Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ
“ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΠΝΕΥΜΑ”
ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ


Οικονομικοπολιτικά συμφέροντα,
διαφθορά, δωροδοκίες, μυστικές συναλλαγές,
επαγγελματισμός, ντοπάρισμα, βία, βαρβαρότητα


Έγραψε στις 11.11.2009 ο/η: Σιμόπουλος Κυριάκος

Επιστροφή

     Τα αποκαλούμενα «ολυμπιακό πνεύμα» και «ολυμπιακό ιδεώδες» αποτελούν μύθο. Από την αρχαιότητα ως την εποχή μας κυριαρχούσαν και κυριαρχούν οικονομικοπολιτικά συμφέροντα αργυρώνητων εξουσιών και αθλητών. Οι Ολυμπιακοί της αρχαιότητας αποτελούσαν θρησκευτικές τελετές, επικήδειες εκδηλώσεις για παράγοντες της Εξουσίας, ανταγωνισμούς πόλεων διαμέσου των ολυμπιονικών, που αναδεικνύονταν «ισόθεοι», ενώ οι αθλητικοί αγώνες προβάλλονταν ως πεδίο στρατιωτικών επιδείξεων προσωπικής ανδρείας. Κάθε ελληνική πόλη φιλοδοξούσε να κερδίσει ολυμπιακές νίκες, για διασφάλιση φήμης και διακήρυξη ισχύος και ευημερίας. Η συμμετοχή στις Ολυμπιάδες δεν αποτελούσε αθλητική εκδήλωση, αλλά βίαιη αναμέτρηση για ανάδειξη νικητών που εξασφαλιζόταν με τη βαρβαρότητα και τη διαφθορά.

     Πολλοί αρχαίοι συγγραφείς ισχυρίζονται, ότι ο αθλητής δεν αγωνιζόταν για υλικό κέρδος, αλλά για την τιμή και τη δόξα της ολυμπιακής νίκης, που βραβευόταν με «κότινον», στεφάνι από κλωνάρι αγριελιάς. Πρόκειται για κραυγαλέο ψεύδος. Στην Ολυμπία, στόχος των αθλητών ήταν ο πλούτος καί τα αξιώματα, που εξασφαλίζονταν συχνά με δωροδοκίες και μυστικές συναλλαγές μεταξύ αντιπάλων και μεταξύ αθλητών καί ελλανοδικών. Ήταν συνέπεια τον ευτελισμού του αθλητισμού, που δεν αποτελούσε σωματική άσκηση, αλλά επίδειξη ισχύος. Υπαίτιοι της παρακμής του αθλητισμού και των δολιοτήτων οι αντιμαχόμενες πόλεις για πανελλαδική προβολή και για ένταξη των αθλητικών νικών στις στρατιωτικές δυνατότητες των ολυμπιονικών. Αυτή η καπήλευση θα οδηγήσει στη διάβρωση του αθλητικού ιδεώδους και στη μετατροπή του σε μέσο κερδοφόρων επιτευγμάτων.

  

 

 

     Κατά την πρωτοεμφάνιση των Ολυμπιακών οι αθλητές που νικούσαν ανήκαν στην προνομιούχα τάξη. Είχαν τη δυνατότητα κοινωνικής καί πολιτικής ανάδειξης. Αριστοκράτες οι πρώτοι ολυμπιονίκες, επειδή η συμμετοχή στους αγώνες απαιτούσε χρήμα. Η νίκη στην Ολυμπία αποτελούσε δόξα για την οικογένεια καί ευκαιρία προβολής. Ένας απλός πολίτης αναδεικνυόταν σε λαμπρή προσωπικότητα. Η εξιδανίκευση των πολεμιστών και το στρατιωτικό ήθος στους αγώνες αποτελούσαν αλληλένδετη έκφραση της κυρίαρχης τάξης.

     Στους ιππικούς αγώνες -αρματοδρομίες κ.λπ.- συμμετείχαν μόνο πλούσιοι και άρχοντες, που διατηρούσαν ειδικούς σταύλους και κατάλληλα άρματα και ανέθεταν στους δούλους τους να οδηγήσουν τα άλογα στην Ολυμπία. Αυτό το καθεστώς της προνομιακής συμμετοχής των ισχυρών της εξουσίας συνεχίζεται από την ομηρική εποχή ως τη συμμετοχή του Αλκιβιάδη (ε΄ αι. π.Χ.) στις ολυμπιακές αρματοδρομίες.

     Ο πάμπλουτος και αλαζονικός Αλκιβιάδης, που δαπανούσε τεράστια ποσά για ιπποτροφίες, εμφανίσθηκε στην Ολυμπία με εφτά άρματα και κέρδισε τρεις νίκες -των υψηλής ποιότητας αλόγων και αρμάτων- και διεκδικούσε πολιτική και στρατιωτική εξουσία. Μετά τις νίκες -διά μέσου των ηνιόχων του- απευθυνόμενος στους Αθηναίους διακηρύσσει: «Μου ταιριάζει περισσότερο από κάθε άλλον να ασκώ εξουσία καί πιστεύω πώς είμαι άξιος». («Και προσήκει μοι μάλλον ετέρων, ώ Αθηναίοι, άρχειν και άξιον άμα νομίζω είναι».) Και υπενθυμίζει, ότι έλαβε μέρος στους αγώνες με εφτά άρματα καί κέρδισε την πρώτη, δεύτερη και τέταρτη θέση. Και δηλώνει, ότι όλα αυτά προσφέρουν τιμή καί δύναμη. («Νόμω γαρ τιμή τα τοιαύτα, εκ δε του δρωμένου και δύναμις άμα υπονοείται», Θουκυδίδης, Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου, Στ΄ 16,2).

     Μερικά παραδείγματα πολιτικής ανόδου Αθηναίων της αριστοκρατίας «νικητών» σε αθλητικούς αγώνες: Ο Κίμων, που νίκησε με τέθριππο κατέκτησε πολιτικά αξιώματα, όπως γράφει ο Ηρόδοτος (Μούσαι, Στ΄ 35). Εξοστρακίστηκε, αλλά το 536 π.Χ., ύστερα από νίκη στους Ολυμπιακούς, επέστρεψε στην Αθήνα. Ο Μιλτιάδης, που νίκησε στην αρματοδρομία της Ολυμπίας διορίσθηκε διοικητής της Χερσονήσου. Ο Πεισίστρατος, με παρόμοια «αθλητική δράση», έγινε τύραννος της Αθήνας. Υπήρξε το πρότυπο για τους μελλοντικούς αριστοκράτες, που θα διεκδικήσουν την εξουσία ως ολυμπιονίκες!

 

 

     Ο Κύλων, ιστορεί ο Θουκυδίδης, κατέλαβε την Ακρόπολη για να αναδειχθεί τύραννος, πιστεύοντας, ότι οι Ολυμπιακοί ήταν η μεγαλύτερη εορτή του Διός και ότι ό ίδιος, ως ολυμπιονίκης, είχε σχέση με τον αρχηγό των θεών! Είχε προηγουμένως εξασφαλίσει συναινετικό χρησμό του μαντείου των Δελφών, ως θεϊκή παραίνεση -προφανώς με δωροδοκία. Ο χρησμός τον καλούσε να καταλάβει την Ακρόπολη κατά την εορτή του Διός. («Εν Δελφοίς ανελείν ο θεός εν τη του Διός τη μεγίστη εορτή καταλαβείν την Αθηναίων ακρόπολιν», Θουκυδίδης, Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου, Α΄ 126,3).

     Πάμπολλοι τύραννοι της Σικελίας ανακηρύσσονταν ολυμπιονίκες χωρίς προσωπική συμμετοχή. Χρησιμοποιούσαν αλόγα, άρματα και δούλους ηνιόχους. Πασίγνωστοι, ωστόσο, ποιητές υμνολογούσαν αυτούς τους τυράννους. Ήταν τα λεγόμενα επινίκια. Όλα αυτά τα ποιήματα προσφέρονταν με πλούσιες αμοιβές. Οι νικητές καλούσαν τους ποιητές να συγγράψουν ωδές νικητήριες με άφθονο χρήμα και κάθε λογής δώρα. Όλοι οι «επίνικοι» του Πινδάρου, του Σιμωνίδη και του Βακχυλίδη αποτελούσαν καρπούς οικονομικών συναλλαγών.

     Ο Ιέρων, τύραννος των Συρακουσών, έδωσε εντολή στον Πίνδαρο να συνθέσει «επίνικον» για τη «νίκη» του στην Ολυμπία. Ο Βοιωτός ποιητής δοξολογεί τον τύραννο ως κυρίαρχο ηγεμόνα αποκαλώντας τον βασιλέα! Οι κάτοικοι των Συρακουσών αποκαλούσαν τον Ιέρωνα «βασιλέα ολυμπιονίκη»! Ο Πίνδαρος εύχεται να δώσουν οι θεοί στον τύραννο δύναμη να πετάξει στον ουρανό!... (Ολυμπιονίκες, 1,6,182 κ.ε.).

    Για τους τυράννους και μονάρχες οι Ολυμπιακοί αγώνες αποτελούσαν την ευκαιρία αυτοδιαφήμισης και προπαγάνδας με την εξασφάλιση πλαστών «αθλητικών νικών» με εξαγορές, απειλές καί δωροδοκίες προς τους ελλανοδίκες και τους αντιπάλους τους στον στίβο. Όλοι σχεδόν οι τύραννοι και βασιλείς διεκδικούσαν ολυμπιακές νίκες στις αρματοδρομίες, επειδή διέθεταν ταχύποδα άλογα καί κατάλληλα άρματα. Απέφευγαν προσωπική συμμετοχή στους αγώνες και ανέθεταν στους ηνιόχους τους την αντιπαράθεση. Βραβεύονταν όμως τελικά οι τύραννοι ιδιοκτήτες και όχι οι ηνίοχοι από τους ελλανοδίκες.

     Ο τύραννος της Σικυώνος, Μύρων, «νίκησε» στους αγώνες του 648 π.Χ. καί έστησε δύο χάλκινες προτομές του πλάι στο ναό του Διός. Ο Φίλιππος Β' της Μακεδονίας, που «νίκησε» σε τρεις ολυμπιακές αρματοδρομίες αφιέρωσε στον Δία ένα μνημείο το λεγόμενο «Φιλιππείον», το οποίο διακόσμησε με αγάλματα των μελών της βασιλικής οικογένειας.

    Κάθε πόλη διεκδικούσε ολυμπιακές νίκες για να εξασφαλίσει δόξα και να διατυμπανίσει την ισχύ καί ευημερία της. Οι αθλητές επιζητούσαν τη νίκη με όλα τα μέσα -τη βαναυσότητα και την εξαγορά- καταφρονώντας τους «κανονισμούς» και το λεγόμενο «Ολυμπιακό πνεύμα». Στους αγώνες της Ολυμπίας κυριαρχούσε η διαφθορά και η μανιακή επιδίωξη της νίκης.

    Είναι ολοφάνερο, ότι ο επαγγελματισμός, η εξαγορά και οι αγριότητες των αναμετρήσεων εξευτέλιζαν τον αρχαιοελληνικό αθλητισμό. Η παρακμή και η καταρράκωση επικρατούσαν σε όλους τους αγώνες και σε όλες τις πόλεις. Τα περί ολυμπιακού πνεύματος αποτελούν χυδαία μυθοπλασία, μια ελεεινή παραμόρφωση της αλήθειας, που διά μέσου διεφθαρμένων συγγραφέων, διατηρείται και υμνολογείται επί τρεις περίπου χιλιετίες. Την εξαχρείωση εγκολπώνονται και οι αθλητές και οι πόλεις πατρίδες τους.

 

 
Στην Ολυμπία, όταν τιμωρούνταν παραβάτες αθλητικών κανονισμών, πλήρωναν χρηματικό πρόστιμο. Από τα χρήματα αυτά κατασκευάζονταν αγάλματα του Δία, οι Ζάνες, εμπρός από την είσοδο του σταδίου. (Στη φωτογραφία εικονίζεται ό,τι έχει απομείνει σήμερα από τα αγάλματα αυτά· οι βάσεις τους). 

Την αδήριτη εσωτερική ανάγκη επικράτησης του ενός ανθρώπου εις βάρος του άλλου, η οποία εκφράζεται κατά κυρίαρχο τρόπο με το ένστικτο της επιθετικότητας, επιχείρησαν να τιθασεύσουν δια του αθλητισμού, ο οποίος όμως στην πράξη ευτελίστηκε με τον επαγγελματισμό, την εξαγορά και τις  αγριότητες των αναμετρήσεων. Στους Ολυμπιακούς και τους άλλους τοπικούς αγώνες, είχε διεισδύσει η διαφθορά. Κυριαρχούσε το πάθος για πλουτισμό με παρανομίες, συμβιβασμούς, δωροδοκίες και ανοχή κερδοσκοπικών συναλλαγών.

 

   Στην Ολυμπία, τα αθλητικά αγωνίσματα αποτελούσαν αλληλοσπαραγμό των αντιπάλων, ένα στίβο φόνων και σωματικών συμφορών. Στα τρία κυρίως αγωνίσματα, τα πιο βάρβαρα της ιστορίας, στην πάλη, στην πυγμαχία και το παγκράτιο, ο ένας από τους δύο αντιπάλους έπεφτε συνήθως νεκρός από στραγγαλισμό ή θραύση του κρανίου ή παρέμενε δια βίου ανάπηρος εξ αιτίας των καταγμάτων, των στρεβλώσεων και των εξορύξεων των οφθαλμών. Τα περισσότερα πρόσωπα των αθλητών παραμορφώνονταν κατά τις αναμετρήσεις, κυρίως στην πυγμαχία, επειδή οι παλάμες των αντιπάλων ήταν οπλισμένες με σκληρούς ιμάντες ενισχυμένους με μεταλλικά επιθέματα και καρφιά.

     Στην πάλη επιτρεπόταν ο στραγγαλισμός, στην πυγμαχία συντρίβονταν τα πάντα, στο παγκράτιο επιτρεπόταν και η εξόρυξη των ματιών. Στους τρεις αυτούς αποτρόπαιους αγώνες οι αντίπαλοι πνίγονταν στο αίμα. Η νίκη στην πυγμαχία, όπως αναφέρεται σε μιά επιγραφή της Θήρας, επιτυγχάνεται με την αίματοχυσία («α νίκα πύκταισι δ΄ αίματος», α΄ αι. μ.Χ.). Τρομακτικές οι συνέπειες των συγκρούσεων. Από τα γρονθοκοπήματα συντρίβονταν όλα ανεξαιρέτως τα δόντια. Πρόκειται για «αθλήματα» βίας και αγριότητας, που αποκαλύπτουν τον χαρακτήρα των κοινωνιών και τις κάθε λογής σκοπιμότητες των εξουσιών. Στον αρχαίο ελληνικό κόσμο τα αγωνίσματα είχαν μεγάλη διάδοση εξ αίτιας των πολεμικών συρράξεων καί των κινδύνων εισβολής και υποδούλωσης.

     Το 1969, σε ανασκαφή στην Ερέτρια, ήλθαν στο φως αγγεία με παραστάσεις πάλης, πνγμαχίας καί παγκρατίου, αποκαλυπτικά των θηριωδιών καί της απανθρωπιάς. Συντριβή βραχιόνων, θανατηφόρα πλήγματα. Ακόμη και μικρά παιδιά και έφηβοι παρασύρονταν στα τρία φρικώδη και εξοντωτικά αγωνίσματα. Συχνά, στα αρχαία κείμενα αναφέρεται η φράση «παις παγκρατιαστής». Μυριάδες οι νεκροί και οι ανάπηροι από τους ολυμπιακούς αγώνες. Ελάχιστες όμως περιπτώσεις βάναυσων και εγκληματικών αναμετρήσεων αναφέρονται από τους ιστορικούς της ελληνικής αρχαιότητας. Οι Ολυμπιακοί και οι κατοπινοί αγώνες αποτελούσαν χώρους βαρβαροτήτων.

 












Ο παγκρατιστής στα δεξιά προσπαθεί να βγάλει το μάτι του αντιπάλου του. (Αττικός κύλικας του ε΄ αι. π.Χ., Βρετανικό Μουσείο).
 

   Οι ολυμπιονίκες δεν απολάμβαναν μόνο τον «κότινον», το στεφάνι από αγριελιά, πλούτιζαν κατά την επιστροφή στην πόλη - πατρίδα τους εισπράττοντας αποδοχές διά βίου. Αναλάμβαναν αξιώματα διοικητικά και στρατιωτικά και αποθεώνονταν - ανακηρύσσονταν ισόθεοι! Στην Ολυμπία, αλλά κοι στην πόλη τους, στήνονταν τιμητικοί ανδριάντες τους.

     Πολλοί αθλητές, διεκδικώντας τη νίκη εξαγόραζαν τους αντιπάλους και τους κριτές των αθλημάτων, τους ελλανοδίκες. Τιμωρίες επιβάλλονταν για παραβιάσεις κανονισμών, από ειδικές ομάδες με μαστίγια καί ρόπαλα, μόνο όταν η παρανομία γινόταν γνωστή - κάτι σπανιώτατο- στους θεατές του σταδίου. Η διαφθορά είχε διαποτίσει κριτές και άρχοντες των ολυμπιακών αγώνων, που αποτελούσαν πάντοτε πηγή καί ευκαιρία πλουτισμού.

 



Διάφοροι εξωνημένοι διανοούμενοι του αρχαιοελληνικού κόσμου ωραιοποιούν τους ολυμπιακούς καί τους άλλους τοπικούς αγώνες -Νεμέα, Πύθια, Ίσθμια κ.λπ.- και θεοποιούν τους Ολυμπιονίκες αποκρύπτοντας σκοπίμως την αλήθεια. Κορυφαίος από τους εξαχρειωμένους του πνεύματος ο ποιητής Πίνδαρος, που έγραφε πάμπολλους ύμνους με πλούσια ανταλλάγματα για Ολυμπιονίκες τυράννους, αριστοκράτες και πλούσιους. Ήταν η εποχή, που αναδεικνύονταν ολυμπιονίκες με παρασκηνιακές οικονομικές συναλλαγές. Δεν έλειψαν όμως και οι γενναίοι πνευματικοί άνθρωποι, που τολμούσαν να καταγγείλουν τις αγριότητες, την αιματοχυσία και τη διαφθορά των ολυμπιακών αγώνων. Ανάμεσά τους ο Ξενοφάνης, ο Λουκιανός, ο Φιλόστρατος κ.ά..

    Στους πρώτους αιώνες των ολυμπιακών αγώνων αναδεικνύονταν στις αρματοδρομίες οι αριστοκράτες, που διατηρούσαν ιπποτροφεία και άρματα προηγμένης τεχνολογίας, χώρες προσωπική συμμετοχή, αλλά με ηνιόχους δούλους τους. Ήταν μιά μέθοδος αυτοπροβολής και διεκδίκησης τυραννικής εξουσίας.

     Οι φτωχοί στην αρχαία Ελλάδα αναζητούσαν, διαμέσου των αθλητικών αναμετρήσεων οικονομική ασφάλεια, ακόμη και πλούτο και ευκαιρία για απόκτηση φήμης. Οι αριστοκράτες διεκδικούσαν δοξολογήματα διαμέσου των ποιητών, που τους υμνολογούσαν με ωδές. Εκείνη την εποχή δοξάζονταν οι άνδρες με τα επιτεύγματα χεριών και ποδιών, όπως τονίζει ο Όμηρος: «Για άνδρα δεν γνωρίζω μεγαλύτερη σ΄ αυτό τον κόσμο δόξα από ό,τι κάνει με τα πόδια του μοχθώντας και τα χέρια» (Οδ., θ΄ 147-148).



    Στους θεατές των Ολυμπιακών και των άλλων τοπικών αγώνων τα επαίσχυντα αγωνίσματα αλληλοκαταστροφής προκαλούσαν ενθουσιασμό και απόλαυση. Κραύγαζε με αγαλλίαση, γράφει ο Πλούταρχος, το πλήθος των θεατών, που αντίκρυζαν την πάλη, την πυγμαχία ή το παγκράτιο, ενώ ο αντίπαλος που δεχόταν το χτύπημα ήταν βουβός, δηλαδή νεκρός. Οι θεατές παραληρούσαν κατά τη διάρκεια των αγώνων, ωρύονταν και  χοροπηδούσαν με υψωμένα χέρια. («Οι θεώμενοι βοώσιν, ο δε πληγείς σιωπά», Πλούταρχος, Πώς δει ποιημάτων ακούειν, 29).

 

Το άρθρο συνεχίζεται... 

Διαβάστε το δεύτερο μέρος του άρθρου κάνοντας κλίκ εδώ.



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 43554 έγραψε...

http://www.mixanitouxronou.gr/aftos-o-pigmachos-ine-sigoura-enas-olimpionikis-taleporimenos-apo-ta-tromera-chtipimata-alla-nikitis-giati-iche-to-pronomio-na-smilepsoun-me-toses-leptomeries-ta-charaktiristika-tou/

http://www.mixanitouxronou.gr/dorodokia-ke-stimeni-agones-stous-olimpiakous-agones-tis-archeas-elladas-i-pigmachi-pou-sinennoithikan-gia-to-apotelesma-ke-i-paterades-pou-kanonisan-to-apotelesma-tou-agona-ton-gion-tous/

http://www.mixanitouxronou.gr/paramorfomena-prosopa-tiflosis-strangalismi-ke-thanati-stous-olimpiakous-agones-tis-archeotitas-gia-tin-pigmachia-tin-pali-ke-to-pagkratio-ipirche-ke-nomiki-kalipsi-an-o-ittimenos-echane-ti-zoi-t/

28.07.2017, 13:13:13






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

8+3=





Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...