Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το Ά21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
ΤΕΛΗ 19ου -
ΑΡΧΕΣ 20ου ΑΙΩΝΑ


Εθνότητες, γλώσσες, παιδεία, ανταγωνισμοί μεταξύ των Εκκλησιών

Α΄ μέρος του Αφιερώματος:
ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ: ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΟ... ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ


Έγραψε στις 10.10.2009 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Επιστροφή

  Στη Μακεδονία από τα βυζαντινά χρόνια έγιναν ομαδικές μετακινήσεις πληθυσμών και δεν μπορούμε να πούμε, ότι υπήρχαν καθαρόαιμοι Έλληνες, Βούλγαροι ή Σέρβοι. Σε ορισμένα διαμερίσματα υπήρχαν Κουτσόβλαχοι και απΆ αυτούς χιλιάδες στη Θεσσαλία και Ήπειρο.


     Η Μακεδονία στα χρόνια αυτά ήταν ενταγμένη στο διεθνές οικονομικό κύκλωμα με καθορισμένο οικονομικό ρόλο. Επρόκειτο γιά ένα κόσμο προσηλωμένο στην παράδοση και συντηρητικό, που ταυτιζόταν ακόμα με την Εκκλησία, παρά με το εθνικό κράτος. Στην περιοχή αυτή λοιπόν, με μικτές πληθυσμιακές ομάδες, οι γλωσσικές και θρησκευτικές ιδιαιτερότητες των ντόπιων πληθυσμών διαπλέκονταν με ποικίλης προέλευσης εθνικο-θρησκευτικά οράματα. Η γλώσσα και η ιδιότητα του πατριαρχικού (πιστού στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης) ή του εξαρχικού (πιστού στη Βουλγαρική Εξαρχία) είχαν ιδιαίτερη σημασία και θεωρούνταν αδιαμφισβήτητα στοιχεία εθνικότητας. Κατά συνέπεια, η διαμόρφωση συνειδήσεων με διαπαιδαγώγηση, πειθώ ή βία, αποτέλεσε κύριο μέλημα των αντιπάλων.


Η ορολογία «Mακεδονικός Αγώνας» είναι παραπλανητικός και χρησιμοποιείται μόνο από τη Ρωμιοσύνη. Στην Αγγλόφωνη βιβλιογραφία χρησιμοποιείται ο όρος «Ελληνικός Αγώνας στη Μακεδονία», διότι υπάρχει και αντίστοιχος «Βουλγαρικός Αγώνας στη Μακεδονία», αλλά και άλλων λαών. Εξ άλλου η δράση των Ελληνικών ομάδων έλαβε χώρα σε ένα μικρό μόνο κομμάτι της Μακεδονίας. Στη φωτογραφία εικονίζεται προπαγανδιστικό Ρουμανικό φυλλάδιο στην Ελληνική για προσεταιρισμό των Βλάχων, οι οποίοι ωστόσο αποδείχθηκαν οι πιό σταθεροί πιστοί του Πατριαρχείου.



«Δεν εννοήσαμεν άν η γλώσσα ήτον η Μακεδονική ή η Ελληνική»

  Η σύνθεση του πληθυσμού της Μακεδονίας ήταν τέτοια, που ευνοούσε την προπαγάνδα αλλού μεν των Ελλήνων κι αλλού των Βουλγάρων. Πρώτα-πρώτα κατά κατά ένα μεγάλο ποσοστό οι χωρικοί Μακεδόνες μιλούσαν μιά διάλεκτο, που είχε μεν πολλές Ελληνικές λέξεις, καθώς και Τουρκικές, αλλά ο σκελετός της ήταν Σλαβικός. Η σλαβομακεδονική διάλεκτος ήταν σε πολλά μέρη η επικρατέστερη γλώσσα. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει, ότι οι Μακεδόνες, που την μιλούσαν ήταν γνήσιοι Σλάβοι και είχαν Σλαβική συνείδηση. Η γλώσσα και μόνη δεν προσδιορίζει την εθνικότητα ενός λαού. Στα βάθη της Μικράς Ασίας ήταν έως το 1922 χιλιάδες Έλληνες με Ελληνική συνείδηση, που μιλούσαν μόνο Τουρκικά.


     Η σύγχρονη εθνικιστική Ελληνική προπαγάνδα αρνείται την ύπαρξη Μακεδονικής Γλώσσας. Ας δούμε όμως, τί λένε επΆ αυτού οι ίδιοι οι μακεδονομάχοι της εποχής:


·         «Το γλωσσικό ιδίωμα, που μιλιόταν στη Μακεδονία ήταν μικτό, μεταξύ Βουλγαρικής και Σερβικής με πλήθος από Αλβανικές, Τουρκικές και Ελληνικές ακόμα λέξεις παραφθαρμένες». (Μακεδονομάχου Κ. Μαζαράκη - Αινιάνα, «Ο Μακεδονικός Αγώνας», έκδ. «Δωδώνη», Αθήνα, 1981, σελ. 9).


·         «Ήταν ένα κράμα όλων των βαλκανικών εθνικοτήτων τότε η Μακεδονία. Έλληνες, Βούλγαροι, Ρουμούνοι, Σέρβοι, Αλβανοί, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι ζούσαν φύρδην μίγδην κάτω από τον βαρύ ζυγό των Τούρκων. Η γλώσσα τους ήταν η ίδια Μακεδονίτικη, ένα κράμα και αυτή από Σλαβικά κι Ελληνικά ανακατωμένα με λέξεις Τούρκικες». (Π. Σ. Δέλτα, «Τα μυστικά του Βάλτου», έκδ. «Βιβλιοπωλείον της Εστίας», Αθήνα, 2009, σελ. 47-48.) Η ίδια στη σελίδα 78: «- Για πού παιδιά; ρώτησαν οι χωρικοί στη Μακεδονική διάλεκτο».


·         «Το 1852 εξέδωσε εις την Θεσσαλονίκην διΆ Ελληνικών στοιχείων το Ευαγγέλιον εις την Σλαβομακεδονικήν και το 1865 εις την Κωνσταντινούπολιν τον Απόστολον». [Αρχιμ.Τίτου Κ. Καράντζαλη - Δημ. Β. Γόνη, “Κώδιξ της αλληλογραφίας” των Βοδενών Αγαθαγγέλου - Αγώνες του Αγαθαγγέλου κατά του Βουλγαρισμού (1870-1871), Μακεδονική Βιβλιοθήκη - Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη, 1975, σελ.34]. O ίδιος στη σελίδα 116: «Λειτουργούσε στις εκκλησίες “σλαβονιστί”».


·         Παύλος Μελάς: «Εις αυτούς ζωηρότατα, ευγλωττότατα και πειστικώτατα -μετέφραζεν ο Πύρζας- ωμίλησε, μακεδονικά, ο Κώτας.» (Ναταλίας Μελά, «Παύλος Μελάς», έκδ. «Σύλλογος προς διάδοσιν Ελληνικών Γραμμάτων», «Δωδώνη», Αθήνα-Γιάννινα, 1992, σελ. 241).


·         Παύλος Μελάς: «Ο διδάσκαλος βάζει τα παιδιά να τραγουδήσουν κάτι. Δεν εννοήσαμεν άν η γλώσσα ήτον η Μακεδονική ή η Ελληνική.» (Ναταλίας Μελά, «Παύλος Μελάς», έκδ. «Σύλλογος προς διάδοσιν Ελληνικών Γραμμάτων», «Δωδώνη», Αθήνα-Γιάννινα, 1992, σελ. 244.)


·         Παύλος Μελάς: «Έμαθα και ολίγας μακεδονικάς λέξεις.» (Ναταλίας Μελά, «Παύλος Μελάς», έκδ. «Σύλλογος προς διάδοσιν Ελληνικών Γραμμάτων», «Δωδώνη», Αθήνα-Γιάννινα, 1992, σελ. 253.)

 



Χάρτης των χριστιανικών σχολείων Βιλαετίου Θεσσαλονίκης. Την εποχή εκείνη αρθροιστικά στα δύο καθΆ αυτό Μακεδονικά βιλαέτια Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης υπήρχαν 998 ελληνόφωνα σχολεία στοιχειώδους εκπαίδευσης με 59.640 μαθητές.

(Αθήνα, συλλογή Μαζαράκη, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους).



Η ελληνόγλωσση «παιδεία» στα χέρια του Πατριαρχείου

     Ο εκπαιδευτικός τομέας, που είχε οργανωθεί με βάση το θεσμικό πλαίσιο της Οθωμανικής Διοίκησης ήταν ενταγμένος στο εκκλησιαστικό καθεστώς του Οικουμενικού Πατριαρχείου και ακολουθούσε την ιεραρχική του διάρθρωση. Το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης ήταν ο φορέας της -όχι Ελληνικής βέβαια, αλλά απλώς-  Ελληνόγλωσσης Χριστιανικής εκπαίδευσης. Σε συνεργασία με την Εκπαιδευτική Επιτροπή, που εκλεγόταν από το Μικτό Εκκλησιαστικό Συμβούλιο των Μητροπόλεων και τη Μεγάλη του Γένους Σχολή, διαχειριζόταν την παιδεία των Ρωμιών. Ο μητροπολίτης και η τετραμελής Εκπαιδευτική Επιτροπή ήταν οι αρμόδιοι φορείς για την παιδεία των εκκλησιαστικών επαρχιών. Εκπαιδευτικές Επιτροπές υπήρχαν και στις μικρότερες Oρθόδοξες κοινότητες της περιφέρειας, πάντα όμως, υπό την προεδρία ιερέα. Παράλληλα, από το 1861 άρχισε να δρά αυτόνομα και ο Φιλολογικός Σύλλογος Κωνσταντινούπολης με αρμοδιότητα σε θέματα εκπαίδευσης κι αυτός υπό την αιγίδα του Πατριαρχείου.


     Ορισμένοι χαρακτηρίζουν ως σημαντικό σταθμό στην ιστορία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της Μακεδονίας την ίδρυση από το Πατριαρχείο ιερατικής σχολής στο Μοναστήρι, στην οποία «προσλαμβάνονταν Έλληνες νέοι, κατά προτίμηση βλαχόφωνοι, σλαβόφωνοι και αλβανόφωνοι, ακόμα και ελληνόφωνοι. Στο πρώτο τμήμα φοιτούσαν για τρία χρόνια τακτικοί μαθητές, οι οποίοι προορίζονταν νΆ αποτελέσουν ικανά στελέχη, και άριστα εκπαιδευμένοι ιερείς σε σημαντικές κωμοπόλεις και οι οποίοι σε ορισμένες περιπτώσεις θα εκτελούσαν και χρέη δασκάλου». (Κ. Βακαλόπουλου, «Το Μακεδονικό ζήτημα 1856-1913», έκδ. «Το Βήμα», Αθήνα, 2009, σελ 128-129.)

 

Αναμνηστική φωτογραφία του δημοτικού σχολείου του Βογατσικού της Καστοριάς, στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα. Διακρίνονται οι μαθητές, οι γονείς τους, οι δάσκαλοι, εκ των οποίων αρκετοί ιερείς, μπροστά στο κτίριο του σχολείου. («Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», έκδ. «Εκδοτική Αθηνών», Αθήνα, 1975.)

   

   Για να διοριστεί κάποιος εκπαιδευτικός στη Μακεδονία έπρεπε να διαθέτει βαπτιστικό, βεβαίωση της εκκλησιαστικής αρχής και δήλωση, ότι ήταν Χριστιανός Ορθόδοξος.





Επάνω: Αναπαράσταση σχολικής αίθουσας πατριαρχικού σχολείου της εποχής του Μακεδονικού Αγώνα, όπου δεσπόζει ο σταυρός.

Αριστερά: Φωτογραφία προαυλίου σχολείου με τον ιερέα-δάσκαλο ανάμεσα στις κούνιες.

(Φωτογραφίες από το Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα, Θεσσαλονίκη).

 

   Κύριες προτεραιότητες του νέου κράτους, που προωθούνταν από τα προξενεία μέσω των μητροπόλεων στις Οθωμανικές επαρχίες στα τέλη του 19ου αιώνα ήταν οι αυξημένες οικονομικές επιχορηγήσεις προς τις Ορθόδοξες κοινότητες και τα Ελληνόφωνα σχολεία και η συγκράτηση του χριστιανικού πληθυσμού στους κόλπους του Πατριαρχείου. (Σε έκθεση του προξενείου της 16ης Ιανουαρίου 1892 προτεινόταν να ιδρυθούν στις επαρχίες ιερατικές σχολές, στις οποίες θα προσλαμβάνονταν νέοι, γιοί ιερέων ιδίως, τους οποίους οι δάσκαλοι «θα φροντίζωσι να τοις εμπνέωσιν εθνικόν φρόνημα». Οι απόφοιτοι αυτοί θα χρησιμοποιούνταν και ως γραμματοδιδάσκαλοι γιά μικρά παιδιά.)    

 

Ενδεικτικό της Μητρόπολης Καστοριάς, με το οποίο δίδεται σε ρωμιό άδεια διδασκαλίας σε σχολείο «της θεοσώστου επαρχίας κατά το σχολικόν έτος 1901 έως 1902 συμμορφουμένω ακριβώς προς την διδασκαλίαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας». (Θεσσαλονίκη, Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα).



     Η διαχρονική εκκλησιαστική προπαγάνδα κάνει λόγο για ύπαρξη δήθεν κρυφών σχολείων την εποχή της Τουρκοκρατίας. Στα 1900 όμως, στην Τουρκοκρατούμενη Μακεδονία λειτουργούσαν 998 χριστιανικά Ελληνόφωνα εκπαιδευτήρια. Ένα εξ άλλου από τα προνόμια του Πατριάρχη μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης ήταν η ίδρυση σχολείων. Για ποιά κρυφά σχολεία μιλάμε δηλαδή; Όλα τα σχολεία ήταν νόμιμα, δεδομένου, ότι η Οθωμανική Εξουσία ευνοούσε την παιδεία.


     H ελεγχόμενη πλήρως από το Πατριαρχείο παιδεία των Ρωμιών στη Μακεδονία: Ο μητροπολίτης Βοδενών (σ.σ. Voden, σημερινής Έδεσσας), Αγαθάγγελος, δίκην υπουργού παιδείας, αναθέτει σε άνθρωπο της εμπιστοσύνης του τη διεύθυνση της Ελληνικής σχολής. Παρατηρείστε, ότι στην ιδιωτική αυτή επιστολή του ο μητροπολίτης αποκαλεί τη Σουλτανική Εξουσία «Σεβαστή Κυβέρνηση»). [Αρχιμ.Τίτου Κ. Καράντζαλη – Δημ. Β. Γόνη, “Κώδιξ της αλληλογραφίας” των Βοδενών Αγαθαγγέλου – Αγώνες του Αγαθαγγέλου κατά του Βουλγαρισμού (1870-1871), Μακεδονική Βιβλιοθήκη – Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη, 1975, σελ. 37-40.]    


     Το Πατριαρχείο ήταν εκείνο, που έκλεινε τα σχολεία, τα οποία δεν ανήκαν στην επιρροή του, αυτά, που δίδασκαν Επιστήμες κι όχι Ψαλτήρι και Οκτώηχο. Τέτοια σημαντικότατα εκπαιδευτικά ιδρύματα ήταν το Φιλολογικό Γυμνάσιο Σμύρνης, οι Σχολές της Χίου και των Κυδωνιών, απΆ όπου είχαν εκδιωχθεί προεπαναστατικά με βίαιο τρόπο οι διευθυντές τους Κωνσταντίνος Κούμας, Νεόφυτος Βάμβας και Θεόφιλος Καΐρης, οι διαφωτιστές δηλαδή, που ανήκαν στη σφαίρα επιρροής του Αδαμάντιου Κοραή. (Βλ. Η Ιερά Εξέταση του Γρηγορίου Ε΄).

 


      

     Αίτηση δασκάλου, με την οποία ζητάει να τοποθετηθεί σε οποιαδήποτε άλλη θέση δεδομένου, ότι την θέση, την οποία επί 12ετία κατείχε, την κατέλαβε άλλος. Στο έγγραφο, που απευθύνεται -πού αλλού;- στο Δεσπότη της περιοχής, ο αιτών «παρακαλεί θερμώς» να ληφθούν υπΆ όψη οι οικογενειακές του ανάγκες, γεγονός, που χαλάει την εξωραϊσμένη εικόνα, την οποία προβάλλουν οι εθνικιστές, ότι το μοναδικό δήθεν κίνητρο των δασκάλων ήταν η  αγάπη προς την Μακεδονία. Τόσο οι δάσκαλοι, όσο και οι από διάφορα μέρη της Ελλάδας εθελοντές Μακεδονομάχοι αμοίβονταν κανονικά με καλούς μισθούς. (Θεσσαλονίκη, Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα.)



Ανταγωνισμός Πατριαρχείου - Εξαρχίας

     Από μιά επιτόπια έρευνα του ¶γγλου πρόξενου στη Θεσσαλονίκη, που συντάχτηκε το 1888 και καταχωρήθηκε στην «Αγγλική Κυανή Βίβλο» του 1889 μαθαίνουμε, ότι οι Έλληνες πλειοψηφούσαν στα παράλια διαμερίσματα της Θεσσαλονίκης, Κασσάνδρας, ¶θωνα, καθώς και στα διαμερίσματα Βέροιας, Λαγκαδά, Σερρών και Ζίχνης. Στο εσωτερικό όμως της Μακεδονίας πλειοψηφούσαν οι σλαβόφωνοι. Ως το 1870 περίπου, στη Μακεδονία οι φυλετικές αντιθέσεις δεν παρουσίαζαν οξύτητα. Όταν όμως, καλλιεργήθηκε και αναπτύχθηκε ο σοβινισμός στη Σόφια και στην Αθήνα άρχισε η προπαγάνδα κι έτσι οι κάτοικοι σε πολλές περιοχές χωρίστηκαν σε παρατάξεις.


     Στον ανταγωνισμό έπαιξαν ρόλο πρωταγωνιστή οι δεσπότες. Το Πατριαρχείο, ως ένας κατΆ εξοχήν Οθωμανικός θεσμός, έβλεπε τη δύναμή του να χάνεται αφού και οι δικαιοδοσίες του είχαν περιορισθεί σημαντικά μετά την ανεξαρτησία της Ελλάδας. Η Μακεδονία ήταν ακόμα το μεγάλο του ποίμνιο.


     Το 1870 όμως, η Βουλγαρική Εκκλησία αποσχίστηκε από το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης και δημιουργήθηκε η Εξαρχία. Από τότε οι ανώτεροι Βούλγαροι κληρικοί -οι λεγόμενοι εξαρχικοί- ανέπτυξαν μεγάλη προπαγανδιστική δραστηριότητα. Έχτιζαν εκκλησίες κι άνοιγαν σχολεία, που δεν ελέγχονταν από το Πατριαρχείο, όπως τα υπόλοιπα, αλλά από τον Βούλγαρο Έξαρχο, τον αντίστοιχο δηλαδή του Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης.


     Τα ίδια έκαναν και οι δεσπότες του Πατριαρχείου. Όπου περνούσε από το χέρι τους έκλειναν τα σχολεία και τις εκκλησίες, που ανήκαν στους εξαρχικούς Βούλγαρους. Πρέπει όμως να σημειώσουμε, ότι οι πατριαρχικοί στις πιό πολλές περιοχές ήταν μισητοί, γιατί φορολογούσαν τον πληθυσμό και τον καταπίεζαν, γιΆ αυτό οι εξαρχικοί, που ακολουθούσαν αντίθετη πολιτική ήταν αγαπητοί κι έτσι μπορούσαν να επηρεάζουν τους χωρικούς και να τους τραβούν στις εξαρχικές εκκλησίες, αλλά και να στέλνουν τα παιδιά τους στα εξαρχικά σχολεία.


*          *          *

    Ύστερα από επιτόπια έρευνα, που έγινε το 1900 στη Μακεδονία από εθνικόφρονες και με βάση στοιχεία αυθεντικά, στο τότε επίσημο όργανο του νεοελληνικού σοβινισμού, περιοδικό «Ελληνισμός», δημοσιεύτηκε αξιόλογο άρθρο σχετικό με τον καταπιεστικό ρόλο των πατριαρχικών δεσποτάδων, στο οποίο τονίζονταν τα εξής: «Ο Κλήρος, μεταλλάξας εξαπίνης φρόνημα και πολιτείαν και εσφαλμένην δους ερμηνείαν εις τα προνόμια, τα οποία εθεώρησαν ως παρασχεθέντα αυτώ και μόνον προς προσωπικήν αποκλειστικώς κάρπωσιν και ωφέλειαν, ήρξατο ποιούμενος ατέλειωτον κατάχρησιν της ισχύος του. Οι κατά τόπους Αρχιερείς λησμονήσαντες... υπέλαβον τας υπό την δικαιοδοσίαν των επαρχίας αυτόχρημα μεσαιωνικά τιμάρια, εαυτούς μονονουχί φεουδάρχας και το υπΆ αυτούς ποίμνιον, υπάρχον μόνον ίνα δουλεύη εις αυτούς, υπείκον τυφλώς εις τας ορέξεις και τα επιτάγματά των και παρέχον αδρόν της υποτελείας του φόρον! Αι απολυταρχικαί και παράφοροι αυτών αξιώσεις και η υπερφίαλος και σκαιά πολιτεία των, αι κατάφωροι παρανομίαι και η ακόρεστος φιλοχρηματία, αι σκανδαλώδεις επεμβάσεις και η δια της αστόχου εν τε τω κατΆ ιδίαν και τω δημοσίω βίω διαγωγής των εξουθένωσις του εκκλησιαστικού γοήτρου και του ιερατικού σχήματος, πάντα ταύτα, οσημέραι αποτόμως έκδηλα καθιστάμενα, δικαίως προυκάλεσαν την ψύχρανσιν και την αγανάκτησιν των λαϊκών, οίτινες επΆ ουδενί λόγω στέργοντες να καταστώσιν όργανα ή και συνεργοί των αναξίων Μητροπολιτών, απεμακρύνθησαν των κοινοτικών πραγμάτων...» («Ελληνισμός», 1901, σελ. 156-157.)


  

   

Μετάβαση στο επόμενο Β΄ Κεφάλαιο: ΜΕΓΑΛΟΪΔΕΑΤΙΣΜΟΙ

(Εθνική Εταιρεία - ατυχής πόλεμος 1897, Μακεδονικό Κομιτάτο)


 Επιστροφή στην αρχική σελίδα του Αφιερώματος.



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 28924 έγραψε...
Δεν μπορώ να καταλάβω, ενώ πολύ σωστά αναφέρετε ότι τούτο το ιδίωμα είναι μίξη απο ελληνο-τουρκο-σλαβο κ.τ.λ. αμέσως μετά το βαπτίζετε μακεδονική γλώσσα ή έστω σλαβομακεδονική, με ποια λογική πράττεται το όλο εγχείρημα ?... άν υπάρχει βεβαίως...
08.05.2014, 15:09:10





Ανώνυμος 29084 έγραψε...
Ο Λαός είναι ενας και αυτό το ανακατωμα από τις επιγαμίες και επιμειξίες αυτό αποδεικνύει.προς τι το μισος.................
24.05.2014, 09:01:55





Ανώνυμος 34529 έγραψε...
Oi athhnaioi onomazan makedonikh thn glwssa, dioti o skopos htan na enwthh oloklhrh h makedonia me thn ellada.meta oi daskaloi tha didaskan mono ellhnika, opws kai egine sthn mish eleytherwmwnh makedonia.
05.06.2015, 18:47:34





Ανώνυμος 34831 έγραψε...
Μονο αυτο συγκρατησατε? Το οτι το πατρειαρχειο εξ αρχης ηταν με τους τουρκους και ΠΟΤΕ δεν υπηρξαν τα λεγομενα κρυφα σχολεια δεν το ειδατε? Το οτι οι πατριαρχικοι ηταν μισητοι γιατι εβαζαν φορους, τους οποιους ακομη πληρωνουμε και θα πληρωνουμε εφ ορου ζωης, δεν σας εκανε καθολου κλικ? Ευχαριστω για τον χρονο σας.
16.06.2015, 21:50:19





Ανώνυμος 35638 έγραψε...
γιατι το ειπε ο μελας ειναι θεσφατο! ενας αξιοματικος ειναι που ειχε ερθει απο την γαλλια του "διαφωτισμου" που ανετρεπαν τα παντα θρησκεια, ιστορια το οτι πολεμησε για την ελλαδα δεν παει να πει οτι δεν εκανε και λαθη. τελος παντων για την ελληνικοτητα της μακεδονιας να δουμε τι λενε οι περσες με επιγραφες πανω απο τον ταφο του δαρειου, και οχι τον 19 αιωνα ειναι στα αγγλικα....


from Greekness of Macedonia what say Persian in Yauna takabara :Yauna takabara(is inscription over the grave of Darius)
from wikipidia:
Ionia, known in Old Persian as Yauna,[1] was a satrapy of the First Persian Empire. The first mention of the Yauna is at the Behistun inscription. The Ionians were conquered by Cyrus the Great and according to Herodotus, they were placed in the same tax district (the first) as the Pamphylians, Lycians, Magnesians, Aeolians, Milyans, and Carians. The Yauna benefitted from Persian occupation as the eastern Mediterranean was ruled by one king, which made trade easier. Thus, poverty could not be an explanation for the great Ionian Revolt in 499, which took six years to subdue.

To prevent further insurrection propagated by the Greek city states, especially Athens, Darius the Great set out to create a cordon sanitaire. His generals captured the Aegean islands in this venture, a move also designed to prepare the ground for moving against the Greek mainland itself. After the Persian defeat in the Persian Wars and the conclusion of the peace of Callias in 449 BC, the Ionian cities were set free from Persian rule, albeit they soon came under the domination of Athens. After the Peloponnesian War and the destruction of Athenian power, Sparta ceded them back to Persia in the peace of Antalcidas. Ionia remained under Persian rule until the campaigns of Alexander the Great.

Beside to Yaunas of the plain and sea, there are also mentioned Yauna paradraya (Ionians beyond or across the sea such as Naxos, Thasos and Byzantium) as well the Yauna takabara (Ionians with sunhats, the Macedonians) in Skudra satrapy
29.10.2015, 11:31:11





Ανώνυμος 35639 έγραψε...
Thursday, December 20, 2007
'Yauna Takabara' , the Persian name of the Macedonians

Most commentators have concentrated on the status of communities named in Persian sources and little attention has been given to the nature of the terms used. The sequence of names is not regular at first, with what seem to be ad hoc epithets, consistent with the naming of recent acquisitions; subsequently more formal designations followed. The earlier documents contain references to various peoples living by or beyond a sea. The Apadana Foundation inscription (DPe) mentions Ionians(Yauna) of the mainland, Ionians-by-the-sea, and unspecified countries by and beyond the sea, while some inscriptions of Dareios at Susa (DSm, DSe) refer on the one hand to men of Skudra and petasos-wearing Yuana , on the other Skudra and Yauna across the sea.On the tomb of Dareios at Naksh-i-Rustem 'Skythians beyond the sea' and 'petasos-wearing Yuana' replaced the unspecified 'countries beyond the sea' of DPe. Skythians (Saka) appear in two separate groups.

The Saka Haumavarga (Hauma-drinking Skythians) and Saka Tigraxauda (Saka who wear the pointed hat) usually appear on the monuments between the east Iranian and Indian groups of peoples. A third group of Skythians, Saka Paradraya (beyond the sea), are named alongside Skudra and petasos-wearing Ionians beginning with Dareios' tomb inscription. In later official texts the eastern Saka continued to be listed in the usual place, but the western Saka disappeared. Thus there is no reference to them on Xerxes' 'Daiva' inscription (XPh), although 'Skudra' appear as a separate entry on the two Susa texts, on Dareios' tomb, in the 'Daiva' document, and among the throne-bearers on later royal tomb reliefs. The documents from Dareios' reign must antedate 486 BC and recent attempts to give more precision to their chronology would suggest that the sequence began no earlier than the 490s. Archaeological evidence indicates that there was very little settled occupation of the open steppe before the fifth century BC. This pattern seems to have changed quite rapidly over the course of the following century, although such settlement as there was continued to be scattered. Dareios' greatest problems are more likely to have stemmed from supplying his troops than from harrying at the hands of small, mobile bands. In this respect the campaign against the European Saka did present additional and far more intractable difficulties than those he would have faced in central Asia.

The later texts (DNa, XPh), seem to represent a coherent sequence: Ionians of the Asiatic mainland, followed by coastal Ionians,Yauna Takabara, , in other words, east Greeks, Hellespontine Greeks, north Aegean Greeks, and Skudra as Thracians .

Yauna Takabara seem in some cases, as at Susa, to correspond with earlier designations of coastal Ionians (Paradraya) and have conventionally been taken to mean Macedonians, because of the distinctive flat hats depicted on coins from the Macedonian region. But this is a misnomer. Coins pre-dating regal Macedonian issues which show large hats are difficult to locate geographically and are even harder to identify according to ethnic origin. They are neither strictly 'Thracian' nor 'Macedonian', because at the beginning of the fifth century these terms lacked definition. The Argead dynasty was just beginning to extend control over areas beyond the Thermaic Gulf. Even in the later fifth century, tribal designations are encountered more often than topographic names (Thuk. 2. 99).

If Yuana Takabara were considered by the Persians to correspond specifically to Macedonians, this should be taken to mean their diplomatic partners from 511 BC onwards, the Argeads, and Argead dependencies. Only in 492 did this relationship change from one of loose alliance, albeit on unequal terms, to one of close dependency (Hdt. 6. 44. 1). The Persian documents do not elaborate such niceties. Allies and subjects are listed in the same way, only the nomenclature changes. Thus at the time of DPe, no distinction is made amongst the inhabitants 'beyond the sea'. Thereafter Yauna Takabara is separated out and 'Skudra' likewise.

'Skudra' is the most elusive term. Although Xerxes' 'Daiva' inscription at Persepolis corresponds in other respects with Herodotos' muster roll at Doriskos (7. 61 ff.), the Greek historian has no equivalent for 'Skudra'. Xerxes did proceed to call up troops from amongst the native and Greek settlers along the coast as his army advanced westwards, and the term has most often be taken to apply to Thracians, or Thracians and Macedonians. The etymology of the word is obscure but suggests that the Persians may have used it in a more specialized way than simply to describe their dependencies in Europe as such. The Persepolis Fortification Tablets have numerous references to workers from Skudra and the most obvious candidates for Europeans working in some numbers deep within the Persian empire are the Paionians whom Herodotos makes so much of in his narrative (5. 1. 12-16, 98).

Why did Herodotos make so much of the Paionians?

Herodotos tells us that Megabazos was instructed, after Dareios' return from Skythia, to conquer the whole of Thrace, to bring every city and every people under Persian control (5. 2. 2). Later he seems to indicate that this was indeed carried out (6. 44. 1: 'all tribes on this side of the Makedones had already been made subject to him'). But tantalizingly, the historian tells us absolutely nothing about the campaign, except that Megabazos began by subduing Perinthos and every other city. A few paragraphs later he modifies this statement, intimating that it was the coastal parts of the wider region he was describing (tes chores tautes . . . ta parathalassia) which Megabazos was systematically bringing under his command (5. 10). It seems unwise to take any one of Herodotos' statements too literally.

Cambridge Ancient History Vol 4 mention

The existence of a satrapy in Europe, called 'Skudra', is known from Persian inscriptions (B44, 58f), 'Lands beyond the sea', that is beyond the waters of Asia Minor from the Persian point of view, were recorded in an inscription on the terrace-wall of Persepolis c. 513 B.C and a satrapy 'Skudra' was mentioned in a egyptian record of c.498-7 B.C and then on a list on Darius' tomb at Naqsh-i Rustam, c.486. The name 'Skudra' was probably Phrygian for the homeland, later called Thrace, which the Phrygians had left in migrating to Asia. The peoples of the satrapy were named c.492 B.C as three: 'Saka Paradraya', meaning 'Sacae (a general name for Scythian-type people) beyong the sea', probably the Getae, who resembled the Scythians in customsand equipment; the 'skudra' themselves, mainly Thracians; and 'Yauna Takabara' or Ionians [Viz. Greeks] with a shield-like hat' The last were mentioned also on glazed bricks at the palace at Susa. Some scholars have supposed that the Sacae 'beyond the sea' were Scythian peoples of the Crimea whom Darius had subjugated, but it seems improbable that Persia did hild that area, and that if she id it was assigned to 'Skudra' rather than to the territories in Georgia, centred on Tbilisi. Envoys from 'Skudra' bringing tribute carried two javelins, a long knife and a small round shield, which were characteristic of Thracian troops later (See Pls. Vol., p1,.40 XIX.

The Greek-speaking people with the shield-like hat were the Macedones, renowned for wearing the sun-hat, as Alexander I did on his fine coins from 478 B.C (look the picture). The Greek-speaking citizens of the colonial city states on the seaboard were not mentioned; nor did they wear a sun-hat.

sources:

Ancient Cambringe History, Vol 2, Greek Edition, 2005
Ancient Cambringe History, Vol 4, 2003
The Odrysian kingdom of Thrace, Archbald, Oxford University,1998
29.10.2015, 11:46:23





Ανώνυμος 35640 έγραψε...
αξιωματικος συγνωμη..
29.10.2015, 12:06:01





Ανώνυμος 36345 έγραψε...
Δεν μπορώ να καταλάβω, ενώ πολύ σωστά αναφέρετε ότι τούτο το ιδίωμα είναι μίξη απο ελληνο-τουρκο-σλαβο κ.τ.λ. αμέσως μετά το βαπτίζετε μακεδονική γλώσσα ή έστω σλαβομακεδονική, με ποια λογική πράττεται το όλο εγχείρημα ?... άν υπάρχει βεβαίως...
ΒΑΣΙΚΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΙΚΗ....
06.01.2016, 12:27:44





Ανώνυμος 39238 έγραψε...
Έλληνες λόγιοι για τη Μακεδονία και τους Μακεδόνες
Αδαμάντιος Κοραής (1819):
"Το έθνος είναι πτώμα σπαραττόμενον από κόρακας (...) Όλην του την αρετή του αφαίρεσεν η δουλεία. Ιδού η ζωγραφία μας, αφ' ότου μας επάτησεν ο Φίλιππος εώς εις το έτος 1453. Αλλάξαμε δεσπότας διαφόρους, άλαλοι και ανόητοι"
[Αδ. Κοραή, "Στοχασμοί Κρίτωνος", σ. 5 - βλ. και "Έρανος εις Αδαμάντιον Κοραή", 1965, σελ. 147]

Αδαμάντιος Κοράης (1824):
"Οι Μακεδόνες (...) επροχωρούσαν καθημέραν εις την κατάλυσιν της ελευθερίας [της Ελλάδος] (...) και δουλωμένοι [οι Έλληνες] εις τους Μακεδόνας (...) Μετά την Μακεδονικήν δεσποτείαν έπεσαν υπό κάτω εις των Ρωμαίων την εξουσίαν και τέλος στους Τούρκους"
[Αδ. Κοραή, "Εφημερίς του Κάτω Κόσμου" - βλ. Δημ. Γκίνη, "Τα ανώνυμα έργα του Κοραή", 1948, σ. 54-55]

Παναγιώτης Κοδρικάς(1794):
"Η δυστυχής Ελλάς (...) άρχισε ολίγον κατ΄ ολίγον να χάνει μαζί με την ένδοξόν της ελευθερίαν (...) και την παλαιά εκείνην της γλώσσης ευγένεια. Αι αλλεπάλληλοι έφοδοι όπου κατά καιρούς εδοκίμασεν από διάφορα έθνη, πότε Μακεδόνων, πότε Ρωμαίων και ενίοτε Γότθων..."
[στον πρόλογο της μτφ. του Fontenelle "Περί πληθύος κόσμων" - βλ. Γ. Λαδά & Αθ. Χατζηδήμου, "Ελληνική βιβλιογραφία των ετών 1791-1795", 1971, σ. 316]

Αθανάσιος Χριστόπουλος (1808):
"Ο Φίλιππος και ο υιός του Αλέξανδρος (...) εκαταδάμασαν επι τέλους όλην την Ελλάδα και την υπέταξαν εις το Μακεδονικόν κράτος".
["Πολιτικά Σοφίσματα", Επετηρίς Μεσαιωνικού Αρχείου, τομ.10 (1960), σ. 59]

Μιχαήλ Περδικάρης (1811):
" Το Γένος των Ελλήνων, ω φίλτατε αναγνώστα (...) αφού κατ' αρχάς αυτό επολιτεύθη διΆ αιώνων κάθ' εαυτό αυτοδέσποτον και αυτεξούσιον, υπετάγη, πρώτον μεν εις το Μέγαν Αλέξανδρον, ύστερον δε εις Ρωμαίους".
["Ρήγας ή κατά ψευδοφιλελλήνων", Επετηρίς Μεσαιωνικού Αρχείου, τομ.11 (1961), σ. 23 & 33-34]

Γρηγόριος Σαράφης (1818):
"Οι Αθηναίοι και οι Λακεδαιμόνιοι, επειδή εσκανδαλίσθησαν μεταξύ των, διήρεσαν την Ελλάδα εις δύο μέρη και αφού 27 ολόκληρους χρόνους επολέμησαν μεταξύ των νικώντες και νικώμενοι, τοσούτον αδυνάτησαν ώστε κατεδουλώθησαν πρώτον μεν υπό των Μακεδόνων, έπειτα δε επί των Ρωμαίων (...) καταστασθέντες δούλοι"
[Γρ. Σαράφη, "Λόγοι Εκκλησιαστικοί", Κυδωνίες 1909, σ. 98]

εκδότης του περιοδ. "Μέλισσα" (1819):
"Τι συνέβη μετά ταύτα; [ενν. τη διχόνοια των Ελλήνων] Οι Μακεδόνες κατεδούλωσαν την πατρίδα του Μιλτιάδου. Τι έπειτα; Οι Ρωμαίοι την κατεσπάραξαν. Τι τελευταίον; Αλλ' η χειρ μου τρέμει και ο κάλαμος πίπτει..."
[Μέλισσα, τευχ. 1, Ιούλιος 1819, σ. 100]

Ανώνυμος (1823):
"Το Γένος μας αφού εξέπεσε (...) υπεδουλώθη εις τον ζυγόν των Μακεδόνων, Ρωμαίων, και εν εσχάτοις εις τον παρόντα βαρύν ζυγόν"
[Ι.Οικονόμος, "Επιστολαί διαφόρων", 1964, σ. 421 & 445]

Αλέξανδρος Σούτσος (1836):
"(...) τας προγονικάς εκείνας διχονοίας, αίτινες καταστήσασαι αυτήν [την Ελλάδα] έρμαιον της Μακεδονίας και Ρώμης, κατέλυσαν την ανεξαρτησίαν της"
[Αλ. Σούτσος, "Ελληνική Πλάστιγξ", 1836, σ. 18]

Κωνσταντίνος Σχινάς, πρύτανης του Πανεπιστημίου του Όθωνος (1837):
"Η Ελλάς (...) υποκύψασα έπειτα, με οικτράν μόνην αυτονομίας σκιάν, εις των Μακεδόνων την κυριαρχίαν..."
[λόγος εκφωνηθείς κατά τα εγκαίνια του Πανεπιστημίου στις 3/5/1837 - βλ. Κ. Δημαρά, "Εν Αθήναις τη 3 Μαΐου 1837", 1987, σ. 31κε. & 136κε.]

Γεώργιος Κοζάκης-Τυπάλδος (1839):
"Η δε Ελλάς στερηθείσα άπαξ της ελευθερίας της, έγινε πρώτον μεν επαρχία Μακεδονική, ύστερον δε Ρωμαϊκή, Γραικορωμαϊκή..."
[Γ. Κοζάκης-Τυπάλδος, "Φιλοσοφικόν δοκίμιον περί της προόδου και της πτώσεως της παλαιάς Ελλάδος", 1839, σ. 495-496]

Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός, πρόεδρος της Αρχαιολογικής Εταιρείας (1841):
"Ο Φίλιππος έπραξεν άλλον της νίκης εκείνης [της Χαιρωνείας] ολεθριότερον, εγέννησε τον Αλέξανδρον"
[Σύνοψις των Πρακτικών της Αρχαιολογικής Εταιρείας των Αθηνών, 1846, σ. 102]

Νικόλαος Σαρίπολος (1848):
"(...) πέπλος μέλας δουλείας επισκιάζει την Ελλάδα, εποχή μακράς καταστροφής, εποχή άγονος. Τους Μακεδόνας διαδέχονται οι Ρωμαίοι, τους Ρωμαίους οι βάρβαροι του Βορρά, τούτους δε οι αιμοχαρείς της Κασπίας περίοικοι."
[Νικ. Σαρίπολος, "Λόγος εκφωνηθείς την 21 Οκτωβρίου 1848 κατά την έναρξιν της διδασκαλίας των αρχαίων Ελληνικών πολιτευμάτων", 1848, σ 24]

Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος (1849):
"Η Μακεδονική εποχή δύναται ευλόγως να διακριθή από της Ελληνικής, διότι το Μακεδονικόν έθνος εξεπλήρωσεν, εν τη Γενική Ιστορία, εντολήν άλλην παρά το Ελληνικόν".
Παρακάτω, αναφερόμενος στη μάχη της Χαιρώνειας, γράφει ότι συγκρούσθηκαν οι Έλληνες με τους Μακεδόνες.
[ Κων. Παπαρρηγόπουλος, "Εγχειρίδιον της Γενικής Ιστορίας", 1849, σ. 191-193 & 235-236]
30.07.2016, 16:01:12





Ανώνυμος 39239 έγραψε...
Ανώνυμος 28924

Με την ίδια λογική που οι αρχαίοι Μακεδόνες, Θρακο-Ιλλυρικό φύλλο με γλώσσα συγγενική των Ιλλυρίων, διαδέχθηκαν την Ελληνική, (ο Μέγας Αλέξανδρος απευθύνθηκε στους Μακεδόνες κάποια στιγμή λέγοντας τους να μην ξεχασουν την μητρική τους γλώσσα κι ας μιλάνε Ελληνικά) μια και εξελληνίστικαν απο τον Αλεξανδρο Α' τον φιλέλληνα. Στην πορεία με τις επιδρομές των Σλάβων, διαμορφώθηκε η γλώσσα. Αν δεν την δέχεσε, πρόβλημα σου, όμως υπάρχει, όπως υπάρχει και η Αρβανίτικη και η Βλάχικη, για εκείνους όμως δεν βλέπω καμίο ένσταση.


Quintus Curtius Rufus "The History of Alexander"

"Alexander the Great speaks in front of the Macedones of his army: "The Macedonians are going to judge your case," he said. "Please state whether you will use your native language before them."


Θέλεις τώρα και άλλη "λογική": Με ποια λογική μιλάνε τα Αγγλικά οι Ρωμιοί της Αμερικής και λένε ότι είναι Έλληνες;

Υ.Γ. Ξέρω τώρα εκείνος ο ανύπαρκτος με τα Caps Lock μώλις δεί σχόλιο μου θα μπεί να κλαψουρίσει, αλλά δεν έχει σημασία, ας διαβάσουν όλοι προσεκτικά αυτό το σχόλιο και το προηγούμενο με τους Έλληνες λόγιους για την Μακεδονία και θα καταλάβουν ποιός μιλάει με επιχειρήματα και ποιός με ασυναρτησίες!

30.07.2016, 16:03:41





Ανώνυμος 39684 έγραψε...

Ανώνυμος 39239

Πραγματικά από αυτό:
Alexander the Great speaks in front of the Macedones of his army: "The Macedonians are going to judge your case," he said. "Please state whether you will use your native language before them."

Εσύ μετάφρασες αυτό: "ο Μέγας Αλέξανδρος απευθύνθηκε στους Μακεδόνες κάποια στιγμή λέγοντας τους να μην ξεχασουν την μητρική τους γλώσσα κι ας μιλάνε Ελληνικά"

Για πες μου που ακριβώς αναγράφεται ότι ο Μέγας Αλέξανδρος είπε ότι η μητρική τους γλώσσα είναι διαφορετική από τα Ελληνικά;;; Αγγλικά ξέρεις ή απλά γράφεις ότι συμφωνεί με τις ιδεοληψίες σου;;;

Και επειδή σε βλέπω ότι δεν γνωρίζεις από πραγματική παράθεση πηγών, που είναι το κείμενο στα Λατινικά, αφού αυτός που έκανε την καταγραφή είναι ο "Quintus Curtius Rufus";;;

Και γιατί αναφέρεις αυτόν και όχι άλλο ιστοριογράφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου όπως ο Αρριανός (ο οποίος θεωρείται και ο πιο έγκυρος για τον Μέγα Αλέξανδρο;) Μήπως δεν είναι αρκετά κοντά στις ιδεοληψίες που πιστεύεις

ΥΓ Τάφοι στο Μακεδονικό χώρο (Δυτική Μακεδονία) υπάρχουν από την εποχή πριν του Αλεξάνδρου του πρώτου (που δήθεν εξελλήνισε τους Έλληνες της Μακεδονίας) με επιγραφές στην Ελληνική Δωρική διάλεκτο...Ε μάλλον τυχαίο θα είναι...
15.09.2016, 12:54:58






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

5+2=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...