Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

“ΓΕΝΟΣ
ΑΒΟΥΛΕΥΤΟΝ,
ΑΝΟΣΙΟΝ,
ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΟΝ, ΒΔΕΛΥΡΟΝ...”


Τι έλεγε η οσία Φιλοθέη,
πολιούχος των Αθηνών,
για τους αθηναίους...


Έγραψε στις 30.06.2009 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Επιστροφή

Η μοναχή Φιλοθέη (ιστ΄ αι.), της οποίας ο βίος εκθειάζεται στα Συναξάρια και σε διάφορες άλλες χριστιανικές πηγές, αγιοποιήθηκε και τιμάται ως πολιούχος των Αθηνών -όπως και ο Διονύσιος Αρεοπαγίτης- για τα καλά, που υποτίθεται, ότι προσέφερε στους Αθηναίους και στην πόλη τους. Η αλήθεια όμως, είναι εντελώς διαφορετική. Η Οσία Φιλοθέη διακατεχόταν από έντονο μίσος και φανατισμό εναντίον των Αθηναίων, οι οποίοι -όχι την εκτιμούσαν, αλλά- είχαν τόσο εξοργισθεί από την συμπεριφορά της, ώστε αναγκάστηκε να σπεύσει στην Αθήνα ο Μέγας Λογοθέτης του Πατριαρχείου, προκειμένου να διασώσει την τεράστια περιουσία, που είχε συγκεντρώσει στα μοναστήρια της.


     

Σχετικές πληροφορίες υπάρχουν στο βιβλίο του Γ. Κωνσταντινίδου «Ιστορία των Αθηνών από Χριστού γεννήσεως μέχρι του έτους 1821» (Αθήνα, 1876), όπου αναφέρεται, ότι το δεύτερο μισό του ιστ΄ αιώνα η μοναχή Φιλοθέη ήρθε «εις ρήξιν προς τους συμπολίτας της Αθηναίους δια λόγους αγνώστους και τοσούτον είχεν επισύρει την οργήν των Αθηναίων καθ’ εαυτής, ώστε εδέησε να έλθη εις Αθήνας ο μετά ταύτα Μέγας Λογοθέτης και τότε μέγα ισχύων εν τοις πατριαρχείοις Ιέραξ, όπως κατευνάση των Αθηναίων την οργήν και απαλλάξη την Φιλοθέην των επικειμένων δεινών. Προς τον ιέρακα τούτον έγραψε μετά ταύτα η Φιλοθέη ευχαριστήριον επιστολήν διασωθείσαν μέχρις ημών» (σελ. 510-511). Στην επιστολή αυτή, που είχε δημοσιευθεί πρώτα από τον Κ. Σάθα στη «Νεοελληνική Φιλολογία» (σελ. 194-195), όπως θα εξετάσουμε παρακάτω, η Φιλοθέη απευθύνει οχετό υβρεων εναντίον των Αθηναίων.

   

Kατά θέλημα του Αγίου Aνδρέα, που είδε στον ύπνο της η μοναχή Φιλοθέη, έκτισε ένα μοναστήρι με εκκλησία στο όνομά του. Eίναι η εκκλησία, που βρίσκεται πλάι στο μέγαρο της Aρχιεπισκοπής στην οδό Aγίας Φιλοθέης στην Πλάκα, όπου πρέπει να υπήρχε αρχαίο Ελληνικό κτίσμα, που κατεδαφίστηκε, δεδομένου, ότι πολλά αρχαία μάρμαρα βρίσκονται ακόμη διάσπαρτα στο χώρο, ενώ άλλα χρησιμοποιούνται ως σκαλοπάτια.


Η Φιλοθέη καταγόταν από την πολύ πλούσια κι αρχοντική οικογένεια των Μπενιζέλων, μιάς εκ των παλαιότερων οικογενειών της Αθήνας. Οι τάφοι των Μπενιζέλων κοσμούνταν με τον δικέφαλο αετό. Το σπίτι της, ένα μεγάλο αρχοντικό, το οποίο υπάρχει ακόμα στην Πλάκα (Αδριανού 96) σήμερα αναστηλώνεται. Εδώ βέβαια τίθεται το ερώτημα, πώς μέσα στην Τουρκοκρατία, όταν «τάσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά» κάποιοι είχαν τη δυνατότητα να κτίζουν τόσο ακριβά αρχοντικά.

Την μητέρα της την έλεγαν Σιρύγα, ενώ την ίδια Ρεβούλα, από το εβραϊκό Ρέβα, υποκοριστικό του Ρεβέκκα· όταν αργότερα μόνασε άλλαξε το όνομά της σε Φιλόθεος. Παντρεύτηκε ένα πολύ πλούσιο και πολύ μεγαλύτερό της, («άρχοντά τινα, από τους τότε πρώτους της πόλεως»), που -σύμφωνα με τον Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας- ο Θεός, βλέποντας την υπομονή της, μετά από τρία χρόνια «τον εθέρισε με το δρέπανον του θανάτου... Ότε δε η αοίδιμος διήγε το δέκατον έτος της χηρείας της απεβίωσαν οι γονείς της και αφού ηλευθερώθη από τα εμπόδια ταύτα εδόξασε τον Θεόν», έγινε μοναχή κι άρχισε τη δράση της.

Έκτισε μοναστήρια, τα οποία «επλούτισε με αρκετά κελλία και άλλους αναγκαίας οικοδομάς και περιοχάς και επροικοδότησε με μετόχια και υποστατικά αρκετά... Η Οσία Φιλοθέη ως είπομεν, κατήγετο εξ αρχοντικής και πλουσίας οικογενείας των Αθηνών, όθεν εκέκτητο υποστατικά εις πλείστα σημεία των Αθηνών και των πέριξ... Εις ταύτα δέον να προστεθώσι και πολλά αφιερωθέντα υπό άλλων πλουσίων οικογενειών, διό εντός ελαχίστου χρόνου η μονή απέκτησε μεγάλην περιουσίαν και μετόχια εις Πατήσια, Όμορφην Εκκλησίαν, Καλογρέζαν, Ψυχικόν, και εις διάφορα άλλα σημεία και εις τας νήσους ακόμη... Παραλαβούσα μεθ' εαυτής και τας γυναίκας, αι οποίαι ειργάζοντο εις τον πατρικόν της οίκον, τας οποίας είχε κατηχήσει και προετοιμάσει εις την κατά Θεόν πολιτείαν. Και όχι μόνον αυταί, αλλά και πολλαί άλλαι παρθένοι, από τας ευγενείς και πλουσίας της πόλεως, αρνούμενοι μετά χαράς όλα τα προσωρινά και φθαρτά καλά του κόσμου τούτου, ενεδύοντο το Μοναχικόν Σχήμα και υπετάσσοντο εις αυτήν την Μακαρίαν Καθηγουμένην.»

Μέσα στα μοναστήρια κατασκεύασε βιοτεχνικά εργαστήρια, «εντός των οποίων οι μονάζουσαι κόραι πλουσίων και πτωχών οικογενειών επεδίδοντο εις παντός είδους χειροτεχνήματα.» Στις μοναχές βέβαια, που εργάζονταν στα μοναστήρια της, δεν παρείχε ούτε την απαραίτητη τροφή, αλλά κατάφερναν να επιζούν από φιλανθρωπίες περαστικών. «Κατήντησεν το μοναστήριον να περιπέση εις εσχάτην ένδειαν και αι Μοναχαί, αίτινες εμόναζον εις αυτό, ήρχισαν να γογγύζουν κατά της Αγίας και να μικροψυχούν δια την στέρησιν των προς ζην αναγκαίων. Αλλ' η θεοχαρίτωτος αύτη δεν έπαυσεν από του να τας νουθετή, λέγουσα να έχουν πίστιν εις τον Θεόν, όστις διατρέφει τους νεοσσούς των κοράκων τους επικαλούμενους αυτόν... το οποίον έγινε μετ' ολίγας ημέρας εμπράκτως δια δύο προκρίτων, οι οποίοι, κατά θείαν νεύσιν, ήλθον εις Μοναστήριον χάριν προσκυνήσεως και έδωσαν εις την Αγίαν πλουσιοπάροχον ελεημοσύνην, τοιουτοτρόπως δε αι αδελφαί εδόξασαν μεν τον πλουτοδότην Θεόν, εθαύμασαν δε την αδίστακτον πίστιν της Αγίας, την οποίαν είχε εις Αυτόν».

Τεράστια κτηματική περιουσία και ιερές επιχειρήσεις είχε στήσει λοιπόν η οσία Φιλοθέη, κάτι ανάλογο με τις σημερινές ιερές μπίζνες των μοναστηριών (Ευγενία Κλειδαρά - Άγιος Ραφαήλ, Εφραίμ - μονή Βατοπεδίου κ.λπ.), πιστοποιώντας, ότι Θεός και Χρήμα πάντα ταυτίζονται. Κάποιες από αυτές τις δραστηριότητες της οσίας Φιλοθέης λοιπόν, θα προκάλεσαν τη σοβαρή αντίδραση των Αθηναίων και πρέπει να ήταν πολλά τα ποσά, που διακυβεύονταν, ώστε να αναγκασθεί να έρθει από την Κωνσταντινούπολη ο Μέγας Λογοθέτης, σε "πυροσβεστικό" ρόλο. 

    Η επιστολή–λιβελλογράφημα κατά των αθηναίων 

της -πολιούχου των Αθηνών- οσίας Φιλοθέης.


Ας εξετάσουμε ορισμένες χαρακτηριστικές ύβρεις εναντίον των Αθηναίων, από αυτές, που η ίδια η οσία Φιλοθέη αναφέρει στην ευχαριστήρια επιστολή της προς τον Μέγα Λογοθέτη, μετά την επιστροφή του στην Κωνσταντινούπολη:

· «Αβουλία φερόμενοι Αττικοί ουκ οίδασι διάκρισιν καλού τε και κακού· διό τας μεν αρετάς μισούσι, τας δε κακίας φιλούσι· τοις γαρ ανοήτοις επίμεμπτα καλά, φησί πού τις των σοφών».

· «Ει δε και μαρτύρων χρεία, ουκ Αθηναίοι στήσονται, αγοραίον γένος, αχρείον και άτιμον· τούτο δη το γένος αβούλευτον, ανόσιον, αναίσχυντον, βδελυρόν, απονενοημένον, το στόμα εύλυτον έχον προς λοιδορίαν, μεμψίμοιρον και καρδαμογλύφον, βαρβαρόφωνον, φιλαίτιον, φιλοτάραχον, μικρολόγον, μικρόψυχον, στωμύλον, υπερφίαλον, αθέμιστον, δολερόν, περίεργον, άγρυπνον επί συμφοραίς ετέρων.

· «Και γαρ τι άλλον ειπείν, εξ αυτής της νεότητος διώκον ημιόνους και αυτών επιμελούμενον, κατά τον Ιδουμαίον Δωήκ, όν αράται Δαβίδ εν νβ΄ ψαλμώ;» [Σ.σ.: Ο Δωήκ -σύμφωνα με την Βίβλο- ήταν Ιδουμαίος. Ο Σαούλ τον διόρισε επιστάτη στα ποίμνιά του (Α' Σαμουήλ 21:7). Όταν ο Δαβίδ καταδιωκόταν από τον Σαούλ πήρε από τον Αχιμέλεχ τους άρτους της προθέσεως. Ο Δωήκ πήγε στον Σαούλ και ανέφερε τα γεγονότα διαστρεβλωμένα. Τότε ο Σαούλ εξοργίσθηκε και διέταξε τη σφαγή όλων των ιερέων και του Αχιμέλεχ. Επειδή όμως ο λαός αρνιόταν να εκτελέσει τη διαταγή, ανέλαβε να την εκτελέσει ο Δωήκ (Α' Σαμουήλ 22:11-23.)]


· «Πώς δε ούτοι ορθά νοήσουσι; ως γαρ το έργον βάρβαρον τούτων και η γνώμη βάρβαρος.»

Αυτά -μεταξύ άλλων- «φιλοδωρεί» τους αθηναίους η συμπολίτις τους μοναχή Φιλόθεος ή Φιλοθέη, κατά κόσμον Ρεβέκκα Μπενιζέλου. Στο Συναξάρι της διαβάζουμε βέβαια, για την αμοιβαία αγάπη Φιλοθέης – αθηναίων, αλλά και για τον δήθεν μαρτυρικό της θάνατο από τους τούρκους· πρόκειται για χριστιανικά ψεύδη. Άν είχε σκοτωθεί από τους τούρκους θα είχε ονομασθεί οσιομάρτυς. Η Φιλοθέη όμως, ονομάζεται απλώς οσία, γεγονός, που επισημαίνει και το ίδιο το Συναξάρι της (σελ. 432). 

  Εγκώμιο από την Aκολουθία της Οσίας Φιλοθέης: «Δαυΐδ γαρ το πράον έσχες και Σολομώντος, σεμνή, την σοφίαν, Σαμψών την ανδρείαν, και Aβραάμ το φιλόξενον, υπομονήν τε Iώβ, του Προδρόμου δε θείαν άσκησιν...». (Ως εγκώμιο πολιούχου εβραίων αντί αθηναίων θα ταίριαζε καλύτερα). Στη φωτογραφία περιφορά της λειψανοθήκης και της εικόνας της οσίας Φιλοθέης στην Πλάκα.

Της φανατικής υβρίστριας των αθηναίων, μοναχής Φιλοθέης, η Εκκλησία τοποθέτησε τα λείψανα στον Μητροπολιτικό ναό, πλήν της «αγίας κάρας», η οποία λείπει (τι απέγινε άραγε;) Μαζί με το Ρωμαίκο κρατίδιο την τίμησαν επί πλέον πολλαπλώς. Σε ένα μετόχι μοναστηριού στο Ψυχικό -σύμφωνα με το Συναξάρι- η Φιλοθέη είχε φτιάξει πηγάδι «προς ύδρευσιν των εκείθεν διερχομένων οδοιπόρων, εκ τούτου δε έλαβε και η θέσις το όνομα Ψυχικόν (δωρεά χάριν ψυχικής ωφελείας)... Στην Οσία Φιλοθέη οφείλεται και το όνομα της Καλογρέζας» (σ.σ. καλόγριας στα Αρβανίτικα), γιατί κι εκεί υπήρχε μετόχι μοναστηριού, αλλά και του προαστίου της Φιλοθέης, όπου «σώζεται το σπήλαιον, όπου ασκήτευε η οσία».

     

Τελικά η Pωμιοσύνη την ανακήρυξε αγία (19 Φεβρουσρίου), αλλά και πολιούχο της πόλης αυτών, που μισούσε και έβριζε, των Αθηνών...



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 29347 έγραψε...
"Μέσα στα μοναστήρια κατασκεύασε βιοτεχνικά εργαστήρια, «εντός των οποίων οι μονάζουσαι κόραι πλουσίων και πτωχών οικογενειών επεδίδοντο εις παντός είδους χειροτεχνήματα.» Στις μοναχές βέβαια, που εργάζονταν στα μοναστήρια της, δεν παρείχε ούτε την απαραίτητη τροφή, αλλά κατάφερναν να επιζούν από φιλανθρωπίες περαστικών."

Φουλ καπιταλίστρια ήτο η οσία.
;)

I.Bielidopoulos
15.07.2014, 08:34:32





Ανώνυμος 29365 έγραψε...
Έχεις εμπάθεια, φίλε… Εσύ τους γνώρισες εκείνους τους Αθηναίους και ξέρεις ότι δεν ήταν έτσι; Κάποιες φορές η κατάπτωση μιας κοινωνίας συμβαίνει να χτυπήσει κόκκινο. Όπως εδώ: http://www.kathimerini.gr/254267/article/epikairothta/ellada/mia-3enh-monh-apenanti-se-olo-to-xwrio
Μια σωστή αγία για σένα θα έπρεπε να «χαϊδέψει» τους κατοίκους αυτού του χωριού;
Και αν βρισκόταν μια αγία και εναντιωνόταν σε όλους, και για να αποφύγει τη δολοφονία της αλλά και να σταματήσει την κακή νοοτροπία, τους έδινε όλους και κατέθετε εναντίον τους, τα παιδιά αυτών πιστεύεις ότι θα έπρεπε να τη θεωρούν εχθρό ή ευεργέτη;
Ρίχνοντας και μια γενικότερη ματιά στο σάιτ, ένιωσα ότι παγιδευόμαστε να κατηγορούμε εμπαθώς το παρελθόν, ενώ η ζωή βρίσκεται μπροστά… Πάντα μπροστά...

22.07.2014, 12:12:46





Ανώνυμος 29530 έγραψε...
Την μητέρα της την έλεγαν Σιρύγα, ενώ την ίδια Ρεβούλα, από το εβραϊκό Ρέβα, υποκοριστικό του Ρεβέκκα·

Lazarus is a given name and surname. It is derived from the Hebrew אלעזר, Elʿāzār (Eleazar) meaning "God has helped

John /dʒɒn/ is a masculine given name in the English language. The name is derived from the Latin Ioannes, Iohannes, which is a form of the Greek Ἰωάννης. This Greek name Ἰωάννης is in turn a form of the Hebrew name יוֹחָנָן, Yôḥanan which means "Graced by YHWH"

Oύλοι Οβραίοι είμεθα κατά βάθος, μέγιστε καθηγητά.
21.08.2014, 23:58:29






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

1+1=





Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...