Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το Ά21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ


Εκκλησίας-τούρκων, μακεδονομάχων-τούρκων

Γ΄ μέρος του Αφιερώματος:
ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ: ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΟ... ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ


Έγραψε στις 10.10.2009 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Επιστροφή

«Η δική μας άμυνα ήτο τότε παθητική, με μόνα όπλα την αφοσίωσιν του πληθυσμού εις το Πατριαρχείον και την ελληνικήν ιδέαν και φυσικά την οθωμανικήν προστασίαν και διοίκησιν». Μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης.

(Μετακομιδή λειψάνων μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανού Καραβαγγέλη, Έκδ. «Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών», Θεσσαλονίκη, 1960, σελ. 36).


 

    Η επίσημη εθνικιστική θέση, όπως προπαγανδίζεται από τη δημιουργία του νέου κράτους και μετά, κάνει λόγο για δήθεν αγώνες της Εκκλησίας εναντίον των Τούρκων. Η ιστορική αλήθεια είναι βέβαια, εντελώς διαφορετική.


     Η ίδια κατάσταση συνεχίστηκε και στη Μακεδονία, όλα τα χρόνια πριν τους Βαλκανικούς Πολέμους, όταν ήταν ακόμα υπό Τουρκική κατοχή. Το βιβλίο των αρχιμ.Τίτου Κ. Καράντζαλη - Δημ. Β. Γόνη, «“Κώδιξ της αλληλογραφίας” των Βοδενών Αγαθαγγέλου - Αγώνες του Αγαθαγγέλου κατά του Βουλγαρισμού (1870-1871)» (Μακεδονική Βιβλιοθήκη - Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη, 1975), στο οποίο δημοσιεύονται επιστολές του τότε μητροπολίτη Αγαθάγγελου, είναι ενδεικτικό του κλίματος, που επικρατούσε μερικές δεκαετίες πριν τον Μακεδονικό Αγώνα στη Μακεδονία, όταν η Εκκλησία εξακολουθούσε να διατηρεί άριστες σχέσεις με τη Σουλτανική Εξουσία.


   Στα Βοδενά (Vοden, σημερινή Έδεσσα) ο μητροπολίτης επιχειρώντας να εμποδίζει τους Βούλγαρους να τελούν τη λειτουργία στη γλώσσα τους, ζήτησε κι εξασφάλισε τη συνδρομή των Τουρκικών Αρχών. Δεν παρέλειψε μάλιστα κατόπιν, να τους ευχαριστήσει δουλοπρεπώς:


·               Τον Αύγουστο του 1870 έγιναν φασαρίες σε εκκλησία των Βοδενών, όταν Βούλγαροι, που προσπάθησαν να αναγνώσουν τον Απόστολο στη Γλώσσα τους εμποδίστηκαν από ανθρώπους του μητροπολίτη Αγαθάγγελου. Ο μητροπολίτης διαμαρτυρήθηκε για τη συμπεριφορά τους στην Τουρκική Αρχή («Μουτεσαρίφ μπέην»), απΆ όπου ζήτησε χωροφύλακες για φύλαξη. Η Τουρκική Αρχή εξέδωσε ιραδέ, με τον οποίο προειδοποίησε  του Βούλγαρους απειλώντας τους, ότι εάν δεν συνεμορφώνοντο προς τον μητροπολίτη θα τους συνελάμβανε και θα τους τιμωρούσε. (Επιστολές του μητροπολίτη προς το Πατριαρχείο, 6 και 30 Αυγούστου 1870, σελ. 52-53, 57-59).


·               Στη σελίδα 115 του βιβλίου δημοσιεύονται επιστολές του μητροπολίτη, με τις οποίες εκφράζει την ευγνωμοσύνη του προς τον «Ενδοξώτατον Μουτεσαρίφην Θεσσαλονίκης Αγκιά εφέντην», για τη συνδρομή του στον περιορισμό των Βουλγαρικών ενεργειών.



 

     Πατριαρχικός μητροπολίτης ζητάει τη συνδρομή της Τουρκικής Χωροφυλακής εναντίον των «φιλοτάραχων βουλγαριστών».

·         «Εις ουδέν ίσχυον αι επανειλημμέναι προτροπαί του καϊμακάμη Βοδενών Ιμπραήμ πασά και αι διαταγαί της εν Θεσσαλονίκη αρχής. Από ημέρας εις ημέραν εγίνοντο θρασύτεροι, έως ου εδέησε και αυτοπροσώπως ο ενδοξότατος μουτεσαρίφης ελθών ενταύθα να τους παρεινέση και τους περιστείλη... Αναγκάζεται τότε να προσέλθη αυτοπροσώπως ο καϊμακάμης, όπως τοις γνωστοποιήση την διαταγήν και τους παραινέση νΆ αποσυρθώσι προς αποφυγήν των εκ της εξάψεως του λαού συνεπειών. Εξυβρίσαντες τότε εκείνοι τον καϊμακάμην, και ειπόντες, ότι δεν τον αναγνωρίζουσιν, εξάγουσι τας μαχαίρας των και ετοιμάζονται να επιτεθώσι κατΆ αυτού. Σπέυδουσι ο εκατόνταρχος και οι περί αυτόν χωροφύλακες όπως προφυλάξωσι τον καϊμακάμην και τραυματίζονταί τινες εις το πρόσωπον και τας χείρας υπό των μαχαιρών των ταραξιών. Θρασύτης πολύ περίεργος τη αληθεία, και άγνωστον που έχουσα την πηγήν της. Οπωσδήποτε όμως η έλευσις του ενδοξώτατου μουτεσαρίφη πολύ συνετέλεσεν εις την καταπράυνσιν της εξάψεως του χριστιανικού λαού της πόλεώς μας και την απομάκρυνσιν σκανδαλοδεστέρων ίσως σκηνών. Εις το συνδιαλλακτικόν πνεύμα, υφΆ ου εμφορείται, εις την ευγένειαν του χαρακτήρος και την διακρίνουσαν αυτόν ιδίως απροσοπωληψίαν οφείλονται κυρίως ο περιορισμός των ταραχών... Εκφράζει λοιπόν δημοσία η χριστιανική κοινότης Βοδενών την ευγνωμοσύνην της και εύχεται εις τον Θεόν να τον διαφυλάττη υγιή» (σελ. 116).



 

     O μητροπολίτης Αγαθάγγελος ευχαριστεί τον «ενδοξώτατον Μουτεσαρίφην Θεσσαλονίκης Αγκιά εφέντην» για τη συνδρομή του εναντίον των Βουλγάρων.



     Ο λόγος, που ο μητροπολίτης αντιδρούσε ασφαλώς και δεν ήταν ιδεολογικός. Όπως ομολογεί ο ίδιος στην από 12 Μαρτίου 1871 επιστολή του προς το Πατριαρχείο, οι Βούλγαροι υπόσχονταν στους -φτωχούς- χωρικούς, ότι «θα απαλλαχθώσι του να δίδωσιν αρχιερατικήν επιχορήγησιν», πράγμα, που όπως φαίνεται είχαν πετύχει σε ορισμένες περιπτώσεις, γιατί στην από 28 Μαΐου 1871 επιστολή του ο Αγαθάγγελος επικαλείται τη δράση των «βουλγαριστών» στην αδυναμία του να επληρώσει τις οικονομικές του υποχρεώσεις έναντι του Πατριαρχείου. 


Συνάντηση προυχόντων της Έδεσσας, ρωμιών και τούρκων. Ο εθνικιστής πρόξενος της Ελλάδας στη Θεσσαλονίκη, Λάμπρος Κορομηλάς, που πιθανόν εικονίζεται στην τελευταία σειρά, δεν αποτελούσε εξαίρεση στον κανόνα. Επεδίωκε κι αυτός τη διατήρηση καλών σχέσεων με τους μουσουλμάνους.



Σώματα από την Ελλάδα: Στηρίγματα της Oθωμανικής τάξης

  Οι ομάδες ρωμιών, που έδρασαν στη Μακεδονία εναντίον των Βουλγάρων όχι μόνον δεν πολέμησαν με τους Τούρκους κατακτητές, αλλά επί πλέον συνεργάστηκαν μαζί τους. Ας δούμε τι γράφει ένας μακεδονομάχος, ο Καπετάν Γύπαρης -μετέπειτα στενός συνεργάτης του Ελ. Βενιζέλου- σε αδημοσίευτο κείμενό του, που υπάρχει στο Ιστορικό Αρχείο Κρήτης στα Χανιά (Αρχείο Π. Γύπαρη, φ.1/β/3, εγγρ.21, εφημ. «Ελευθεροτυπία», 30.10.2005):


     «Ο Μακεδονικός Αγών του 1904-1908», γράφει, «δεν ήτο αγών κατά των Τούρκων. Τα ελληνομακεδονικά σώματα είχαν αποστολήν να απαλλάξωσι τους Ελληνικούς πληθυσμούς της Μακεδονίας από τας φρικτάς πιέσεις των αγρίων βουλγάρων κομιτατζήδων […] και να επαναφέρωσι εις τους κόλπους του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας τους πληθυσμούς οίτινες είχον εξαναγκασθεί να αποσχισθώσι του Ελληνισμού και του Πατριαρχείου και να προσχωρήσωσι εις την Βουλγαρικήν Εξαρχίαν.


     » Ευτυχώς εις το έργον ημών εύρομεν σύμμαχον υπό της βίας της πραγματικότητος δημιουργηθέντα. Και οι Τουρκικοί της Μακεδονίας πληθυσμοί επιέζοντο παντοιοτρόπως υπό των βουλγάρων κομιτατζήδων. Το Βουλγαρικόν Κομιτάτον επέβαλεν εις τους πλουσίους Τούρκους σημαντικάς εισφοράς χρηματικάς, εν περιπτώσει δε απειθείας αυτών κατέστρεφε τα εν υπαίθρω κτήματα αυτών ή και τους ηχμαλώτιζεν ίνα τους απελευθερώση αντί αδρών λύτρων. Ενεκα των λόγων τούτων οι Τούρκοι της Μακεδονίας, ιδιώται και αρχαί, είδον μετΆ ανεκφράστου ανακουφίσεως την είσοδον των Ελληνικών ενόπλων σωμάτων εις την Μακεδονίαν. Συν τω χρόνω η εμπιστοσύνη των Τουρκικών πληθυσμών επί των Ελληνικών ενόπλων σωμάτων κατέστη πληρεστάτη, λόγω της αψόγου διαγωγής των Ελλήνων ανταρτών. Ούτε αρπαγαί, ούτε βιαιότητες ή άλλαι αταξίαι εις βάρος των Τουρκικών πληθυσμών εσημειώθησαν ποτέ. Οι Τουρκικοί πληθυσμοί της υπαίθρου ανεκουφίσθησαν, εύρον προστασίαν, απέκτησαν ασφάλειαν της ζωής, της τιμής και της περιουσίας των. Ταύτα πάντα επηρέασαν σημαντικώτατα την στάσιν και των επισήμων Αρχών (σ.σ.: Τουρκικών), αίτινες επείσθησαν ότι τα ελληνικά σώματα ήσαν στηρίγματα της τάξεως και αναγκαίοι αυτών συνεργάται».


     Ο Γύπαρης δεν περιορίζεται στις γενικές αυτές διαπιστώσεις, αλλά παραθέτει δεκαοκτώ συγκεκριμένα παραδείγματα αυτής της ιδιότυπης συνεργασίας, που θυμίζει μάλλον παρακράτος παρά απελευθερωτικό κίνημα. Το πρώτο παράδειγμα είναι η στρατιωτική συνεργασία των μακεδονομάχων με τον Τουρκικό στρατό κατά την αντιοθωμανική εξέγερση του ντόπιου χριστιανικού πληθυσμού το καλοκαίρι του 1903. Τα υπόλοιπα αφορούν περιστατικά κάλυψης των μακεδονομάχων από τις αρχές ή ήπιας διευθέτησης των (αναπόφευκτων) μεταξύ τους συγκρούσεων. Το βασικό, συνοψίζει, ήταν, ότι «αι Τουρκικαί Αρχαί δεν κατεδίωξαν τα Ελληνικά σώματα κατά την πρώτην περίοδον της δράσεώς των, ότε ταύτα είχον ανάγκην της ανοχής των Τουρκικών Αρχών και της υποστηρίξεως των Τουρκικών πληθυσμών της Μακεδονίας».


*       *       *

     Παραθέτουμε ορισμένες ενδεικτικές περιπτώσεις συνεργασίας ρωμιών μακεδονομάχων με τούρκους κατά τον Μακεδονικό Αγώνα:


·               Ο Παύλος Μελάς αναφέρει, ότι κάποιοι μακεδονομάχοι φορούσαν Τουρκικές στολές: «Όταν επλησιάσαμεν το χωριό, ήλθαν εις συνάντησίν μας ο υπαρχηγός του Κώτα, καπετάν Στογιάννης, με δέκα από τα παλληκάρια του σώματός τους. Είναι όλοι ομοιόμορφα ενδεδυμένοι με στολάς Τουρκικάς». (Ναταλίας Μελά, συζύγου του Παύλου Μελά, «Παύλος Μελάς», έκδ. «Σύλλογος προς διάδοσιν Ελληνικών Γραμμάτων», «Δωδώνη», Αθήνα-Γιάννινα, 1992, σελ. 243).  «Ο ξένος τύπος... κατέκρινε τους Έλληνες, ότι ήταν φίλοι των Τούρκων» (σελ. 179).


  ·               Τέλη Μαΐου - αρχές Ιουνίου 1903 ο Παύλος Μελάς με κάποιους άλλους διάλεξαν δέκα Κρητικούς και τους έστειλαν στο μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανό Καραβαγγέλη. «Ο Καραβαγγέλης είχε εξασφαλίσει από τους Τούρκους μιά φρουρά με επί κεφαλής το Ρουστέμ μπέη, που ξαφνιάστηκε βλέποντας απρόοπτα τους Κρητικούς», οι οποίοι τις μέρες του Ήλιν-ντεν «είχαν αρκετές συναντήσεις με κομιτατζήδες. Μάλιστα μεταξύ Λέχοβου και Κλεισούρας σκοτώθηκε ο Σεϊμένης, πρώτος Κρητικός, που έπεσε για τη Μακεδονία». (Μακεδονομάχου Κ. Μαζαράκη - Αινιάνα: «Ο Μακεδονικός Αγώνας», έκδ. «Δωδώνη», Αθήνα, 1981, σελ. 59). 


     Παρατηρούμε δηλαδή, οι Τούρκοι να μην αντιδρούν καθόλου στον ερχομό στη Μακεδονία ομάδας ενόπλων από την Ελλάδα, η οποία ομάδα πολέμησε στο πλευρό των Τούρκων εναντίον των επαναστατών κατά του Τουρκικού ζυγού, ο δε πρώτος πεσών σε αυτές τις συμπλοκές θεωρείται, ότι έπεσε για τη Μακεδονία!


·         «Πολύ σύντομα αποφασίστηκε να οργανωθούν αντάρτικα σώματα από ντόπιους, για να κρατήσουν τον αγώνα. Ένα από τα πρώτα που σχηματίστηκε ήταν του καπετάν Γεωργάκη. Η συγκρότηση έγινε από τον Κ. Μαζαράκη στο τσιφλίκι του Ραχμή μπέη (Τούρκου από σημαίνουσα οικογένεια, που συνδεόταν με τον Θεοδωρίδη και βοήθησε τους Έλληνες) κοντά στη λίμνη των Γενιτσών». (Κ. Μαζαράκη - Αινιάνα, «Ο Μακεδονικός Αγώνας», έκδ. «Δωδώνη», Αθήνα, 1981, σελ. 74).


·         «Την εποχή εκείνη ο Μαζαράκης γνωρίστηκε με τον Μουρή μπέη, αστυνόμο της περιοχής, που μπήκε στη μισθοδοσία του προξενείου και πολύ βοήθησε τον αγώνα». (Κ. Μαζαράκη - Αινιάνα, «Ο Μακεδονικός Αγώνας», έκδ. «Δωδώνη», Αθήνα, 1981, σελ. 75).


·         «Στη Φλώρινα, όταν επέστρεφε, ένας Τούρκος αξιωματικός, που τον είδε με τη φωτογραφική μηχανή, παρέταξε το τάγμα του έξω από το στρατώνα, παρουσίασε όπλα και φωτογραφήθηκε». (Κ. Μαζαράκη - Αινιάνα, «Ο Μακεδονικός Αγώνας», έκδ. «Δωδώνη», Αθήνα, 1981, σελ. 76).


·         «Πολλά κτήματα, όπως του Ζάννα στην Παλατίτσα με τον Παπαγεωργίου και τον Μάλτο, του Χαρίση στο Κιλινδίρ, αλλά και τσιφλίκια, όπως του Ραχμή μπέη στα Γενιτσά, του Χαλίλ μπέη στα Καβάσιλα και άλλων Τούρκων, που συνδέονταν στενά με Έλληνες έγιναν περάσματα σωμάτων. Εξ άλλου οι σχέσεις του Ζάννα, του Θεοδωρίδη, του Περδικάρη και άλλων Ελλήνων με σημαίνοντες Τούρκους, αλλά και η δωροδοκία πολλών αστυνομικών διευκόλυνε τις μετακινήσεις ανδρών και σωμάτων».  (Κ. Μαζαράκη - Αινιάνα, «Ο Μακεδονικός Αγώνας», έκδ. «Δωδώνη», Αθήνα, 1981, σελ. 77).


·         «Ο ¶γρας είχε προσβληθεί από πυρετούς και παρά την επιμονή του να μείνει στη λίμνη διατάχθηκε από το Κέντρο της Θεσσαλονίκης να πάει εκεί για να νοσηλευθεί και από τα τραύματά του. Μεταμφιεσμένος σε χωρικό και με τη συνοδεία του Χαλίλ μπέη έφτασε στη Θεσσαλονίκη». (Κ. Μαζαράκη - Αινιάνα, «Ο Μακεδονικός Αγώνας», έκδ. «Δωδώνη», Αθήνα, 1981, σελ. 96).


·         «Μέχρι σήμερον ο Τουρκικός Στρατός δεν φαίνεται, ότι μας καταδιώκει με ζήλον, επομένως τους Βούλγαρους δεν τους φοβούμεθα». [Επιστολή από το Πισοδέρι του αρχηγού Ρούβα προς το Μακεδονικό Κομιτάτο (Δημ. Καλαποθάκη). Δημοσιεύτηκε στο βιβλίο του μακεδονομάχου Παύλου Γύπαρη, «Οι πρωτοπόροι του Μακεδονικού Αγώνος», Αθήνα, 1962, σελ. 79.)]


·         «Δεν είχαμε αποστολή τους Τούρκους να χτυπούμε, αυτό το γράφω ειλικρινώς και δεν μετανοούμε... Γι΄αυτό εμείς χτυπούμενε της Σόφιας τους κομίτες, γιατί όπου παν σκαλίζουνε, είναι γουρουνομύτες. Και τώρα πάλι προσπαθούν τους Έλληνες να πάρουν, στο Εξαρχείο θέλουνε όλους να τους λανσάρουν... Για την Ορθοδοξία μας αίμα πολύ εχύθη, η πίστις μας η λατρευτή στο αίμα εστηρίχθη». (Π. Γύπαρη, «Οι πρωτοπόροι του Μακεδονικού Αγώνος», έμμετρο, Αθήνα, 1962, σελ. 124 και 129.) «Με Τούρκους μας ελέγανε, παιδιά, μη κτυπηθήτε, πάντοτε νΆ αποφεύγετε, να μην τους προκαλήτε» (σελ. 209).


·         «Δεξιά κι αριστερά απΆ το σταθμό ήταν διάφοροι λοφίσκοι κι ένας απΆ αυτούς μας έκρυβε ως την τελευταία στιγμή τους Τούρκους. Έτσι παρουσιάστηκαν ξαφνικά μπροστά μας σΆ απόσταση μικρότερη ίσως κι από πενήντα μέτρα. Ο Τσόβολος είχε πάει πίσω από κάτι βράχους για φυσική του ανάγκη. Εμείς οι άλλοι δυό λοιπόν ετοιμάσαμε αστραπηδόν τα τουφέκια μας κι εγώ πατώντας τη φωνή μου δυνατά τους μίλησα:


     - Είμαστε Έλληνες, τους φώναξα σε άπταιστη Τουρκική. Και βγήκαμε στο κλαρί εναντίον των Βουλγάρων. ΜΆ εσάς δεν έχουμε τίποτα κι είμαστε φίλοι, γιατί κι εσείς τους Βούλγαρους κυνηγάτε.» (Διήγηση μακεδονομάχου παπα-Δράκου στη γραμματέα της Πηνελόπης Δέλτα, Αντιγόνη Μπέλλου - Θρεψιάδη, από το βιβλίο: «Μορφές μακεδονομάχων και τα Ποντιακά του Γερμανού Καραβαγγέλη», έκδ. «Α. Μαυρίδης», Αθήνα, 1984, σελ. 176.)



Μετάβαση στο επόμενο Δ' Κεφάλαιο: ΟΙ "ΑΓΑΘΟΥΡΓΟΙ ΚΑΚΟΥΡΓΟΙ"

(Μαφία έμμισθων ληστών τρομοκρατεί τα Μακεδονικά χωριά)


Επιστροφή στην αρχική σελίδα του Αφιέρωματος



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 34530 έγραψε...
Poy einai to parakseno; se prwth fasi oi toyrkoi einai symmaxoi mas enantion toy ekvoylgarismoy twn ellhnwn ths makedonias. Thn epomenh mera, poy tha ginotan to moirasma, oi toyrkoi eprepe na fygoyn apo thn mesh kai s ayto tha vohthoysan oi servoi kai oi voylgaroi.
05.06.2015, 19:26:00





Ανώνυμος 39200 έγραψε...
Έλληνες λόγιοι για τη Μακεδονία και τους Μακεδόνες
Αδαμάντιος Κοραής (1819):
"Το έθνος είναι πτώμα σπαραττόμενον από κόρακας (...) Όλην του την αρετή του αφαίρεσεν η δουλεία. Ιδού η ζωγραφία μας, αφ' ότου μας επάτησεν ο Φίλιππος εώς εις το έτος 1453. Αλλάξαμε δεσπότας διαφόρους, άλαλοι και ανόητοι"
[Αδ. Κοραή, "Στοχασμοί Κρίτωνος", σ. 5 - βλ. και "Έρανος εις Αδαμάντιον Κοραή", 1965, σελ. 147]

Αδαμάντιος Κοράης (1824):
"Οι Μακεδόνες (...) επροχωρούσαν καθημέραν εις την κατάλυσιν της ελευθερίας [της Ελλάδος] (...) και δουλωμένοι [οι Έλληνες] εις τους Μακεδόνας (...) Μετά την Μακεδονικήν δεσποτείαν έπεσαν υπό κάτω εις των Ρωμαίων την εξουσίαν και τέλος στους Τούρκους"
[Αδ. Κοραή, "Εφημερίς του Κάτω Κόσμου" - βλ. Δημ. Γκίνη, "Τα ανώνυμα έργα του Κοραή", 1948, σ. 54-55]

Παναγιώτης Κοδρικάς(1794):
"Η δυστυχής Ελλάς (...) άρχισε ολίγον κατ΄ ολίγον να χάνει μαζί με την ένδοξόν της ελευθερίαν (...) και την παλαιά εκείνην της γλώσσης ευγένεια. Αι αλλεπάλληλοι έφοδοι όπου κατά καιρούς εδοκίμασεν από διάφορα έθνη, πότε Μακεδόνων, πότε Ρωμαίων και ενίοτε Γότθων..."
[στον πρόλογο της μτφ. του Fontenelle "Περί πληθύος κόσμων" - βλ. Γ. Λαδά & Αθ. Χατζηδήμου, "Ελληνική βιβλιογραφία των ετών 1791-1795", 1971, σ. 316]

Αθανάσιος Χριστόπουλος (1808):
"Ο Φίλιππος και ο υιός του Αλέξανδρος (...) εκαταδάμασαν επι τέλους όλην την Ελλάδα και την υπέταξαν εις το Μακεδονικόν κράτος".
["Πολιτικά Σοφίσματα", Επετηρίς Μεσαιωνικού Αρχείου, τομ.10 (1960), σ. 59]

Μιχαήλ Περδικάρης (1811):
" Το Γένος των Ελλήνων, ω φίλτατε αναγνώστα (...) αφού κατ' αρχάς αυτό επολιτεύθη διΆ αιώνων κάθ' εαυτό αυτοδέσποτον και αυτεξούσιον, υπετάγη, πρώτον μεν εις το Μέγαν Αλέξανδρον, ύστερον δε εις Ρωμαίους".
["Ρήγας ή κατά ψευδοφιλελλήνων", Επετηρίς Μεσαιωνικού Αρχείου, τομ.11 (1961), σ. 23 & 33-34]

Γρηγόριος Σαράφης (1818):
"Οι Αθηναίοι και οι Λακεδαιμόνιοι, επειδή εσκανδαλίσθησαν μεταξύ των, διήρεσαν την Ελλάδα εις δύο μέρη και αφού 27 ολόκληρους χρόνους επολέμησαν μεταξύ των νικώντες και νικώμενοι, τοσούτον αδυνάτησαν ώστε κατεδουλώθησαν πρώτον μεν υπό των Μακεδόνων, έπειτα δε επί των Ρωμαίων (...) καταστασθέντες δούλοι"
[Γρ. Σαράφη, "Λόγοι Εκκλησιαστικοί", Κυδωνίες 1909, σ. 98]

εκδότης του περιοδ. "Μέλισσα" (1819):
"Τι συνέβη μετά ταύτα; [ενν. τη διχόνοια των Ελλήνων] Οι Μακεδόνες κατεδούλωσαν την πατρίδα του Μιλτιάδου. Τι έπειτα; Οι Ρωμαίοι την κατεσπάραξαν. Τι τελευταίον; Αλλ' η χειρ μου τρέμει και ο κάλαμος πίπτει..."
[Μέλισσα, τευχ. 1, Ιούλιος 1819, σ. 100]

Ανώνυμος (1823):
"Το Γένος μας αφού εξέπεσε (...) υπεδουλώθη εις τον ζυγόν των Μακεδόνων, Ρωμαίων, και εν εσχάτοις εις τον παρόντα βαρύν ζυγόν"
[Ι.Οικονόμος, "Επιστολαί διαφόρων", 1964, σ. 421 & 445]

Αλέξανδρος Σούτσος (1836):
"(...) τας προγονικάς εκείνας διχονοίας, αίτινες καταστήσασαι αυτήν [την Ελλάδα] έρμαιον της Μακεδονίας και Ρώμης, κατέλυσαν την ανεξαρτησίαν της"
[Αλ. Σούτσος, "Ελληνική Πλάστιγξ", 1836, σ. 18]

Κωνσταντίνος Σχινάς, πρύτανης του Πανεπιστημίου του Όθωνος (1837):
"Η Ελλάς (...) υποκύψασα έπειτα, με οικτράν μόνην αυτονομίας σκιάν, εις των Μακεδόνων την κυριαρχίαν..."
[λόγος εκφωνηθείς κατά τα εγκαίνια του Πανεπιστημίου στις 3/5/1837 - βλ. Κ. Δημαρά, "Εν Αθήναις τη 3 Μαΐου 1837", 1987, σ. 31κε. & 136κε.]

Γεώργιος Κοζάκης-Τυπάλδος (1839):
"Η δε Ελλάς στερηθείσα άπαξ της ελευθερίας της, έγινε πρώτον μεν επαρχία Μακεδονική, ύστερον δε Ρωμαϊκή, Γραικορωμαϊκή..."
[Γ. Κοζάκης-Τυπάλδος, "Φιλοσοφικόν δοκίμιον περί της προόδου και της πτώσεως της παλαιάς Ελλάδος", 1839, σ. 495-496]

Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός, πρόεδρος της Αρχαιολογικής Εταιρείας (1841):
"Ο Φίλιππος έπραξεν άλλον της νίκης εκείνης [της Χαιρωνείας] ολεθριότερον, εγέννησε τον Αλέξανδρον"
[Σύνοψις των Πρακτικών της Αρχαιολογικής Εταιρείας των Αθηνών, 1846, σ. 102]

Νικόλαος Σαρίπολος (1848):
"(...) πέπλος μέλας δουλείας επισκιάζει την Ελλάδα, εποχή μακράς καταστροφής, εποχή άγονος. Τους Μακεδόνας διαδέχονται οι Ρωμαίοι, τους Ρωμαίους οι βάρβαροι του Βορρά, τούτους δε οι αιμοχαρείς της Κασπίας περίοικοι."
[Νικ. Σαρίπολος, "Λόγος εκφωνηθείς την 21 Οκτωβρίου 1848 κατά την έναρξιν της διδασκαλίας των αρχαίων Ελληνικών πολιτευμάτων", 1848, σ 24]

Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος (1849):
"Η Μακεδονική εποχή δύναται ευλόγως να διακριθή από της Ελληνικής, διότι το Μακεδονικόν έθνος εξεπλήρωσεν, εν τη Γενική Ιστορία, εντολήν άλλην παρά το Ελληνικόν".
Παρακάτω, αναφερόμενος στη μάχη της Χαιρώνειας, γράφει ότι συγκρούσθηκαν οι Έλληνες με τους Μακεδόνες.
[ Κων. Παπαρρηγόπουλος, "Εγχειρίδιον της Γενικής Ιστορίας", 1849, σ. 191-193 & 235-236]

29.07.2016, 02:00:56





Ανώνυμος 41455 έγραψε...
κουβεντα για την επανασταση της Πιεριάς..Καστανιάς..Μπούρινου λαμογιοσαιτ εεεε...??? μονο οτι γουσταρουν να προωθησετε τα αφεντικα σας εεε..μια ζωη σκλαβοι..
08.03.2017, 05:23:17





Ανώνυμος 42181 έγραψε...
Ανώνυμος 41455

Κλασσική συκοφαντία βολεμένου ελληνάρα "τα αφεντικά σας", "σκλάβοι", "πόσα σας πληρώνουν", "σε ποια μκο ανήκετε", "ειστε εβραιομασωνοι" κτλ.

Καμία επανάσταση δεν έγινε στα μέρη που αναφέρεις, τουλάχιστον όχι όπως την θεωρείς εσύ επανάσταση.

Τώρα επειδή είσαι εσύ λαμόγιο και βολεμένος και τρως ενα κομάτι απο την ελληναράδικη πίτα, δεν σημαίνει πως είμαστε και όλοι εμείς που διαφωνούμε με τις εθνο-εγωκεντρικές απόψεις σου, σκλάβε στο χρυσό κλουβί που λέγετε ελλάς.
11.04.2017, 18:50:17






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

9+2=





Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...