Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

ΜΕΓΑΛΟΪΔΕΑΤΙΣΜΟΙ


Εθνική εταιρεία, ατυχής πόλεμος '97, Μακεδονικό Κομιτάτο

Β΄ μέρος του Αφιερώματος:
ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ: ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΟ... ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ


Έγραψε στις 10.10.2009 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Επιστροφή

  Με την ανάπτυξη της βιοτεχνίας και του εμπορίου σχηματίστηκε στις μεγάλες πόλεις και στα μεγάλα χωριά η αστική τάξη, η οποία άρχισε να αντιπολιτεύεται την παληά αριστοκρατία, που είχε τα τσιφλίκια και τον πολύ πλούτο, αλλά μετά το 1870 άρχισε να ξεπέφτει. Οι ταξικές αυτές αντιθέσεις δημιούργησαν ευνοϊκούς όρους για να πιάσει το σύνθημα της αυτονομίας της Μακεδονίας. Εκτός από τους μητροπολίτες, τους Τούρκους πασάδες, μπέηδες και αγάδες και οι τζορματζήδες (πρόκριτοι) καταπίεζαν τον λαό. Γι’ αυτό πολλοί από τους σλαβόφωνους Μακεδόνες αποφάσισαν να αποτινάξουν τον Τουρκικό ζυγό, καθώς και το ζυγό των μητροπολιτών και να επιβάλουν στην αυτόνομη και ανεξάρτητη Μακεδονία καθεστώς πολιτικής και εθνικής ισοπολιτείας.


«Η Μακεδονία στους Μακεδόνες»

   Το 1893 ιδρύθηκε επαναστατική αυτονομιστική οργάνωση, το Κομιτάτο των Σαντραλιστών (=κεντριστών)  ή «Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση». Μέλος της μπορούσε να γίνει κάθε κάτοικος της Ευρωπαϊκής Τουρκίας χωρίς καμμία διάκριση γλώσσας, εθνικότητας ή θρησκείας. Σκοπός του Κομιτάτου ήταν η απελευθέρωση από τους Τούρκους με βελτίωση της πολιτικής και κοινωνικής θέσης των κατοίκων της Μακεδονίας, απαλλοτρίωση των μεγάλων τσιφλικιών προς όφελος των κολλιγάδων και των αχτημόνων αγροτών και η αυτονομία της Μακεδονίας. Ήθελαν να δημιουργήσουν ένα ανεξάρτητο Μακεδονικό κράτος, στο οποίο θα επικρατούσαν οι αρχές της ισότητας. Το σύνθημά τους ήταν: «Η Μακεδονία στους Μακεδόνες». Εξ αρχής στρατολόγησαν ντόπιους ληστές και λησταντάρτες, που γνώριζαν την περιοχή και ήταν συνηθισμένοι στη ζωή του βουνού. Οι Τουρκικές αρχές άρχισαν συστηματικές έρευνες στα χωριά και συλλήψεις κομιτατζήδων.

    

    Οι σοβινιστές της Σόφιας δεν είδαν με καλό μάτι το Κομιτάτο αυτό, γιατί προπαγάνδιζε και καλλιεργούσε την αυτονομία και ανεξαρτησία της Μακεδονίας και όχι την προσάρτησή της στη Βουλγαρία. Γι’ αυτό ίδρυσαν το 1895 άλλο Κομιτάτο, την «Εξωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση» ή Κομιτάτο των Βερχοβιστών, που σκοπός του ήταν η απόσπαση της Μακεδονίας από την Τουρκία και η προσάρτησή της στην Βουλγαρία.

   

    Όπως ήταν φυσικό άρχισε ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα δυό κομιτάτα, αλλά οι βερχοβιστές έχοντας τη συμπαράσταση της Βουλγαρικής κυβέρνησης σιγά - σιγά άρχισαν να έχουν μεγαλύτερη επιρροή στους Σλαβομακεδόνες από τους Σαντραλιστές. Σε πολλές εξ άλλου περιοχές παρουσιάζονταν με τη μάσκα των σαντραλιστών. Οι χωρικοί δεν ήταν σε θέση να ξεχωρίσουν τους μεν από τους δε. Άρχισαν λοιπόν τρομοκρατικές πράξεις στη Μακεδονία, στην αρχή κατά των Τούρκων μπέηδων και αγάδων και ύστερα και κατά των ελληνόφωνων.


Η επανάσταση του Ήλιν-ντεν

     Το 1902 σε μερικά διαμερίσματα της Μακεδονίας οργανώθηκε επαναστατικό κίνημα και το 1903 στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης ανατίναξαν ένα Γαλλικό καράβι και έβαλαν φωτιά στην Οθωμανική Τράπεζα. Στις 20 Ιουλίου του 1903, στη γιορτή του προφήτη Ηλία ξέσπασε στο Μοναστήρι επανάσταση, που είναι γνωστή με το όνομα του Ήλιν-ντεν (=ημέρα του Ηλία). Στην αρχή οι επαναστάτες κατέλαβαν το Κρούσοβο, την Κλεισούρα και τη Νέβεσκα, μα στάλθηκε πολύς Τουρκικός στρατός και στο τέλος Σεπτεμβρίου η επανάσταση καταστάλθηκε με αγριότητα από τις πολύ μεγαλύτερες Τουρκικές δυνάμεις.


     Άν και οι σημερινοί εθνικιστικοί κύκλοι της Ρωμιοσύνης επιχειρούν να υποβαθμίσουν την Μακεδονική αυτή εξέγερση εναντίον των Τούρκων κατακτητών ας δούμε τι λέει σε ένα βιβλίο του ένας μακεδονομάχος, ο οποίος ήταν αρχηγός ομάδας, συντονιστής δράσης κεντρικής και δυτικής Μακεδονίας και σύνδεσμος μεταξύ των προξενείων Θεσσαλονίκης - Μοναστηρίου, ο Κωνσταντίνος Μαζαράκης - Αινιάν (Ακρίτας): «Ο απολογισμός της εξέγερσης ήταν τρομακτικός για τον πληθυσμό. Πάνω από 22 χωριά είχαν τελείως καταστραφεί και 40.000 είχαν μείνει άστεγοι, ενώ άλλα χωριά είχαν πάθει σοβαρές ζημιές και 8.000 σπίτια είχαν καταστραφεί. Η μισή σοδειά είχε καεί και τα περισσότερα ζώα είχαν αρπαχθεί. Εκείνοι που σκοτώθηκαν υπολογίζονται σε 2.000 περίπου. Όσοι είχαν φύγει στα βουνά άρχιζαν να γυρίζουν στα χωριά τους, αλλά εκεί βρήκαν ερείπια. Άλλοι πάλι αναγκάστηκαν να καταφύγουν στις πόλεις, όπου ζούσαν με αφάνταστες στερήσεις(«Ο Μακεδονικός Αγώνας», έκδ. «Δωδώνη», Αθήνα, 1981, σελ. 42).


     Ρωμιοί καταδίδουν τους Βούλγαρους στους Τούρκους. Από έκθεση του Γάλλου πρόξενου στο Μοναστήρι. [Γνασίου Μακεδνού (ψευδώνυμο του Στέφανου Δραγούμη), «Μακεδονική κρίσις. Α΄ Κομιτάτα και δυνάμεις 1901-1903», έκδ. Τυπογραφείο Σακελλαρίου, Αθήνα, 1903, σελ. 20].  


     Προκειμένου να γλυτώσουν οι εξεγερμένοι Βούλγαροι από τα αντίποινα των Τούρκων ενίοτε προσέρχονταν στο νομοταγές και φιλότουρκο Πατριαρχείο: «Η εξέγερση του Ήλιν-ντεν εξελίχτηκε σε ολόκληρη τη Δυτική και τη Βορειοδυτική Μακεδονία. Η προσωρινή κατάληψη του Κρουσόβου και άλλων κωμοπόλεων προκάλεσε τα θλιβερά Τουρκικά αντίποινα, που οδήγησαν στην ολοσχερή καταστροφή πολλών χριστιανικών χωριών στις περιοχές Μοναστηρίου, Ρέσνας, Αχρίδας, Κιρτσόβου, Κρουσόβου, Κορεστίων, Καστοριάς και Φλώρινας. Δημιουργήθηκε ένα τεράστιο προσφυγικό - κοινωνικό πρόβλημα και σύγχρονα προκλήθηκε το φαινόμενο της αναγκαστικής προσέλευσης πολλών Βουλγαρικών κοινοτήτων της Μακεδονίας στο Πατριαρχείο.» (Κ. Βακαλόπουλου, «Το Μακεδονικό ζήτημα 1856-1913, έκδ. «Το Βήμα», Αθήνα, 2009, σελ. 196-197.)


    Εκείνη την εποχή σημειώθηκε ουσιαστική πρόοδος στις σχέσεις Ελλάδας - Τουρκίας. Η Τουρκία προσπαθούσε να αποφύγει συνεννόηση της Ελλάδας με τις άλλες Βαλκανικές χώρες. Από τη μεριά της η Ελλάδα έβλεπε πως συνέφερε η τήρηση της τάξης στη Μακεδονία από την Τουρκία. Η Ελληνική κυβέρνηση (Ζαΐμη) δήλωνε, πως θα εξασκούσε όλη της την επιρροή, για να διευκολύνει την προσπάθεια της Τουρκικής κυβέρνησης να διατηρήσει την τάξη στην Μακεδονία και η δήλωση αυτή επαναλήφθηκε συχνά μέσα στο 1902 στους αντιπροσώπους των Δυνάμεων.


Η Εθνική Εταιρεία σύρει την Ελλάδα στον ατυχή πόλεμο του 1897

     Η Εθνική Εταιρεία, μιά παραστρατιωτική - παραπολιτική οργάνωση, που ιδρύθηκε το 1894 με πρωτοβουλία του εθνικιστή δημοσιογράφου Δ. Καλαποθάκη στην αρχή περιλάμβανε μόνο στρατιωτικούς, αργότερα όμως, στρατολόγησε και πολίτες. Το συμβούλιο απαρτίστηκε από 11 μέλη. Ήταν μικτό με ανώτερους αξιωματικούς και «ευηπόληπτους πολίτας». Συστάθηκε περίπου κατά το σύστημα της Φιλικής Εταιρείας σε συνδυασμό με το αυστηρό απόρρητο τυπικό των Τεκτόνων. Χάρη στο μυστήριο, που την περιέβαλλε και την «αόρατη δύναμη» της υπέρτατης Αρχής της (όπως έλεγαν τότε) η «Εταιρεία» επεκτάθηκε αρκετά και σύντομα άρχισε να ασκεί μεγάλη επιρροή στη δημόσια ζωή. Στο πρόγραμμα της Εθνικής Εταιρείας ήταν ο μεγαλοϊδεατισμός.


 

Eθνικιστικό παραλήρημα γραμμένο πρίν από περισσότερο από 100 χρόνια,

ολόιδιο με τα αντίστοιχα εθνικιστικά παραληρήματα της σημερινής Ρωμιοσύνης.

 

   Τον Ιούλιο του 1896 η Εθνική Εταιρεία οργάνωσε έξη ένοπλα σώματα, που έδρασαν στη Θεσσαλία, την Ήπειρο και τη Μακεδονία εξασφαλίζοντας συγχρόνως από τα μεθοριακά φυλάκια την ελεύθερη κίνηση των ομάδων αυτών. Η κυβέρνηση απεδοκίμασε τη δράση των ενόπλων αυτών ομάδων και κατάφερε προσωρινά να την αναστείλει.




Eθνική Εταιρεία. Μιά παρακρατική – παραστρατιωτική οργάνωση, που έσπρωξε  λαό - ηγεσία στην ήττα του ’97.

(Στη φωτογραφία εικονίζεται η σφραγίδα της Εθνικής Εταιρείας από το Ιστορικό Αρχείο του Μουσείου Μπενάκη).


     Από τον Ιανουάριο του 1897 η δράση της Εθνικής Εταιρείας εντάθηκε με χαρακτήρα σαφώς αντικυβερνητικό και αντικαθεστωτικό μή ελεγχόμενο αφ’ ενός, αλλά και πραγματικό εμπόδιο στις απόρρητες διασυμμαχικές δεσμεύσεις, με τις οποίες κινούνταν η ελληνική διπλωματία. Με δεδομένη την περιπλοκή του Ανατολικού Ζητήματος και κυρίως την ανάδειξη του Κρητικού προβλήματος, η δράση της Εταιρείας μετατόπισε τη διπλωματία σε μιά κατεύθυνση επιθετική, ενώ ταυτόχρονα και τα ίδια τα κόμματα άρχισαν να προσαρμόζουν την πολιτική τους στις επιδιώξεις της Εταιρείας.

    Η τότε Κυβέρνηση Δηλιγιάννη βρισκόμενη σε αδυναμία γνώσης της πλήρους έκτασής της αλλά και προ του επαπειλούμενου κινδύνου εμφυλίου μή προβλέψιμου μεγέθους εκ του δεσμευτικού όρκου που είχαν δώσει τα μέλη της σε περίπτωση που θα επιχειρούσε να την πλήξει, αναγκάστηκε να υποκύψει και να υιοθετήσει την υποδεικνυόμενη απ΄ αυτή πολιτική στο Κρητικό Ζήτημα. Επέβαλε την κατάληψη της Κρήτης και κατόπιν την γενική επιστράτευση, αποτέλεσμα των οποίων ήταν να συρθεί η Ελλάδα στον ατυχή Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, χωρίς να υπάρχει στρατός καλά οργανωμένος, ανεκπαίδευτος, χωρίς στρατόπεδα, χωρίς ούτε καν σχέδιο επιστράτευσης.


     Η επακολουθήσασα καταστροφή μείωσε το γόητρο της Εθνικής Εταιρείας, η οποία θεωρήθηκε ως κύριος αίτιος του ατυχούς εκείνου πολέμου. Ο καταμερισμός των ευθυνών ανατέθηκε σε ανακριτική επιτροπή της Βουλής, η οποία όμως, λόγω διάλυσης του σώματος δεν έφερε εις πέρας την αποστολή της.


Πενία, θρησκεία και εθνικισμός πόλεμο κατεργάζονται.

     Επίστρατοι της Λάρισας αναχωρούν για το μέτωπο σε κλίμα ενθουσιασμού. Ο παπάς μπροστά και ο εθνικιστής της Εθνικής Εταιρείας με το κοστούμι από πίσω. Σε λίγες ημέρες η υποχώρηση ήρθε υπό πλήρη σύγχυση. Λαός και κάτοικοι έφευγαν πανικόβλητοι, ενώ οι Τούρκοι Κυριακή του Πάσχα κατέλαβαν τη Λάρισα. (Αθήνα, Γεννάδειος Βιβλιοθήκη).


     Ο δημοσιογράφος Στέφανος Στεφάνου έγραφε στην εφημερίδα «Ελεύθερον Βήμα» στις 16 Μαρτίου 1927: «Η Εθνική Εταιρεία υπήρξεν ένας τεράστιος οργανισμός. Η σπουδαιοτέρα των ανευθύνων οργανώσεων από της εποχής της ιδρύσεως του Ελληνικού κράτους. Επήγασεν εκ νοσηρού πατριωτισμού. Απέβη κολοσσιαία δύναμις. Κατέστησεν την κυβέρνησιν της χώρας υποχείριον των σκοπών της και το Στέμμα αιχμάλωτον των σχεδίων της».


     Η Εθνική Εταιρεία όμως, δεν ήταν μόνο ένα προϊόν νοσηρού πατριωτισμού, που απλά παρασύρθηκε αλόγιστα σε ρομαντικούς ενθουσιασμούς της εποχής της υπερτιμώντας τις ηθικές αλλά και υλικές πραγματικές δυνάμεις του έθνους κι έσυρε την Ελλάδα σε επιζήμια πολεμική εμπλοκή, αλλά ενεργούσε μάλλον χάριν συμφερόντων ξένων δυνάμεων. Ήταν μιά οργάνωση, που φαίνεται πως βρισκόταν στα χέρια ξένων πρακτόρων και κυρίως οργάνων του καϊζερικού επιτελείου. Ο Κάιζερ Γουλιέλμος μισούσε και περιφρονούσε την Ελλάδα για δύο λόγους: Πρώτα γιατί με την πτώχευση του 1893 πολλοί Γερμανοί με το να έχουν αγοράσει πολλά Ελληνικά χρεώγραφα έχασαν τις περιουσίες τους και δεύτερο γιατί ο βασιλιάς Γεώργιος ήταν αγγλόφιλος.


     Η Γερμανία την περίοδο αυτή από τη μιά μεριά κολάκευε την Τουρκία και για να την αποτραβήξει από την επιρροή της Αγγλίας, όχι μόνο την υποστήριζε σε κάθε ζήτημα αλλά και έστειλε Γερμανούς στρατηγούς για να οργανώσουν τον Τουρκικό στρατό. Το Γερμανικό Επιτελείο κατάστρωνε σχέδια για την διείσδυση του Γερμανικού κεφαλαίου, δια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στη Μεσόγειο και στην Ανατολή. Στα σχέδια αυτά περιλαμβανόταν και η Ελλάδα, ο προσεταιρισμός της οποίας όμως στο άρμα της Γερμανίας ήταν αδύνατος, όσο στο θρόνο της Ελλάδας ήταν ο Γεώργιος. Αποφάσισαν λοιπόν, να τον βγάλουν από τη μέση. Ένας πόλεμος με την Τουρκία ήταν το καλύτερο μέσον. Ο Ελληνικός στρατός θα νικούνταν και ο λαός με την κατάλληλη προπαγάνδα θα έδιωχνε τον Γεώργιο. Οι καϊζερικοί όμως επιτελικοί ούτε στον διάδοχο Κωνσταντίνο δεν είχαν εμπιστοσύνη, γιατί είχε κι αυτός ανατραφεί με το όραμα της Μεγάλης Ιδέας. Μόνη συμφέρουσα γι’ αυτούς λύση ήταν να διωχθεί και ο Κωνσταντίνος και μέχρι να ενηλικιωθεί ο επίδοξος διάδοχος Γεώργιος, να βασιλεύει ως αντιβασίλισσα η Γερμανίδα πριγκήπισσα Σοφία, η γυναίκα του διαδόχου Κωνσταντίνου. Πρίν τον πόλεμο ακόμα είχε καλλιεργηθεί αυτή η ιδέα και η Εθνική Εταιρεία την είχε υιοθετήσει.


     Ο Γιάννης Κορδάτος στο έργο του «Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας» τομ. XII, σελ. 561 εκφράζει την άποψη πως: «Είναι όχι πιθανό, αλλά βέβαιο, ότι πίσω από τα ηγετικά στελέχη της Εθνικής Εταιρείας ήταν πράκτορες της Γερμανίας. Αυτοί πιθανόν άμεσα ή έμεσα είχαν πλησιάσει και τον Δ. Ράλλη και του ενέπνευσαν την πολεμοκαπηλεία».


  Στη γελοιογραφία του σατιρικού περιοδικού «Νέος Αριστοφάνης» γελοιοποιείται η Μεγάλη Ιδέα, την εποχή, που η ιδεολογική κυριαρχία της στη Ρωμιοσύνη δεν επέτρεπε να γίνει αντιληπτό το ανεδαφικό της αναβίωσης του Βυζαντίου. Η ιδεολογία της Μεγάλης Ιδέας εκτροχίασε πολιτικά το νεοελληνικό κράτος και το οδήγησε το 1922 στη μεγαλύτερη καταστροφή της Ιστορίας του, που παρόμοια ουδείς κατακτητής είχε έως τότε καταφέρει.

 

     Η Μεγαλη Ιδέα δεν αφορούσε βέβαια την αναβίωση της Αρχαίας Ελλάδας, αλλά του Βυζαντίου. Παρατίθεται ένα χαρακτηριστικό σχετικό ποίημα του μακεδονομάχου Παύλου Γύπαρη («Οι πρωτοπόροι του Μακεδονικού Αγώνος, 1903-1909», Αθήνα, 1962, σελ. 147-148, 218), στο οποίο αντλεί την έμπνευσή του από την Παλαιά Διαθήκη, το Βυζάντιο, τον δικέφαλο, τον Γρηγόριο Ε΄, τον μαρμαρωμένο βασιλιά κ.λπ..


     Φυτρώσετε στο Στρέμπενο δάφνες, μυρτιές και κρίνους

     κι ας γίνη βασιλιά μπαξές, ας γίνη Εδέμ για εκείνους...

     Μαζί μ’ αυτά και τον Χριστό στέκομεν, προσκυνούμεν,

     κι ώσπου να ζη ο Έλληνας, Θεό θα τον καλούμεν...

     Ακώ κανόνια να βροντούν, καμπάνες να σημαίνουν,

     βλέπω παρθένες βιαστικές, με δάκρυα να υφαίνουν

     έναν δικέφαλο Αητό, μ’ ένα σταυρό μεγάλο,

     νοιώθω καρδιώνε ράγισμα, ακώ ψυχώνε σάλο.

     Θωρώ το ξεμαρμάρωμα μεσ’ στη χρυσή τη πύλη,

     να παίρνουν τη μετάδοσι στου Γρηγορίου τα χείλη,

     βλέπω και το Βυζάντιο, ν’ ανοίγη σαν λουλούδι

     και να αληθεύη το χρυσό του Γένου μας τραγούδι...

     Έχετε σκλάβοι υπομονή, τα σύννεφα περνάνε,

     πάλι με χρόνους με καιρούς, πάλι δικά μας θάναι!



Από την Εθνική Εταιρεία στο Μακεδονικό Κομιτάτο

     Σε όλο το χρονικό διάστημα από το 1897 έως το 1904, καμμία ενέργεια δεν έγινε από την Ελλάδα για τη Μακεδονία. Οι διαδοχικές Ελληνικές κυβερνήσεις μετά την καταστροφή του 1897 δεν επιθυμούσαν να αναμιχθούν. Πολλά πατριαρχικά χωριά συνέχιζαν να προσχωρούν στην Εξαρχία, ενώ άλλα παρέμεναν πατριαρχικά, ενίοτε καταφεύγοντας στις Τουρκικές Αρχές με αναφορές τόσο των προκρίτων, όσο και των μητροπόλεων, για να ζητήσουν προστασία.


     Η Εθνική Εταιρεία είχε διαλυθεί, όμως οι νεώτεροι αξιωματικοί διατηρούσαν δεσμό μεταξύ τους. Αυτοί και οι άλλοι εθνικιστικοί κύκλοι έβλεπαν, ότι μετά το ’97 η κυβέρνηση δεν θα τους βοηθούσε, γι’ αυτό σκέφτηκαν να οργανώσουν μιά εσωτερική οργάνωση στη Μακεδονία. Η οργάνωση αυτή πήρε συγκεκριμένη μορφή, όταν το 1902 ο Ίων Δραγούμης τοποθετήθηκε υποπρόξενος στο Μοναστήρι. Λίγο νωρίτερα είχε τοποθετηθεί νέος μητροπολίτης Καστοριάς ο Γερμανός Καραβαγγέλης, ο οποίος είχε ήδη προβεί σε δημιουργία αντίστοιχης οργάνωσης στη Δυτική Μακεδονία. Η επικοινωνία Ίωνα Δραγούμη με τον πατέρα του, εθνικιστή πολιτικό - πρώην υπουργό, Στέφανο Δραγούμη, τον Παύλο Μελά, αλλά και το Γερμανό Καραβαγγέλη ήταν συνεχής. Έτσι οργανώθηκε στην Αθήνα το «Μακεδονικό Κομιτάτο» με πρόεδρο τον Καλαποθάκη.


     O «στρατιωτισμός»  εν ονόματι του «εθνικού συμφέροντος» και της «εθνικοφροσύνης», καταβρόχθιζε όλα τα προϊόντα των εθνικών εράνων και τα κονδύλια του προϋπολογισμού σε βάρος της οικονομικής ανάπτυξης του τόπου. (Γελοιογραφία από το «Νέο Αριστοφάνη. Δημ. Σαπρανίδη, «Ιστορία της πολιτικής γελοιγραφίας στην Ελλάδα», έκδ. «Παπαζήση» - «Κοραή», Αθήνα, 1975.)


    Ο πρωθυπουργός Θεοτόκης στην αρχή δίσταζε, αλλά πιέστηκε και στο τέλος μυστικά ενίσχυσε το Μακεδονικό Κομιτάτο. Επέτρεψε μάλιστα να μπουν αξιωματικοί επί κεφαλής των ανταρτικών μονάδων. Η πρώτη αποστολή αποτελέστηκε από τους ανθυπολοχαγούς Παύλο Μελά και Γ. Κολοκοτρώνη και τους υπολοχαγούς Αλ. Κοντούλη και Αν. Παπούλα. Από την ολιγοήμερη περιοδεία τους στη Μακεδονία οι τέσσερις αξιωματικοί γύρισαν με διαφορετικές απόψεις. Έφτιαξαν δε δύο διαφορετικές εκθέσεις. Ο Παπούλας κι ο Κολοκοτρώνης δεν συμμερίζονταν τις εθνικιστικές υπερεκτιμήσεις του Παύλου Μελά. Εξ αιτίας αυτής της διαφωνίας ο Κολοκοτρώνης κι ο Παύλος Μελάς κατέληξαν να μονομαχήσουν.


     Αποφασίστηκε ακόμα στα προξενεία της Θεσσαλονίκης, του Μοναστηρίου και των άλλων πόλεων να σταλούν ως υπάλληλοι  αξιωματικοί, που θα έπαιζαν ρόλο κατασκόπου και οργανωτή του αντάρτικου κινήματος στη Μακεδονία.


     

Μετάβαση στο επόμενο Γ΄ Κεφάλαιο:

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ: Εκκλησίας - Τούρκων, μακεδονομάχων - Τούρκων


Επιστροφή στην αρχική σελίδα του Αφιερώματος.



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 41451 έγραψε...
Αφαιρέθηκε υβριστικό σχόλιο.

08.03.2017, 05:23:20






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

7+4=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...