης και κάποτε γεννήθηκε η φιλοσοφία σαν ένας καινούριος ζωντανός οργανισμός γεμάτος δίψα για ζωή και ανάπτυξη.
Οι έλληνες δεν επέβλεπαν απλά και μόνο σε πρακτικούς σκοπούς, όπως π.χ. οι βαβυλώνιοι, αλλά επιζητούσαν γνώση ορθολογικά και συστηματικά οργανωμένη, πράγμα, που εξηγεί γιατί στην Ελλάδα καλλιεργήθηκε βαθμιαία επιστημονική γνώση και δεν συσσωρεύτηκε (όπως π.χ. στους βαβυλώνιους και τους αιγύπτιους) ασυστηματοποίητη τεχνική και πρακτική γνώση. Έτσι, στην Ελλάδα η ανάπτυξη τής φιλοσοφίας συνυφάνθηκε με την ανάπτυξη τής επιστήμης, γιατί ακριβώς υπήρξε μεγάλο ενδιαφέρον για όσο γίνεται θεμελιωμένη, ακριβολογικά και συστηματικά οργανωμένη γνώση... Διαβάστε περισσότερα και κατεβάστε δωρεάν ολόκληρο το βιβλίο.
ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ
Συγγραφέας: Θεόφιλος Βέικος
Έγραψε στις
21.06.2012 ο/η:
Για να κυριαρχήσει μια φιλοσοφία, πρέπει να πετύχει ένα από τα δύο: ή να προβληθεί σα νέα θεωρία, σύστημα ή «ισμός», που αφήνει όλα τα άλλα πίσω ή να προβληθεί σα νέος τρόπος φιλοσοφικής εργασίας, που κάνει όλη την προηγούμενη και σύγχρονη φιλοσοφία μή-νόμιμη. Η αναλυτική φιλοσοφία κάνει το δεύτερο. Αυτοσυστήνεται, μάλιστα, σαν «επανάσταση στη φιλοσοφία» ή, με πιο επιεικείς όρους, «γλωσσική στροφή».
Συμβαίνει, βέβαια, στην ιστορία τού πολιτισμού να παρουσιάζεται καμμιά φορά σαν «επανάσταση» μια κίνηση ραγδαίας αλλαγής στο χαρακτήρα, τον προσανατολισμό και τα αποτελέσματα μιας μορφής δημιουργικής δραστηριότητας (στην επιστήμη, την τεχνική, τη βιομηχανία, την τέχνη, την κουλτούρα). Ιδιαίτερα στη φιλοσοφία, συμβαίνει συχνά να προβάλλεται μια κίνηση, σχολή ή σύστημα σαν «επανάσταση», ριζοσπαστικό κίνημα, που επιφέρει βαθειά τομή και επιτελεί ριζική αναμόρφωση στον τρόπο θεώρησης τού κόσμου...
Ο ευαίσθητος και στοχαστικός Νίτσε, ένοιωσε τη δυσαρμονία, που ενυπάρχει στη ρίζα των πραγμάτων σα φοβερή δόνηση - ένα τρομερό ρίγος και μια δυνατή μέθη ταυτόχρονα: αυτή ήταν προσωπική του «εμπειρία». Κατά τον Σοπενάουερ, τον πρώτο δάσκαλό του, καθώς ο ίδιος τ΄ομολογεί, το υπόβαθρο τής τραγωδίας είναι η πρωταρχική οδύνη, που επικρατεί στον κόσμο.
Ο Νίτσε μάς βεβαιώνει, ότι στη ρίζα τής τραγωδίας είναι η κατάφαση στη ζωή σ' όλες τις εκφάνσεις της, ότι το δυσαρμονικό, το άσχημο ή το αποτρόπαιο τούτης τής ύπαρξης είναι απλά και μόνο ένα καλλιτεχνικό παιγνίδι -η βούληση, που παίζει αιώνια από μόνη της σαν εκείνο το παιδί-αιώνα τού Ηράκλειτου, που υψώνει πύργους από άμμο και τους γκρεμίζει-, τίποτα παραπάνω από ένα αθώο καλλιτεχνικό παιγνίδι, που δεν πρέπει να το «δραματοποιούμε» και προπάντων να μην το ανάγουμε σε ηθικό ζήτημα, ότι, εν ολίγοις, βάση τής τραγωδίας είν΄ο Διόνυσος, ο θεός όχι τού πρωταρχικού πόνου, αλλά τής πρωταρχικής χαράς ακόμη και μέσ΄απ' τον πόνο! Αυτός γέννησε και τη μουσική και τον τραγικό μύθο...
Το βιβλίο αυτό, ένα δοκίμιο φιλοσοφικής κριτικής, συντίθεται από απλά σκίτσα, που εικονογραφούν το χάρτη τής φιλοσοφίας δίνοντας περιγράμματα δρόμων, τόπων και τοπίων, ρευμάτων και βάλτων, υψωμάτων και κορυφών και προβάλλοντας παράλληλα ολικές εικόνες της κριτικά διαθλασμένες.
Γενικά, εκφράζει μια ελεύθερη κριτική ή σκεπτική στάση. Ίσως μάλιστα φανεί, πως γράφτηκε με κάποιο ειρωνικό πνεύμα, μια ειρωνεία, που συνήθως συντροφεύει την απιστία...
Πρόκειται για εγχειρίδιο τής αγγλικής Γραμματικής, ένα καλό σύνολο από σημειώσεις και βοήθημα εξαιρετικά χρήσιμο στις επαναλήψεις και στην καλύτερη κατανόηση κάποιων γραμματικών φαινομένων, ώστε να οδηγηθεί ο σπουδαστής με επιτυχία στις εξετάσεις γλωσσομάθειας. Γραμμένο λιτά, το βιβλίο αυτό είναι ειδικά σχεδιασμένο για ενήλικες σπουδαστές, που επανέρχονται στη σπουδή τής αγγλικής γλώσσας μετά από μακρόχρονη απουσία. Δεν περιέχει ασκήσεις ούτε και μπαίνει σε εξαιρετικά λεπτομερείς αναλύσεις. Είναι μια γρήγορη ματιά στην αγγλική Γραμματική με πολλά παραδείγματα και απλές, κατανοητές επεξηγήσεις... Διαβάστε περισσότερα και κατεβάστε δωρεάν ολόκληρο το βιβλίο.
ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΚΟΣΜΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΑΝΟΗΣΗ
ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ: ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΣ
Συγγραφέας: Θεόφιλος Βέικος
Έγραψε στις
26.04.2012 ο/η:
Η μυθική παράδοση δεν παρείχε καμμιά σίγουρη εγγύηση για την τάξη τού κόσμου. Ενώ ο Ησίοδος είχε κηρύξει την καθησυχαστική πίστη, ότι ο Δίας αντιπροσωπεύει την ύψιστη δικαιοσύνη, ο ίδιος ο ύψιστος θεὸς, καθώς και τα όργανά του, είχαν τη δύναμη και το δικαίωμα να διαπράττουν αδικίες και αυθαιρεσίες στο έργο τής διοίκησης τού κόσμου. Για το Δία δεν ήταν παράνομο να επεμβαίνει στην τάξη τού κόσμου και να κάνει, ώστε μέρα μεσημέρι να κρυφτεί το φως τού ήλιου και να γίνει νύχτα (Αρχίλ. fr. 74). Πράγματι, μια έκλειψη τού Ήλιου αντιμετωπιζόταν όχι ως αυθαιρεσία τού Δία, αλλά ως ένα φαινόμενο, που προκαλεί δέος και που προοιωνίζει για τους ανθρώπους συμφορές (Αρχίλ. fr. 74,4 κ.ε. Πίνδ. Παι. ΙΧ, 1 κ.ε).
Ήδη στον Όμηρο παρουσιάζονται ορισμένα στοιχεία, που δείχνουν, ότι μια θεότητα ήταν σε θέση να αναστείλει τη φυσική τάξη σύμφωνα με τη βουλή της: η Ήρα επεμβαίνει στη λειτουργία τής φύσης και αναιρεί αυθαίρετα την τάξη τού χρόνου κάνοντας τον Ήλιο να δύσει, παρά τη θέλησή του, πριν από την καθορισμένη ώρα (Σ 239). H Αθηνά επεμβαίνει επίσης αυθαίρετα και δεν επιτρέπει την κανονική είσοδο τής μέρας, παρατείνοντας έτσι παράνομα τη διάρκεια τής νύχτας (ψ 241). Άλλοτε πάλι, η νύχτα έρχεται εντελώς ξαφνικά (Θ 485). Στο μύθο μάλιστα τού Θυέστη, παρουσιάζεται το παράδοξο φαινόμενο τής αντιστροφής τής πορείας τού Ήλιου: ο Ατρέας θα γινόταν βασιλιάς αν ο Ήλιος ακολουθούσε ποτέ στον ουρανό αντίθετη πορεία. Πραγματικά, κάποτε ο Ήλιος έδυσε προς ανατολάς και ο Ατρέας έδιωξε τον Θυέστη κι έγινε βασιλιάς (Απολλόδ. Επιτ. ΙΙ, 10-12). Όταν πάλι γεννιόταν η Αθηνά, ασυνήθιστα φαινόμενα συνέβαιναν στη φύση (Ομ. Ύμν. εις Αθην., 28, 9 κ.ε.)
Τα παραδείγματα αυτά δείχνουν, ότι η παραδομένη θρησκεία δεν παρείχε καμμιά βάσιμη εγγύηση για μια ενιαία τάξη τού κόσμου. Ενάντια σ' αυτό ακριβώς το βασίλειο, όπου οι θεοί κυριαρχούν αυθαίρετα πάνω σ' όλα και είναι σε θέση να διαταράσσουν κατά βούληση τη φυσική τάξη, ορθώνεται η τολμηρή και επαναστατική σύλληψη τού Αναξιμάνδρου, που απαλλάσσει τον κόσμο από τις ατασθαλίες, αυθαιρεσίες και αταξίες των θεών και θέτει τη λειτουργία του κάτω από όρους δικαιοσύνης, η οποία αναδίδεται μέσα από την ίδια τη δομή του.
Ο μιλήσιος φιλόσοφος οργανώνει τη σκέψη του μέσα σ' ένα καθαρά κοσμο- λογικὸ χώρο και μελετά τη λειτουργία τού κόσμου κάνοντας παρατηρήσεις σε συγκεκριμένα φυσικά φαινόμενα...
Δεν είμαστε έλληνες, που γίναμε χριστιανοί, αλλά χριστιανοί, που φαντασιώθηκαν, ότι κατάγονται από τους αρχαίους έλληνες
Οι λαοί τού -πολυεθνικού- Βυζαντίου είχαν εκβυζαντινισθεί κι όχι εξελληνισθεί, όπως λανθασμένα υποστηρίζεται. Τους επιβλήθηκε η γλώσσα τής αυτοκρατορίας (τα ελληνικά, τα «αγγλικά» τής εποχής, δηλαδή) και η ορθόδοξη χριστιανική θρησκεία.
Δεν ήμασταν έλληνες, που μεταλλαχτήκαμε -δια τής βίας ή μή- σε χριστιανούς, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Ένα συνοθύλευμα βαλκανικών -και όχι μόνον- χριστιανικών λαών ήμασταν, που μόλις από τον 19ο αιώνα κι ύστερα, μάς μπήκε η ιδέα, ότι δήθεν καταγόμαστε από τους αρχαίους έλληνες. Αυτό συνήθως αναφέρεται ως: «απόκτηση ελληνικής εθνικής συνείδησης».
Οι μεγάλες αυτές ιδέες περί ευγενούς καταγωγής, που συνεπάγονται εξ άλλου έλλειψη παιδείας και αυτογνωσίας, είναι οι κύριες αιτίες για τα διαχρονικά χάλια τής Ρωμιοσύνης. Κι άλλοι λαοί είναι χριστιανοί στις μέρες μας, δεν είναι όμως τόσο άφρονες και φαντασμένοι όσο οι ρωμιοί, αλλά πορευόμενοι με παιδεία και αυτογνωσία, προοδεύουν...
Οι σημερινοί μικρασιάτες τής Ελλάδας κατάγονται από μια πανσπερμία ασιατικών φυλών, που έζησαν στην περιοχή στο πέρασμα των αιώνων. Οι συνδετήριοι κρίκοι, οι οποίοι τους ενώνουν με τους υπόλοιπους κατοίκους τού ελλαδικού χώρου, είναι η κοινή ορθόδοξη χριστιανική πίστη και η χρήση τής ρωμέικης γλώσσας (νεοελληνικής), που τους επιβλήθηκαν επί βυζαντινής περιόδου, αρκετές φορές δια τής βίας.
Οι μικρασιάτες πρόσφυγες στην Ελλάδα κι ιδίως οι πόντιοι στη Μακεδονία, δεν έχουν φυλετική σχέση με τους αρχαίους έλληνες αποίκους, αλλά αποτελούν πληθυσμιακό σύμφυρμα γεωργιανών, αρμένιων, σελτζούκων και κυρίως λαζών, ανάμικτο με τα αναρίθμητα γηγενή φύλλα τής περιοχής...
Το ζήτημα τού μεσαιωνικού εκσλαβισμού τού ελλαδικού χώρου αποτελεί ευθεία βολή στην ιδέα περί δήθεν ιστορικής συνέχειας των αρχαίων ελλήνων και των σημερινών κατοίκων τής Ελλάδας, το σκληρό πυρήνα δηλαδή, τού σύγχρονου εθνικού μας μύθου. Οι ιστορικοί, που αναφέρθηκαν σ΄ αυτό, δέχθηκαν το ανάθεμα τού επίσημου νεοελληνικού κρατιδίου, αλλά και των ποδηγετούμενων ρωμιών διανοούμενων, οι οποίοι τούς αποκήρυξαν, ενίοτε με βαρύτατες ύβρεις. Έκτοτε, το θέμα αποτέλεσε εθνική υπόθεση και προσφιλές πεδίο άσκησης εθνικοφροσύνης για ερασιτέχνες, αλλά κι επαγγελματίες ελληναράδες πατριώτες...
Οι μεσαιωνικοί αλβανικοί εποικισμοί στον ελλαδικό χώρο.
Αλβανική -κι όχι ελληνική- η καταγωγή των αρβανιτών.
Εργασίες - μελέτες από κύκλο λογίων τού 19ου αιώνα, που δημοσιεύτηκαν κατά κόρον σε διάφορα περιοδικά (Παρνασσός, Ελληνομνήμων, κ.ά.), εξακολουθούν δε αυτούσιες ή παρόμοιες να δημοσιεύονται σε εθνικιστικά περιοδικά και ιστοσελίδες ακόμα και σήμερα, αφιερώθηκαν σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να αποδοθεί η προέλευση αρβανίτικων, σλάβικων, τούρκικων κ.λπ. λέξεων, ονομάτων και τοπωνυμίων σε δήθεν παραφθορές τής αρχαίας ελληνικής γλώσσας...
Μιλάει στην «Ελεύθερη Έρευνα» ένας 82χρονος βλάχος από την ορεινή Πίνδο • Για το ότι σήμερα οι βλάχοι έχουν ελληνική συνείδηση (την ψευδαίσθηση δηλαδή, ότι είναι απόγονοι δήθεν των αρχαίων ελλήνων) δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία. Έγιναν όμως, χωρίς να έχουν κάποια άμεση φυλετική σχέση με τούς αρχαίους έλληνες. • Δεν μπορεί κάποιος να ισχυριστεί, ότι οι βλάχοι είμαστε έλληνες, ενώ μιλάμε λατινικά. • Την ελληνική γλώσσα μάς την επέβαλε δια τής βίας ο νεοελληνικός εθνικισμός. Στο χωριό μου, όταν ήμουν μικρός, είχε στείλει ένα δάσκαλο ο Μεταξάς, που μάς κτυπούσε, όποτε μάς ξέφευγε και μιλούσαμε στη μητρική μας γλώσσα, τα βλάχικα. • Αναγνωρίζω όμως, το ότι το νεοελληνικό κράτος με έκανε έλληνα, παρά τού ότι δεν είμαι, και νοιώθω την Ελλάδα ως θετή μου πατρίδα.
Αυτά διευκρίνισε -μεταξύ πολλών άλλων ιστορικών, λαογραφικών κ.ά. στοιχείων- στην «Ελεύθερη Έρευνα» σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχαμε μαζί του, ένα βλάχος, ο κ. Γιώργος Μαυρομμάτης (82 ετών σήμερα), ο οποίος κατάγεται από την Τζούρτζια, ένα βλαχοχώρι τής ορεινής Πίνδου...
Numerous analyses find their way to the media on a daily basis, all attempting to explain the repercussions of Greece’s inability to reform and lead itself to an economic growth that will eventually free the country from the constantly increasing need of borrowing money to satisfy its basic needs.
Η θρησκευτική πίστη 
Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό. 
Σε περίπτωση, που οι ρωμιοί πράγματι επιθυμούν την επιστροφή μαρμάρων στην Ακρόπολη, δεν χρειάζεται να παρακαλούν το Λονδίνο. 
Δέν έχω θρησκεία, δέν έχω θεό, δέν έχω τίποτε. Έγραψα ένα τραγούδι, μόνο και μόνο για να πω σε όλους, ότι δέν θέλω να «σωθώ». Αρκετούς «σωτήρες» συνάντησα στη ζωή μου κι όλοι ζέχνουν...
Η εθνική ταυτότητα τρέφεται κυρίως από το παρελθόν. Αλλ’ ενώ το παρελθόν προϋποτίθεται σταθερό και αναλλοίωτο, στην πραγματικότητα ό,τι είναι γραμμένο σ’ αυτό δεν είναι γραμμένο πάνω σε μάρμαρο, αλλά πάνω σε άργιλο. Η συλλογική συνείδηση τού παρελθόντος προϋποθέτει «μια βαθειά ριζωμένη ψευδαίσθηση», όπως είναι η θρησκεία κατά τον Durkheim: όλα τα περασμένα αναβιώνονται εδώ αναδρομικά σ’ όλη τους την αλήθεια.
Η φιλοσοφία, σαν εκδήλωση τού ανθρώπινου πνεύματος, δεν υπήρξε ποτέ αυτονόητη. Αντίθετα, αυτή απαιτούσε από την αρχή και απαιτεί πάντοτε εξήγηση τής γέννησής της, τής ανάπτυξής της και τής όλης σταδιοδρομίας της διαμέσου τής ιστορίας.
Πρόκειται για εγχειρίδιο τής αγγλικής Γραμματικής, ένα καλό σύνολο από σημειώσεις και βοήθημα εξαιρετικά χρήσιμο στις επαναλήψεις και στην καλύτερη κατανόηση κάποιων γραμματικών φαινομένων, ώστε να οδηγηθεί ο σπουδαστής με επιτυχία στις εξετάσεις γλωσσομάθειας.
Το ζήτημα τού μεσαιωνικού εκσλαβισμού τού ελλαδικού χώρου αποτελεί ευθεία βολή στην ιδέα περί δήθεν ιστορικής συνέχειας των αρχαίων ελλήνων και των σημερινών κατοίκων τής Ελλάδας, το σκληρό πυρήνα δηλαδή, τού σύγχρονου εθνικού μας μύθου. Οι ιστορικοί, που αναφέρθηκαν σ΄ αυτό, δέχθηκαν το ανάθεμα τού επίσημου νεοελληνικού κρατιδίου, αλλά και των ποδηγετούμενων ρωμιών διανοούμενων, οι οποίοι τούς αποκήρυξαν, ενίοτε με βαρύτατες ύβρεις. Έκτοτε, το θέμα αποτέλεσε εθνική υπόθεση και προσφιλές πεδίο άσκησης εθνικοφροσύνης για ερασιτέχνες, αλλά κι επαγγελματίες ελληναράδες πατριώτες...
Εργασίες - μελέτες από κύκλο λογίων τού 19ου αιώνα, που δημοσιεύτηκαν κατά κόρον σε διάφορα περιοδικά (Παρνασσός, Ελληνομνήμων, κ.ά.), εξακολουθούν δε αυτούσιες ή παρόμοιες να δημοσιεύονται σε εθνικιστικά περιοδικά και ιστοσελίδες ακόμα και σήμερα, αφιερώθηκαν σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να αποδοθεί η προέλευση αρβανίτικων, σλάβικων, τούρκικων κ.λπ. λέξεων, ονομάτων και τοπωνυμίων σε δήθεν παραφθορές τής αρχαίας ελληνικής γλώσσας...
• Για το ότι σήμερα οι βλάχοι έχουν ελληνική συνείδηση (την ψευδαίσθηση δηλαδή, ότι είναι απόγονοι δήθεν των αρχαίων ελλήνων) δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία. Έγιναν όμως, χωρίς να έχουν κάποια άμεση φυλετική σχέση με τούς αρχαίους έλληνες.